ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2336 ครั้ง
    23 ก.ค. 61

หยดน้ำนับล้านหยดค่อยๆตกลงมาอย่างเป็นจังหวะ พร้อมๆกับสายลมหนาวที่มาท่ามกลางพายุฝน

แปะๆ แปะๆ แปะๆ 

เสียงของน้ำฝนที่สัมผัสกับใบไม้และพื้นหญ้าเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้สวนที่แสนเงียบเหงานี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา

ในสวนเล็กๆแห่งนี้มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งมองดอกไม้สีสดใสที่จัดวางอย่างงดงาม กลิ่นหอมหวนจากสมุนไพรหลากหลายสายพันธุ์ให้ความรู้สึกปลอดโปร่งและร่มรื่น

เด็กหนุ่มผู้นี้อายุราว 16 ปี ตัวเขานั้นมีนามว่าแกรน ผู้เป็นลูกชายคนโตของตระกูลเชาว์เรน แม้หน้าตาของเขาไม่ได้หล่อเหลามากมายนัก แต่สายตาของแกรนนั้นเปี่ยมไปด้วยความลุ่มลึกและแข็งกร้าวผิดกับความเยาว์วัยของเขา แต่น่าเสียดายว่าถึงแม้จะเป็นลูกชายคนโตของตระกูลชายหนุ่มผู้นี้กลับไม่มีอำนาจหรือบทบาทใดๆในตระกูลเลย

นั่นก็เป็นเพราะแกรนเป็นอัมพาตตั้งแต่ช่วงคอลงไป เด็กหนุ่มไม่สามารถขยับตัวได้เลยแม้แต่น้อย เก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ตอนนี้ก็เป็นเก้าอี้เข็นสำหรับคนพิการ

"นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกว่าโลกนี้มันช่างสว่างเหลือเกิน" แกรนกล่าว ทั้งๆที่ในตอนนี้ท้องฟ้านั้นเต็มไปด้วยสายฝนและพายุ แสงตะวันนั้นถูกบดบังไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงท้องฟ้าที่ดูมืดครึ้มและเต็มไปด้วยเมฆหมอก

หากคนในตระกูลได้ฟังสิ่งที่แกรนพูดพวกเขาก็จะต้องอ้าปากด้วยความตกใจ 

แต่สิ่งที่พวกเขาจะตกใจนั้นไม่ใช่เพราะคำพูดแปลกๆของแกรนที่ว่าท้องฟ้านั้นดูสว่างท่ามกลางเมฆฝน สิ่งที่แปลกคือแกรนนั้นนอกจากจะเป็นอัมพาตแล้วเขาควรจะตาบอดด้วยต่างหาก

มันเป็นเรื่องที่รู้กันดีไม่ใช่เพียงแค่ในตระกูล แม้แต่ชาวเมืองทั่วๆไปของเมืองเอสเปเรลก็รู้ดีว่า นายน้อยของตระกูลเชาว์เรนผู้นี้ถึงแม้จะเคยเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ด้านเวทมนต์ แต่ตอนนี้นั้นเขาเป็นอัมพาตและตาบอดเพราะอุบัติเหตุเมื่อ 6 ปีก่อน ดังนั้นการที่แกรนมองเห็นนั้นมันจึงน่าตกใจเสียยิ่งกว่าคำพูดแปลกๆของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

ตอนนี้แกรนกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง

หลังจากได้กลับมามองเห็นอีกครั้ง สำหรับแกรน ทุกอย่างนั้นดูสว่างไสว แม้แต่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆฝนนี้ก็ดูน่าตื่นตา

"ขอบคุณนะ ลิลี่ ข้าไม่รู้จะตอบแทนเจ้ายังไงดี" แกรนหันไปหาเด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาซึ่งกำลังเข็นเก้าอี้รถเข็นที่แกรนนั่งอยู่อย่างช้าๆ

