produce 101/wannaone #pdxdg | all x baejinyoung

ตอนที่ 7 : oneshot - khun dan and his babe ep.1 #danyoung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    30 มิ.ย. 60

 




ep. 1




          นอกจากจะต้องรับบทเป็นพี่เลี้ยงแสนเชื่องในวันเสาร์อาทิตย์..
     คังแดเนียลยังต้องมานั่งรับมือกับมนุษย์หน้ามึนที่กล้าบุกมาถึงห้องอีกหรอ?

 

 

          “คุณแดน”

          มองมือเล็กของเด็กที่เพิ่งจะอายุสิบห้าไปไม่นานที่คอยปรนนิบัติบีบนวดอยู่ไม่ห่าง ถ้าหากเป็นในสถานการณ์อื่นเขาก็คงจะส่งยิ้มพร้อมลูบหัวเจ้าเด็กฉลาดรู้จักเอาแต่ใจ แต่นั่นไม่ใช่ทางออกสำหรับเรื่องราววุ่นวายในวันนี้ ร้องเหอะในลำคอก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

          ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่ารู้สึกดีเป็นบ้าที่ได้เห็นปากแดงเจื้อยแจ้วเรียกชื่อเขาไม่คอยขาด ทั้งยังมือนุ่มนิ่มที่บีบนวดคลายเครียดให้ตลอดห้านาทีที่ผ่านมา แต่ความโกรธก็ยังคงเอาชนะความสุขอยู่วันยังค่ำเมื่อเห็นใบหน้าที่ชวนให้มีน้ำโหอยู่ในห้อง

          กล้ามาก

          หมายถึงไอ่นักแสดงหน้าหล่อผิวพรรณดีที่กล้ามากดเรียกอยู่ประตูหน้าห้องเขาตั้งแต่ฟ้าสาง ยอมรับว่าแปลกใจที่จู่ๆก็ได้ยินเสียงออดที่หน้าประตู ครั้นมองเด็กน้อยที่นอนซุกเข้าหาอ้อมอกเพราะไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็เลยไม่อยากกวน ตัดสินใจค่อยๆลุกออกจากที่นอนทั้งที่เพิ่งจะล้มตัวได้ไม่ถึงสี่ชั่วโมงดีเลยด้วยซ้ำ ก็จำได้ดีนี่หน่าว่าไม่ได้มีตารางงานหรือนัดใครไว้เป็นพิเศษ และนี่ก็เพิ่งจะตีห้า เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะต้องมารับแขกเสียด้วยซ้ำ

          กดรหัสปลดล็อคประตูด้วยความเนือย เขาไม่เสียเวลาที่จะมาส่องตาแมวดูว่าใครทั้งนั้นแหละ บางทีนี่อาจจะเป็นเจ้าซองอูที่เพิ่งจะออกเดินทางและอยากแวะเข้ามาเอ่ยลาเจ้าตัวเล้กในห้อง หรือไม่ก็อาจจะเป็นป้าแม่บ้านที่เมื่อวานลืมของสำคัญเอาไว้ ชื่อที่พอจะนึกได้ก็คงมีอยู่แค่สองคนนี้เท่านั้น

ก็ลืมไปซะสนิทว่ายังมีสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่า ฮวัง มินฮยอน อยู่บนโลกใบนี้

          จินยองอยู่นี่หรอ?

          ใครบอกมันวะ..

          ไม่ถือศักดิ์ว่าเป็นพี่อะไรทั้งนั้นถึงแม้อีกคนจะแก่ปีกว่า สำหรับทนายหนุ่มอย่างเขาแล้ว คนตรงหน้าไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่พี่ และไม่ใช่ดาราชื่อดัง สถานะที่เหมาะสมที่สุดก็คือศัตรูหน้ามึนที่ชอบเข้าหาเด็กในการดูแล(ถึงจะแค่ชั่วคราวก็ตามที)ทีเผลอ มักจะชอบมาในรูปแบบ –พี่ฝากมาให้ตัวเล็กนะครับ –เอ๋ นี่กองถ่ายให้พี่มาล่ะ แต่พี่ใส่ไม่ได้เลย ตัวเล็กเอาไปเถอะนะครับ แล้วก็ –หิวมากเลยอ่ะครับ ตัวเล็กเลิกเรียนกี่โมงหรอ กองถ่ายพี่อยู่แถวนี้เองเดี๋ยวไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ

