เดวิลบุกสนพ.แจ่มใส

อะแฮ่มๆ ... วันนี้รายการเรื่องจริงผ่านจ. (จะย่อเพื่อ?? =_=)
ขอนำทุกท่านเข้าสู้สถานที่ลับแลแห่งหนึ่ง
ซึ่งหลายๆคนก็คงจะไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน...
แต่ในไดอารี่ที่นี่ที่เดียวจะนำสถานที่แห่งนั้นมาแฉให้ทุกท่านได้รับรู้เบื้องลึก
เบื้องหลัง เบื้องข้าง เบื้องตะแคง กันจะๆไปเลย
ว่าสถานที่แห่งนั้นแท้จริงแล้วมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร ...

วันนี้เราจะพาไปเยี่ยมชม...แต่น แตน แต้นนนน...แท้นแทนนนนนนนน...

สำนักพิมพ์แจ่มใส ใส ใ ส ใ ส 
( อ่านแบบเอคโค่ด้วยเพื่อเพิ่มความอลังการ 55+ )

ที่มาที่ไปก่อนที่เราจะไปบุกก็คือ...เดียว(หนุ่มกรุงโทรม เอ้ย กรุงโซล)
 ได้รับการติดต่อจากรายการ this is a book
ให้ไปออกอากาศในช่วง " หนังสือเก่าที่ไม่แก่ " เอ้ยไม่ใช่!
 "หนังสือดีค่ายดัง" ท่างช่อง ubc

ต้องไปถ่ายทำรายการกันที่สนพ.แจ่มใส (บริษัทลูก)
ทำให้พวกเราเหล่าเดวิลต้องเฮละโลกันไปเป็นกำลังใจกันอย่างไขมันล้นหลาม
(โดยเฉพาะชุบ วาววี่ และ แตมรี่ 55 )  -_-^

นัดกันเวลาดีเที่ยงตรง...แหล่งพบปะกันที่ KfC ตามปกติ
 ปลาน้อยบอกทุกคนว่า ไม่ต้องกินอะไรไปหรอก เพราะเดี๋ยวป้าโมโม่จะเลี้ยง
(ป้าโมโม่คือผจก.ส่วนตัวของเดวิล) ทุกคนก็พยามเก๊กอึด ไม่กินๆๆๆ...
แต่แตมรี่ทนไม่ไหว...ขอสักนิดนึงน่า รองท้องนิดหน่อยๆ
เลยเดินไปซื้อปีกไก่แซบมากินเล่นๆ ขำๆ ...

แต่มีอิเด็กเปรตสองตัวมันขำเนียนกว่าเรา...
ฉกส้อมและมีดไป ชิ้บ ชับ ชิ้บ ชั้บ เข้าปาก

หมดอย่างรวดเร็ว U__U





แตมรี่ได้แต่ทำตาปริบๆ ก่อนจะบอกว่า

 " ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปซื้อไก่มาอีกสักชิ้น"

ทันใดนั้นก็มีเสียงโกมินทร์กุมารจากไหนไม่รุดังขั้น

" เจ๊ๆ อกนะอก อ้อมกินอก "
" เจ๊ๆ ชุบอยากกิน เฟรนช์ฟรายนะ"

สรุปแล้วป้าโมม่งโมโม่อะไรกุไม่สนใจแล้วเว้ย..
ซื้อคอมโบเซ็ทชุดใหญ่ม่างงเลย 55+

แต่เมื่อมาตั้งบนโต๊ะปุ๊บ...นอกจากแตมรี่จะกินไม่ทันอิพวกกุมารสองตัวนั่นแล้ว..
ยังต้องนั่งหั่นไก่เป็นชิ้นเล็กๆ อำนวยความสะดวกให้หญิงอ้อมด้วย (แง)

แล้วมันก็เหลือแต่ซาก...เป็นอนุสรณ์ให้แก่คนรุ่นหลัง U__U

และเราก็ขาดไม่ได้ที่จะนั่งถ่ายรูปกัน...

สามสาวเขย่าขวัญ

ปลาปี้ กะ แตมรี่

แตมรี่...(ถ่ายตัวเอง 55+)

ไม่ต้องตกใจไป เดวิลเป็นแบบนี้ทุกคนค่ะ (บ้ากล้อง) 55+
ไม่เชื่อดูหลักฐาน

แขนอิปลา

อ้อมกะเดียว

คือรูปนี้ดิฉันจะถ่ายเดี่ยวไงคะ ไม่ได้ถ่ายเดียว
โผล่มาทำซากหอยกาบไรฟร้า

เล่าย้อนไปหน่อย ตอนที่เดียวมานั้น เดียวมา...
พร้อมร่างกายที่กำลังจะแตกดับเพราะอดอาหารมาแล้วไม่ต่ำกว่า 18 วัน - -

แล้วเดียวก็ไม่ปรึกษาใคร ล่อคอมโบเซ็ทไปเหมือนกัน...
แต่ไอ่คนที่ไม่ปรึกษายิ่งกว่าคืออิอ้อม...หลังจากห่าลงที่จากแตมรี่ไปเรียบร้อยแล้ว
คราวนี้พายุหมุนย้ายฝั่งไปลงที่อิเดียวบ้าง 55 สม!

