Fic KNB ; (AkaKuro) Mr.Virgins

ตอนที่ 39 : T h e E n d ✎ . . . A new beginning ♥ .

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    22 เม.ย. 60

THE END

 

 

                ร้าน Rakuzan


 

                “ฮือ พี่เท็ตสึยะ ออกไปแล้วก็กลับมาเยี่ยมพวกเราบ่อยๆด้วยนะครับ”


 

                “ใช่ๆ พวกเราคงจะคิดถึงพี่มากๆ”


 

                “คิดถึงแต่มือพวกมึงไม่ต้องถึงเนื้อถึงตัวแฟนกูก็ได้มั้ง”


 

                อาคาชิว่าพลางปัดมือของพวกรุ่นน้องในแก๊งออกจากไหล่คุโรโกะพลางแยกเขี้ยวขู่ใส่เด็กพวกนั้นจนทำให้คุโรโกะต้องตีต้นขาของอีกคนเบาๆเพื่อปรามอาคาชิ


 

                “แล้วนี่โคอิจิโร่คุงยังมาไม่ถึงอีกหรอครับ เลยเวลานัดมาจะเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ”


 

                “เหอะ โง่ๆอย่างมันถ้าไม่หลงทางก็คงโดนรถชนตายไปแล้วมั้งพี่”


 

                คุโรโกะส่งสายตาดุๆมองไปทาง คิราซาวะ มาซายูกิ ซึ่งเจ้าตัวก็ยักไหล่ขึ้นน้อยๆอย่างไม่ยี่หระก่อนจะหันไปหากลุ่มเพื่อนของตัวเองในแก๊ง


 

                เหตุที่มาซายูกิพูดจาเหมือนไม่ชอบโคอิจิโร่ก็เพราะเขาเป็นหนึ่งในตัวเต็งที่จะได้รับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งต่อจากคุโรโกะ แต่จู่ๆคุโรโกะก็ยกตำแหน่งนั้นให้โคอิจิโร่แถมยังไม่มีใครคัดค้านอีก นั่นเลยทำให้เขาเหม็นขี้หน้าหัวหน้าแก๊งคนใหม่ของเทย์โควแบบสุดๆ


 

                “ขอโทษที่มาสายครับ!!


 

                โคอิจิโร่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาภายในร้านด้วยสภาพเหงื่อโซมกายพลางหอบหายใจออกมาอย่างหนักด้วยความเหนื่อย ก่อนจะมานั่งหอบอยู่ตรงโซฟาข้างๆคุโรโกะ


 

                “ไปทำอะไรมาครับเนี่ยถึงได้เหงื่อเต็มตัวขนาดนี้ ?” คุโรโกะ


 

                “พอดีผมลงรถผิดป้ายน่ะครับ แล้วตอนลงก็ดันไปเหยียบหางหมาเข้าแล้วโดนหมาวิ่งไล่อีกเลยมาสาย ขอโทษจริงๆครับ”


 

                “ได้ยินป้ะวะ หัวหน้าแก๊งคนใหม่ของเราโดนหมาวิ่งไล่มาว่ะ ทุเรศชิบหาย ฮ่าๆๆๆ”


 

                มาซายูกิที่ได้ยินตะโกนขึ้นมาแล้วหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังทำให้คนในแก๊งที่สนิทกับเขาหัวเราะตาม โคอิจิโร่ได้แต่ทำหน้าหงอยอยู่ตรงโซฟา ถ้าหากเขาโต้ตอบอีกคนกลับไปก็คงไม่เป็นผลดีกับตัวเองแน่ เพราะในแก๊งเขาสนิทกับแค่พวกเรียวมะ โยชิซึเนะแล้วก็คุโรโกะ อีกอย่างเรียวมะก็ไม่อยู่แล้ว แถมโยชิซึเนะกับคุโรโกะก็เรียนจบแล้ว


 

                “เอาล่ะครับ ไหนๆโคอิจิโร่คุงก็มาแล้ว ก่อนที่เราจะเริ่มงานเลี้ยงกันผมขออนุญาตประกาศเรื่องสำคัญก่อน”


 

                “เรื่องอะไรหรอครับพี่ ?”