เด็กหญิงที่ชื่อลิลี่นั้นเป็นเด็กสาวเผ่าพันธุ์นางไม้ที่มีอายุเพียง 14 ปี แต่ถึงอย่างนั้นความงามของนางนั่นเป็นที่สะดุดตาเสมอไม่ว่าจะมองไปที่ส่วนไหน ผิวที่ขาวนวลราวกับหิมะ ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ดวงตาและสีผมที่เขียวชะอุ่มเปล่งประกายท่ามกลางสายฝนอย่างอ่อนโยน ใบหน้าที่เปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์ทำให้นางดูบอบบางน่าทะนุถนอม ถึงจะอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดมน นางก็เหมือนดังดอกไม้แรกแย้มบานที่เหล่าชายทุกคนต้องการที่จะปกป้องจากพายุที่โหมกระหน่ำ 

แม้ลิลี่จะยังเยาว์วัยแต่นางกลับเปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์ความงามที่ชวนให้ชายทุกคนหลงไหลจนโงกหัวไม่ขึ้นหากได้มองเห็นซักครั้ง

เมื่อได้ยินที่แกรนพูดเด็กหญิงเผยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยพร้อมกับเอ่ยปาก "นายท่านไม่จำเป็นต้องกล่าวคำขอบคุณใดๆหรอก ทาสผู้นี้ยินดีที่ได้รับใช้ท่านเสมอ"

6 ปีที่แล้ว ตั้งแต่แกรนเป็นอัมพาทและตาบอด ลิลี่ก็ถูกซื้อตัวจากตลาดทาสมาเพื่อดูแลแกรนโดยเฉพาะ ตลอดเวลาที่ผ่านมานางก็ทำหน้าที่อย่างตั้งใจมาโดยตลอด เมื่อโตขึ้นทุกคนต่างก็พบว่านางมีพรสวรรค์ด้านสมุนไพรและยา มาถึงตอนนี้ก็มีคนในตระกูลจำนวนไม่น้อยที่นึกเสียดายว่าเด็กสาวที่งามถึงเพียงนี้กลับต้องมารับใช้นายน้อยที่ไร้อนาคตอย่างแกรน 

แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเด็กหญิงอายุ 8 ขวบที่แสนสกปรกจากตลาดทาสเมื่อ 6 ปีที่แล้วจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

"แม้แต่ท่านเบนเรล แพทย์ประจำตระกูลก็ยังส่ายหน้าให้กับอาการของข้า การที่เจ้าสามารถทำให้ข้ากลับมามองเห็นได้นี่มันช่างดูน่าอัศจรรย์โดยแท้" แกรนกล่าว 

"นายท่านกล่าวชมเกินไป ทาสคนนี้เป็นนางไม้ มันไม่แปลกที่พวกเราจะเชี่ยวชาญเกี่ยวกับสมุนไพรมากว่ามนุษย์อยู่แล้ว" ลิลี่ตอบอย่างถ่อมตัว 

แต่ในใจของลิลี่ก็รู้สึกผิดอยู่ลึกๆเพราะนางกำลังโกหก จริงๆแล้วตาของแกรนไม่ได้รักษายากอย่างที่คิด เพียงแต่ยารักษานั้นมีส่วนผสมของสมุนไพรที่มีราคาสูงมาก ทำให้วิลเลี่ยมชายผู้เป็นพ่อของแกรนตัดสินใจที่จะไม่รักษาดวงตาของเขา "ในเมื่อทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว มองเห็นหรือมองไม่เห็นก็ไม่ต่างก่อนหรอก" นี่คือคำพูดของวิลเลี่ยมที่ลิลี่จำได้อย่างขึ้นใจ 

นางไม่สามารถทำใจบอกกับแกรนได้ว่าในตอนนี้แม้แต่พ่อของเขาเองก็ไม่สนใจเขาแล้ว หากไม่ใช่เพราะลิลี่พบว่าตัวนางผู้มีสายเลือดของนางไม้สามารถเปลี่ยนพลังเวทมาเร่งการเติบโตของสมุนไพรได้ นางคงไม่มีทางปรุงยามารักษาแกรนได้ภายในเวลาเพียงแค่ 6 ปีเป็นแน่ และดวงตาของแกรนคงจะบอดสนิทจริงๆภายในอีกไม่เกิน 10 ปี

ที่สำคัญแม้แต่ตอนนี้ ตัวนางเองก็จนปัญญาที่จะรักษาโรคอัมพาทของแกรนไม่ต่างจากเบนเรล และนี่ก็เป็นเรื่องที่น่าหนักใจไม่น้อย

