คัดลอกลิงก์เเล้ว

คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว ตอนพิเศษ (รีรัน ลงจบแล้วค่ะ)

ออแพร์พี่เลี้ยงสาวน้อยจากเมืองไทย ผจญภัยในนิวยอร์กกับเบบี๋สุดน่ารักและคุณพ่อสุดหล่อของเจ้าหล่อน!

ยอดวิวรวม

246

ยอดวิวเดือนนี้

30

ยอดวิวรวม


246

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 มิ.ย. 62 12:41 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ข้าวขวัญ ออแพร์สาวไทยเดินทางไปเผชิญโชคในนิวยอร์ก โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังจะเข้าถ้ำเสือ...เพื่อไปเลี้ยงลูกของเขา...
เรื่องสั้นที่เป็นตอนพิเศษจาก "คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว" ของไอลี่ ILY ลงจบในตอน เป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับพิษน้ำผึ้งhttps://my.dek-d.com/stardustt/writer/view.php?id=1653726 ที่กำลังลงอยู่ใกล้จะจบ และมีนิยายฉบับเต็มโหลดได้ที่ MEB ตามลิงก์ข้างล่าง กดที่ปกรูปตุ๊กตาหมีเลยค่ะ!!
คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว
ไอลี่
www.mebmarket.com
ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูออกไป ร่างบางก็ถูกรวบกอดไว้ทั้งตัว ข้าวขวัญเงยหน้า นัยน์ตาโตตื่นตระหนกจ้องวาคิมที่กำลังก้มลงมา เธอขยับมือยกขึ้นแตะคางเขาไว้ พร้อมกับหันหนี แต่ก็ไม่พ้นถูกปลายจมูกโด่งกดลงมาที่พวงแก้ม แล้วคางสากระคายของเขาก็ซุกไซ้เหมือนจะแกล้ง ?อะ...อะไร...คุณจะทำอะไร!? เธออุทาน ?จูบเจ้าสาวไงล่ะ? เสียงทุ้มหัวเราะและอ้อมกอดก็รัดแน่นขึ้นอีก ?เข้าพิธีแต่งงานแล้วก็จูบเจ้าสาวได้? ?พิธีที่ไหนคะ เราแค่แต่งงานในนามเท่านั้น? เธอดิ้นรนทั้งที่ไม่มีทางสู้แรงเขา ยิ่งขยับตัวก็มีแต่จะเบียดชิดเข้ากับแผ่นอกแกร่งมากขึ้น ?ฉันบอกเธอตอนไหนหรือ ว่าเราจะแต่งงานกันแค่ในนาม!? จุมพิตอุ่นจัดประทับลงมา ปิดเสียงปฏิเสธของข้าวขวัญจนเงียบสนิท................................ข้าวขวัญ พี่เลี้ยงมือใหม่วัย 19 ออกผจญภัยในนิวยอร์กไปกับความลับและความรักของวาคิม หนุ่มใหญ่วัย 32 คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่มีทั้งลูกสาวและคู่หมั้น...

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 8 มิ.ย. 62 / 12:41

บันทึกเป็น Favorite


คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว ตอนพิเศษ พิมพ์ครั้งแรก 2560

“ท่านผู้โดยสารคะ ขออภัยที่ต้องรบกวนนะคะ...” แอร์โฮสเตสสาวกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ “แต่ใกล้เวลาอาหารเช้าแล้ว จากนั้นอีกไม่นานเครื่องก็จะลงค่ะ...ดิฉันคิดว่าน่าจะสะดวกกว่าถ้าหากคุณจะกลับไปนั่งที่...”