 

                หนึ่งในรุ่นน้องเอ่ยถามคำถามที่ทุกคนต่างก็อยากรู้ขึ้น เมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบเสียงลงแล้วคุโรโกะจึงพูดต่อทันที


 

                “ตอนนี้เราได้ตัวหัวหน้าแก๊งอันธพาลคนที่ 30 แล้ว อีกตำแหน่งที่จะขาดไม่ได้เลยก็คือมือขวาของหัวหน้าแก๊ง เมื่อหัวหน้าแก๊งของเรายังขาดประสบการณ์คนที่เป็นมือขวาก็ต้องเป็นคนที่มีประสบการณ์พอที่จะดูแลและให้ความช่วยเหลือหัวหน้าแก๊งของเราได้”


 

                “....”


 

                “แล้วผมก็ขอเลือกให้คิราซาวะ มาซายูกิเป็นมือขวาของหัวหน้าแก๊งคนต่อไปนะครับ”


 

                “เฮ้ย! ไม่เอานะพี่! ผมไม่เป็น!


 

                พอได้ยินว่าตัวเองต้องเป็นมือขวาของโคอิจิโร่ ทำให้มาซายูกิรีบร้องโวยวายออกมาเสียงดังทันที


 

                “ตามกฎของแก๊งอันธพาลเทย์โคว เมื่อมีคนไม่เห็นด้วย 1 คน เราก็จะเปิดโหวตกันภายในแก๊ง นับเอาจากเสียงข้างมากเป็นหลัก ถ้าใครไม่เห็นด้วยที่จะให้มาซายูกิคุงเป็นมือขวายกมือขึ้นครับ”


 

                กริบ


 

                “ไอ้พวกเหี้ย ทำไมพวกมึงไม่ยกวะ!” มาซายูกิหันไปหาเรื่องกับเพื่อนของเขาที่ยังคงนั่งนิ่งเมื่อคุโรโกะบอกให้คนที่ไม่เห็นด้วยยกมือ ก่อนเขาจะถูกอาคาชิที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่นานเอ่ยห้ามขึ้น ทำให้มาซายูกิจำต้องนั่งลงกับที่ทันที


 

                “ถือว่ามติเป็นเอกฉันท์นะครับมาซายูกิคุง”


 

                คุโรโกะว่าพลางมองหน้าของอีกคน มาซายูกิจิ๊ปากออกมาอย่างขัดใจแล้วจ้องหน้าของโคอิจิโร่ด้วยความไม่พอใจอย่างแรง ทำให้โคอิจิโร่รีบหลุบสายตาลงต่ำทันที


 

                “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เราก็เริ่มงานเลี้ยงกันเถอะครับ แด่หัวหน้าแก๊งและมือขวาคนใหม่ของแก๊งอันธพาลเทย์โคว”


 

                “เฮ!!!



















 

 

                หลังจากที่งานเลี้ยงเลิกแล้ว อาคาชิก็ชวนคุโรโกะไปเดินเล่นตรงสวนสาธารณะใกล้ๆกับร้าน Rakuzan ก่อนกลับ ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบๆเที่ยงคืนแล้วทำให้ที่สวนสาธารณะแห่งนี้ไม่มีใครเลย มีแค่คุโรโกะกับอาคาชิแค่สองคน


 

                “นายจำที่ฉันเคยถามได้ไหมว่าทำไมนายถึงปลื้มหัวหน้าแก๊งคนก่อน ?”


 

                “หืม ? จำได้ครับ”


 

                “แล้วตอนนั้นนายตอบฉันว่าอะไรนะ ?”


 

                คุโรโกะที่ได้ยินคำถามนั้นเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจเล็กน้อยที่อาคาชิถามเรื่องนี้ซ้ำอีกครั้ง แต่เขาก็ยอมตอบคำถามนั้นอีกครั้ง


 

                “ก็ตอนนั้นที่คุณยังเป็นหัวหน้าแก๊งอยู่แล้วผมถูกคุณช่วยไว้โดยบังเอิญที่ตรอกมืดไงครับ”


 

                “แล้วทำไมนายถึงคิดว่าคนที่ช่วยนายตอนนั้นเป็นฉันล่ะ ?”


