24.7 [LUMARK]

ตอนที่ 9 : chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    11 ก.ค. 61







          มาร์คกลับมาใช้ชีวิตเหมือนปกติที่หอพักแถวมหาวิทยาลัย เหลือก็เพียงแต่ยังมีพันธะคือเฝือกที่แขนข้างซ้าย ผลการแข่งขันกีฬาเป็นไปตามที่ทุกคนหวังไว้ อย่างน้อยเหรียญทองแดงก็ไม่ได้แย่ไปเสียทุกอย่าง

 


          เขานอนอยู่ที่โรงบาลหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ไม่มีโอกาสได้เจียดตัวไปดูเพื่อนตัวสูงเลยสักนิด แต่ก็โดนสปอยโดยเพื่อนร่วมทีมที่มาเยี่ยมเยียนเขาบ่อยๆเช่นกัน ลูคัสยังคอยดูแลเขาอย่างสม่ำเสมอ แม้ว่าอีกคนจะสูญเสียพลังงานจากการแข่งขันไปมากแต่ก็ยังมานอนเฝ้าเขาที่ห้องพิเศษ โซฟาตัวเล็กกับคนตัวสูงเข้ากันไม่ได้เลยสักนิด

 


          ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยไล่อีกคนไปนอนที่บ้าน เขาไล่จนขี้เกียจไล่แล้ว

 


          มาร์คมองร่างสูงที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ อีกคนสระผมเหมือนทุกครั้ง และไม่ยอมเช็ดผมให้แห้งเหมือนทุกครั้ง เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กในตู้เสื้อผ้าชั้นบน ก่อนที่จะเดินตรงไหนอีกคน

 


          "วันนี้เราเช็ดเองนะ"


          "เป็นอะไรไปหรอ"


          "เปล่าครับ แค่ไม่อยากรบกวนมาร์ค"


 

          เขาหยุดการกระทำทุกอย่าง ปล่อยให้อีกคนดึงผ้าขนหนูสีสะอาดออกจากมือของตัวเอง มือหนาจับเข้าที่ข้อมือของเขาก่อนที่จะฉุดให้เข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน

 


          จะทำอะไรกันแน่

 


          อีกคนพาเขามาที่อ่างล้างหน้า กระจกใสสะท้อนภาพของตัวเขาที่มีคนตัวสูงยืนซ้อนหลังอยู่ เขาเผลอหน้าร้อนขึ้นมาเมื่อนึกได้ว่าอีกคนไม่ได้ใส่เสื้อ

 


          ปกติลูคัสก็ไม่ชอบใส่เสื้อตอนอาบน้ำเสร็จอยู่แล้ว แต่ทำไมวันนี้เขาถึงรู้สึกแปลกๆ

 


          คนตัวสูงยกยิ้มขึ้นทันทีเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเขา มาร์คยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาทันที แต่ไม่ทันไรก็ถูกมือหนาของอีกคนรวบเอาไว้เสียก่อน

 


          "ลูคัส จะทำอะไร"


          "จะสระผมให้"


          "อะไรนะ!"


          "ก็มาร์คแขนเจ็บ เดี๋ยวเราสระผมให้ไง"


 

          มาร์ครู้สึกเบลอไปชั่วขณะ อีกคนมาไม้ไหนเนี่ย ที่จริงก็แค่พาเขาไปร้านทำผมสักแห่งก็พอแล้วมั้ง ไม่ใช่มาลงมือเองแบบนี้

 


          ยิ่งเห็นรอยยิ้มของอีกคนยิ่งวางใจไม่ได้


 

          ขาเรียวพยายามถอยไปข้างหลังแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะยิ่งถอยแผ่นหลังของเขาก็จะยิ่งแนบชิดกับอกเปลือยเปล่าของอีกคนเท่านั้น


 

          มาร์คไม่ไหวแล้วนะลูคัส!