“ครับ” วาคิมขยับตัว ค่อยๆ คลายอ้อมแขนเพราะยังไม่อยากให้ข้าวขวัญตื่น “ปล่อยเธอหลับต่ออีกสักครู่ อาหารมาแล้วผมจะปลุกเธอเอง" ที่นั่งแบบเคบิน สวีท เฟิร์สท์คลาสของแจแปนแอร์ไลน์ เมื่อปรับเป็นเตียงนอนแล้วก็กว้างพอที่จะเบียดกันได้สองคน หลังเครื่องขึ้นจากนาริตะได้สักพัก เขาได้ยินเสียงข้าวขวัญหายใจฟุดฟิด พอชะโงกดูก็เห็นตาแดงๆ อีกแล้ว เขาจึงลุกจากเคบินของตัวเอง ข้ามมากอดเธอไว้ ความสูงใหญ่ทำให้ต้องดึงร่างเล็กขึ้นมาซ้อนบนอก

“คุณคิม” เธอพยายามขยับตัวหนี “กลับไปนั่งฝั่งโน้นเถอะค่ะ อายเขา”

“ไม่เป็นไร แอร์ไม่ว่าหรอก ในชั้นหนึ่งนี่ก็มีแต่เราสองคนเท่านั้น” เขาใช้ปลายนิ้วเช็ดหยดน้ำตาบนผิวแก้มเนียน “เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า ที่นั่งชั้นเฟิร์สท์ห่างกันมากเกินไป ลดกระจกกั้นลงแล้วก็ยังจับมือกันไม่ถนัด...”

 “ข้าวไม่เป็นไรแล้วค่ะ” เธอปาดน้ำตาออก ชะโงกไปมองแอร์ ไม่เห็นใครเดินออกมาวุ่นวายเลย แต่ที่หญิงสาวไม่รู้ก็คือ หลายคนแอบมองชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ประคับประคองภรรยาสาวหน้าหวานด้วยท่าทางทะนุถนอมจนน่าอิจฉา แก้มที่แดงระเรื่อและริมฝีปากเจ่อนิดๆ ของเจ้าหล่อนก็ชวนให้คิดว่าเพิ่งผ่านบทรักมาเมื่อเช้า... แต่ด้วยมารยาท จึงไม่มีใครจ้องให้ทั้งคู่รู้ตัว

“ไม่เป็นอะไร แล้วร้องไห้ทำไม” มือใหญ่โอบให้เธอซบศีรษะกับบ่าเขา “มีอะไรในใจมากมายนักหรือ”

“ก็...ข้าว...” เธอไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดอย่างไร “คิดถึงลูกแพร์ค่ะ” ข้อนั้นเป็นเหตุผลแรก แต่ในใจยังมีเรื่องอื่นอีกมากมาย ทั้งกังวล สับสนกับฐานะใหม่ กลับไปนิวยอร์กครั้งนี้ เธอเปลี่ยนจากลูกจ้างกลายเป็นภรรยาของชายหนุ่มที่มีชีวิตแตกต่างกันมากเหลือเกิน “ข้าวทำตัวไม่ถูก เข้าสังคมไม่เป็น และอายุเราก็ห่างกันมาก...”

“ว่าฉันแก่หรือ” เขาคำรามเบาๆ

“ปละ...เปล่าค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ข้าวไม่รู้จะอธิบายยังไงดี เราห่างกันตั้งรอบ ชีวิตก็แตกต่างมาก จนข้าวนึกไม่ออกว่าจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง”

“เธอรักฉันไหม” เขาก้มลงมาจนหน้าผากแทบจะแตะกัน

ข้าวขวัญพยักหน้า “รักสิคะ”

“ฉันก็รักเธอเหมือนกัน” เขาแอบแตะจูบที่ผิวแก้มเนียน “เรื่องอื่นไม่เห็นสำคัญเลย เราก็อยู่ด้วยกัน เหมือนที่เคยอยู่นั่นแหละ”

เหมือนที่เคยอยู่...

