ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1606 ครั้ง
    5 พ.ค. 62

ไอริสมองลิลี่ด้วยสายตาที่อ่อนโยน ตัวนางมาที่นี่เพื่อที่จะหลบออกมาจากตระกูลที่กำลังเต็มไปด้วยความวุ่นวายและหาที่สงบเพื่อที่จะฝึกฝนปรุงยา

แต่ใครจะคิดว่าแค่มาเก็บตัวเงียบๆที่นี่ นางจะได้พบนางไม้ที่มีรากแห่งเวทมนต์ที่มีสัญลักษณ์บุตรีพฤกษา นี่เป็นรากแห่งเวทมนต์ที่นับว่าสูญหายไปนับพันปี หากลิลี่อยู่ในสำนักวังวนแห่งพฤกษาของนางล่ะก็ ด้วยพรสวรรค์เช่นนี้เด็กสาวนางไม้คนนี้จะต้องได้เป็นผู้นำคนต่อไปอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ลิลี่กลับต้องมาอยู่ที่เมืองที่กันดารเช่นนี้ซ้ำยังเป็นเพียงแค่ทาสเสียอีก

ด้วยความที่ลิลี่นั้น'พิเศษ'ว่านางไม้ทั่วไป นางตัดสินใจเข้าผูกมิตร โดยตั้งใจว่าจะพาลิลี่กลับสำนักวังวนแห่งพฤกษาที่นางอยู่ และด้วยความ'พิเศษ'ของลิลี่ หากได้นางมาเป็นมิตรขั้วอำนาจในสำนักวังวนแห่งพฤกษาย่อมเปลี่ยนอย่างแน่นอน

แต่เวลาผ่านไปหญิงสาวก็เริ่มสัมผัสได้ว่าตัวลิลี่นั้นยังผูกพันกับนายท่านของนางอยู่มากและวันนี้นางก็ได้พบแกรน 

แม้นางยังไม่สามารถบอกได้ว่าอาการของแกรนนั้นเกิดจากอะไร แต่นางรู้สึกราวกับว่าอาการอัมพาตของแกรนนั้นเป็นการผนึกอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างใน บางทีการรักษาแกรนนั้นอาจจะไม่ยุ่งยากอย่างที่คิดก็เป็นได้ แต่น่าเสียดายว่าไอริสเองนั้นยังไร้หนทางที่จะรักษา

แม้ตลอดมาไอริสอยากทีจะบอกกับลิลี่ว่านางต้องการพาลิลี่กลับไปยังสำนักวังวนแห่งพฤกษา แต่นางเองก็สัมผัสได้ว่าลิลี่ไม่ต้องการที่จะจากแกรนไป ด้วยความไม่อยากขัดใจลิลี่ ในวันนี้ไอริสตัดสินใจมอบเพียงแค่ตราของสำนักพร้อมกับตำราฝึกฝนสำหรับนางไม้ไว้ให้ลิลี่

ยังไงซะตัวนางเองก็คิดจะอยู่ที่นี่อีกซักพัก เรื่องนี้คุยกันวันหลังก็ยังไม่สาย

"หากเจ้าอยากพบข้าแต่ไม่สามารถมาที่นี่ได้ล่ะก็ส่งคลื่นพลังเวทเข้าไปในตราบนเข็มกลัด ข้าจะรีบไปหา" ไอริสกล่าวขณะที่ลิลี่มองดูตราที่ติดอยู่บนเสื้อของนางด้วยความสงสัย เด็กสาวไม่เคยเห็นสิ่งที่ดูสะดวกเช่นนี้มาก่อน 

"ส่วนเรื่องอาการอัมพาตของนายน้อยแกรน ข้าคิดว่าบางทีอาจจะไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่ท่านกังวลก็เป็นได้ น่าเสียดายว่าตัวข้านั้นไร้ความรู้ความสามารถที่จะช่วย แต่หากให้ข้าเดาอาการอัมพาตของของท่านนั้นไม่ใช่อาการที่ส่งผลอย่างถาวรอย่างแน่นอน" ไอริสหันมากล่าวกับแกรน มันเป็นเพียงแค่คำปลอบใจหรือไม่ แกรนเองก็ไม่สามารถที่จะตอบได้

แกรนเองก็รู้สึกได้ว่าเด็กสาวผู้นี้ต้องมาจากที่ที่เจริญและห่างไกลจากเมืองเอสเปเรลมาก หญิงสาวผู้นี้ไม่เกรงกลัวอำนาจของตระกูลอย่างเชาว์เรนแม้แต่น้อย นอกจากนี้ท่าทางของนางก็บ่งบอกชัดเจนว่านางมีเจตนาที่ดีต่อลิลี่ เด็กหนุ่มเอ่ยคำขอบคุณจากใจของเขา "ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือพวกเรา หากข้ามีโอกาสได้ตอบแทนล่ะก็จะลำบากแค่ไหนก็ไม่ปริปากบ่น"

