Life in Dragon Farm ชีวิตในฟาร์มมังกร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,636 Views

  • 59 Comments

  • 162 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    39

    Overall
    2,636

ตอนที่ 10 : มนุษย์คนแรกที่มาเยี่ยมฟาร์มทินโด 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    30 ม.ค. 62

"เอื้อ!! อะเหื้อ!! อ๊าาา!!! "

ตอนนี้ก็ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้วที่ผมต่อสู้กับคนที่ผอมๆ สวมชุดดำรัดรูป ตอนนี้เขาลงไปนอนดิ้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด รอบๆ ตัวของเราสองคนเต็มไปด้วยมีดเล่มเล็กๆ ที่เขานำมาโจมตี


"นี่นายทำอะไรพี่ชายฉัน"

หญิงสาวที่สวมหมวกแม่มดพูดถามผมด้วยสีหน้าที่ดูเป็นห่วงเป็นใยพี่ชายเหลือเกิน


"ก็ทำตัวเองทั้งนั้น ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

"นายไม่ทำแล้วพี่ชายเขาจะลงไปนอนดิ้นแบบนั้นได้ยังไง ห๊ะ!! "

"งั้นฉันขอถามเธออย่างหนึ่ง พี่ชายเธอเคยวิ่งไปมาแล้วโจมตีใครเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงหรือเปล่า"

เมื่อผมถามเธอไปก็ทำให้เธอนั้นชะงักไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบผมว่า


"ไม่เคย"

"นั่นแหละเหตุผลที่ทำให้พี่ชายเธอลงไปนอนกอง เพราะว่ากล้ามเนื้อของเขาฉีกขาด เนื่องจากใช้กำลังมากเกินไป จะเห็นได้ว่าตอนนี้พี่ชายเธอน่าจะเจ็บที่ส่วนแขนและขา เพราะขาก็กำลังบวม ส่วนแขนก็เจ็บจนขยับไม่ได้ เลขาคนนี้ไม่ผ่านนะครับ"

"อะ เอ่! เออ ค่ะ"

เลขาของท่านเจ้าเมืองดูตกใจนิดหน่อย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเห็นตั้งใจดูยืนนิ่งอ้าปากค้างเป็นชั่วโมงเลย


"แล้วเธอจะมาทดสอบไหม"

ผมถามผู้หญิงใส่หมวกแม่มด แต่เธอก็ไม่ได้ตอบอะไร


"ไม่ละ"

เธอหลับตาแล้วส่ายหัวก่อนจะตอบผมอย่างปลงๆ ว่าไม่


"อืมตกลงตามนั้น แสดงว่าไม่มีใครที่สามารถผ่านการทดสอบของผมได้สินะ ไปกันเถอะคุณเลขา ผมบอกแล้วคนพวกนี้มันห่วย"

เมื่อผมพูดจบก็เดินไปอุ้มลูกสาวที่นอนหลับกับพื้น จากนั้นก็เดินออกมาจากสมาคมนักผจญภัยพร้อมกับเลขาท่านเจ้าเมือง


"คุณทินโดค่ะ คุณเป็นใครกันแน่คะเนี่ย"

"ก็บอกไปแล้วไงว่าฉันเป็นเจ้าของฟาร์ม แล้วนี่ผ้าเช็ดหน้า เอาไปเช็ดเหงื่อเธอสะ"

ผมตอบเลขาที่ยืนเหงื่อตกอยู่ตรงหน้า แล้วก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ จากนั้นเธอก็รับมันไป


"แต่คุณพี่พลังมากพอที่จะล้มนักผจญภัยระดับต้นๆ ได้เลยนะคะ"

"ห่ะ!!! ไอ้กากพวกนั้นนะเหรอ ฉันคิดว่าเป็นพวกปลายแถวสะอีก"