อ้อมกินหย่ายยย

รูปนี้ปลาคิดในใจ : ฮึ่ม! อิอ้อม ไม่แบ่งกุเล้ยย

ต่อไปเป็นภาพปาปารัซซี่...ลงหนังสือ เลือดซิบ ฉบับชาติหน้า

นักเขียนหนุ่มด.ควงนักเขียนสาว อ. สวีทจกไก่เคเอฟซีกลางห้างดัง

แล้วทั้งคู่ก็เดินกอดเอวออกไปพร้อมกัน ฮริ้ว

ย้อเย่นนะ สองคนนี้ไม่ได้สวีทกันจริงหรอก เพราะอ้อมมีชายในดวงใจแล้ว
เขาจะคอยวนเวียนมาอยู่ใกล้ๆอ้อมเสมอ เป็นบอดี้กาดมาดเหลี่ยม






คิดดูขนาดเวลากิน อ้อมยังต้องส่งภาษามือบอกรักเป็นท่าไอเลิฟยู













จะเปิดตัวเขาคนนั้นที่นี่เป็นที่แรกและที่เดียว แท่นแท้นนนนนนนน







 ♥  


พร้อมประโยคยอดฮิตในพศนี้..รักนะ ผู้ใหญ่เหวอ 55+





และเมื่อกินกันอิ่มหนำสำราญ และวาวก็มาถึง(เป็นคนสุดท้าย) แล้ว
 เหล่าเดวิลก็ได้ฤกษ์ขึ้นรถพระที่นั่งของแตมรี่เอง เพื่อมุ่งหน้าสู่บ.แจ่มใส

ระหว่างทางอิพวกเด็กเวนพวกนี้ ก็พยามจะถ่ายรูปแตมรี่
ตอนขับรถหน้าเหวอๆจังเล้ย แตมรี่เลยต้องยื่นคำขาด

แตมรี่ :" ใครแอบถ่ายรูปฉัน ฉันจะแถเอาด้านนั้นชนกะรถเมล์ "

ทุกคน :  OoO

ได้ผล...ตลอดทางนั้นก้ไม่มีใครหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายแตมรี่อีกเลย
 เนื่องจากมีอุดมการณ์เดียวกัน

" หนังสือกุเพิ่งออก กุยังไม่อยากตายยยย T____T "

อีเดียว นี่แกแหลมหน้าออกมาอีกแร้วน้า T_T

คู่นี้เป็นข่าวแน่ๆ 55

พอขับไปได้สักพัก แตมรี่เริ่มมั่วทางแล้วคับพี่น้อง
แล้วเดวิลก็ไม่มีใครไปถูกเลยสักคน
เกือบจะได้เข้าไปในนี้แล้วมั้ยล่า U__U













สุดท้ายเราก็เลยต้องจ้างพี่วินมอเตอร์ไซค์นำทางให้...
โดยให้พี่เค้าคุยกะป้าโมโม่ซึ่งเป็นคนบอกทาง

แต่คุยกันนานมากๆ ไม่เสร็จสิ้นสักที ปลาน้อยเลยสันนิษฐานว่า
จริงๆบอกทางเสดไปแล้ว แต่พี่วินมอไซค์แอบตัดสายแล้วโทรหาเมีย


โถ!! คิดไปด้ายยย =_=

ไม่นานนักเราก็บึ่งมาถึงแจ่มใส...ปลาน้อยก็โทรหาป้าโมโม่ทันที












เดียวรู้สึกดีใจมากที่เอาชีวิตรอดมาได้
 ถึงกับต้องก้มลงกราบและสักการะล้อรถ
เสียดายที่ไม่มีคนขายพวงมาลัย ธูป เทียนผ่านมาทางนี้
 ไม่งั้นมันคงตั้งโต๊ะหมู่บูชา ถวายข้าวพระพุทธให้รถแตมรี่เสดสรรพแน่นอน

และก่อนที่จะย้ายก้นไปที่จุดนัดหมาย..อยู่ดีๆเดียวก็วิ่งกลับมาที่รถ แล้วตะโกนเสียงดัง

" ใครก็ได้ถ่ายรุปกูกับรถหน่อย รถกูๆๆ "

=o= ช่างหน้าไม่อายเลยจริงๆ ...

