ยอดนักเวทสายเลือดมังกร

ตอนที่ 46 : ตอนที่ 46

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 591 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

 เหล่าผู้คนจากตระกูลเชาว์เรนยังคงมองแกรนราวกับศัตรูอาฆาต จริงอยู่ที่นายทหารได้มากล่าวเตือนแล้วแต่มีหรือที่พวกเขาจะปล่อยแกรนไปง่ายๆ 

ถ้าแกรนเป็นเด็กหนุ่มปกติ หากคิดจะดึงดันต่อไปสุดท้ายก็คงจบที่การต้องใช้กำลังเพื่อจัดการและนั่นเป็นสิ่งที่เมืองอาคนัสไม่ยอมให้เกิดขึ้น

แต่แกรนนั้นเป็นเพียงคนพิการ!! พิการทั้งลำตัวและสายตา

แม้จะไม่มีใครในตระกูลเชาว์เรนที่กล้าวางมาดดูหมิ่นอำนาจที่ยิ่งใหญ่ของเมืองอาคนัส แต่สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องทำก็คือพาแกรนออกไปจากพื้นที่นี้ เด็กหนุ่มไม่มีทางแม้แต่จะขัดขืนอย่างแน่นอน วิลเลี่ยมพยักหน้าให้กับคนใช้ 2 คนที่อยู่ข้างหลังเขา ทั้งคู่เดินตรงเข้ามาหาแกรนทันทีที่เห็นวิลเลี่ยมมองมา

นายทหารเห็นเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว ทำให้วิลเลี่ยมรีบกล่าวอธิบายอย่างนอบน้อม "ท่านนายกองอย่าได้กังวล คำกล่าวของท่านนั้นตัวข้ารับฟังอย่างตั้งใจ ข้าขอรับปากว่าไม่มีทางปล่อยให้เกิดการต่อสู้ในเขตนี้อย่างแน่นอน เพียงแต่เด็กหนุ่มผู้นี้เป็นผู้พิการไม่สามารถเดินได้ หากจะปล่อยเขานั่งขวางทางคนเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ย่อมนำพามาเพียงปัญหา ข้าเพียงแค่จะพาเขาหลบออกจากพื้นที่นี้เท่านั้น"

"เรื่องมันเป็นเช่นนี้เอง ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเขาไม่สามารถขยับได้" ได้ฟังคำของวิลเลี่ยม นายกองก็มองแกรนด้วยความประหลาดใจ เขายืนเฝ้าอยู่ที่นี่มานาน เด็กหนุ่มผู้นี้ก็เดินได้ปกติดีไม่ใช่เหรอ? หรือว่าเขาจำผิดคนกัน? บริเวณนี้มีผู้คนมากมายแม้แต่นายทหารเองก็ไม่สามารถกล่าวได้เต็มปากว่าเขานั้นจำได้อย่างแม่นยำ

คนใช้ตระกูลเชาว์เรนทั้ง 2 คนเอื้อมมือมายกเก้าอี้ไม้ที่แกรนนั่ง ท่ามกลางสายตาของเหล่าญาติที่มองเด็กหนุ่มอย่างดูแคลน

"เตรียมกลับมารับโทษที่ทำให้พวกเราต้องลำบากซะ เจ้าเด็กเหลือขอ!!" คนใช้หนุ่มตรงเข้ามากล่าวกับแกรน ระบายความโกรธในใจที่เขาสะสมไว้ "พอคนไม่เหลี่ยวมองก็คิดทรยศตระกูลซะแล้ว ขยะชัดๆ"

การทรยศของแกรนทำให้เหล่าคนใช้จำนวนไม่น้อยลำบาก แทนที่จะได้ร่วมสังสรรค์กับผู้คนอื่นๆพวกเขากลับต้องตามสืบหาตัวเด็กหนุ่มในเมืองที่ยิ่งใหญ่นี้ เหล่าคนใช้นั้นทำได้เพียงแค่ก้มหัวให้ต่ำกว่านาย แต่สำหรับแกรนแล้ว เขาคงเป็นนายน้อยคนแรกที่คนใช้ทุกคนต่างก็พร้อมใจกันเหยียบหัวได้อย่างไม่ลังเล 

เมื่อหลายปีที่แล้ว พวกเขาได้แต่คลานแทบเท้าของแกรน แต่ในตอนนี้เขาสามารถระบายความไม่พอใจได้โดยไม่จำเป็นต้องปิดบัง

