24.7 [LUMARK]

ตอนที่ 7 : chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    4 ก.ค. 61







          อากาศร้อนอบอ้าวปกคลุมในโรงยิมของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง มาร์คสอดส่องสายตามองเพื่อนร่วมทีมของตัวเองที่กำลังตั้งใจฟังโค้ชวางแผนอยู่ ก่อนที่สายตาของเขาจะไปหยุดอยู่ตรงที่คนคนหนึ่ง เจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบสี่เซนติเมตรที่กำลังมองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว ริมฝีปากของอีกคนยกยิ้มส่งมาให้กับเขา ก่อนที่จะขยับปากเบาๆแบบไม่มีเสียง

 


          'สู้สู้'

 


          มาร์คได้เป็นตัวจริงของทีมในการแข่งขันครั้งนี้ ส่วนอีกคนที่ตามมานั้นปฏิเสธที่จะลงสนามเพราะอยากเป็นตัวสำรอง เขารู้สึกแปลกใจจริงๆที่เห็นคนไม่อยากลงแข่ง ถ้าเป็นตัวเขานะก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ลงเล่นอยู่ดี

 


          ฟังคำสั่งสอนของผู้เป็นโค้ชครั้งสุดท้ายก่อนที่สัญญาณเตือนการแข่งขันเริ่มขึ้น เขาแตะมือเพื่อนร่วมทีมที่พ่วงท้ายการเป็นน้องรหัสของเขาอย่างแจมินเบาๆ ก่อนที่อีกคนจะส่งยิ้มประจำตัวมาให้

 


          โอเค ต้องสู้แล้วล่ะ

 


          การแข่งขันดำเนินมาเรื่อยๆจนถึงพักครึ่ง คะแนนของทีมเขาจากที่นำโด่งมาตั้งแต่ต้นเกมก็เริ่มถูกอีกฝ่ายตีตื้นเข้ามาจนใกล้จะทัน โค้ชเริ่มหัวเสียทันทีเมื่อรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามเริ่มเล่นสกปรก เขารู้และคนในทีมก็รู้ แต่ทุกคนพยายามรักษาตัวเองเสมอและเล่นตามกติกา หากมีใครคนหนึ่งเจ็บขึ้นมาก็คงจะไม่ดีแน่

 


          "อีกแค่ครึ่งเดียว หวังว่าจะไม่บาดเจ็บกันนะ"


          "ครับโค้ช"


          "มาร์คชู้ตสามแต้มแม่นใช่ไหม ถ้ามีโอกาสก็ทำเลย"


          "ครับ"


 

          เขาตอบรับคำของโค้ชทันทีที่พูดจบ น้ำเย็นขวดหนึ่งถูกส่งมาให้เขาโดยมือหนาที่คุ้นเคย

 


          "อย่าเจ็บตัวนะ"


          "รู้หน่า"


 

          ลูคัสส่งยิ้มให้มาร์คเบาๆก่อนที่จะนำผ้าขนหนูสีขาวสะอาดมาวางบนหัวของคนตัวเล็ก สัมผัสบางเบาที่ลูบผ่านหน้าของเขาผ่านผ้าขนหนูที่อีกคนถือไว้ ซับเหงื่อที่เปียกชื้นบนหน้าและคอของเขาอย่างเบามือ

 


          เทคแคร์ดียิ่งกว่าอะไร


 

          "ถ้าเจ็บตัวมา สัญญานะว่าจะไม่โมโห"


          "ไม่รับปากนะครับ"


          "ลูคัส"


          "ครับ ก็ได้"

 


          มือเล็กจับเข้าที่ข้อมือของอีกคนก่อนที่จะเขย่าเบาๆ คนตัวสูงกำลังงงงวยกับการกระทำของเขา ก่อนที่จะชูมือข้างที่เขาจับไว้ขึ้นสูงจนเขาเผลอยืดตัวขึ้นตามทันที