พอถ่ายรูปอิเดียวเสด อิอ้อมวิ่งมาต่อ


" รถกูด้วยๆๆ "

=O= ช่างหน้าไม่อายเหมือนกัน

พอจบจากอิอ้อม นังปลาก็วิ่งมาปิดท้าย..

" รถกุด้วยๆ สองรุปเลย ให้รู้ว่ากูเป็นเจ้าของ"

OoO หน้าไม่อายที่สุด !!!

สรุป เดวิลทุกคนซื้อรถเหมือนกันเปี้ยบ



แถมมีรอยถลอกด้านข้างเหมือนกันด้วย ( ฝีมือแตมรี่เอง..ชนกรวยๆๆ 55+ )

และเมื่อจะย่างก้าวเท้าเข้าแจ่มใส..
ก็มีอนงค์นางร่างนึงลงมาต้อนรับพวกเรา...ใครเอ่ยๆๆ เสื้อเหลือง

แต๊แน้ !!

ป้าโมโม่นั่นเอง...

ขอบพระคุณมากนะคะคุณป้าขาที่เสียสละเวลาอันมีค่ามาเพื่อหลานๆจุ้บๆ

และแล้วเราก็มาถึงจนได้...แท่น แท้น แทนนน....สนพ. แจ่มใส พับลิชชิ่ง...

เราเริ่มให้ดูจากสวนหย่อมด้านนอกก่อนนะจ้ะ ... เป็นไงล่ะ ไฮโซที่สุด...

ดูตรงนี้ด้วย มีการกางร่มให้ปลาอ่ะ
คิดดูว่าเป็นห่วงเป็นใยอนามัยสัตว์ขนาดไหน 55+

ต่อไป ก่อนจะมาถึงตัวบริษัท...เราไปเยี่ยมชมห้องน้ำกันก่อน ฮิ้วววววว...

สวยเริ่ดมะละ มีอ่างน้ำด้วย ฮี่ๆ

เอ่อ..คือ.. มันคือพื้นเปล่าๆ... =0=

เดาว่าเมื่อวานนี้คงเพิ่งถูกยกเค้ามาหมาดๆ
ห้องมันถึงได้โล่งโจ้งจางปางขนาดเน้
มะช่ายแระ เค้าว้อเว่นน้าา 55+ จิงๆแล้วโซนที่เค้าทำงานกันอยู่อีกด้านนึง
( แต่เราไม่ให้ดูหรอก ความลับ ฮิๆ)

แต่โซนที่เห็นกันอยู่นี้ เป็นโซนที่ใช้รับแขกบ้านแขกเมืองนั่นเอง
 แป่ว .. ดูดีขึ้นมะเนี่ย 55
ไม่ไง..คือห้องนี้เป็นห้องใหม่ ที่เพิ่งได้มาเพิ่ม ก็เลยยังไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเท่าไหร่
 และก็คงจะไม่มีไปตลอดนั่นแหละ  (ฮ่า!)

พวกเราก็เลยได้ฉลองห้องใหม่ ด้วยการทำตัวเป็นเขมรอพยพ
 เป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่ไม่เลี้ยง..ป้าโมโม่ก็ไม่เลี้ยง (จายร้ายย U_U)
และนี่คืออาหารที่ป้าโมโม่เอามาเลี้ยงดูปูเสื่อ...ฮืออ...

และเมื่อเดียวสัมภาษณ์เสร็จ...พวกเราก็ได้ฤกษ์เบิกทวาร
(จะอุบาทว์ไปไหน - -)
มุ่งสู่มาบุญครอง เซนเต่อ เพื่อกินข้าว และ ร้องคาราโอเกะกัน
( ย้ำอีกที!! ป้าโมโม่...ไม่เลี้ยง T__T )
เราเลยไปกินก๋วยเตี๋ยวส้มตำร้านประจำคือท่าสยาม...แล้วก็จกๆ...












ตอนสั่งขนมปังน้ำเขียวมา อิอ้อมมองไปเห็นอะไรเขียวๆก้อนๆในถ้วยมะรุ้
ทุกคนลงความเหนว่าเป็นสเลดใครสักคน เลยไม่แดรกค้าบ อ๊วกก U_U













จากนั้นก็มุ่งสู่ sf มิวสิค ซิตี้ เพื่อร้องเพลงและออกสเตปแดนซ์...