 

วาคิมหมายถึงห้องชุดในอพาร์ทเม้นท์หรูแบบนีโอคลาสสิกที่ย่านอัพเปอร์อีสท์ ไซด์ ถนนสายหกสิบหกใกล้เซ็นทรัลปาร์ค ใจกลางมหานครนิวยอร์ก ข้าวขวัญไม่อยากเชื่อเลยว่า เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เธอเพิ่งลากกระเป๋าเข้าตึกนี้ในฐานะพี่เลี้ยง “ออแพร์” ลูกจ้างของคุณวาคิม นักธุรกิจค้าอสังหาริมทรัพย์ ที่เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวของลูกแพร์

แม้จะพยายามหักห้ามใจ แต่ความผูกพันก็เกิดขึ้น ทั้งกับพ่อ และเด็กหญิง...ที่ตอนนี้ทั้งสองจำต้องส่งคืนให้แม่แท้ๆ  วาคิมเพิ่งพาข้าวขวัญกลับไทย ไปสะสางปัญหา ก่อนจะกลับมาเริ่มต้นชีวิตคู่ในนิวยอร์ก...

ไฟอัตโนมัติสว่างจ้าทันทีที่ชายหนุ่มแตะคีย์การ์ดเปิดประตู “หิวหรือเปล่า” เขาหันมาถาม “ตั้งแต่มื้อเช้าบนเครื่อง ยังไม่ได้ทานอะไรเลย”

“อยากอาบน้ำมากกว่าค่ะ แต่ถ้าคุณคิมหิว เราสั่งพิซซ่าดีไหมคะ”

“ไปอาบน้ำกันก่อนก็ได้” เขายิ้มเจ้าเล่ห์

            “ม่ายยย” หญิงสาวสั่นหน้า “ขออาบคนเดียวค่ะ เหนื่อยมากปวดหัวด้วย”

            “เธอเริ่มเป็นคุณภรรยาเต็มตัวแล้ว!” วาคิมหัวเราะก่อนจะชะงักเมื่อมองไปที่โซฟา

            เสื้อกันหนาวสีชมพูตัวจ้อยกับตุ๊กตาหมีถูกวางลืมไว้ตรงนั้น ตั้งแต่วันที่รีบร้อนกลับไทย...กลิ่นแป้งเด็กยังหอมกรุ่น ข้าวขวัญหยิบตุ๊กตาขึ้นมากอด ไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ แต่น้ำตามาจากไหนก็ไม่รู้...

            “ข้าว...” วาคิมก้าวเข้ามากอดเธอไว้

            “บ้าน...เงียบ...มาก...” ข้าวขวัญใช้เสื้อตัวนุ่มซับน้ำตา พยายามไม่สะอื้นออกมาอีก “ป่านนี้แพร์จะร้องหาเราไหม กินนมได้หรือเปล่า...”

            “อย่าคิดแบบนี้เลย” เขาลูบศีรษะปลอบเธอ ทั้งที่น้ำเสียงของตนเองก็รวดร้าวเช่นกัน หันไปทางไหน ก็เจอขวดนม รถหัดเดิน ตุ๊กตา ที่ล้วนเตือนใจให้คิดถึงลูกแพร์ไปเสียทั้งนั้น

            “พรุ่งนี้ ฉันจะขนของไปบริจาคให้หมด” วาคิมบอก “เจอกันคราวหน้า แพร์ก็คงโตเกินเสื้อผ้าพวกนี้ไปมากแล้ว”

            “ไม่...” มือเรียวยึดตุ๊กตาหมีไว้แน่น

            “ถ้าเก็บไว้ ก็จะตัดใจไม่ได้” เขาอธิบายเหตุผล “ก่อนหน้านี้ ข้าวมานิวยอร์กแบบตัวคนเดียว ทั้งวันก็อยู่แต่กับแพร์ และลูกก็ไม่มีแม่ เลยติดข้าวมาก แต่เราก็ต้องรู้ว่า ถึงเวลาแล้วที่จะคืนแพร์ให้แม่เขาไป เรามาเริ่มต้นกันใหม่ มีลูกให้ฉันนะ ข้าวขวัญ”

            แผนชีวิตของวาคิมฟังดูดี แต่...ผ่านไปสองเดือน ก็ยังไม่มีวี่แววว่าภรรยาจะตั้งครรภ์

 