 

                “ก็...ถึงตอนนั้นผมจะมองไม่เห็นหน้าคุณเพราะมันมืด แต่พอผมถามว่าคุณเป็นใคร คุณก็ตอบกลับมาว่าคุณคือหัวหน้าแก๊งอันธพาลของเทย์โควก็เลยทำให้ผมรู้ว่าเป็นคุณยังไงล่ะครับ”


 

                “อืม...นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ฉันยังไม่ได้บอกความจริงกับนาย” อาคาชิว่าพลางหยุดเดิน ทำให้คุโรโกะหยุดเดินตามแล้วเลิกคิ้วมองหน้าอีกคนด้วยความงุนงง “คนคนนั้นไม่ใช่ฉัน แต่เป็นโยชิซึเนะ”


 

                “... ?”


 

                “ฉันให้เวลานายแค่สามนาที”


 

                ประโยคนี้อาคาชิไม่ได้พูดกับคุโรโกะ แต่เขาพูดกับโยชิซึเนะที่ยืนรอทั้งคู่ตรงสวนสาธารณะอยู่ก่อนแล้ว ทำให้โยชิซึเนะค่อยๆเดินเข้ามาหาคุโรโกะแล้วอาคาชิก็เดินออกไปให้คุโรโกะได้คุยกับโยชิซึเนะเพียงลำพัง


 

                “ฉันเอานี่มาคืน”


 

                โยชิซึเนะว่าพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับคุโรโกะ เมื่อรับมาคุโรโกะก็จำได้ทันทีว่านี่คือผ้าเช็ดหน้าที่เขาเอาให้กับหัวหน้าแก๊งอันธพาลคนก่อนที่เคยช่วยเขาเอาไว้วันนั้น


 

                “..ถ้างั้นคนที่ช่วยผมวันนั้นก็คือคุณจริงๆหรอครับ ?” คุโรโกะมองผ้าเช็ดหน้าในมือของตัวเองพลางเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกคนแล้วเอ่ยถามออกมาเสียงเบา


 

                เมื่อได้ยินดังนั้นโยชิซึเนะเพียงแต่พยักหน้ารับให้กับอีกคนน้อยๆแทนคำตอบ


 

                “ฮ่ะๆ ผมนี่โง่จริงๆ ทั้งๆที่คุณอยู่ใกล้ผมขนาดนี้ทำไมถึงไม่รู้ตัวเลยนะ” คุโรโกะว่าพลางแค่นเสียงหัวเราะแห้งๆออกมาด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองน้อยๆ ทำให้โยชิซึเนะค่อยๆคลี่ยิ้มขึ้นที่มุมปาก


 

                “ที่ฉันมาวันนี้ก็เพื่อเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนนาย แล้วก็มาบอกลานายในฐานะมือซ้ายของนายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เราจะต้องแยกย้ายกันไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย แล้วก็...”

 

                “...?”

 

                “ขอกอดหน่อยได้ไหม ?”


 

                “ได้สิครับ” คุโรโกะว่าก่อนที่จะเข้าไปกอดโยชิซึเนะซึ่งโยชิซึเนะก็สวมกอดอีกคนกลับแล้วกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของอีกคนเสียงเบา


 

                “รู้ไหม ว่านายคือรักแรกของฉันเลยนะ เท็ตสึยะ”


 

                “คุณก็เป็นรักแรกของผมเหมือนกันครับ โยชิซึเนะคุง”


 

                “เฮ้ย! ครบสามนาทีแล้วเว้ย!” อาคาชิเดินเข้ามาพลางทำหน้าบึ้งทันทีเมื่อเห็นคุโรโกะกำลังยืนกอดอยู่กับโยชิซึเนะแน่น พอเห็นอาคาชิเดินเข้ามาทั้งสองคนก็ค่อยๆผละออกจากกันทันที


 