 


          "ฮือ ลูคัสปล่อย"


          "ไม่งอแงนะครับคนดี เดี๋ยวหัวไม่หอมนะ"


          "อยากได้หัวหอมก็ไปตลาดสิ"


          "ไม่เอาครับ จะหอมหัวมาร์ค"


 

          มันเกี่ยวกันตรงไหนอ่ะลูคัส! เขารู้สึกตัวเล็กลงเรื่อยๆจนหดเหลือแค่เซนเดียวเองมั้ง ลูคัสไล่ต้อนแผ่นหลังของเขาเข้ามาเรื่อยๆจนตอนนี้ตัวเขาแนบชิดกับอ่างล่างหน้า แถมหลังของเขาก็ชิดกับอกแกร่งของอีกคน

 


          ฮือ แม่ครับ มาร์คอยากตาย


 

          "ถอยก่อนไม่ได้หรอ"


          "ก็ยอมเราดีๆสิครับ"


          "ไม่ยอมอ่ะ"


          "ถ้ามาร์คดื้อ เราก็จะดื้อกับมาร์คแล้วนะครับ"


          "นะๆ ถอยก่อนเดี๋ยวเราจะยอมลูคัสเลย"


 

          การอ้อนเป็นไม้ตายสุดท้ายที่เขาจะใช้กับลูคัส เพราะการกอดเมื่อครั้งที่แล้วก็ไม่เป็นผล แถมเขายังเป็นคนเสียเปรียบอีกต่างหาก นึกถึงสัมผัสที่ลากผ่านเสื้อบนไหล่ของเขาแล้วใจหวิว แพ้ลูคัสแล้วจริงๆ

 


          "มาตรงนี้ครับคนเก่ง"


          "ไม่เอา เดี๋ยวเปียก"


          "ถ้าเปียกเดี๋ยวเรารับผิดชอบเอง"


          "..."


          "ด้วยการอาบน้ำให้มาร์ค...ทั้งตัว"


 




          ตอนนี้เขากลับมาอยู่บนเตียงของตัวเองแล้ว ยอมให้อีกคนเช็ดผมให้อย่างไม่กล้าขัดอะไร เพราะกลัวเหลือเกิน ไม่ใช่กลัวลูคัสนะ กลัวใจตัวเองเนี่ย


 

          มันเต้นแรงจนเหมือนเขาไปวิ่งมาสิบโล


 

          "พรุ่งนี้ไปเดินงานแฟร์ที่มอกันปะ"


 

          ลูคัสถามขึ้นมาขณะที่กำลังเช็ดผมให้เขาอยู่ อืม จะว่าไปช่วงที่เขาไม่อยู่ ที่มหาลัยก็มีงานเสียอย่างนั้น ปกติเขาไม่ไปเดินหรอกเพราะคนเยอะมันทำให้รู้สึกอึดอัด แต่ถ้าอีกคนอยากไปเขายอมไปด้วยก็ได้

 


          "เอาสิ"

 


          อีกคนเอาคางวางเกยไว้บนลาดไหล่ของเขา ฝังจมูกโด่งลงบนคอขาวก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าไปจนมาร์ครู้สึกได้

 


          "ทำอะไรน่ะ"


          "หอมหัวไง"


 

          บ้าไปแล้วลูคัส นี่มันคอไม่ใช่หัวโว้ย


 

          "หัวอะไรอยู่ตรงนี้อ่ะ"


 

          เขาเบ้ปากใส่อีกคนก่อนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของลูคัส คนตัวสูงย้ายตัวเองจากที่เคยนั่งซ้อนหลังเขามาอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะดึงตัวเขาเข้าไปใกล้ๆ


 

          อีกคนฝังจมูกโด่งของตัวเองมาบนกลุ่มผมของเขา ก่อนที่จะสูดลมหายใจแรงๆด้วยความมันเขี้ยว มาร์คที่มองเห็นเพียงแค่กล้ามหน้าท้องและแผงอกของคนตัวสูงก็รู้สึกตาพร่าทันที หลับตาลงทันไหมเนี่ย เขาไม่ได้ตั้งใจมองเลยนะ

 


          "อันนี้เขาเรียกกว่าหอมหัว"


 

          ลูคัสเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งเชิดปลายคางของเขาที่ก้มหน้างุดอยู่เพื่อให้สบตากับตัวเอง มาร์คยอมรับเลยว่าทุกวันนี้เขาจ้องตาอีกคนไม่ได้นานเลย ทั้งๆที่ปกติเขาสามารถสบตาและมองหน้าอีกคนได้สบายๆ หรือเพราะความรู้สึกแปลกๆที่มันจุกอยู่ในอกของเขากันนะ

 


          ความรู้สึกแปลกๆเวลาที่อีกคนเข้าใกล้มันคืออะไรกัน

 