 


          "ทำอะไร"


          "มาร์คนั่นแหละทำอะไร"


          "เปล่านะ"


          "ไปเตรียมแข่งได้แล้ว"


          "อือ"

 


          ขณะที่มาร์คกำลังจะเดินไปรวมกับกลุ่มเพื่อนร่วมทีมก็ต้องหยุดการกระทำนั้นทันทีเมื่อคนตัวสูงรั้งมือเขาเอาไว้ก่อนที่จะดึงเข้ามาใกล้ๆจนตัวของเขาแนบชิดกับอีกคน แต่ผ่านไปเพียงไม่นานอีกคนก็ปล่อยให้เขาเป็นอิสระ

 


          "ถ้าชนะมาเอารางวัลนะครับ"


          "ไม่เอา!"

 


          อยากจะหนีอีกคนไปให้ไกลแต่ยังไงก็ได้ยินเสียงหัวเราะของอีกคนอยู่ดี เฮ้อ จะไม่ชนะก็เพราะลูคัสนั่นแหละ

 


          มาทำให้ใจเต้นแรงทำไม

 


          การแข่งขันครึ่งหลังเป็นไปตามที่เขาคาดเดาไว้จริงๆ เพราะฝ่ายตรงข้ามเริ่มไม่สนใจกติกาเลยสักนิด มาร์คใช้สายตาสำรวจอาการของเพื่อนร่วมทีมที่เริ่มจะบาดเจ็บกันเล็กๆน้อยๆแล้ว มีแต่เขานี่แหละที่ยังปกติดีอยู่ทุกอย่าง

 


          "มาร์ค!!"

 


          เสียงตะโกนของรุ่นพี่ปีสามกัปตันทีมบาสดังขึ้นมาให้เขาตั้งสติเพราะอีกคนส่งลูกมาให้กับเขา มาร์คคว้าลูกไว้ได้พอดีก่อนที่จะเคาะเข้าไปชิดแดนอีกฝั่งทันที ระยะตอนนี้มันสามารถชู้ตสามแต้มได้แต่ทำไมเขาถึงยังลังเล ถ้าได้คะแนนจากแต้มนี้ทีมของเขาก็จะขึ้นนำห่างทันที เขาควรจะตัดสินใจในตอนนี้

 


          มาร์คเคาะลูกบาสลงพื้นหนึ่งที แต่ในขณะที่เขากำลังจะชู้ตก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก่อนที่ร่างของเขาจะถูกแรงกระแทกอย่างรุนแรง จนเสียหลักพุ่งชนกับโต๊ะกรรมการข้างสนามทันที

 


          "มาร์คระวัง!"

 


          นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยิน ความรู้สึกเจ็บที่หัวไหล่เริ่มแทรกซึมเข้ามาก่อนที่เขาจะไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว

 



          กลิ่นประจำของโรงพยาบาลลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว มาร์คที่เริ่มรู้สึกตัวก็เผลอย่นจมูกทันทีที่ได้กลิ่น ดวงตากลมของเขายังปิดสนิทอยู่ ได้ยินเสียงคนที่คุ้นเคยดังขึ้นมาเป็นระยะๆแต่เขาก็ยังไม่พร้อมที่จะลืมตาขึ้นมาตอนนี้หรอก

 

          "ไอ้นั่นเล่นโคตรแรง"


          "ผมว่าแล้ว ว่ามันต้องเล็งพี่มาร์คแน่ๆ"


          "แล้วข้อมือนายโอเคมั้ย"


          "ผมไม่เป็นไรครับพี่คุน"

 


          เหมือนว่าคนที่อยู่ในห้องกับเขาตอนนี้จะเป็น 'เฉียน คุน' กัปตันทีมบาสของเขาและน้องรหัสอย่าง 'นา แจมิน'

 


          "ลูคัสฟอร์มโคตรโหด"