ระหว่างทาง เจอโซนบ้าโซนบออะไรมะรุ เลยไปถ่ายซะ 55

พอร้องเพลงเสร็จ ป๊อปปี้ก็มาหาพอดี พวกเราก็เลยไปกินติมกันต่อ





ป๊อปปี้ กะ แตมรี่











ละทีนี้ แตมรี่เลยแกล้งให้ป๊อปนั่งจ้องตาปลาตอนกิน มันจะได้เขิน
(ตาของปลาน้อยนะ ไม่ใช่ตาปลาที่ตีน จะไปจ้องทำไมล่ะนั่น อุบาดจิต!)
แต่เปล่าเลย ลืมไปมันหน้าหนา จ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว











เลยให้ป๊อปปี้ป้อนติมซะเลย ปาปารัซซี่ซ้า 555













ขากลับป๊อปปี้เลยแวะไปส่งอ้อมให้ที่บ้านอ้อมก่อน...
โดยมีแตมรี่ที่นั่งปวดฉี่มาตลอดทางโวยวายอยู่เป็นระยะ..

เสียงวิทยุโฆษณาที่เปิดในรถ :
 ยาเขียวสูตรน้ำตราใบห่อ ป้องกันโรคฝี โรคหนองใน
โรคปัสสาวะอักเสบ ที่เกิดจากการ...

แตมรี่ : โอ้ย เมื่อไหร่จะถึงบ้านอ้อมวะ เย่วจาราดแว้ววว U__U

เสียงวิทยุ :  อั้นไว้ !!

5555555+ จะบังเอิญไปไหนคับพี่น้องง...

และเมื่อมาถึง...แตมรี่ก็กระโดดโหยงเหยงอยู่หน้าบ้านอ้อมโคดนานอะ
แม่อ้อมกว่าจะนุ่งผ้าถุงลงมาเปิดประตุได้ ใช้เวลาทำใจอยู่ประมาณ 15 นาที
ฉันเกือบจะยืนเยี่ยวรดเสาไฟอยู่แล้วถ้าแม่มาช้ากว่านี้อีกสัก 2 นาที แง T__T












ทันทีที่พุ่งเข้าไปได้...แตมรี่ก้อวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูดังปั้ง !!
เสดก้อฉี่ๆๆๆๆอย่างรวดเร็ว เพราะบ้านอิอ้อม มืดและน่ากลัวโคด...
ในขณะที่แตมรี่ฉี่เสด ล้างก้น กำลังจะใส่กุงเกงใน อยู่ดีๆไฟก็ดับพรึ่บ !!
แตมรี่แทบกี้ดด เพราะมันมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย >O<
กางเกงในก็ยังคงคาอยู่ครึ่งแข้ง
ไม่กล้าเอื้อมมือไปดึงขึ้นมา เพราะกลัวจะมีมือขยันมาช่วยขยุ้ม แงๆๆๆ














แตมรี่ก็กรี้ดๆ โวยวายใหญ่เลย..

"ใครปิดไฟวะ ใครปิดไฟ เล้วเลว เปิดเดี๋ยวนี้ กลัวผีโว้ยยยยย"

อิอ้อมก็ตอบกลับมาด้วยเสียงเครียด

" ทำไงดีเจ๊ ไฟดับอะ เจ๊เดินออกมาสิ "














แตมรี่ : " แงๆๆๆๆๆๆๆ กลัวๆๆ ไม่กล้าลุกอะ ไม่กล้าใส่กุงเกงในด้วย
ให้วิ่งออกไปงี้เหรอ แงๆๆๆ  "

อิอ้อม : " 555+ เจ๊ ไฟดับจิงๆ ทำไงดี "

แตมรี่ : กลัวๆๆๆๆ ช่วยโด้ยยยยย ผีหลอกช้าน มืดอ่ะ มองไรไม่เหนเลย ฮือๆๆ
(ได้ข่าวกุหลับตาไงคับพี่น้อง 55 )

สักพักก็ได้ยินเสียงป๊อปปี้ดังเข้ามา

ป๊อปปี้ : ทำอะไรอยู่ในนั้นอ่ะ นานจัง ออกมาได้แล้ว

แตมรี่ : อย่าเรียกสิ เดี๋ยวผีก็ออกมาแทนหรอก..ไฟดับอะ ฮือๆๆๆ

ป๊อปปี้ : ไม่มีอะไรหรอก ออกมาเถอะ

แตมรี่ : แงๆๆๆๆๆ ป๊อปอยู่ตรงนั้นน้าาา อย่าไปไหนนะ

พอมีกำลังใจขึ้นมากระหย่อมนึงแล้ว
แตมรี่ก้อตัดสินใจ หลับหูหลับตาดึงกกน.ขึ้นมาพรวด
แล้วใส่เกียร์ควายวิ่งประมาณสองก้าวถึงประตู แล้วกระชากเปิดทันที
พรึ่บ !!  ประตูเด้งออกมา สองตัวนั้นหายหัวไปแระ...
นึกในใจ เมิงแกล้งกุชัวๆๆๆ อย่าให้เจอนะ ตายหมู่แน่ๆ งอนๆๆ