          คนตัวสูงระบายยิ้มออกมาเบาๆเมื่อเห็นสีหน้าของเขา ใบหน้าของอีกคนเคลื่อนเข้ามาใกล้ๆ ใกล้จนลมหายใจของลูคัสเป่ารดที่หน้าผากของเขา

 


          สัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากของมาร์คทำให้ใจเต้นรัวจนแทบบ้า อีกคนฝังจมูกลงมาที่หน้าผากของเขาก่อนที่จะสูดลมหายใจติดต่อกันหลายๆครั้ง จนมาร์คไม่ได้นับว่าอีกคนทำแบบนี้ไปกี่ครั้งแล้ว ใจของเขาเหลวไปหมดแล้วนะลูคัส อีกสักหน่อยตัวของเขาก็จะเหลวไปตามกันด้วย

 


          "อันนี้เรียกหอมเหม่งปะ"

 


          เสียงทุ้มแหบของอีกคนทำให้เขาแทบคลั่ง อีกคนปล่อยให้เขาเป็นอิสระแต่ตอนนี้มาร์คขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้เลยสักนิด ขาอ่อนไปหมดแล้วนะลูคัส ฮือ

 


          เมื่ออีกคนเห็นท่าทีอ่อนแรงของเขาก็ได้แต่ขำออกมา ตอนนี้สติของเขาหายไปไหนหมดแล้วก็ไม่รู้ จะมองค้อนอีกคนอย่างที่เคยเป็นก็ทำไม่ได้ อยากจะยกมือขึ้นมาตีอีกคนก็ดันไม่มีเรี่ยวแรง ไหนจะแขนอีกข้างที่ยังมีเฝือกอยู่อีก

 


          เสียเปรียบสุดๆไปเลย

 


          ขณะที่เขากำลังพยายามจะลุกขึ้น ก็ถูกอีกคนฉุดข้อมือเข้าไปหาตัวเองอีกครั้ง มาร์คที่ตอนนี้มีสถานะเป็นของเหลวก็ไหลไปหาลูคัสทันที อีกคนรวบตัวเขามากอดไว้หลวมๆจนชิดกับอก อีกคนโน้มหน้าลงหาเขาก่อนที่จะใช้จมูกของเจ้าตัวกดลงมาที่แก้มของเขาจนเกิดเสียง

 


          ฟอด!

 


          "อันนี้เรียกหอมแก้ม"


 

          ฮือ มาร์ครู้แล้วลูคัส ไม่ต้องบอกแล้ว




 


          สองขาก้าวไปตามทางเดินของงานแฟร์ รอบข้างของเขาเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย มีทั้งของกินและข้าวของเครื่องใช้ละลานตาไปหมด ไหนจะงานอาร์ตและเสื้อผ้าอีกเยอะแยะ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องเขาต้องการโฟกัสหรอก แค่มาเดินเสพบรรยากาศตามที่คนข้างๆต้องการก็พอแล้ว

 


          มาร์คกับลูคัสเดินเคียงคู่กันมาเรื่อยๆ  ช่วงนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็น แสงแดดอ่อนๆยังพอมีประปรายอยู่บ้าง แต่เพราะเป็นเวลานี้คนก็เลยเยอะเป็นพิเศษ เขากับลูคัสไม่ได้แวะดูอะไรเป็นพิเศษมากมายหรอก เพราะพวกเขาไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นนอกจากเดินเล่น

 


          มาเดินงาน แต่ไม่มีของติดไม้ติดมือกลับ

 


          มันก็จะยังไงยังไงอยู่นะ

 


          พวกเขาเดินผ่านรุ่นน้องปีหนึ่งที่กำลังรับบริจาคเพื่อนำเงินไปออกค่ายกันอย่างที่เขาเคยถูกรุ่นพี่เชิญชวนให้ไป ก่อนที่ไหล่ของเขาจะถูกสะกิดโดยน้องรหัสตัวดี

 


          "พี่มาร์ค พี่ลูคัส มานี่หน่อยสิครับ"

 


          เขาสองคนเดินไปยังรุ่นน้องที่กำลังเล่นดนตรีโฟล์คซองกันอยู่ กล่องรับบริจาคถูกยื่นมาให้เขาถือเอาไว้ด้วยมือเดียว เพราะอีกข้างของเขานั้นเข้าเฝือกอยู่ มาร์คมองหน้ารุ่นน้องและเพื่อนในคณะทีละคนก่อนที่จะถูกจูงให้มาอยู่หน้าสุด คนตัวเล็กพยายามมองหาเพื่อนอีกคนที่มาด้วยกัน ก็พบว่าอีกคนถูกแจมินพาไปหาเพื่อนที่นั่งเล่นกีตาร์อยู่ ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดกับคนนั้นไป