          "ว่างั้นแหละพี่ พี่ลูคัสเหมือนโดนผีเข้า"


          "ถ้าไม่ใช่เพราะมาร์คก็คงไม่ยอมลง"


          "พี่ลูคัสหวงพี่มาร์คยิ่งกว่าอะไรดี"

 


          หวงอย่างนั้นหรอกหรอ ถ้าเป็นเพื่อนกันควรใช้คำว่าห่วงไม่ดีกว่าหรอ เพราะเขากับลูคัสเป็นเพื่อนกันนี่นา

 


          "อ่าว มาร์คตื่นแล้วหรอ"

 


          เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเผลอลืมตาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เพราะตั้งใจฟังบทสนทนาของทั้งสองคนมากเกินไปแน่ๆ

 


          "ทำไมถึงอยู่กันสองคนหรอครับ"


          "อ๋อ คนอื่นไปที่สนามกันหมดแล้ว เดี๋ยวพี่กับแจมินก็จะตามไป"


          "จริงๆพี่มาร์คอยากถามหาแค่คนเดียวหรือเปล่า"


          "ลูคัสไปกับแม่มาร์คนั่นแหละ ตั้งแต่เช้าแล้ว"

 


          หลังจากนั้นเขาฟังรุ่นพี่รุ่นน้องสองคนคุยกันอย่างออกรส ไม่ว่าจะเป็นผลการแข่งขันที่ชนะอย่างขาดลอย อีกทั้งยังพูดอวยลูคัสกันไม่หยุดจนทั้งสองคนขอตัวไปแข่งรอบบ่ายต่อ ลูคัสก็ต้องไปแข่งด้วยเช่นกัน ทำให้ตอนนี้เขาต้องอยู่ที่นี่คนเดียวอย่างช่วยไม่ได้ เพิ่งสังเกตเห็นแขนที่เข้าเฝือกแล้วก็เสียดายปนโล่งอก เพราะแขนที่ได้รับการกระทบกระเทือนนั้นเป็นข้างซ้ายพอดี ไม่อย่างนั้นเขาต้องลำบากแน่ๆ

 


          มือเล็กหยิบเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงด้วยมือที่ถนัด ก่อนที่จะปลดล็อกเข้าไปทันที มีแต่ข้อความจากเพื่อนร่วมทีมเต็มไปหมด มีข้อความจากคุณพ่อและคุณแม่เพียงแค่ไม่กี่ข้อความ เขาคิดว่าคุณแม่ของเขาคงบอกคุณพ่อไปหมดแล้ว แต่ข้อความที่เขาสนใจมากที่สุดคงจะเป็นของเพื่อนตัวสูง

 


          'sent a sticker'

 


          มีเพียงสติ๊กเกอร์หมีสีน้ำตาลนั่งกอดเข่าเพียงเท่านั้นที่อีกคนส่งมา เขาถอนหายใจออกมาเบาๆเพราะเขาไม่รู้ความหมายของสิ่งที่ลูคัสส่งมาหรอก มือเล็กกดเข้าแอพพลิเคชันรูปนกสีฟ้าทันที

 


          @yukhei99

          ขอโทษทีรักษาสัญญาไม่ได้

          .

          .

          .

          @nctuuu_: ไม่โกรธพี่ยกหรอกค่ะ

          @yukyukfans: จะโกรธเพราะยกไม่ยอมแจกเรียลสักที ลุ้นไม่ไหวแล้ว

          @fantasiie: +1 ค่ะ ไม่ได้ลุ้นเรียลพี่ยกเท่าไหร่ แต่คิดว่าหล่อ

          @jeep0502: คนเราสามารถหล่อผ่านคำพูดได้ไหมอ่ะ

          @yukyukfans: @jeep0502 ยกหล่อจริงๆ ถึงไม่เคยเห็นแต่สัมผัสได้

          @hottaa22: เป็นร่างทรงกันหรอคะ...