                “แฟนนายนี่ตรงเวลาจริงๆ” โยชิซึเนะว่ายิ้มๆ ทำให้คุโรโกะหลุดขำออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอาคาชิมาแล้วโยชิซึเนะก็ขอตัวกลับทันที “ถ้างั้นฉันไปล่ะ”


 

                 “ครับ แล้วพบกันนะครับ”


 

                “เฮ้ๆ จะยืนทำตาเยิ้มอีกนานมั้ย แฟนนายยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้นะ”


 

                อาคาชิชะโงกหน้าไปหาคุโรโกะทำให้ร่างบางที่ยืนโบกมือลาโยชิซึเนะอยู่สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเล็กน้อย


 

                “เว่อร์ไปแล้วครับ ผมก็แค่บอกลาเพื่อนเฉยๆ ไม่มีอะไรสักหน่อย”


 

                “อ๋อหรอ...แล้วทำไมเมื่อกี้ต้องยืนกอดกันซะแน่นขนาดนั้นด้วย ?”


 

                “ก..ก็ตอนแรกผมกะว่าจะบอกลาเฉยๆนั่นแหละครับ แต่โยชิซึเนะคุงก็ขอกอด แล้วที่ผมยอมกอดก็เพราะเขาก็เป็นคนที่ช่วยผมวันนั้น แล้วก็กอดลากันในฐานะเพื่อนแค่นั้นเอะ...”


 

                ป๊อก


 

                “ฉันแค่แกล้งเล่นน่า นายไม่เห็นจะต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นเลย”


 

                อาคาชิว่ายิ้มๆ คุโรโกะทำหน้างอแล้วลูบหน้าผากของตัวเองที่โดนอาคาชิดีดน้อยๆทันที


 

                “ก็ผมกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อผมเหมือนตอนนั้นอีกนี่ครับ”


 

                “ก็แน่ล่ะสิ”


 

                “...”


 

                “ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ฉันก็คงไม่เชื่อหรอก แต่หลังจากนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น....”


 

                อาคาชิระบายยิ้มบางก่อนจะค่อยๆคว้ามือของอีกคนขึ้นมากุมไว้แล้วประทับริมฝีปากลงไปที่หลังมือของอีกคนเบาๆ


 

                “...จะเชื่อหมดใจเลยครับ”


 

                “อาคาชิคุง...”


 

                “แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่หึงนายกับโยชิซึเนะหรอก เพราะยังไงหมอนั่นก็ได้แค่กอด ส่วนฉันจะทำอะไรนายก็ได้ :)


 

                ว่าจบอาคาชิก็ดึงตัวคุโรโกะให้เข้ามาใกล้แล้วโน้มริมฝีปากของตนลงไปประทับกับริมฝีปากบางของร่างเล็กทันทีโดยที่คุโรโกะไม่ทันตั้งตัว


 

                 “ฮิ้ววววว~~


 

                 เสียงโห่ร้องของเหล่าคนในแก๊งที่แอบตามมาดูทั้งคู่ดังขึ้น ทำให้คุโรโกะรีบละออกจากอาคาชิทันทีด้วยความเขิน แต่เสียงแซวยังคงดังมาจากปากของพวกคนในแก๊งไม่หยุด คุโรโกะทำท่าจะไปวิ่งไล่เตะพวกนั้นแต่ก็ถูกอาคาชิดึงตัวเอาไว้เสียก่อน


 

                 “ปล่อยผมนะครับ ผมจะไปเตะพวกมัน!


 

                 “ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นหรอกน่า ตอนนี้นายสนใจแต่เรื่องของฉันพอ”


 

                 “แต่ว่าผม..”


 

                 “ฉันรักนายนะ”


 

                 “อะ..อะไรน่ะครับ จู่ๆก็...”


 

                 “แล้วคำตอบของนายล่ะ ?”


 

                “...”


 

                “ว่าไง ?”


 

                 “....รักเหมือนกันครับ”


 

                และเรื่องราวความรักของประธานนักเรียนและหัวหน้าแก๊งอันธพาลรุ่นที่ 29 ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้


 

                .


 

                .


 

                แต่ดูเหมือนว่าเรื่องราวอื่นๆเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...



