ไอริสพยักหน้า "ข้าได้ยินว่าท่านตาบอด ตอนนี้ท่านสามารถมองเห็นได้แล้ว ยินดีด้วย" นี่เป็นครั้งแรกที่่นางจ้องเข้าไปในสายตาของเด็กหนุ่ม ทั้งๆที่นางรู้ว่าแกรนนั้นพิการ แต่สีหน้าของเด็กหนุ่มนั้นสงบเยือกเย็น ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกไม่ยอมแพ้ราวกับเป็นรากหญ้าที่ไม่ว่าจะถอนเท่าใดก็พร้อมที่จะงอกเงยใหม่ในวันรุ่งขึ้น ตั้งแต่แอลฟิลเดินเข้ามาเด็กหนุ่มก็ไม่แสดงอาการหวาดกลัวใดๆ นับได้ว่าเขาเป็นชายที่ให้ความรู้สึกตรงข้ามกับคำว่าพิการหรืออ่อนแออย่างสิ้นเชิง

ช่างน่าเสียดาย หากแกรนสามารถปรุงยาได้ล่ะก็นางมั่นใจว่าต้องมีวิธีทำให้สำนักวังวนแห่งพฤกษารับเขาเข้าเป็นศิษย์แน่

"นอกจากลิลี่นับได้ว่าท่านเป็นคนแรกที่สังเกตได้ว่าตาของข้าไม่ได้บอด" แกรนได้ยินเขาก็ได้แต่ฝืนยิ้ม "ภายในเดือนถึง 2 เดือนนี้ เมืองเอสเปเรลจะวุ่นวายขึ้นมาก หวังว่ามันจะไม่รบกวนการฝึกฝนของท่าน"

"ข้าเองก็หวังเช่นนั้น" ไอริสกล่าว หญิงสาวผู้นี้ไม่ได้ตามข่าวสารใดๆในเมืองแม้แต่น้อย แน่นอนว่าข่าวเรื่องสิทธิในการไปนครลอยฟ้าออดิลอนของเบอร์นาร์ดเองก็มาไม่ถึงหู ต่อให้มาถึงนางก็คงไม่รู้ว่ามันคืออะไรและก็คงไม่สนใจ


เมื่อถึงเที่ยงวันวิลเลี่ยมก็ต้องวางมือจากงานของเขา ตลอดไม่กี่วันนี้เขามีแขกมาเยือนไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะเป็นเครือญาติจากแดนไกล เหล่ามิตรสหายที่เคยรู้จัก แม้แต่ตระกูลนักเวทจากเมืองข้างเคียง ของขวัญและบรรณาการมีค่ามากมายทำให้ผู้นำตระกูลคนนี้ยิ้มจนแก้มแทบปริ การที่เบอร์นาร์ดได้มีโอกาสไปนครลอยฟ้าออดิลอนทำให้ฐานะของตระกูลเลื่อนขึ้นไปอีกขั้น

"เรียนท่านวิลเลี่ยม ผู้นำตระกูลกรีเซลหวังจะมาเข้าพบครับ" เสียงของทหารยามทำให้วิลเลี่ยมมองมาทางประตูพร้อมกับขมวดคิ้ว 

ตระกูลกรีเซลเป็นตระกูลนักเวทที่อยู่ในเมืองบาโรกที่ตั้งอยู่ไม่ไกลออกไป หลายปีที่ผ่านมาทั้งสองตระกูลมีการแต่งงานเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์กันมาตลอด นอกจากนี้ยังมีการติดต่อค้าขายกันมากเป็นพิเศษ เพียงแต่หลังจากที่แกรนพิการความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลก็แย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีคู่หมั้นของแกรนคือ เทียร์ กรีเซล ผู้เป็นลูกสาวผู้นำตระกูลกรีเซลนั่นเอง เพียงแต่ก่อนที่เรื่องจะลงรอยแกรนก็พิการและไร้ทางรักษา แน่นอนว่านั่นเป็นเหตุให้ตระกูลกรีเซลไม่ลังเลที่จะถอนงานหมั้น จะมีใครยอมมอบลูกสาวตัวเองให้ชายที่ทำอะไรไม่ได้กันล่ะ? 