 


          เป็นทวิตแรกในรอบกี่วันของอีกคนก็ไม่รู้ ปกติเจ้าของแอคเคาท์ยกเฮ่ยเก้าเก้าจะต้องทวิตทุกวัน แต่ช่วงนี้เจ้าตัวนั้นห่างหายไปนานพอสมควร ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเหมือนกัน แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีเวลาว่างกันตลอดสักหน่อย 

 


          ไล่สายตาอ่านการตอบกลับของอีกคน ก่อนที่จะเลื่อนดูความเคลื่อนไหวในทวิตเตอร์ไปเรื่อยๆ สายตาที่เริ่มพร่ามัวลงเพราะฤทธิ์ยาที่เพิ่งรับประทานไปทำให้เขาพร้อมที่จะปล่อยตัวทันที ฝืนตัวเองเพื่อล็อกหน้าจอโทรศัพท์ก่อนที่จะวางไว้โต๊ะข้างเตียงเหมือนเดิม




          คนตัวเล็กที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วจึงไม่รับรู้ถึงการมาของใครคนหนึ่ง ลูคัสลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้างเตียงของเพื่อนตัวเล็ก ลอบสำรวจใบหน้าเล็กที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ มือหนาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกตามใบหน้าของมาร์คอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนคนที่นอนอยู่ ลูคัสนั่งมองหน้ามาร์คไปเรื่อยๆ แอบนึกเสียใจเล็กน้อยที่มาร์คไม่ได้ตื่นมาเจอเขาเป็นคนแรก แต่จะให้ทำอย่างไรล่ะ ขอแค่คนตัวเล็กฟื้นขึ้นมาเขาก็ดีใจจะแย่อยู่แล้ว



          กลัวคนตัวเล็กจะเป็นอะไรไปอีก เหมือนเหตุการณ์ตอนนั้น



          ลูคัสยกมือข้างหนึ่งขึ้นมานวดขมับตัวเองทันทีที่เผลอไปคิดถึงเรื่องราวในอดีต เขาไม่อยากจะรับรู้อีกแล้ว หากเลือกที่จะลืมได้เขาก็อยากจะลืมเหมือนกัน แต่พระเจ้าดันไม่เข้าข้างตัวเขานี่สิ ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนอีกคน ซบใบหน้าของตัวเองลงกับมือเล็กของมาร์คก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราไปเช่นกัน



          ความรู้สึกหนักอึ้งของเปลือกตาและความรู้สึกชาจนขยับไม่ได้บนมือของเขามันคืออะไร มาร์คพยายามหรี่ตามองสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาอยู่ในห้องของเขาผ่านความมืด เพราะแขนข้างหนึ่งของเขาเข้าเฝือกอยู่มันขยับไม่ได้อันนี้เขารู้ แต่ทำไมอีกข้างหนึ่งถึงขยับไม่ได้ล่ะ 



          อะไรกันเนี่ย



          มาร์คพยายามออกแรงดิ้นแต่ก็เหมือนว่ามีแต่ขาของเขานั่นแหละที่ขยับได้ หลังจากนั้นเพียงไม่นานสิ่งแปลกปลอมที่เขาแอบสงสัยก็ขยับออกจากมือของเขาทันที กลายเป็นร่างสูงที่คุ้นตาในสภาพที่ไม่ค่อยโอเคนัก



          "มาตั้งแต่เมื่อไหร่"


          "ช่วงเย็นครับ"


          "แล้วทำไมไม่ปลุกเรา"


          "ก็เห็นมาร์คหลับอยู่เลยไม่อยากกวน"

 


          เขามองคนตัวสูงที่ยังไม่หายจากอาการงัวเงีย เอื้อมมือไปเปิดสวิตซ์ไฟบนหัวเตียงของเขาเพื่อเพิ่มความสว่างและมันก็สว่างพอที่จะทำให้เขาเห็นสิ่งแปลกปลอมบนมือของอีกคน