            ระหว่างนั้น ข้าวขวัญลงเรียนภาษา และดูแลวาคิมอย่างที่เคยทำ เวลาว่างก็พากันไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ ทั้งบอสตั้น น้ำตกไนแองการ่า เลยไปถึงแคนาดา ความรักความปรารถนาที่วาคิมมีต่อเธอนับวันก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น ข้าวขวัญไม่เข้าใจเลยว่า เหตุใดลูกจึงยังไม่มาเกิด

            หรือจะเป็นเพราะเธอเครียดเกินไป ร่างกายไม่แข็งแรงกระมัง...เมื่อคิดอย่างนั้น ข้าวขวัญจึงเอ่ยชวนวาคิมไปวิ่งออกกำลังในเซ็นทรัล พาร์ค ที่ต้องให้สามีพาไป ก็เพราะเขาไม่ยอมให้เธอจ๊อกกิ้งตามลำพัง

            เย็นวันอาทิตย์อย่างนี้ ทั้งสองออกไปวิ่งด้วยกันเป็นประจำ อากาศอุ่นขึ้นแล้ว ข้าวขวัญจึงเลือกชุดเสื้อกล้ามเอวลอยกับกางเกงขาสั้นแบรนด์กีฬากับรองเท้าสำหรับวิ่ง รวบผมขึ้นสวมหมวกแก๊ปแล้วเธอก็พร้อมที่จะออกไป แต่กลับถูกวาคิมดึงไว้ “ฉันไม่ชอบให้เธอใส่เสื้อกล้าม”

            “ข้าวร้อน วัยรุ่นแถวนี้ก็ใส่กันทั้งนั้นนี่คะ”

            “เธอไม่ใช่เด็กอเมริกัน” เขาก้าวเข้ามาชิดด้วยทีท่าข่มขวัญ “แค่ให้ใส่ขาสั้น ผู้ชายก็มองเหลียวหลังแล้ว”

            ผู้หญิงก็มองคุณเหมือนกัน ข้าวขวัญอยากจะเถียง สามีของเธอสูงใหญ่ คมเข้ม ผิวเนียนสะอาดเป็นความหล่อเหลาแบบตะวันออกที่โดดเด่น แม้จะอยู่ในสังคมนิวยอร์กที่ผู้คนไม่ค่อยสนใจกัน ข้าวขวัญก็ยังสังเกตได้ว่าเขาดึงดูดทุกสายตา ไม่ว่าจะอยู่ในชุดสูท หรือเสื้อยืดกางเกงวอร์มอย่างนี้...

            หญิงสาวจำใจเปลี่ยนเสื้อเพราไม่อยากเถียงให้หมดสนุก พร้อมแล้วทั้งสองก็ออกไปที่สวนสาธารณะ โดยมีน้ำพุนางฟ้าเป็นจุดหมายในการวิ่ง

            ข้าวขวัญทิ้งตัวลงนั่งหอบบนเก้าอี้ยาวข้างสระ และวาคิมก็ดึงขวดน้ำที่เหน็บอยู่กับเข็มขัดส่งให้

            “ค่อยๆ จิบนะ...” 

            เธอรับขวดมาแตะริมฝีปาก แต่ยังไม่ทันดื่ม ก็ต้องลุกขึ้นยืน เพราะชายหนุ่มชุดดำพุ่งเข้ามากระชากไหล่วาคิม!

            “ลูกฉันอยู่ไหน!”  

            “ข้าว ถอยไปก่อน” วาคิมขยับตัวบังเธอไว้ แต่ข้าวขวัญยังกล้ายื่นหน้ามาจากข้างหลัง แถมยังบอกด้วยว่า

            “ด๊อกเตอร์แมกซ์ เรามาคุยกันดีๆ เถอะค่ะ”

            “คุณรู้จักผมได้ยังไง” ชายหนุ่มเจ้าของชื่อขมวดคิ้ว

            “ผมก็รู้จักคุณ” วาคิมตบบ่าอีกฝ่ายด้วยมือที่หนักพอกัน “อย่าชกกันเลยนะ เราก็คนกันเองทั้งนั้น มานั่งคุยกันอย่างที่ข้าวขวัญบอกดีกว่า”

            “ข้าวขวัญ...” ดร.ชเวมินวูหันมาจ้องเธอด้วยดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว “ภรรยาใหม่ของคุณหรือ”

            “เธอเป็นภรรยาคนแรกและคนเดียว” วาคิมขมวดคิ้ว “ทำไมคุณถามอย่างนั้น”

            “แล้ว...พีช...”