            ถ้าหากเขาไม่ยอมจ่ายเบี้ยเลี้ยงเจ้าเด็กแดฮวีเล็กๆน้อยๆแลกกับการแอบฟังทุกครั้งที่เจ้าดารานี่แอบโทรมาหยอดแพจินยองล่ะก็ เขาก็คงจะไม่รู้ถึงความเจ้าเล่ห์ร้ายลึกที่แฝงอยู่ภายใต้ใบหน้าหวานนี่หรอก ถ้าเกิดคิดจะแข่งขันกันจริงอย่างน้อยก็ควรจะรู้จักการต่อสู้แบบแฟร์ๆ ไม่ใช่รอให้เขาเผลอแล้วเข้าเสียบแบบนี้

 

          เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมอีกคนถึงได้รู้ที่อยู่และใจกล้าบุกมาหาถึงห้องในเวลาแบบนี้ หมายจะปิดประตูใส่หน้าเพื่อแสดงว่าไม่ต้องการรับแขกที่ชื่อว่าฮวังมินฮยอน แต่ก็ต้องตีหน้ายุ่งเมื่อได้ยินเสียงหาววอดจากข้างหลังพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ดูยังไงก็ไม่น่าชอบใจเอาเสียเลย

          ตัวเล็ก ทำไมตื่นเช้าจังครับ?

          ‘คุณแดนทำไมตื่นแล้วไม่เรียกเร- อ้าว พี่มินฮยอนสวัสดีครับ

          ร่างเล็กที่หัวฟูกระจัดกระจายเพราะนอนกลิ้งบนหมอนมาหมาดๆพลางปิดปากหาวหวอดเมื่อเดินออกมาจากห้องนอน ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองก็คงก่อเกิดความคิดในรูปแบบเดียวกัน –น่ารักจังวะ แต่สำหรับคังแดเนียลแล้วมันมีความหงุดหงิดแฝงเอาไว้อยู่ในนั้นด้วยไม่ใช่น้อย

          ก็ดูเอาสิ ทำตัวน่ารักขนาดนี้ เขาเองยังอดเอ็นดูจนอยากจะพากลับไปนอนดีๆอย่างเคยไม่ได้ แล้วไอภาพตรงหน้าก็ไม่ใช่เขาคนเดียวเสียด้วยที่ได้เห็นมัน จะไม่ให้โกรธลงได้อย่างไรเมื่อผู้บุกรุกถือวิสาสะเดินเข้าไปหาอีกคนพลางยืนจัดทรงผมให้เป็นระเบียบ คงลืมไปแล้วมั้งว่าเจ้าของห้องยังยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน แล้วนั่นจัดแค่ผมทำไมต้องลูบแก้มวะ?

          มองแพจินยองที่ยิ้มอ่อนยิ้มหวานเมื่อโดนคนแก่กว่าคอยลูบผมให้ด้วยความเอาใจใส่ หึ ทีคุณแดนคนนี้อาสารวบผมให้ล่ะก็ส่ายหน้าพัลวันพลางเดินหนี แถมบางครั้งก็ชอบพยศด้วยการข่วนเข้าที่แขนเมื่อเห็นเขากำลังจะหยิบอะไรออกจากผมของเจ้าตัว อยากจะถามโพล่งออกไปว่าถ่ายละครกันอยู่หรือไงแต่ก็กลัวจะได้รับสายตาค้อนของเจ้าเด็กสิบห้าขวบนั่นมาแทน