แกรนได้ฟังก็เผยรอยยิ้มลึกลับที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะเข้าใจ เขาเปิดปากถามคนใช้ที่กำลังพยายามยกเก้าอี้ไม้ที่เขานั่งอยู่ขึ้น "เจ้าหมายถึงข้าอย่างนั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่ขยะอย่างเจ้าข้าจะหมายถึงใครล่ะ?" คนใช้ผู้นั้นถามกลับด้วยใบหน้าสะใจราวกับได้ตอกย้ำความรู้สึกที่เหนือกว่า

แต่แกรนตอนนี้นั้นมีแววตาที่แตกต่างออกไป เด็กหนุ่มหัวเราะพร้อมกับเอื้อมมือของตัวเองมาจำมือของคนใช้ทั้งสอง ที่กำลังพยายามยกเก้าอี้ไม้ที่เขานั่งอยู่ "พวกเจ้าเองไงล่ะ" เด็กหนุ่มตอบด้วยเสียงเรียบเย็น พร้อมกระตุ้นพลังสายเลือดมังกร แรงมืออันมหาศาลของเขาในตอนนี้นั้นมากพอที่จะบดกระดูกมือของคนใช้ทั้งสองจนแตกละเอียด

กร๊อบ!!

"อ้ากกกก !!!" เสียงร้องโหยหวนของคนใช้ทั้งสองเรียกสายตาจากผู้คนอีกครั้ง เมื่อหันมามองก็จะพบชาย 2 คนที่นอนดิ้นบนพื้นพร้อมกับปากที่สั่นระริกราวกับควายป่าที่ถูกตัดขา

สำหรับคนที่มุ่งร้ายกับเขา แกรนไม่เคยคิดที่จะปราณี สายตาของเด็กหนุ่มไม่เผยให้เห็นถึงความสั่นไหวใด คนของตระกูลเชาว์เรนเองก็มองภาพนี้ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ เบอร์นาร์ดอ้าปากค้างทั้งอย่างนั้น ไม่ไกลออกไปคาร์นเองก็มองด้วยความสงสัยไม่แพ้กัน

แกรนเป็นเด็กหนุ่มที่ทุกคนเข้าใจว่าพิการมาตลอด ตอนนี้เขาขยับได้ไม่ต่างจากคนทั่วไป แต่ไม่ทันที่ทุกคนจะเอ่ยปากตกใจนายกองก็ทุบหอกที่เขาถืออยู่ลงไปกับพื้นดึงความสนใจของทุกคน

ทันทีที่นายกองได้ยินเสียงร้องของคนใช้ทั้ง 2 เขาก็มีสีหน้าดำทะมึน ไม่กี่นาทีที่แล้วเขาเพิ่งจะปรามไม่ให้คนกลุ่มนี้ก่อเรื่องแต่ดูเหมือนคำพูดของเขาถูกมองผ่าน "นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?" เขาหันมองวิลเลี่ยมและหันไปทางแกรนราวกับขอคำอธิบาย

ได้ฟังคำของนายกอง วิลเลี่ยมรีบกล่าวแก้ตัวทันที "ท่านนายกอง ท่านเข้าใจผิดแล้ว เมื่อครู่คนใช้พวกนี้เพียงแค่ยกเก้าอี้ผิดท่าเท่านั้น ไม่ได้มีการต่อสู้ใดๆเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย" ในตอนนี้แผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ การก่อความวุ่นวายภายในงานเลี้ยง ไม่เพียงแค่ลบลู่กฏของเมืองอาคนัสที่เด็ดขาด มันยังเป็นการทำลายบรรยากาศสนุกสนานภายในงาน ไม่ว่างานเลี้ยงที่ใดก็ไม่มีวันยอมให้แขกทุกคนสามารถที่จะต่อสู้และฆ่ากันในงานได้ หากเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นมันก็ไม่ต่างจากการเหยียบหัวเจ้าภาพงานนั่นเอง ไม่ว่าอย่างไรวิลเลี่ยมก็ไม่มีทางบอกว่าเมื่อครู่เกิดการต่อสู้ขึ้น