แต่นั่นก็ทำให้ในตอนนี้ทั้งสองตระกูลต่างก็มีบรรยากาศที่คุกรุ่น

"ให้เข้ามา" วิลเลี่ยมกล่าวอย่างเย้ยหยัน ตอนนี้ตระกูลกรีเซลยังมีหน้ากลับมาที่นี่อีกรึ? แต่ไม่ต้องเดาเขาก็รู้ว่าตระกูลนี้กลับมาเพราะอะไร

"ฮ่าๆๆ ท่านวิลเลี่ยม ไม่ได้เจอนานท่านดูมีสง่าราศีมากขึ้นไม่น้อย พวกเราต่างก็รู้สึกซาบซึ้งยิ่งนักที่ได้มาเห็นหน้าของท่านด้วยตัวพวกเราเอง" มอส ผู้นำตระกูลกรีเซลกล่าวพร้อมกับหัวเราะอย่างเป็นมิตร แม้ใบหน้าของเขาจะไม่มีสิ่งใดที่ดูโดดเด่น แต่รูปร่างที่สันทัดและราศีที่แผ่ออกมาทำให้เขาดูน่าเคารพอย่างน่าประหลาด มอสเดินมาพร้อมกับผู้อาวุโส 3-4 คน ผู้อาวุโสทุกคนต่างก็ส่งรอยยิ้มไปที่วิลเลี่ยมราวกับหมาน้อยที่กำลังจะขออาหาร

วิลเลี่ยมเองก็ยิ้มเช่นกัน เพียงแต่ยิ้มของเขานั้นดูเหี้ยมเกรียมกว่ามาก "แหม ท่านมอสเองไม่ได้เจอนานวิชาหายตัวและปรากฏกายของท่านก็พัฒนาไปอีกระดับเช่นกัน  6 ปีที่แล้ว ไม่ว่าทำยังไงท่านก็หายตัวตลอด วิชาของชายแก่ๆคนนี้นั้นอ่อนด้อยไม่สามารถตามตัวท่านได้เลย ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านจะมาเพื่อชี้แนะอะไรกับชายแก่คนนี้หรือปล่าว?"

"ระ เรื่องนั้นนั่นเอง ฮ่าๆๆๆ ท่านวิลเลี่ยมนั้นใจกว้างยิ่งกว่าผืนฟ้าแน่นอนว่าท่านนั้นไม่ถือเรื่องเล็กๆน้อยๆอยู่แล้ว พวกเรามีของขวัญมาฝากท่านวิลเลี่ยมมมากมาย ไหนๆก็รู้จักกันมาตั้งหลายปีวันนี้เรามาคุยกันให้เต็มที่ท่านคิดว่าอย่างไร" มอสกล่าวพร้อมกับหัวเราะแบบขัดๆราวกับมีไส้เดือนดิ้นอยู่ในลำคอของเขา

มองไปที่กล่องหีบมากมายที่วางอยู่ข้างๆมอส วิลเลี่ยมร้อง ฮึ่ม!! ออกมาก่อนที่จะเอ่ยปาก "ไหนๆก็เดินทางมาเหนื่อยๆ ให้เหล่าคนใช้พาไปที่ห้องพักก่อนเป็นไร ชายแก่คนนี้นั้นยุ่ง มีแขกคนสำคัญอีกมากที่ต้องคุยด้วย"

ได้ฟังสีหน้าของมอสก็ไม่ต่างจากกินศพแมลงเข้าไปทั้งตัว วิลเลี่ยมกล่าวอย่างชัดเจนว่า 'พวกแกเอาไว้ทีหลัง ข้าไม่ว่าง'

แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะขัด คนตระกูลกรีเซลทุกคนที่มาที่นี่ต่างก็ทำใจไว้แล้วว่าจะได้รับการต้อนรับเช่นไร แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังบากหน้าเข้ามา นั่นเป็นเพราะฐานะของตระกูลเชาว์เรนนั้นกำลังจะสูงขึ้น หากคิดหวังจะเกาะส่วนบุญไปด้วยพวกเขาก็ได้แต่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเดินออกจากห้องอย่างเงียบๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.606K ครั้ง

1,543 ความคิดเห็น

  1. #940 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 17:22

    กันดาร

    ผูกพัน

    ตาของ "ข้า" ไม่ได้บอก มีชั้นโผล่มาอีกแล้วค่ะ

    วางมือจากงาน

    หรือเปล่า?

    #940
    0
  2. #880 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 16:31

    ขอบคุณครับ

    #880
    0
  3. #750 pun101 (@pun101) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 19:52
    เกาะกันไปเกาะกันมาสุดยอด
    #750
    0
  4. #702 GAME_PT (@fungamept) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 22:10
    นิยายเขียนดีมาก
    #702
    0
  5. #537 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:40
    ไม่มีศัตรูถาวร มีแต่ผลประโยชน์ที่จีรัง
    #537
    0
  6. #360 ่R_Joker (@oatchima) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 20:57
    มีขึ้นก็มีลงนะ คุณพ่อ ฮึ่มๆๆ
    #360
    0
  7. #127 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 18:15
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #127
    0
  8. #51 Reezas (@Reezas) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 12:33
    ต่อออออ
    #51
    0
  9. #50 Bank2986 (@Bank2986) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 11:51
    ขอบคุณมากครับผม
    #50
    0