          ท้ายสุดก็เลยได้แค่ลากขาตัวเองเดินหนีด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ ถึงเขาจะมีเจ้าซองอูคอยให้ท้ายด้วยการฝากเด็กนี่มาอยู่ด้วยบ่อยๆ แต่ถ้าเทียบการแสดงออกล่ะก็เทียบกันไม่ติด แพจินยองทั้งเกรงใจและโอนอ่อนต่อคำพูดหวานๆของดาราหนุ่ม ในขณะเดียวกันก็ชอบโวยวายพลางเอาแต่ใจเสมอเมื่ออยู่กับเขาที่รู้จักกันมาตั้งแต่เล็ก ใช่สิ ทนายหนุ่มมันจะไปสู้อะไรดาราดังได้ละ

          แล้วไม่ใช่ว่าเป็นเจ้าตัวเล็กอีกหรอที่บอกที่อยู่ไป

          โอ้ย ไม่รู้โว้ย หงุดหงิด!

 

 

 

          “คุณแดนโกรธไรเราอะ?”

          เมื่อสบโอกาสได้รับการเอาใจเขาก็อยากจะทำให้มันเป็นแบบนี้ไปนานๆ หางตาเหลือบมองเจ้าตัวเล็กที่ลงไปนั่งขัดสมาธิกับพื้นพลางช้อนมองตาแป๋ว มือเล็กๆจะบีบนวดอยู่ไม่ขาด เห็นแบบนี้ก็พร้อมจะใจอ่อนเข้าไปหยิกแก้มทีให้หายหมั่นเขี้ยว แต่แล้วก็ต้องชั่งใจเมื่อเห็นว่าคนนอกยังคงส่งสายตาอิจฉาเล็กน้อยมาให้จากอีกฝากของโซฟา

          นึกก่นด่าด้วยความพาลที่ยังเห็นว่ากล้าใช้ชีวิตในห้องของเขาราวกับหารค่าเช่าห้องด้วยกันอย่างไรอย่างนั้น เบนสายตาไปมองแขกไม่ได้รับเชิญแล้วหันกลับมาหาคนที่คอยปรนนิบัติไม่ห่างอีกครั้ง

          “ฉันไม่ได้โกรธ”

          “ไม่ได้โกรธ แต่งอนใช่ไหม?”

          ปากเล็กๆส่งเสียงเจื้อยแจ้วเมื่อเห็นผู้ใหญ่ตรงหน้าแสดงท่าทีผิดแผก เขาไม่เคยง้อคนมาเท่าไหร่นักเพราะส่วนใหญ่ก็จะเป็นฝ่ายที่โกรธคนอื่นเสียแทน เคยได้ยินมาจากแดฮวีอยู่บ้างว่าถ้าหากทำให้คนอื่นโกรธก็ควรจะเอาใจอีกฝ่ายให้มากกว่าปกติ นี่แพจินยองก็นวดจนเมื่อยมือไปหมดแล้ว คนตรงหน้าก็ยังมีสีหน้าไม่รับบุญอยู่นั่นแหละ ถ้าไม่ติดว่าต้องพึ่งพาอาศัยทั้งที่อยู่และค่ากิน เขาจะบีบขาแน่นนี่แรงๆแล้วกัดให้จมเขี้ยวเลย

          “ฉันจะไปงอนทำไม เป็นเด็กเป็นเล็ก”

          “เนี่ย แถวบ้านเราเรียกว่างอน งอนใหญ่เลยด้วย”

          ว่าพลางจิ้มเขาไปที่แก้มของคนเป็นพี่ ก็ตัวใหญ่ใจใหญ่ซะเปล่าแต่ดันมีท่าทางเหมือนกับแดฮวีที่โดนขัดใจยามเขาแย่งช็อกโกแลตทุกที

          “อยากให้ฉันหายงอนหรอ?”

          “อือ –คุณแดนตอนงอนน่ะ ไม่เท่เลย”

          “งั้นสั่งพิซซ่ามากินกัน”

 

 

 

          “ผมว่าเราไปกินกันหน้าทีวีดีไหมครับ?”