แกรนหันกลับไปมองดอกไม้ในสวนเบื้องหน้า นี่เป็นสวนส่วนตัวในห้องของเขาเอง เมื่อ 6 ปีที่แล้วมันเป็นเพียงแค่สนามหญ้าโล่งๆ แต่ตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิด "สวนนี้เจ้าดูแลคนเดียวไหวเหรอ" เด็กหนุ่มอดถามไม่ได้เมื่อเห็นพืชพันธุ์จำนวนมากที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ 

"ไหวสิ ยาทุกตัวที่ข้าทำให้นายท่านก็มาจากสวนแห่งนี้" เด็กสาวกล่าวพร้อมกับยืดอกเล็กๆที่กำลังอยู่ในช่วงเต็บโตของนาง สวนนี้คงเป็นสิ่งที่ลิลี่ภูมิใจที่สุดก็เป็นได้ เรียกได้ว่าสวนแห่งนี้บ่งบอกถึงความพยายามในการเรียนรู้ด้านสมุนไพรและการปรุงยารักษาของนาง

แกรนพยายามยกแขนที่ไร้ความรู้สึกของเขา แต่แน่นอนว่ามันนึ่งสนิทแต่ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มก็ไม่รู้สึกสิ้นหวังเขาเชื่อว่าซักวันแขนของเขาจะกลับมาขยับได้อีกครั้ง

เด็กหนุ่มลองส่งพลังเวทให้แล่นไปทั่วร่าง 

ตลอด 6 ปีที่เขาเป็นอัมพาตและตาบอด นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาทำได้ ทั้งวันทั้งคืน ไม่ว่าจะเป็นเวลากินหรือนอน ทุกลมหายใจที่มี เขาจะพยายามสำผัสกับพลังเวทของตัวเอง 

ในเมื่อเขามองไม่เห็นและไม่สามารถขยับตัวได้ นี่เป็นสิ่งเดียวที่เมื่อทำแล้วทำให้เขารู้สึกได้ว่าตัวเขายังมีชีวิตอยู่

แม้ร่างกายของแกรนนั้นอ่อนแอจนไม่ต่างจากหุ่นไม้ที่ไร้เรี่ยวแรงแต่รากแห่งเวทมนต์ในตัวของเด็กหนุ่มนั้นแข็งแรงราวกับรากแก้วของต้นไม้ใหญ่ ตลอด 6 ปีที่ผ่านมาประสาทสัมผัสด้านเวทมนต์ของเขาถูกลับจนคมกริบครั้งแล้วครั้งเล่าภายใต้โลกที่เต็มไปด้วยความดำมืด

เมื่อตาของเขากลับมองเห็นอีกครั้ง ความเข้าใจในการปรับใช้เวทมนต์ก็สูงขึ้นอย่างทันตา ไม่ต่างจากศิลปินที่หลับตาฝึกวาดภาพเดิมๆในจินตนาการซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทันทีที่เห็นกระดาษเขาก็สามารถลงพู่กันได้อย่างคล่องแคล่ว 

แกรนค่อยๆแผ่พลังเวทที่กำลังไหวเวียนอยู่ในร่างของเขาออกมา 

"ว้าว สะ...สวยจัง" ลิลี่ร้องอุทานพร้อมกับมองก้อนแสงเวทมนต์เล็กๆนับพันที่ค่อยๆเปล่งออกมาจากร่างของแกรน

เหล่าแสงน้อยๆค่อยๆเคลื่อนไปรอบสวน เมื่อสัมผัสกับแสงตะวันหลังฝนก็กลายเป็นกลุ่มแสงทอสีรุ้งสะท้อนไปมาอยู่เต็มสวน

ลิลี่พยายามคว้าแสงเวทก้อนหนึ่งมาไว้ในมือและค่อยๆส่งแสงเวทนี้ไปสู่ดอกไม้เล็กๆที่กำลังหุบกลีบปกป้องเกสรจากน้ำฝน เด็กสาวมองดูดอกไม้ค่อยๆแย้มบานรับแสงที่เต็มไปด้วยพลังเวทที่บริสุทธิ์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