 

 

                หลายสัปดาห์ต่อมา


 

                “แม่ไปไหนมาครับ เอ๊ะ! ทำไมวันนี้แม่ดูอารมณ์ดีจัง” อาคาชิที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเห็นแม่ของเขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก็ทำให้เขาอดที่จะหันไปทักไม่ได้


 

                “แม่ไปรับผลตรวจดีเอ็นเอที่โรงพยาบาลมาจ้ะ”


 

                “ผลตรวจดีเอ็นเอ ?”


 

                “คือแบบนี้ วันก่อนแม่ไปเจอใครบางคนเข้าโดยบังเอิญ ก็เลยไปขอตรวจดีเอ็นเอโครงกระดูกของเซย์โตะกับพวกเจ้าหน้าที่ดูอีกครั้ง ปรากฏว่าผลตรวจออกมาไม่ตรงกัน โครงกระดูกที่พบนั่นไม่ใช่โครงกระดูกของเซย์โตะจ้ะ”


 

                “อะไรนะครับ !?”


 

                “พอลองเช็คดูให้ละเอียดแล้วนั่นเป็นโครงกระดูกของคิริชิม่า ยูรูมเมทของเซย์โตะที่ถูกฆ่าไปก่อนหน้าน่ะจ้ะ...”


 

                “อ้าว ถ้างั้นแล้วศพของเซย์โตะ...”


 

                ยังไม่ทันที่อาคาชิจะว่าจบ ร่างของใครบางคนก็ค่อยๆเดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นพร้อมกับพ่อของอาคาชิ ทำให้อาคาชินั้นเผลออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงทันที




















 

 

                 หลายเดือนผ่านไป


 

                 “มามิ เธอทำอะไรอยู่น่ะ ?”


 

                 “อ่านข่าวอยู่น่ะสิ เขาบอกว่าฆาตกรโรคจิตที่เพิ่งถูกจับตัวได้เมื่อหลายเดือนก่อนตอนนี้แหกคุกออกมาได้อีกแล้ว”


 

                 “ใช่ฆาตกรที่ชื่อเร็นอะไรสักอย่างที่เคยเป็นข่าวดังๆนั่นหรือเปล่า ?”


 

                 “นักเรียน นั่งที่กันได้แล้ว!


 

                 พอเห็นอาจารย์เดินเข้ามาให้ชั้นเรียน ทำให้เหล่านักเรียนต่างพากันรีบไปนั่งยังที่นั่งของตัวเองทันที เมื่อเห็นว่าเด็กทุกคนนั่งที่เรียบร้อยแล้วอาจารย์จึงพูดต่อ


 

                 “วันนี้ครูจะแนะนำนักเรียนใหม่ให้ทุกคนได้รู้จักนะ เชิญจ้ะ”


 

                 เมื่อบานประตูเปิดออกทำให้นักเรียนหญิงต่างพากันร้องฮือฮาออกมาเสียงดังทันที ทำให้อาจารย์ต้องดุขึ้นเพื่อปรามเหล่านักเรียนหญิงให้อยู่ในความสงบ


 

                 “เงียบเสียงกันหน่อย เอาล่ะ...เชิญแนะนำตัวได้เลยจ้ะ”


 

                 “สวัสดีครับ ผมชื่ออากิ เรียวมะ...”


 

                 “...”


 

                 “..ฝากตัวด้วยนะครับ :)




















 

 

 

                โรงเรียนมัธยมปลายเทย์โคว


 

                 “และเนื่องจากวันนี้เป็นวันปฐมนิเทศ พวกครูก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะขอแนะนำกรรมการนักเรียนชุดใหม่ของโรงเรียนเรา เริ่มจาก...”