คนใช้ทั้ง 2 เองแม้จะแค้นแกรนจนอยากจะฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆ แต่ได้ฟังคำของวิลเลี่ยมพวกเขาก็ได้แต่พยักหน้า โชคดีที่ทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นเร็วจนยากจะอธิบาย แกรนเองก็ไม่ได้ร่ายเวทมนต์ใดๆ

"พวกเจ้าไม่ได้บาดเจ็บอะไรอย่างนั้นรึ?" นายกองถามคนใช้ทั้งสอง ทั้งคู่ต่างก็สั่นหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

เรื่องภายในตระกูลอื่นนายกองเองก็ไม่อยากจะวุ่นวายกับมันมากนัก แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือน "เช่นนั้นก็ดี แต่หากพวกเจ้าก่อความวุ่นวายที่นี่ ข้าจะต้องขอเชิญพวกเจ้าออกจากงาน ดังนั้นเงียบเสียงร้องอันโหยหวนของพวกเจ้าด้วย" เขากล่าวก่อนที่เดินกลับไปประจำการที่เดิม

ได้ฟังคำของนายกอง มันก็ไม่ต่างจากเท้าที่เหยียบลงมาใส่คนใช้ทั้ง 2 ซ้ำอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะเจ็บใจเพียงแค่ไหนพวกเขาก็ได้แต่กัดฟัน หากเปิดปากพูดอะไรไม่เข้าท่า แม้แต่ชีวิตพวกเขาก็คงไม่อาจรักษาได้

แม้แกรนขยับตัวได้นั้นทำให้หลายคนในตระกูลมองอย่างเหลือเชื่อ แต่ความแปลกใจนั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่นานเหล่าผู้คนตระกูลเชาว์เรนต่างก็มองเด็กหนุ่มราวกับศพที่เคลื่อนที่ได้ตนหนึ่ง ท่าทีของแกรนในตอนนี้ทำให้พวกเขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มไม่ได้เห็นตระกูลในสายตา พวกเขาต่างก็เก็บซ่อนความโกรธไว้ในใจท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบที่มีรอบตัว 

จริงอยู่ที่เวลานี้แกรนอาจจะนั่งท่ามกลางสายตาของผู้คนแต่หลังจากงานเต้นรำจบลง ไม่ว่าใครก็พอจะเดาออกว่าชะตาของเด็กหนุ่มคนนี้จะจบเช่นไร

แกรนเองก็ไม่ได้สนสายตาทิ่มแทงจากเหล่าญาติ เขาหันมองไปทางคนใช้ที่นอนอยู่บนพื้นพร้อมกับกล่าวเสียงใส "ไม่ไหว คนใช้เหล่านี้แค่ยกเก้าอี้ก็ยังทำไม่ได้" ก่อนที่แกรนจะหันไปมองเบอร์นาร์ดและคาร์นที่อยู่ในกลุ่มคน "คาร์น เจ้าเองคิดเช่นนั้นใช่ไหม?"

ทั้งๆที่มันควรเป็นคำถามง่ายๆ แต่คาร์นเมื่อได้ยินต่างก็รู้สึกราวกับถูกระลอกคลื่นซัดเข้าหาอีกหน

ในกลุ่มคนนั้นมีเด็กหนุ่มผู้เคยเป็นเพื่อนที่แกรนคุ้นเคย ทำให้เขาคิดที่จะเอ่ยปากทัก แม้ตัวตนของคาร์นไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของเขาแต่มันก็ไม่ได้ทำให้แกรนแปลกใจนัก

"แกรน เจ้าไม่ได้ตาบอดหรอกเหรอ?" คาร์นถาม สายตาจับจ้องไปที่แกรนด้วยความประหลาดใจ ตลอดเวลานี้เขาไม่ได้ส่งเสียงใดๆ หากแกรนไม่ได้มองเห็นเขาอย่างชัดเจนมันก็คงไม่มีคำอธิบายอื่น

แต่ทั้งอาการอัมพาตและตาบอดของแกรนได้รับการยืนยันจากนายแพทย์ทั้งจากตระกูลเชาว์เรนและตระกูลกรีเซล ดังนั้นไม่ว่าใครที่มองมา ต่างก็เต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกใจจนเกินกว่าจะคาดเดา

นายน้อยแกรนไม่ได้เป็นคนพิการ !!! 