"นายท่าน พลังเวทของท่านเร่งการเติบโตของดอกไม้พวกนี้ได้ดีกว่าปุ๋ยชั้นดีเสียอีก" ลิลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

แกรนได้ฟังที่ลิลี่พูดก็หัวเราะออกมาเบาๆ 

นี้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นใบหน้าของเด็กหญิงเพียงคนเดียวที่ดูแลเขาตลอด 6 ปีที่ผ่านมา ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ไม่มีใครคิดจะก้าวเข้ามาหาเขาซักครั้ง แม้แต่ท่านพ่อของเขาเองเมื่อได้ฟังคำพูดของแพทย์ประจำตระกูลว่าไม่มีทางรักษาโรคอัมพาตนี้ได้ ตัวเขาก็หันไปสนใจลูกชายคนอื่นๆ

ตลอด 6 ปีในความมืดนี้ในที่สุดเขาก็ได้พบกับแสงสว่าง หลังจากตาของเขากลับมามองเห็นแกรนอดคิดไม่ได้ว่า บางที.. ตัวเขาอาจจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง

เสียงหัวเราะและหยอกล้อของทั้งคู่ดังอยู่ในมุมเงียบๆของคฤหาสน์ตระกูลเชาว์เรน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.336K ครั้ง

1,543 ความคิดเห็น

  1. #1484 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:33
    เคราะห์ซ้ำกรรมซัดมาก
    #1484
    0
  2. #1400 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 13:13
    เหอๆ กลับมาอ่านรื้อความจำ
    #1400
    0
  3. #1345 เหมยหว่านหรู (@chitosemaru) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 11:24
    มารวมกับอาการตาบอดที่เกิดขึ้น6ปีมันทำให้เข้าใจสับสนว่าเป็นอาการอัมพาตเกิดขึ้นพร้อมกับอาการตาบอดเมื่อ6ปีก่อนจากอุบัติเหตุ
    #1345
    1
    • #1345-1 เหมยหว่านหรู (@chitosemaru) (จากตอนที่ 1)
      13 พฤษภาคม 2562 / 11:26
      ไม่ควรนำอาการอัมพาตกับตาบอดมารวมกัน(เน็ตสะดุดข้อความเลยขาด555)
      #1345-1
  4. #1219 ง่วงทั้งวัน (@Minerrian) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 00:40
    มันดาร์คหรอครับ ถ้าอย่างนั่นไปตีบวกเครื่องในแปป
    #1219
    0
  5. #1201 Caurus SoloArt (@Z-GIRL-Z) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 15:59
    เห็นแสงลางๆของความตับพัง
    #1201
    0
  6. #1134 7eLeMent (@morningsky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 08:52
    จะดาร์คไหมนะ
    #1134
    0
  7. #1089 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 18:51
    พลังแห่งดาร์คไซด์เรื่องนี้คงทำตับข้าแหลกสลายได้หากไม่ระวังทุกตัวอักษร
    #1089
    0
  8. #1047 war2123 (@war2123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 00:00
    เรื่องน่าสนใจมากครับ
    #1047
    0
  9. #1023 pwss009 (@pwss009) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 13:16
    ]™]]™%%$€€‹%©;-):O^^)=_=:-P_==_=.=_=:O:O:-P:-P:-P:-P:-P:-P=_==:-!:-$:-$O:-)O:-):-P:-P-P-:-P:-P:-P:-P:O-:O:O)O::-P:-P:-P:-P-PP:-P:-P:-):O:O:-P:O:O:O:-):-\:-;-):::O:-P:OO:-P;-):-P:-P:-):-*:-*::;-):O:O:O:O:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-:-[B-):-P:-O:-)^_^(^^)(^^)(^^)(^^)(^^)(^^)(^^)^_^:-P:-P:-P:-P:-P:-P:-:-P:-P:-P
    O:-)O:-.=_=.=_==_=_==_==_=O:-)O:-)O:-)O:-)=_=:-$O:-):-\O:-):-\O:-)O:-)O:-)O:-)O:-)O:-)O:-)O:-)O:-)O:-):-\:'(O:-):-PO:-P:O:-P:O:-PO(^^):O(^^)(^^);-):-O:-)O:-):O:O=:O=_==_==_
    #1023
    0
  10. #974 balleknaja (@balleknaja) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 06:42
    เห็นเค้าลางสายดาร์ก
    #974
    0
  11. #922 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 16:25