 


          "มีอะไรจะสารภาพปะ"


          "หืม อะไรหรอมาร์ค"


          "พูดมาก่อนที่เราจะไม่อยากคุยกับลูคัส"


 

          เพื่อนตัวสูงลังเลนิดหน่อยก่อนที่จะโชว์แผลสดๆบนมือของตัวเองให้เขาดู มาร์คถอนหายใจออกมาทันทีที่เห็นเศษกระจกเล็กๆปักคามือของอีกคนอยู่ ก่อนที่จะสบตากับร่างสูงที่กำลังมองเขาด้วยสายตารู้สึกผิด

 


          "ขอโทษ"


          "ไม่ได้อยากฟังคำขอโทษ แค่อยากได้คำอธิบาย"


          "..."


          "ถ้าลูคัสเลือกที่จะเงียบ เราก็จะเงียบเหมือนกัน"


          "คือ..."


          "คือ?"


 

          เขาเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ ทำไมอีกคนถึงอ้ำอึ้งไม่ยอมบอกอะไรสักที หรือว่าเป็นเพราะเขาคาดคั้นมากเกินไปหรือเปล่า อีกคนถึงลังเลที่จะตอบคำถามของเขา

 


          "เราแค่หงุดหงิด"


          "หงุดหงิด?"


          "หงุดหงิดตัวเองที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้"


          "แล้วลูคัสได้ไปทำอะไรใครหรือเปล่าล่ะ"


          "ไม่ครับ"


 

          มาร์คชั่งใจเล็กน้อยก่อนที่จะใช้มือข้างที่ถนัดจับเข้าที่มือหนาของอีกคน ลูคัสสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วของเขาไปสัมผัสเข้ากับแผลสดที่เริ่มแห้งแล้ว เขาจับมือของอีกคนขึ้นมาก่อนที่จะจรดริมฝีปากบางลงไปบนหลังมือที่ไม่ตรงกับบริเวณที่มีแผล

 


          แค่จรดริมฝีปากลงไปเบาๆเท่านั้น ไม่ได้ทำให้เกิดเสียงน่าอายแบบที่อีกคนชอบทำหรอก

 


          เขาค่อยๆถอนริมฝีปากออกก็ถูกมองด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจจากผู้เป็นเพื่อน ก่อนที่อีกคนจะเผลอจิ๊ปากออกมาเพราะถูกคนตัวเล็กกว่าใช้นิ้วหัวแม่มือกดลงที่แผลของคนตัวสูง มาร์คหัวเราะออกมาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของอีกคน

 


          "ถ้าไม่ติดว่าแขนมาร์คเจ็บอยู่นะ"


          "จะทำไมหรอ"


          "เปล่าครับ"

 


          แค่เห็นสีหน้ามันเขี้ยวของอีกคนเขาก็ไม่สามารถเดาเป็นอย่างอื่นไปได้หรอกนอกจากจะขย้ำเขาให้เละนั่นแหละ ลูคัสก็เป็นแบบนี้ประจำชอบแกล้งเขาแรงๆแล้วก็มาโอ๋ทีหลังจนเขาก็งงกับนิสัยของอีกคนเหมือนกัน

 


          เหมือนเขาเป็นตุ๊กตา

 


          "ทีหลังให้ต่อยเตียง ไม่ใช่กระจก"


          "ก็กระจกมันอยู่ใกล้มืออ่า"


          "ไม่ต้องมาใช้เสียงสอง"


          "นี่เราอ้อนมาร์คอยู่นะ"


          "ไม่ได้ผลหรอก"


 