ทั้งๆที่ควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับตระกูลเชาว์เรน แต่สำหรับตอนนี้มันไม่ใช่เช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย ตลอดเวลาที่ผ่านมาทุกคนต่างก็ดูหมิ่นถากถาง เหยียบย่ำแกรนอย่างไม่ใยดี ถ้าหากแกรนกลับมามีอำนาจ พวกเขาย่อมถูกเอาคืนเป็นแน่ สายตาของคนตระกูลเชาว์เรนหันไปสบกับวิลเลี่ยม ไม่ว่าพวกเขาจะมีความคิดอย่างไร สุดท้ายแล้วการตัดสินใจของวิลเลี่ยมนั้นสำคัญที่สุด


วิลเลี่ยมมีแววตาฉายแววเสียดายอยู่เล็กน้อย เขาคิดว่าลูกชายคนนี้ของเขานั้นเป็นเพียงคนพิการและไร้ค่า หากรู้ว่าแกรนหายจากความพิการเร็วกว่านี้เขาคงไม่ออกคำสั่งที่เด็ดขาดเช่นการสังหารแกรนออกไป แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้เขาไม่สามารถที่จะย้อนเวลากลับไปได้ ความบาดหมางระหว่างแกรนกับตระกูลเชาว์เรนนั้นมากเกินกว่าที่จะซ่อมแซม ในตอนนี้แกรนนั้นเป็นเพียงแต่ปัญหาที่วิลเลี่ยมต้องเอ่ยปากสั่งให้จัดการ ในเมื่อต้องการที่จะดับไฟ ก็ย่อมต้องดับตั้งแต่ต้นลม ก่อนที่มันจะนำมาซึ่งปัญหาที่ยิ่งใหญ่กว่าในภายหลัง

"แกรน เจ้าลูกนรคุณ คิดว่าเพียงแค่ไม่พิการแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นรึ?วิลเลี่ยมอ้าปากกล่าวอย่างกดดัน ด้วยคำพูดของวิลเลี่ยม มันมากพอที่จะบอกทุกคนในตระกูลว่าควรจัดการกับแกรนเช่นใด

ตาย ไอ้เด็กนี่ไม่่ว่ายังไงก็ไม่มีวันรอด

เบอร์นาร์ดทอดสายตาลงต่ำราวกับกำลังมองไส้เดือนตัวหนึ่งที่อยู่ใต้เท้า สำหรับเขาแล้วแกรนนั้นไม่ว่ายังไงก็ยังเป็นสวะที่ไม่คู่ควรกับสายตา หลายปีมานี้ทรัพยากรณ์ของตระกูลทุกอย่างนั้นไม่เคยตกถึงมือของแกรน ต่อให้ตอนนี้ขยับได้แล้วยังไงล่ะ? 

แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับเบอร์นาร์ดแกรนนั้นยังเหลือประโยชน์อยู่บ้าง " แกรน ถ้าหากเจ้ายอมบอกว่าลิลี่อยู่ที่ไหนล่ะก็ ข้าสัญญาว่าจะช่วยพูดกับท่านพ่อ บางทีความผิดของเจ้าอาจได้รับการอภัย" เบอร์นาร์ดกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำอย่างช้าๆ เพื่อให้แกรนได้ยินแต่ละคำอย่างชัดเจนว่านี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเขา

แต่แกรนกลับไม่แสดงความรู้สึกกดดันแม้แต่น้อย เขาส่งเสียงหัวเราะให้กับเบอร์นาร์ดราวกับสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องน่าตลกอย่างที่สุด แกรนรู้ว่าสิ่งที่เบอร์นาร์ดกล่าวนั้นคือคำโป้ปดคำโต เสียงหัวเราะเย้ยหยันของแกรนทำให้เบอร์นาร์ดยิ่งมองแกรนด้วยสีหน้าอันดำมืดราวกับเขาต้องการกินเลือดเนื้อของแกรนให้หมดสิ้น




"สหายเบอร์นาร์ด ข้าคิดว่าเจ้านั้นกล่าวเกินไป ไม่ว่าอย่างไรแกรนนั้นก็ยังเป็นเพื่อนของข้าอยู่ สหายเบอร์นาร์ดให้โอกาสข้าได้พูดคุยกับสหายเก่าด้วยเถิด" คาร์นกล่าวออกมาก่อนที่จะมองหน้าแกรนด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร เบอร์นาร์ดได้ฟังเสียงของเด็กหนุ่มเขาก็กล่าวสวนขึ้นมาทันที "คาร์น!! นี่มันหมายความว่ายังไงกัน" คาร์นสั่นหน้าของเขาให้กับเบอร์นาร์ดที่ออกอาการดูถูกแกรนโดยไม่ปิดบัง ก่อนที่จะกระพริบตาให้เบอร์นาร์ดอย่างเจ้าเล่ห์ 