 


          "ให้พี่ลูคัสสักเพลงหน่อยสิ"


          "อ๋อ ได้ๆ"


 

          น้องคนนั้นยื่นกีตาร์โปร่งให้กับลูคัส คนตัวสูงนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนที่จะตั้งสายอะไรพอเสร็จสรรพ หลังจากนั้นก็บรรจงกรอกเสียงลงใส่ไมค์ที่ตั้งอยู่ด้านหน้า

 


          "ถ้าไม่เพราะก็อย่าว่ากันนะครับ"

 


          เสียงทุ้มแหบมีเสน่ห์ของอีกคนสามารถใช้เรียกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้อย่างดี ทำให้ตอนนี้เขารู้สึกหวาดระแวงไปหมดว่าอีกคนจะทำพลาด เขารู้ว่าลูคัสเล่นกีตาร์ได้ แต่ก็ไม่เคยฟังอีกคนเล่นแบบจริงๆจังๆสักที หวังว่าครั้งนี้เพื่อนของเขาจะทำได้ดีนะ

 


          "ยังไงก็ช่วยบริจาคกันด้วยนะครับ"


 

          อีกคนพูดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งก่อนที่จะดีดกีตาร์ให้เป็นจังหวะ อินโทรของเพลงดังขึ้นมาทำให้เขารู้ว่าอีกคนเล่นเพลงอะไร

 


          เป็นเพลงที่เขาชอบร้องให้อีกคนฟังช่วงมัธยม




          *Singular - Second Chance*



          'ไม่ค่อยแน่ใจในตัวฉัน สิ่งที่ฉันทำ

          ไม่เป็นอย่างฝันที่เธอต้องการ

          ทุกครั้งยังเป็นอยู่อย่างนี้ และฉันก็รู้ ไม่มีทาง

          ไม่อาจฝืนใจต่อไป'

 


          เสียงแหบทุ้มของอีกคนไม่ได้แย่ ออกจะเข้ากันได้ดีกับเพลงนี้ด้วยซ้ำ มาร์คร้องคลอตามอีกคนไปเรื่อยๆ



          'เธอลองมอง อีกทีให้ชัดเจนลงไป

          มองดูใหม่อย่างช้าช้า และเปิดใจ อีกซักครั้ง'

 


          'เธอจะได้รู้ว่ามีผู้ใด

          อยู่ในตัวฉัน ให้เธอค้นเจอ

          มองดูให้ซึ้งถึงความหมายมากมาย

          เพื่อให้เธอรู้และตัดสินใจ'



          เสียงของลูคัสสะกดให้ทุกคนหันมาสนใจ แต่ละคนต่างมองมายังร่างสูงที่กำลังตั้งใจบรรเลงบทเพลงอยู่อย่างนั้น ลูคัสตอนตั้งใจทำอะไรสักอย่างมักจะน่ามองเสมอสำหรับมาร์ค ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้อีกคนดูดีเสียจนเขาละสายตาไม่ได้

 


          'เธอยังลังเลอยู่อย่างนั้น คงไม่มีวัน

          ที่เราจะพบทางไป

          รับรู้ในบางสิ่งที่ฉันจะไม่ซ้ำกับใครคนอื่น

          อยากให้เชื่อในสิ่งนั้น'



          คนตัวสูงร้องเพลงไปเรื่อยๆ แอบเห็นสายตาที่อีกคนลอบมองแล้วเขารู้สึกหน้าร้อนแปลกๆ พอเล่นจบเพลงลูคัสและเขาก็ตัวทันที แจมินและรุ่นน้องคนอื่นดูจะไม่ว่าอะไรและอนุญาตให้พวกเขาไป

 


          ระหว่างทางเดินกลับมาร์คและลูคัสได้ของกินติดไม้ติดมือเล็กน้อย เพราะการที่ไปเดินงานเฉยๆมันดูแปลกไปหน่อย เขาถือลูกชิ้นในมือไว้เตรียมจะกินแต่ก็ถูกอีกคนพูดดักเอาไว้ก่อน

 