แตมรี่เลยเอื้อมมือไปเปิดไฟ..
ป๊อกแป๊ก..
อ้าว...ไม่ติดจริงด้วยว่ะ...นึกว่าแกล้ง - -
ป๊อกแป๊กๆๆๆ
อ่าว ทำไงดีวะ..อาถรรพณ์ผีโถส้วมเหรอ กุมาฉี่ปุ้บ ทำไฟบ้านเค้าดับเลย แง
ป๊อกแป๊กๆ พรึ่บ...
อ่ะเย่ ติดแว้วว...
พอไฟติด ก้อยังไม่สว่างพอ เลยค้นหาทอสับเปิดหน้าจอให้สว่างๆ
แล้วส่องหาตัวแสบสองคนนั้น เดินวนไปวนมาไม่เจอใครเลย
 อิแตมก็ตะโกนไปสิ " อ้อมๆๆๆๆๆๆ " มันก็ไม่ตอบ












พอดีเดินผ่านห้องกระจกเจอหญิงชราท่านนึง แตมรี่ก็เรียก
" อาม่าๆๆๆ อาม่าขา " อาม่าก็ไม่ยอมตอบ...
แง จะร้องไห้แล้วนะ อาม่าจริงหรืออาม่าปลอมวะเนี่ย ..ฮือๆๆๆ
วนหาอยู่นานอะ จนสองคนนั้นสงสารมั้งก็เลยออกมา..
โดนแตมรี่ซัดกันไปคนล่ะผัวะสองผัวะ..
แล้วแตมรี่ก็เล่นงานป๊อปปี้ก่อน















แตมรี่ : จำไว้เลยนะป๊อป เล่นงี้ใช่ปะ ซ่อนเค้าน้า เอ๊ออออออออออ

ป๊อปปี้ : ไรๆๆ ป๊อปไม่เกี่ยวน้า อ้อมนั่นแหละตัวดี
เรียกป๊อปๆมานี่เร็ว แกล้งแตมรี่กัน..

แตมรี่ : อิอ้อม !! แกจะหลอกจ๊ะเอ๋ชั้นเรอะ เกลียดแกๆๆ

อ้อม : ฮ่าๆๆ ก็แค่แกล้งปิดไฟเฉยๆ แล้วดึงป๊อปไปซ่อนตัวข้างบนไง
ก็รออยู่ว่าเมื่อไหร่จะเดินผ่าน เจ๊ก้ไม่เดินมาสักทีอะ














แตมรี่ : อ้าว!! สรุปเธอเป็นคนปิดไฟเหรอ ??

อ้อม : ก็ใช่อะดิ อ้อมปิดเอง...อ้อมแกล้งเจ๊ไง

แตมรี่ ; แต่เมื่อกี้ไฟมันปิดจริงๆนะ เปิดไม่ติดเลยอะ

ป๊อปปี้ ; เฮ้ย จริงๆนะ เมื่อกี้อะ อ้อมปิดไฟ















แตมรี่ : ตอนแรกก้อคิดงั้นอะ แต่พอเดินออกมาแล้วมันเปิดไม่ติด
เลยนึกว่าดับจริงๆ ก็ยังงงอยู่เลย นึกว่าลงทุนสับคัตเอ้าท์

อ้อม + ป๊อป : ป่าวนะ..

แตมรี่ : OoO เอ่อคือ...

ทุกคนมองหน้ากัน..

แตมรี่ : ฉันกลับบ้านก่อนละโว้ยยยยยยยยยยยยย บ๋ายบายยยยยยยย T_______________T

ลากันทีใช่เฮงเฟอร์นิเจอร์ ต่อไปนี้ยอมฉี่ราดกางเกงดีกว่ามาเจอส้วมอาถรรพณ์ที่บ้านอิอ้อม ฮือออออ...
แต่ส้วมที่ไหนก็ไม่อาถรรพณ์เท่าที่แจ่มใสหรอก เพราะมีป้าโสมเฝ้าส้วมอยู่





แท้นแทนนนนนนน

ปล.ไดวันนี้สอนให้รู้ว่า








 - อ้อมใหญ่ -





สวัสดี (./.)