สำหรับคาร์นแล้วคำกล่าวเช่นนั้นมันไร้ประโยชน์ หากจะทำอะไรย่อมต้องหวังผลลัพธ์ "แกรนเรื่องในตระกูลของเจ้านั้นดูยุ่งยากซับซ้อน ตัวข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้ว่ามันจะดำเนินต่อไปเช่นไร แต่เมื่อเจ้าได้มองเห็นอีกครั้ง อย่างน้อยในฐานะที่พวกเราสหายเก่าได้มาพบกันได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เช่นนี้แล้วเรามาเล่นเกมอะไรซักหน่อยเพื่อระลึกความหลัง เจ้าคิดว่ายังไง?" คาร์นเอ่ยปากถาม

"เจ้าเสนอมาสิ" แกรนกล่าวพร้อมกับเลิกคิ้วของเขาขึ้น

"จำเมื่อวันเก่าๆที่เราเคยเล่นกันได้ไหม แค่การพนันง่ายๆ ทายเลขบนหน้าลูกเต๋า แต่ตอนนั้นพวกเราก็สนุกกันไม่น้อย" คาร์นกล่าวพร้อมกับแหงนหน้ามองฟ้าราวกับจะนึกถึงความทรงจำที่อยู่ไกลโพ้น

"จำได้สิ เมื่อก่อนยามเป็นเด็ก ต่อให้เขี่ยแค่เศษดินข้าก็ยังรู้สึกสนุก แต่เวลาเปลี่ยนทุกอย่างก็เปลี่ยน หันมองอีกทีข้าก็ได้แต่คิดว่าเรื่องเหล่านี้นั้นช่างไร้ความหมายเสียจริง" แกรนตอบพร้อมกับจ้องกลับไปที่คาร์น

"โฮ่ๆๆ ในโอกาสที่เราได้เจอกันอีกครั้งในวันนี้เจ้าสนใจจะมาเล่นทายเลขบนหน้าลูกเต๋าอีกครั้งไหม?" ฟังคำตอบของแกรน คาร์นก็เผยยิ้มที่ปิดบังความในใจจนมิด "แน่นอนว่าเล่นแค่นั้นเปล่าๆมันก็คงน่าเบื่อไป หากผู้ใดทายผิดหนึ่งครั้งจะต้องดื่มสุรา 1 แก้วเป็นการลงโทษ เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ? แกรน ไม่ว่าเจ้าจะชนะหรือแพ้ข้ายินดีที่จะช่วยเป็นปากเสียงเพื่อกล่อมท่านวิลเลี่ยมให้ปล่อยเจ้าไป ตระกูลเราทั้งสองมีสัมพันธ์อันดีมาช้านาน ไม่ว่าอย่างไรเราก็เคยเป็นเพื่อนกัน ข้ามั่นใจว่าเสียงของข้าคงช่วยเจ้าได้ไม่น้อย"

ได้ฟังคำของคาร์น ไม่ต้องบอกทุกคนในตระกูลเชาว์เรนก็มองออก นี่คืออุบายที่ทำให้แกรนหมดสติที่น่าจะได้ผลอย่างแยบยล 

หากแกรนหมดสติ พวกเขาก็สามารถพาเด็กหนุ่มออกจากเขตดูแลนี้ได้โดยง่าย วิธีนี้ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังบังคับหรือต่อสู้ใดๆด้วยซ้ำ!! ดังนั้นไม่มีทางที่จะเป็นปัญหากับเมืองอาคนัสได้

แม้แต่วิลเลี่ยมเองได้ฟังเองมองคาร์นอย่างชื่นชม เขาพยักหน้าให้กับคาร์นเบาๆ เด็กหนุ่มคนนี้ช่างปกปิดท่าทางได้อย่างยอดเยี่ยม ยิ่งคิดวิลเลี่ยมก็ยิ่งยินดีกับมอสที่มีลูกชายที่มีไหวพริบเช่นนี้ ในตอนแรกวิลเลี่ยมตั้งใจที่จะใช้เสียงของเหล่าญาติเพื่อข่มขู่ให้เด็กหนุ่มหวาดกลัวและตามพวกเขากลับโดยดี แต่น่าเสียดายว่าแกรนกลับตอบสวนมาได้ด้วยคำที่แยบยล 