          คนตัวสูงเปลี่ยนโหมดเร็วเหมือนโดนสับสวิตช์ แต่เขารับมือลูคัสได้ทุกร่างนั่นแหละ ในสายตาคนอื่นลูคัสอาจจะมีแค่ร่างเดียว แต่สำหรับเขาแล้วยังมีลูคัสร่างเพื่อน ร่างพ่อ ร่างดื้อ ร่างเสือ ร่างหมาตัวโต ร่างแมว ร่างทรง เอ้ย ไม่ใช่

 


          แต่สำหรับเขาชอบตอนที่อีกคนเปิดโหมดอ้อนเป็นที่สุด


 

          ตากลมโตของอีกคนที่รับเข้ากับใบหน้าหล่อ แววตามักจะมีประกายขึ้นมาทุกครั้งที่อีกคนมีเรื่องที่สนใจ มันน่าแปลกสิ้นดีที่เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ได้เห็น ซึ่งนั่นก็ดีแล้วแหละ

 


          ถ้าคนอื่นเห็นก็คงหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่ๆ

 


          "มาร์คครับ"


          "หืม"


          "อยากกอด"


          "กอดไม่ได้"


          "ง่า"

 


          เหมือนอีกคนจะจริงจังกับโหมดนี้จนสมบทบาทมากเกินไป เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเบียดลงมาที่แขนของเขา จนทำให้มาร์คเผลอนึกอะไรสักอย่างออก

 


          "ลูคัส รู้จักอันนี้ปะ"


 

          คนตัวสูงลุกขึ้นมามองเขาทันที มาร์คชันศอกขึ้นกับเตียงแล้ววางมือในลักษณะแบฝ่ามือออกทำให้ลูคัสยิ้มร่าขึ้นมาทันที

 


          "อุ๋งน่ะหรอ"


          "อือ เห็นเขาฮิตกันนี่"


          "เลิกฮิตไปแล้วครับ"


          "งั้นหรอ ยังไม่เคยลองเลย"


 

          คางมนของอีกคนวางลงบนฝ่ามือของเขา ก่อนที่จะส่งรอยยิ้มกว้างที่อีกคนชอบทำ เขาสังเกตว่าอีกคนยิ้มจนตาปิดไปเลยก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ เขาชอบรอยยิ้มของอีกคนจังเลย

 


          "รู้อะไรไหม"


 

          มาร์คสบตาของอีกคนที่อยู่ดีๆก็เข้าสู่โหมดจริงจังเสียอย่างนั้น ก่อนที่อีกคนจะจุดยิ้มที่มุมปากเบาๆแล้วพูดสิ่งที่ทำให้เขาใจเต้นแรงอีกแล้ว

 


          "มีแต่คนเป็นแฟนกันนะ ที่เขาเล่นอะไรแบบนี้"

 


          เพื่อนกันก็เล่นได้ไม่ใช่หรอลูคัส อย่ามาโมเมนะ!!





 LOADING...

.

.

.

#ยี่สิบสี่ลูมาร์ค




TALK

ดราม่าอะไรไม่มีหรอกค่า ยังไงก็วกมาดูคนจีบกันเหมือนเดิม ตอนหน้าจะให้คุณพระเอกเขาออกโรงกันสักหน่อย ค่าตัวไม่แพงแต่ลีลามากเวอร์ คนคนนั้นคือไรท์เองค่ะไม่ใช่ลูคัส 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