          เสียงอ่อนหวานที่ชอบจะได้ยินผ่านทางโฆษณาบ่อยๆเอ่ยถามเมื่อมองเห็นสภาพของเราสามคนในขณะนี้ เขายิ้มร่าพลางส่ายหัวเล็กน้อย ในฐานะที่เขาเป็นเจ้าของคอนโดและมีอภิสิทธิ์จะทำอะไรได้ตามใจชอบ นี่ก็จะถือว่าเป็นการแก้แค้นที่บังอาจลูบแก้มเจ้าเด็กน้อยต่อหน้าต่อตาเขาแล้วกัน

          “ไม่ได้หรอกครับ ผมไม่อยากให้เปื้อนพรม”

          ว่าพลางผายมือเชิญชวนให้อีกฝ่ายนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ตามมารยาทที่พึงมีและลักษณะนิสัยของเจ้าตัว ฮวัง มินอยอนจึงยอมนั่งลงอย่างง่ายดาย เช่นเดียวกันกับเขาที่ก็เป็นฝ่ายนั่งลงในด้านตรงข้ามเช่นเดียวกัน ลอบยิ้มเมื่อเห็นเด็กน้อยในการดูแลเพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัวเพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จและเช็ดผมอย่างหมาดๆ เขากวักมือเรียกให้อีกฝ่ายเดินเข้าหาด้วยใบหน้าที่มีความสุขที่สุด

          ที่นั่งหน้าทีวีไม่ได้น่ะหรอ

          ก็เพราะที่นั่งมันจะมีเยอะมากเกินไปน่ะสิ

 

“อ๋า! คุณแดนแย่งเก้าอี้เรา แล้วเราจะนั่งไหนอะ”

สีหน้ามุ่ยพร้อมกับชี้มาทางเขาที่แย่งตำแหน่งเก้าอี้ประจำตัวของตนไปเรียบร้อย เพราะอยู่คนเดียวมาตลอดและมักจะแวะทานข้าวข้างนอกมากกว่าซื้อกลับมากินเอง เก้าอี้และโต๊ะทานข้าวจึงมีขนาดเล็กกะทัดรัดเหมาะเจาะที่จะเป็นที่นั่งสำหรับเพียงแค่สองคนเท่านั้น ถ้าเป็นก่อนหน้าเขาคงจะรู้สึกว่ามันช่างไม่คุ้มค่ากับราคาที่แลกมา แต่ถ้าในสถานการณ์ตอนนี้ต้องบอกเลยว่ามันคุ้มสุดๆ

“มานั่งนี่มา”

เขยิบเก้าอี้ออกจากโต๊ะเล็กน้อยและตบที่หน้าตักเบาๆ ให้อีกฝ่ายเดินเข้าหา แพจินยองมุ่ยหน้าแต่ก็ยอมขยับเข้ามาใกล้แต่โดยดี เจ้าเด็กนี่รู้ดีเสมอว่าเขาไม่ชอบอะไรที่ไม่สะอาด และในขณะเดียวกันเขาเองก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายปฏิเสธกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารตรงหน้าไม่ได้แน่ๆ

“ตัวเล็กมานั่งตักพี่ก็ได้ครับ ตัวคุณแดนใหญ่เดี๋ยวจะนั่งไม่สะดวก”

ตวัดสายตามองคนอายุมากกว่าที่อาสารับหน้าที่แทนเขา ว่าแต่คนอื่นตัวใหญ่โดยที่ไม่ได้ดูรูปร่างของตัวเองเช่นเดียวกัน

“นั่งนี่แหละ คุณมินฮยอนเขาเพิ่งเลิกกองมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวเมื่อยขาแล้วจะถ่ายละครไม่สะดวก”

มองแพจินยองที่ยิ้มแหยๆกลับไปยังแขกของบ้านก่อนจะย้ายร่างตัวเองลงมานั่งที่ตักเขาอย่างว่าง่าย ใช่ นอกจากจะขี้เกรงใจแล้วแพจินยองก็คงจะรู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังมีคดีติดตัว ไม่ดีนักหรอกถ้าเลือกจะขัดใจเขาในตอนนี้