 

                “เพราะมึงคนเดียว ทำกูมาสายด้วยเลยเนี่ย”


 

                มาซายูกิบ่นกับโคอิจิโร่เสียงเบาขณะกำลังเดินหาที่นั่ง โดยที่โคอิจิโร่ก็ได้แต่เดินตามอีกคนไปอย่างเงียบๆโดยไม่โต้ตอบอะไรเพราะไม่อยากมีเรื่องกับอีกคน และถ้าขืนลองเขาตอบมาซายูกิไปแล้วเกิดไม่เข้าหูเขาคงโดนสวดกลับมายับเยินแน่นอน


 

                “...และผมเป็นรองประธานนักเรียน ชื่อคาซึมิ ฮิคาริ ขอฝากตัวด้วยนะครับ”


 

                แปะ แปะ แปะ


 

                “ขอโทษนะครับ คือตอนนี้เขากำลังทำอะไรกันอยู่หรอครับ ?” หลังจากหาที่นั่งได้แล้วโคอิจิโร่ก็เอ่ยถามเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังนั่งปรบมืออยู่ข้างๆทันที


 

                “อ๋อ กำลังแนะนำกรรมการนักเรียนชุดใหม่น่ะ นี่ไง...กำลังจะเริ่มแนะนำตัวประธานนักเรียนคนใหม่พอดี”


 

                “ประธานนักเรียน ?”


 

                เมื่อฮิคาริที่เป็นรองประธานแนะนำตัวเสร็จห้องประชุมก็เริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเพราะทุกคนต่างคิดว่าฮิคาริจะได้เป็นประธานนักเรียนต่อจากอาคาชิ แต่เขากลับได้เป็นแค่รองประธาน ทำให้เกิดหัวข้อสนทนาที่ว่าแล้วแบบนี้ใครจะมาเป็นประธานนักเรียนคนต่อไปของโรงเรียนมัธยมปลายเทย์โควล่ะ ?


 

                ตึก ตึก


 

                เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นไม้ดังขึ้นทำให้เหล่านักเรียนนั้นเงียบกริบลงทันที ทุกคนจับจ้องไปที่ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนที่ถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้ากำลังก้าวขึ้นไปยืนบนเวที ก่อนที่เขาจะหยิบไมโครโฟนที่อยู่ด้านบนขึ้นมาพูด


 

                “ผมเป็นประธานนักเรียนคนใหม่ของโรงเรียนมัธยมปลายเทย์โคว”


 

                “...”


 

                “ชื่อของผมคืออาคาชิ เซย์โตะ เป็นนักเรียนที่ย้ายเข้ามาใหม่ ขอฝากตัวด้วยครับ”


 

                สิ้นคำเซย์โตะก็โค้งให้กับทุกคนทำให้นักเรียนที่นั่งอยู่ภายในหอประชุมต่างพากันส่งเสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ไปทั่วเมื่อทราบว่าประธานนักเรียนคนใหม่เป็นน้องชายของอาคาชิ เซย์จูโร่ตัวจริงเสียงจริง!


 

                “ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ เพราะผมจะขอใช้โอกาสนี้พูดเกี่ยวกับนโยบายของผมให้ทุกคนได้ฟังแล้วก็จะได้เข้าใจตรงกัน”


 

                “...”


 

                “นโยบายของผมจะเน้นเรื่องระเบียบวินัยเป็นหลัก กฎต้องเป็นไปตามกฎ ใครที่ฝ่าฝืนกฎระเบียบของโรงเรียนจะต้องได้รับโทษตามสมควร เพราะฉะนั้น...”


 

                เซย์โตะเว้นจังหวะแล้วค่อยๆเดินลงมาจากเวทีพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ซึ่งไม่มีใครกล้าสบสายตาเขาเลยแม้แต่คนเดียว และแล้วเขาก็ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ที่นั่งของโคอิจิโร่ ทำให้ร่างเล็กเผลอยืดหลังขึ้นแล้วนั่งตัวเกร็งทันที


 

                 “...สิ่งแรกที่ผมจะทำก็คือการกวาดล้างแก๊งอันธพาลในโรงเรียนทิ้งให้สิ้นซาก” เซย์โตะว่าด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดแล้วก็ชี้หน้าของโคอิจิโร่ ทำให้ทุกคนในหอประชุมหันไปมองโคอิจิโร่กันเป็นตาเดียว


 

                  “มุรามาสะ โคอิจิโร่ หัวหน้าแก๊งคนที่ 30 ของแก๊งอันธพาลเทย์โคว นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป...”