            “พีชเป็นลูกผู้น้องของผม” วาคิมบอกตามตรง  ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบังให้อีกฝ่ายโมโหมากไปกว่าที่เป็นอยู่ “ตอนนี้ เธอกับแพร์อยู่ที่บ้านคุณย่า พวกเขาสบายดี คุณไม่ต้องห่วง”

            “จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง!” แมกซ์โวยวาย “คุณพาลูกเมียผมหนีข้ามประเทศแล้วจะบอกให้ผมอยู่เฉยอย่างนั้นหรือ”

            “ฉันไม่เข้าใจ” ข้าวขวัญแทรกขึ้นมา “คุณเลิกกับเธอไปแล้ว ทำไมตอนนี้จะมาตามหา”

            “ผมไม่ได้เลิก” ดร.แมกซ์กัดกราม “พีชต่างหากที่ตัดขาดผม”

            “ก็โมโหร้ายอย่างนี้นี่คะ ใครจะทนได้” ข้าวขวัญเข้าข้างผู้หญิงด้วยกัน และยังเคืองไม่หายที่แมกซ์เข้ามากระชากไหล่วาคิม จนเกือบจะชกกันใหญ่

            “ผมไม่เคยโมโหหรือลงไม้ลงมือกับพีชเลย” คนถูกกล่าวหายืนยัน “เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง...”

            “ฉันว่าเขามีสิทธิที่จะพบลูก ในฐานะพ่อ” วาคิมบอก “ขอเวลาผมคุยกับพีชก่อนนะ ว่าจะจัดการอย่างไรจึงจะดีที่สุดสำหรับลูกแพร์ ได้เรื่องแล้วผมจะรีบติดต่อไป”

            ดร.แมกซ์พยักหน้า ลุกขึ้นโค้งขอโทษและบอกลาด้วยท่าทางเคร่งขรึมอย่างที่ทำให้วาคิมวางใจว่าคนระดับที่ปรึกษาประธานาธิบดีประเทศจองฮวาคงจะไม่ทำอะไรบ้าๆ...

            “เฮ้อ” ข้าวขวัญถอนใจเมื่อชเวมินวูเดินจากไป “เจอกันแต่ละครั้ง ต้องจู่โจมเข้ามาตลอด ทำไมไม่ทักทายดีๆ เหมือนคนทั่วไปนะ”

            “ยายพีชของเราก็ไม่ใช่เล่น” วาคิมบอก “พอกันเลยเรื่องอารมณ์ร้อน”

            “แล้วนี่คุณจะช่วยคุยให้เขาหรือคะ คุณย่าจะว่ายังไง” ข้าวขวัญสงสัย

            “ก็คงขอแค่ไปเยี่ยมเยียน ปีละครั้งสองครั้ง พีชเคยบอกว่าแมกซ์คงจะเล่นการเมือง เขาไม่น่ามีเวลาไปสนใจลูกนอกสมรสมากนัก”

            “ถ้าอย่างนั้น ก็คงไม่เป็นไร” ข้าวขวัญยิ้มออกมาได้ “ดีเหมือนกัน ที่แพร์จะได้รู้จักกับพ่อ ไม่ต้องมีปมด้อยติดตัวไปจนโต”

            “ว่าแต่เราล่ะ เมื่อไรจะมีลูกกันเสียที” วาคิมช้อนตาอ้อน “จะได้ช่วยกันเลี้ยงเด็กอีกครั้ง”

 

            ข้าวขวัญเองก็สงสัยเหมือนกัน ว่าทำไมลูกยังไม่มาเกิด จะโทษว่าเป็นเพราะร่างกายของเธอไม่แข็งแรง ก็ไม่น่าจะใช่ ส่วนทางวาคิมนั้นก็พยายามทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ เรียกได้ว่ามากเกินไปด้วยซ้ำ...