พูดอะไรของเขานะ เอาคนระดับล่างๆ มาแท้ๆ ยังจะบอกว่าระดับต้นๆ อีก แต่ก็ช่างมันเถอะตอนนี้เรากลับฟาร์มดีกว่า ดูเหมือนว่ารถม้าของผมจะมาถึง


"รถม้าของท่านมาแล้วครับ ขอบคุณที่ใช้บริการของเรา"

พนักงานของโรงจอดรถม้ามาส่งถึงที่ จากนั้นผมก็ยื่นเงินให้เขาไปห้าเหรียญเงิน แล้วผมก็ขึ้นรถมาพร้อมกับเด็กๆ และเลขาท่านเจ้าเมือง ส่วนพนักงานก็ไปขึ้นรถมาของพนักงานอีกคนที่จอดอยู่ด้านหลัง


"อย่าดื้อล่ะเด็กๆ "

"งาา"

"อาา ฮาว"

ผมอุ้มเด็กไว้ข้างหลังรถม้าซึ่งมีหลังคา แล้วเด็กๆ ก็ตอบผมด้วยท่าทางที่ง่วง ตาทั้งสองคู่ปิดลงแทบจะไม่เห็นนัยน์ตา,นัยนาของพวกลูกๆ แล้ว


"คุณเลขาฝากดูแลลูกๆ ของผมด้วยนะครับ"

"ค่ะ"

ผมบอกเลขาที่นั่งอยู่ด้านหลังเช่นกัน ฝากดูแลเด็กๆ จากผมก็เคลื่อนรถม้าของผมออกไป ไม่นานก็มาถึงทางแยกระหว่างทางไปเมืองแห่งการเกษตร ตรงไปคือไปเมือง เลี้ยวซ้ายคือเข้าไปในป่า ซึ่งฟาร์มของผมอยู่ในป่าด้านซ้าย ฉะนั้นเลี้ยวซ้ายโลด เมื่อเข้าป่ามาแล้วม้าของผมก็เปลี่ยนร่างทันที


ผ่านไปสักพัก

"กรี๊ดดดด!! นี่มันอะไรกันคะเนี่ย เร็วเกินไปแล้ว"

ดูเหมือนจะมีเสียงของเลขาทวนลมมาจากด้านในของรถม้า แต่ผมก็ได้ยินไม่ชัด


"อะไรนะครับ เร็วไม่พอเหรอ!! "

"ม๊ายช๊ายยยยยยยยยยยย!!! "

"ครับรับทราบแล้ว"

ดูเหมือนเธอจะตอบว่าใช่ ฟังจากน้ำเสียงของเธอดูเหมือนกำลังจะสนุกอยู่ด้วย


"เอาล่ะม้าน่ารักของผม เอาพลังเวทไปแล้ววิ่งให้เร็วที่สุดเลยนะ"

ผมพูดกับม้าที่น่ารักของผม แล้วก็ส่งพลังเวทไปให้ จนม้าของผมคึกสุดแล้วมันก็วิ่งด้วยความเร็วสูง ถ้ามันบินได้ป่านนี้คงบินไปแล้วมั้ง


"จ๊ากกกกกกกกกกก!!!! เอาฉันลงป๊ายยยยยยยย"

"อะไรนะครับ บินขึ้นไปเหรอ"

"ไม่ใช่โว้ยยยยยยย!!!! "

"อะไรน่ะครับ ขอปีกสวยๆ เหรอ"

"ม่ายยยยยยยยย!!!! "

ถึงผมอยากจะทำตามคำของของเธอก็เถอะ แต่ว่าม้าผมคงทำไม่ได้ เอาเป็นว่าเพิ่มความเร็วจนเหมือนกับกำลังบินอยู่แล้วกัน จากนั้นไม่นานเพียงหนึ่งนาทีก็มาถึงฟาร์มของผมแล้ว


"อ้วกกก!!!! "

ท่าทางจะเล่นหนักไปตอนนี้ผมยืนลูบหลังของเลขาที่กำลังก้มหน้าอ้วกออกมา จากนั้นผมก็โดนต่อว่ายกใหญ่