          "ขอหน่อยได้ปะ"

 


          มาร์คยื่นลูกชิ้นให้เพื่อนตัวสูงทันที แต่ก็ถูกอีกคนปฏิเสธจนได้

 


          "ไม่ได้ขอลูกชิ้นครับ"


          "แล้วขออะไรล่ะ"

 


          มาร์คงับลูกชิ้นเข้าปากในเมื่ออีกคนทำให้เขาเก้อ เคี้ยวจนแก้มเล็กของตัวเองพองออกมา ลูคัสยิ้มให้เขาบางๆก่อนที่จะยีผมของมาร์คเบาๆ

 


          "ขอโอกาสเข้าไปอยู่ในใจมาร์คได้ปะ"


          "..."


          "เนี่ย จริงจังมากเลยนะครับ"


 

          ไม่ต้องขอหรอก ก็อยู่มาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรอ





 LOADING...

.

.

.

#ยี่สิบสี่ลูมาร์ค




TALK

เมื่อไหร่เขาจะเป็นแฟนกันสักทีคะ ไรท์อินเพลงอีกแล้วค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

197 ความคิดเห็น

  1. #151 พี่เสือชานยอล (@ablunla) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 03:30
    จะเป็นลมแร้ววววว อมกๆ
    #151
    0
  2. #136 nachyxm (@tangmo1512) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 16:31
    จะล้มมมม ฮือออ ลูคัสรุกแรงเกินไปแล้วววว เขิงงง
    #136
    0
  3. #122 jonginnie141 (@jonginnie141) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 21:53
    เป็นตอนที่อ่านแล้วเหนื่อยมสก เพราะใจเต้นแรงสุดๆ แง ไม่ใช่แฟนก็เหมือนแฟนอยู่ดี ฮือออออ
    #122
    0
  4. #113 Cartxxnz (@gdragon1988) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 07:53
    ช่วยด้วยยยยยยยยยย เขินนนนนน
    #113
    0
  5. #104 marklee's girl (@elfjunior) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 09:47
    ;____; เขินแล้ว เขินมาก ฮือ ลูคัสคือแฟนหนุ่มมาก แต่กลัวตอนมาร์ครู้ + ตอนคัสเรียนจบ
    #104
    0
  6. #98 Impeach (@mir_oku) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 11:34
    ให้มันได้อย่างงี้สิ บ้าบอออออออ เขินมากช่วยด้วยยยยย ไม่ต้องขอแล้ว เป็นฟงเป็นแฟนอ่ะ แต่งงานกันไปเล๊ยยยย
    #98
    0
  7. #87 srisa_12 (@warisa_sbk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:29
    อหหหหหหหหหหหหหหหหหห!!!เมื่อไหร่คะไรท์เมื่อไหร่คะ!!!!!!
    #87
    0
  8. #86 ฺBlzck (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 07:17

    แง้ ลูคาสสสสสสสสสสส รุกหนักมาเว่อร์ อ่านกว่าจะจบ เขินตามมาร์คไปไม่รู้กี่รอบ >< อย่าว่าแต่มาร์คเลย เจอแบบลูคัสเข้าไป เราก็เหลวเหมือนกัน ใจมันรับม่ายหวายยย

    #86
    0
  9. #85 Encore ※ (@ablackscarf) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 23:29
    /นอนบิดตัวแข็ง

    มันเขินมาก เขินแบบ อยากจะประกาศให้โลกรู้ ว่าเค้าเป็นแฟนกัน!!!! ฮืออออ ก็อยู่ในใจคุณเขามาตั้งนานแล้วเนอะ ไม่ต้องขอหรอกเนอะ คบกันไปเลยเถอะ
    #85
    0
  10. #84 a map (@malubep) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 23:03
    ฮืออออ มันดีมากๆเลย
    #84
    0
  11. #83 BSmtb42 (@bamvararuk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 22:48
    โว้ยแกเอ๊ยยยยยย สดาพนการกาก่ยกใกนกทกยำมดดน พี่ยก!!!! แก๊!!!! เขินเว้ย.___.
    #83
    0
  12. #82 NoonRujirat (@NoonRujirat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 21:29
    💛💜💛💜💛💜
    #82
    0
  13. #81 typepeach (@fah15394) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 21:23
    พี่ยกเว้ยยย สฟย่หาไยหขหนาไส กรี๊ดดดดดดดดดดด
    #81
    0