 

                 “....”


 

                 “นายติดแบล็กลิสต์!


 

                 “....!!!








 



แต่หลังจากนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะเชื่อหมดใจเลยครับ ♥


 

THE END









 

TalkTalk
โอ้เย้! ในที่สุดไรท์ก็แต่งเรื่องนี้จบแล้วค่าาาา .จุดพลุ
แอบรู้สึกดีใจและใจหายนิดๆ เพราะเป็นเรื่องที่แต่งมาอย่างยาวนานมากแล้วก็กระแสตอบรับก็ค่อนข้างดีทีเดียว
ทั้งนี้ก็ขอขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามกันมาตั้งแต่วันแรกที่ไรท์ลงหรือเพิ่งติดตามแต่ก็ยังอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ
ถ้าไม่มีใครอ่านเลย ไรท์ก็ไม่รู้จริงๆว่าจะเขียนไปทำไม และที่แต่งมาได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะทุกๆคนที่ติดตามนี่แหละค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ T_T


แล้วก็ตามธรรมเนียมค่ะ ขอฝากฟิคเรื่องต่อไปไว้เลย กับเรื่อง A BOY ที่จะมาเป็นฟิคหลักเรื่องต่อไปของไรท์ค่ะ



คลิกไปอ่านได้ที่ลิ้งค์นี้เลยนะคะ https://writer.dek-d.com/stangjung/writer/view.php?id=1529750



ปล. ตอนที่เร็นโดนตำรรวจจับในตอนก่อนแล้วตกใจจนพึมพำออกมาสรุปคือเร็นเห็นเซย์โตะยืนอยู่นะคะ

ถ้าใครสงสัยในจุดไหนของเรื่องก็ถามได้นะคะ ยินดีตอบอย่างยิ่งเพราะบางส่วนมันดูจะเยอะเกินไปไรท์ก็ตัดๆออกไปบ้าง ไม่อยากให้มันยืดเยื้อไปมากกว่านี้ (ขำ)


อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า <3

 