    มีความรู้สึกว่าปัญหาจะมาเยือนเร็วๆ นี้

    อย่างน้อยก็มีคนคิดจะเอาตัวลิลี่ไปไว้ที่อื่นนน กรี๊ดดด

    #922
    0
  12. #899 Nellog (@nelielnelg) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 00:03
    อัมพาต สะกดแบบนี้ค่ะ

    เขียนได้น่าติดตาม
    #899
    0
  13. #846 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 17:35

    ขอบคุณครับ

    #846
    0
  14. #761 Tarn S. (@tarnghjtddb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 01:26
    คิดว่าผู้เขียน คงเป็นคนใต้นะคะ
    คำว่า รุน มีเฉพาะในภาคใต้ค่ะ

    ต้องใช้คำว่า เข็น ค่ะ เข็นรถ เข็นสิ่งของ
    แต่ถ้าเป็น คำว่าลำบากยากเข็ญ จะสะกดด้วย ญ ค่ะ

    ถาษาในการแต่งดีค่ะ แต่อาจจะต้องเกลาเรื่องการเลือกใช้คำค่ะ ค่อยๆแต่งไปนะคะ
    #761
    0
  15. #671 =>black projecter (@aceofheart) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 09:38
    วิธีเขียนละมุนอ่านสบายมากครับ
    #671
    1
  16. #646 Dark_imp (@rungsiripard) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 00:28
    ภาษาแอบมีความละมุน
    #646
    0
  17. #635 pegger15384 (@pegger15384) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 10:49
    ลิลี่น่ารัก ถ้าเป็นนางเอกจริงเราสนับสนุน อย่างน้อยคนที่รักเราที่สุดคือคนที่อยู่กับเราแม้เราจะลำบากขนาดไหน ประทับใจลิลี่มากคะ ยิ้มออกมาไม่รู้ตัวเลย
    #635
    0
  18. #623 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 18:54
    เปิดมาก็ได้เมียเลยเมิง ยิ่งกว่าบุปเพอุกกาบาต
    #623
    0
  19. #603 kuy355555 (@kuy355555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:25

    บอกได้คำเดียว " กลัวว่าจะเป็นเรื่อง "

    #603
    0
  20. #583 GuillotineXC (@GuillotineXcross) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 13:14
    ชอบวิธีการเขียนมากครับ เยี่ยมมาก
    #583
    0
  21. #521 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 21:16
    บทแรก น่าสนใจ ชวนติดตามมากครับ
    #521
    0
  22. #490 นาคา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 10:53

    ท้องฝ้า = ท้องฟ้า


    ชั้น คำนี้ ไม่สามารถใช้แทนตัวของ คนได้ครับ อย่า ใช้ภาษาผิด


    ควรใช้คำนี้ ฉัน แทนครับ มาแก้ รีไรต์คำผิด คำที่อ่านแล้วไม่ลื่นหูนิยายจะดี มาก อย่าขี้เกียจครับ เพราะมีหนึ่งคอมเม้นที่คุณ ตอบนักอ่านว่า ถ้าจะเปลี่ยนก้ต้องไปเปลี่ยนหมด มันเหมือนคุณไม่คิดจะมารีไรต์ นิยายให้ดีขึ้น

    #490
    1
    • #490-1 srstga (@srstga) (จากตอนที่ 1)
      27 มิถุนายน 2561 / 11:01
      ขอบคุณสำหรับคำผิดครับ แต่คำว่าชั้นนี่ตรงๆผมคิดว่าใช้ได้อะครับ บางทีอาจจะเป็นความเข้าใจผิดผมเองก็ได้
      #490-1
  23. #338 แผลงตอน (@Judiciary) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 12:39
    ใช้บรรยายโวหารได้นุ่มน่าอ่านมากครับ
    #338
    0
  24. #252 bxbunny (@bxbunny) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 22:30
    เจ็บกระดูกคอลงไป ไม่น่านั่งได้นะ
    #252
    1
  25. #213 shikihime (@bonusnakubphuket) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 07:34
    ชอบๆ บรรยายดีคับ
    #213
    0