ยิ้มให้กับชัยชนะของตัวเองโดยไม่ลืมที่จะส่งยิ้มอย่างการตลาดไปให้ฮวังมินฮยอนที่มองด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับตรงข้ามกัน

          กระชับอ้อมกอดกับเอวของคนบนตักแน่น พลางเกยใบหน้าเข้าลาดไหล่เล็ก เด็กน้อยหดคอหนีเมื่อรับรู้ถึงแรงยุกยิกที่อยู่ข้างลำตัว

          “คุณแดน! ฮื่อ! เราจะกินพิซซ่า อย่ามาจั๊กจี๊สิ!

          เสียงแหวพร้อมกับมือเล็กที่ฟาดเข้าลำแขนแกร่งทำให้เขาหัวเราะชอบใจ เห็นใบหน้าเล็กมีความสุขกับการกินจนลืมไปเลยว่าท่านั่งน่ะมันล่อแหลมและสุดแสนจะอันตราย อดรนไม่ไหวจึงต้องจี้เอวเล็กน้อยโทษฐานที่ทำให้รู้สึกเอ็นดูจนเกินเหตุ

 

          “นั่งกินอยู่คนเดียว ไม่เห็นแบ่งกันบ้าง”

          “คุณแดนมีมือก็หยิบเอาเองสิ”

          บุ้ยหน้าไปยังถาดพิซซ่าตรงหน้า เขาส่ายหน้าน้อยๆให้กับความเป็นเด็ก

          “ก็ฉันกอดเอวจินยองอยู่ จะหยิบกินได้ไงละ? อยากให้เสื้อเปื้อนหรอ?”

          กระชัดรัดเอวให้แน่นกว่าเก่าเพื่อตอกย้ำประโยคข้างบน สาบานเลยว่าไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าอยากจะแกล้งหรอกนะ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกสะใจให้กับสีหน้าขัดใจที่ดาราหนุ่มแสดงออกด้วย

          ไม่ได้สะใจเลยนะ แค่ชอบใจเฉยๆ

          “เราจะป้อนให้ก็ได้ แต่เลิกจี้เอวเราก่อนสิ เราจะสำลักพิซซ่า”

          เขาหยุดมือของตัวเองที่ปัดป่ายยุกยิกไปทั่วร่าง แล้วยอมจำนนอ้าปากกว้างเพื่อรอชิ้นแป้งที่อีกฝ่ายว่าด้วยความเต็มใจ ถึงจะโดนกลั่นแกล้งด้วยการโรยผงพริกมากเกินเหตุ แต่เขาก็คิดนะว่าทำไมมันถึงหวานไม่รู้สึกเผ็ดร้อนอย่างที่เคย

          เฮ้อ พิซซ่าในบ่ายวันเสาร์นี่มันอร่อยเสียจริง

 

 

          “คุณมินฮยอนอิ่มแล้วหรอครับ?”

          เอ่ยถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นคนแก่กว่าเพิ่งจะทานไปได้แค่เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น อีกฝ่ายหยิบกระดาษเช็ดปากที่อยู่ใกล้ๆ บรรจงซับก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบเขาด้วยแววตาคุกรุ่น เด็กน้อยในการดูแล(แถมยังอยู่ในอ้อมกอด)ก็เงยหน้ามองแขกตรงหน้าด้วยสีหน้าประหลาดใจเช่นเดียวกัน

          “อ่าครับ .. พอดีไม่ค่อยชอบทานอะไรพวกนี้”

          “ไม่อร่อยหรอครับ?”

          เน้นย้ำถามแต่ก็แสร้งทำเป็นไม่ตั้งใจ เรื่องร้ายที่หนึ่งน่ะขอให้บอก เพราะนอกจากจะเก่งนักเรื่องแกล้งเด็กอายุน้อยกว่า คังแดเนียลก็เก่งเหลือเกินเรื่องแกล้งทำให้ไม่ชอบใจ

          “อ่า –ไม่ครับ”

          “โอ้ ผมก็นึกว่าไม่อร่อย แปลกใจน่าดูเลยครับ”

          “...”