ผ่านไป 10 นาที ณ ฟาร์มของทินโดตอนนี้ก็เป็นเวลาตกเย็นแล้ว เลขาของเจ้าเมืองก็ฟื้นจากอาการอ้วกแล้วมองไปรอบๆ ก็พบกับฟาร์มขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตา ตรงกลางคือต้นไม้ใหญ่ที่มีบ้านอยู่ด้านบน


"ว้าว!! ที่เมืองการเกษตรมีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอคะเนี่ย"

"ห่ะ!! นี่ไม่ใช่เมืองแห่งการเกษตรสะหน่อย มันเป็นฟาร์มของผมที่อยู่ด้านซ้ายของทางไปเมืองแห่งการเกษตรนะครับ"

"ห่ะ!!! ว่ายังไงนะคะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะแหม่ ก็ป่านั้นมันคือสัตว์ดำแห่งหายนะ ไม่มีมนุษย์คนไหนเข้าไปในป่าแบบนั้นหรอกค่ะ"

เลขาหันมามองผมด้วยท่าทางตกใจ จากนั้นก็ยิ้มกลบเกลื่อนพลางพูดเชิงไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด วาแต่ก็แค่ป่าธรรมดาที่มีสัตว์น่ารักมากมาย ทำไมไม่มีคนเข้ามากันนะ


"มิน่าล่ะ ทำไมตลอด 10 ปีมานี้ไม่มีใครเข้ามาในฟาร์มของผมเลย"

"เอ๊ะ!! หมายความว่ายังไงคะ"

"ก็คุณบอกว่าเป็นป่าที่ไม่มีคนเข้ามาไม่ใช่เหรอ"

"ก็ใช่ แต่ว่าฟาร์มของคุ-"

"เอ้ๆ ถึงล้าว (เย้ๆ ถึงแล้ว) "

ไม่ทันเลขาพูดจบ มิกะและมินะก็วิ่งออกมาจากหลังรถม้า แล้วกระโดดมาใส่ผม ส่วนผมก็อ้าแขนรับทั้งสองแล้วอุ้มขึ้นไหล่


"ช่างมันเถอะครับตอนนี้ก็ดึกแล้ว เราเข้าไปในบ้านก่อนเถอะครับ"

"บ้านเหรอคะ หรือว่าตรงต้นไม้ใหญ่นั้น"

"ใช่แล้ว"

"ว้าวจริงเหรอคะเนี่ยตื่นเต้นจังเลย"

รู้สึกเหมือนเลขาเธอกำลังดีใจเลย จากนั้นผมก็เดินนำหน้าไปที่บ้านของผม






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #41 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:49
    คุณเลขาเนี่ยคงเป็นคนสอนมินะกับมิกะให้เป็นผู้เป็นคนสินะ
    #41
    1
    • #41-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 10)
      5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:33
      ใช่เหรอ555
      #41-1
  2. #40 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 02:14
    ขอพูดหน่อยเถอะเธอนั้นได้มาอยู่กับตัวหายนะที่ไม่สามัญสำนึกแล้วขอให้โชคดี55555
    #40
    1
    • #40-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 10)
      31 มกราคม 2562 / 12:52
      โชคดีนะจ๊ะ555
      #40-1
  3. #39 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 20:43

    เอาอีกกกกกกกกก

    #39
    1
    • #39-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 10)
      31 มกราคม 2562 / 12:52
      รอแปปนะครับ5555
      #39-1
  4. #34 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 18:30
    เอาละเตรียนตัวปิดหูได้เลยคับเพราะต้องเช้าจะมีนาฬิกามาปลุกถึงที่5555//รู้ๆกันอยู่
    #34
    1
    • #34-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 10)
      31 มกราคม 2562 / 12:51
      ตูมแต่เช้า5555
      #34-1