197 ความคิดเห็น

  1. #188 PMPPPK (@PMPPPK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:57
    เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นและก็น่ารักมากๆเลย
    #188
    0
  2. #156 Nbtk0115hwh0301 (@Nbtk0115hwh0301) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 19:15
    อุ๋งๆ กับเพื่อนเราก็เล่นนะ งือออ เขินนนนนนน
    #156
    0
  3. #150 พี่เสือชานยอล (@ablunla) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 03:15
    งื้อออออ อุ๋งๆอ้ะ
    #150
    0
  4. #148 กระต่ายราหู (@eikeiwzii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 23:45
    อบอุ่นจริงๆ
    #148
    0
  5. #128 ARMY_KIMJUNGMIN (@ARMY_KIMJUNGMIN) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 11:31
    ภาพวันนั้นมันลอยมาเลย แง้งงงงง
    #128
    0
  6. #120 jonginnie141 (@jonginnie141) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 21:40
    เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้นะ แงงงงงงงงง น่ารักจนแบบบ้าไปแล้วววว หมายถึงเราอะนั่งยิ้มคนเดียวจนจะเป็นบ้าแล้ว
    #120
    0
  7. #101 marklee's girl (@elfjunior) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:24
    โอ๊ยยย มีอุ๋งงงง ภาพปลากรอบมาเลย ฮือ บ้าที่สุด เพื่อนอะไร ไม่มี!
    #101
    0
  8. #96 Impeach (@mir_oku) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 11:18
    เกินคำว่าแฟนไปแล้วค่ะจุดนี้ มาองมาอุ๋ง โง๊ยยยยยยย ตอนมาร์คเล่นบาสโดนชน เดาว่าลูคัสต้องโกรธจนหน้ามืด มาทำแฟน เอ๊ย เพื่อนเขาก็ต้องโกรธธรรมด๊าาาา
    #96
    0
  9. #69 srisa_12 (@warisa_sbk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 18:23
    นี่มันไม่ใช่เพื่อนแล้วนะคะ!!!!!!!!!กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #69
    0
  10. #68 แก๊ส (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 12:25

    น่องม้าคคค คคคคคคคคคคคคค คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค ฟหวกวดวดยยกยก เจ็บมากมั้ยคับ? ลูคัส! จัดการให้ลูกชั้นสิ! ทำยังไงก็ได้ให้คนที่ทำให้มาร์คต้องเจ็บมันหลาบจวั้ม!

    ปล. น่องลูคัสอย่าลืมปลอบๆน้องมาร์คนะคะ เดี๋ยวแม่ปิดม่านให้ อรุมมมม

    #68
    0
  11. #67 nachyxm (@tangmo1512) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 09:04
    เขินนนนน น่ารักๆๆๆๆๆ ลูคัสอยากลืมอะไรแล้วทำไมพูดเหมือนมาร์คลืมไปแล้ว หรือเราคิดมากไปปป รอติดตามนะคะ
    #67
    0
  12. #66 nxnichny♡ (@Ninnyypp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 07:36
    ฮื่อเขินไม่ไหว
    #66
    0
  13. #65 -since1999- (@a_l_i_e_n_12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 01:18
    ฮืออออออ เหรอม้าคเหรอออ เฃ
    #65
    0
  14. #64 Encore ※ (@ablackscarf) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 23:23
    เคียดแค้นนนน อย่าทำร้ายน้องม้าคนะ!!!! ดีนะมีคนดูแลดี แง เค้าอุ๋งๆกันด้วยอะ แค่นึกภาพตามก็เขินจนตัวบิดแล้ว T____T ถ้ามีแค่แฟนที่เล่นแบบนี้ก็เป็นแฟนกันไปเลยสิคะน้อง ไม่ยากเลยค่ะ
    #64
    0
  15. วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 22:00
    น่ารักเกินไป เขินตัวบิดเเล้วววว
    #63
    0
  16. #62 byun myr'x (@byunb004) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 21:49
    ลูคัสโมเมจังงงงงงงงงงง
    #62
    0
  17. #61 HAEK (@HAEK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 21:43
    ตอนแรกก็สงสารน้องที่เจ็บตัว​ แต่อุ๋งๆตอนท้ายมันกลบทุกอย่างไปหมด​ ฮือออออ//////
    #61
    0
  18. #60 typepeach (@fah15394) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 21:32
    โอ้ยแงงง มีอุ๋งกันด้วยย น้องมาร์คเจ็บมากไหมคะ ลูกแม่ ใครทำบอกแม่มาแม่จะไปจัดการให้!!
    #60
    0