          “เพราะสำหรับผมแล้ว พิซซ่ามื้อนี้น่ะ อร่อยกว่าที่ไหนๆที่เคยกินมาเลยครับ”

 

          ถ้าคิดว่าแค่การตีเนียนแล้วหลอกแพจินยองไปไหนมาไหนหลังเลิกเรียน หรือการได้ละเลยไปลูบแก้มจากที่เคยลูบแค่ผม คือการบ่งบอกว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า

          ฮวัง มินฮยอนก็คงแพ้อย่างราบคาบแล้วล่ะ

 

 



         

 #pdxdg 

แง T_T จู่ๆก็เหมือนจะไม่เจอคนที่เคยหวีดในแท็กเลยค่ะ งงไปหมด
เอามาฝากอีกตอนค่ะ อยากเขียนคุณแดนเรื่อยๆแบบนี้ สนุกจังเวลาเห็นคนแก่กว่าหลอกแต๊ะอั๋ง
เห็นคนชอบคู่นี้เยอะเลยค่ะ ฮือ ดีใจ รอดูโมเม้นเรื่อยๆใน wannaone กันนะคะ♥
สงสารคุณฮวังเขา เพราะโดนคุณแดนแกล้งไปเต็มๆเลยค่ะ
ก็มีแต่หนูน้อยนี่แหละที่ไม่ทันเกมเอาเสียเลย :)
ยังไงก็ขอบคุณทุกกำลังใจและเม้นนะคะ แค่แชร์เรื่องเราให้คนอื่นๆอ่านก็ดีใจมากๆแล้วค่ะ♥

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #254 Lamonade (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:31
    หืออออเเสบมากคุณเเดน
    #254
    0
  2. #135 neen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 11:31
    เกลี๊ยดดดดดแผนสูงจริงๆนะคุณแดนเนี่ย ยอมแล้วๆๆเอาน้องจินยองไปเลย อุ้ยยย5555
    #135
    0
  3. #126 Love~N (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 21:07
    หมั่นไส้คุณแดน มาเหนือไปอีกกก55555
    #126
    0
  4. #104 xxnhhzt68 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 15:27
    โอ้ยๆๆๆๆๆ ร้ายอ่ะแดนนร้ายยยยย
    #104
    0
  5. #86 จองชองอา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 20:52
    สงสารมินฮยอนเขานะคะ 55555 แดนยอง น้าร้ากดีงะ
    #86
    0
  6. #85 Ajoo_monster (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 00:09
    อ่อนแอก็แพ้ไปนะคะฝ่าบาท คุณแดร้ายสุดๆ55555
    #85
    0
  7. #84 Namkachu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 20:41
    กรี๊ดดด น่าร้ากกก วงวารมินฮยอนค่ะ 55555
    #84
    0
  8. #83 phyy♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 19:53
    คุณแดนหวงแล้ววว
    #83
    0
  9. #82 moonlighthole (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 15:01
    เป็นกำลังใจให้นะค้าบไรท์ คู่นี้แรร์มากจริงๆ ชอบคาแรคเตอร์มาก คุณแดนหวงน้องแต่ก็ปากแข็ง น้องก็ซนน่าเอ็นดูไปอีก ยิ่งเจอฝ่าบาทมารบด้วยนี่สนุกเข้าไปใหญ่5555555
    #82
    0
  10. #81 Feefern Sewan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 14:46
    สงสารมินฮยอนเค้านะคะ

    คุณแดนนี้ก็งอนเป็นเด็กเลย
    น้องแพของเราน่ารักมากกกก
    #81
    0
  11. #80 SaetreN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 14:40
    น่านักมากเลย;-; ชอบบบบ
    #80
    1
    • #80-1 SaetreN(จากตอนที่ 7)
      30 มิถุนายน 2560 / 14:40
      *น่ารัก 5555
      #80-1
  12. #76 Pinchat Bunyarattapan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 14:22
    ดีงามมากเลยค่า ชอบคู่นี้จังเลย
    #76
    0