แต่อุบายของคาร์นนี้แกรนจะตอบตกลงหรือไม่? วิลเลี่ยมหันไปมองแกรนด้วยความอยากรู้

"แล้วใครคือผู้เล่นบ้างล่ะ?" แกรนทำหน้าสนใจพร้อมเอ่ยปากถาม

คาร์นรีบกล่าวตอบราวกับจะกล่าวให้แกรนรู้สึกวางใจ "ผู้เล่นมีเพียงเด็กหนุ่มของตระกูลกรีเซลที่เจ้าเคยรู้จัก การพนันนี้ให้เจ้าคิดซะว่าจัดเพื่อความสนุกระหว่างสหายเท่านั้น เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ?"

"ดี เช่นนั้นข้าสนใจ" แกรนรีบกล่าวตอบพร้อมกับรอยยิ้มราวกับโล่งใจที่ได้รู้ว่าปัญหาใหญ่กำลังถูกคลี่คลาย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 591 ครั้ง

1,543 ความคิดเห็น

  1. #1379 Fresher Aeolus Zephyrus (@fresherzephyr) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 13:26
    คือมันไม่แปลกๆเหรอที่แบบจะมาฆ่าเค้าแล้วชวนเค้าเล่นเกม แล้วเจ้าตัวก็ตอบตกลง?
    #1379
    0
  2. #1297 MaNop Oulue (@nopsaran00) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 18:22
    รอออออออ มานานมาก ><
    #1297
    0
  3. #1295 หมีผงาดฟ้า (@waykung001) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 17:58

    กลับมาแล้วมาต่อยาวๆเลยค้างมานาน
    #1295
    0
  4. #1294 the7golf (@the7golf) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 14:33

    รอยุกลับมาอ่านละสนุกกก

    #1294
    0
  5. #1293 MoKiTo (@tiwza036) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 12:34

    รอตอนต่อไปนะครับบ
    #1293
    0
  6. #1291 Aceriz (@thaveewat) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 02:26
    กลับมาแล้ว ขอบคุณครับ
    #1291
    0
  7. #1290 flashku0 (@flashku0) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 01:51
    รอคับบ
    #1290
    0
  8. #1288 thedarksun1986 (@thedarksun1986) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:40

    หายไปนานเลย
    #1288
    0
  9. #1287 Shihe (@beequits) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:22
    กลับมาแล้วเย่ๆมาต่ออีกน้าาา
    #1287
    0
  10. #1286 144532 (@14453) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:58
    กลับมาซะทีรออ่านอยู่นะ
    #1286
    0
  11. #1285 monkey-bill (@monkey-bill) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:50
    หายไปนานเลย ขอบคุณครับ
    #1285
    0
  12. #1284 boat489 (@boat489) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:55
    รออยู่นะครับไรท์
    #1284
    0
  13. #1283 AtthasetNithee (@AtthasetNithee) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:46
    เห้ยยยยยย
    #1283
    0
  14. วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:15
    นานมากกกกกกกกเรื่องนี้รออ่านอยู่น่ะะะะ
    #1281
    0
  15. #1279 aer_7890 (@aer_7890) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:26
    ลืมหมดละกลับไปใหม่แปป
    #1279
    0
  16. #1278 AumStranger (@AumStranger) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:11
    ไรท์จ๋า เค้าลืมหมดแล้ว....กลับไปอ่านก่อนน้า
    #1278
    0
  17. #1277 FantasySlayer (@Yeah_IS_ME) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:05
    ต้องกลับไปอ่านใหม่หมดซะแล้วว
    #1277
    0
  18. #1276 PuriTakora (@PuriTakora) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:00
    เย้!!! ไรท์กลับมาแล้วววววว
    #1276
    0
  19. #1275 alek886 (@alek886) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:00

    ต้องไปอ้านใหม่เลย ลืมหมดแล้ว
    #1275
    0
  20. #1274 PLeumSer (@PLeumSer) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 16:40
    กลับมาเเว้วววรอนานนมากกกก
    #1274
    0