            หญิงสาวทำ”รีเสิร์ช” อย่างหนัก จากพื้นฐานที่พอได้เรียนมาบ้าง เธอทราบว่ามีหลายวิธีที่จะช่วยคู่สามีภรรยาที่มีบุตรยาก ปกติคุณหมอให้เวลาหนึ่งปี แต่กรณีของเธอ ทั้งข้าวขวัญและวาคิมคิดถึงการช่วยกันเลี้ยงทารกเล็กๆ และดูจากความทุ่มเทที่เขามีให้บทรัก เธอค่อนข้างแน่ใจว่าถ้าทั้งคู่สุขภาพดีก็น่าจะมีเด็กแล้ว

            หญิงสาวกูเกิ้ลหาวิธีทำกิฟท์ อิ๊กซี่ ซิฟท์ ไอวีเอฟเด็กหลอดแก้ว มาจนถึง ภาวะเป็นหมันของผู้ชาย การนับจำนวนสเปิร์ม เว็บไซต์บอกไว้ว่า...

“เมื่อคู่สมรสมาปรึกษาที่คลินิกมีบุตรยาก แพทย์จะตรวจร่างกายทั้งสองฝ่าย สำหรับผู้ชาย จะมีการตรวจเชื้ออสุจิ/น้ำเชื้อ โดยคู่สมรสฝ่ายชาย ควรงดการหลั่งน้ำอสุจิก่อนวันทำการตรวจ อย่างน้อย 2 วัน และไม่ควรนานเกิน 7 วัน แนะนำให้ส่งน้ำเชื้อให้กับห้องปฎิบัติการภาย ใน 30 นาที หลังจากการเก็บน้ำเชื้อได้ ถ้าพบความผิดปกติของน้ำเชื้อ ก็จะตรวจเลือดดูระดับฮอร์โมนเพศชาย...”

ตอนนั้นเองที่วาคิมขึ้นมาจากห้องยิมในชุดกางเกงวอร์มและเสื้อยืดชื้นเหงื่อ “มีอะไรกินบ้าง มัวแต่แชทกับฝนจนไม่ได้ทำกับข้าวใช่ไหม” เขาเข้ามาชะโงกดูคอมพิวเตอร์บนโต๊ะตัวใหญ่กลางห้องแล้วก็ชะงัก “นี่อะไร” ปลายนิ้วยาวจิ้มไปที่จอ

            “เอ้อ...” ข้าวขวัญหลบตา

            “เธอกล่าวหาว่าฉันไม่มีน้ำยางั้นรึ!” วาคิมโวยวาย ปลายนิ้วยาวกดคีย์บอร์ดรัวๆ “ไม่ต้องทำเด็กหลอดแก้วหรอก หาตำรานี้ดีกว่า”

            กามสูตร...ข้าวขวัญสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นชื่อบทความ และภาพประกอบก็ทำให้เธอต้องหลับตาปี๋!

            “ทำให้ครบทุกท่า รับรองได้ลูกแน่ๆ” วาคิมคำราม “วันนี้เลือกสักสามโพ

สิชั่นนะ”

            เขาอ่านรายละเอียดระหว่างที่ข้าวขวัญนั่งหน้าแดง พยายามขยับหนีแต่

มือใหญ่ยึดแขนเธอไว้แน่นแล้วสาธิตพร้อมกับบรรยายไปด้วย...

           ++++++++ตัดฉากเรท+++++++++++

 

         สามสัปดาห์ต่อมา...วาคิมยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ โบกแผ่นตรวจการตั้งครรภ์ที่ขึ้นสองขีดไปมา “เห็นไหม ข้าว ฉันบอกเธอแล้วว่ากามสูตรต้องได้ผล!

                                             Happy Ending

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ไอลี่ จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น