(c)  Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,519 ความคิดเห็น

  1. #1508 shinbunshi (@lmkung2313) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 17:10
    ฮือ เร็นจะจองเวรจองกรรมไปถึงไหนนนน๊
    #1,508
    0
  2. #1496 Jurarin123 (@Jurarin123) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 18:14
    เรียวมะยังไม่ตายหรอ
    แล้วเซย์โตะที่โดนเร็นจับหัวโขกกับโต๊ะจนตาย แล้วมาเป็นประธานนักเรียน นี่ยังไม่ตายหรอ งง คำเดียวคืองง
    #1,496
    0
  3. #1477 Faye V. Charlotte (@maiko0401) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 09:15
    งั้นที่เร็นเห็นคือเซย์โตะ
    #1,477
    0
  4. #1458 Yoojoko (@yoomildmild) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 14:05
    สนุกมากเลยย สงสารเรียวมะ เห็นกวนตีนแต่รักเพื่อนมากกก สงสารโยชิสึเนะด้วยยย พีคมากเซย์โต๊ะยังไม่ตาย แล้วเร็นมาสวมรอยอีกกก สนุกมากจริงๆค่ะไรท์ ทั้งสนุก ทั้งเศร้า ทั้งฮา ทั้งเกรียนนน
    #1,458
    0
  5. #1455 Mizu_zZ (@Mizu_zZ) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:38
    ไรท์คะแล้ว 2 ปีมานี้เซย์โตะสถิตอยู่ไหนคะ//ถถถถถถ
    #1,455
    1
  6. #1450 A.Linz (@field28) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 21:26
    อ่านมา2-3ครั้งก็ยังซึ้งกับการจากไปของเรียวมะและตอนที่คุโรโกะแยกกับโยชิสึเนะ มันเศร้ามาก T_T
    #1,450
    0
  7. #1447 Kenny_2548 (@Kenny_2548) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 19:01
    เรียวมะตายแล้วยังจะถูกสวมรอยอีก ไม่สงสารคนตายอีก ให้ผีเรียวมะไปตามฆ่าเลยไป
    #1,447
    0
  8. #1445 สุดารัตน์ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:28
    เร็น.....นายพีคมาก..... นับถือๆๆๆๆๆ//จับมือเร็นเขย่ารัวๆ
    #1,445
    0
  9. #1427 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 00:50
    ม่ายยยยยยยย เร็นสวมรอยเป็นเรียวมะ!!!! แค่เรียวมะตายก็ร้องจนไม่รู้จะร้องยังไงแล้วถ้าไรท์แต่งอีกขึ้นข้าน้อยจะทำใจอ่านได้มั้ยเนี่ย
    ปล.คือดีงามขอรับสนุกมากเรื่องต่อไปข้าน้อยก็จะไปอ่านนะ
    #1,427
    0
  10. #1410 Momo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 13:23
    เรียวมะมาจากไหนค่ะ?
    #1,410
    1
  11. #1409 ~ P E A R ~ (@paphawarin_pear) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 02:22
    เซย์โตะคือพีคมาก พีคสุดคือเร็นหนีออกมาได้อีกแล้วใช่ไหม !! ตายยากจริงๆ
    แล้วสรุปเซย์โตะนายตามรอยพี่นายใช่ไหมเนี่ย 5555555
    #1,409
    0
  12. #1408 TBam_9397 (@ttlovesu) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:49
    -บ้าเร็นนนนนนน บังอาจเอาเรียวมะมาแอบอ้างได้ไง คิดชื่อใหม่เอาสิโว้ยยยยยย
    #1,408
    0
  13. #1396 Wa-Wasini (@wawa-) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 08:52
    ทำไมเหมือนเห็นศึกชิงนางแวบ ๆอย่าง เซย์โตะ VS มาซายูกิ เพื่อแย่งโคอิจิโร่ 555
    #1,396
    0
  14. #1395 Wumasofai (@Wumasofai) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 08:20
    จะมีตอนพิเศษออกมาเล่ามั้ยคะว่าเซย์โตะรอดมาได้ยังไง5555
    #1,395
    1
  15. #1393 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 01:59
    สุดยอดค่ะ จะติดตามฟิคของไรท์ตลอดไปเลย
    #1,393
    0
  16. #1391 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:14
    เซย์โตะมาถึงก็เผด็จการเลยนะ 555555
    #1,391
    0
  17. #1390 Eliee_Taylor (@21-12-1996) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 23:51
    ว่าแล้วววววว เซย์โตะของเจ้ไม่ตายง่ายๆแน่ แต่เร็นก็ตายยากเหมือนกัน เธอปลอมตัวเป็นเรียวมะใช่มั้ย!!!!!!
    #1,390
    0
  18. #1389 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 22:58
    รีบไปเฟบเรื่องใหม่ไรท์ไว้ด่วนๆ จะติดตามจนจบเลยค่าาาา ><
    #1,389
    0
  19. #1388 เนบิวลา-chiji (@ipresent) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 22:22
    คือเราอ่านไม่เก็ตหรืออะไร ฆาตรกรหลุดออกมาแล้วปลอมตัวเป็นเรียวหรอ?? 0.0 OMG!!
    ////////////
    ขอโทษที่ไม่ได้เม้นเลยน่ะค่ะ อ่านเพลินมากก เลยมาเม้นทีเดียว ชอบหนูครกมาก แสบเกรียน ปนฮาไปอีก อาคาชิก็น่ารักมากก อยากเป็นคุโรโกะทันที รออ่านเรื่องต่อไปน่ะค่ะ กดติดตามไว้แย้วๆ ><
    #1,388
    0
  20. #1387 nuttisakumvej (@nuttisakumvej) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 22:22
    อ่าวเรียวมะ อ่าว!!? //แต่งต่อนะไรท์ รีดอยากอ่านนนนน//จะรอต่อนะคะ
    #1,387
    0
  21. วันที่ 22 เมษายน 2560 / 22:11
    ไรท์~~ เรายังไม่อยากให้จบเลยค่ะ ฮือๆๆๆๆ
    #1,386
    0