24.7 [LUMARK]

ตอนที่ 4 : chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    19 มิ.ย. 61






          "มองหาอะไรอยู่หรอครับ"

 


          เสียงแหบทุ้มอันคุ้นเคยทำให้เขาดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบันได้ ก็นั่นมันเป็นเสียงของ 'นา แจมิน' น้องรหัสของเขาเองแหละ มาเงียบๆแบบนี้เขาตกใจหมดเลย

 


          "เปล่าๆ ไม่มีไร"


          "แล้วทำไมพี่ไม่ขึ้นเรียน โดนทิ้ง?"


          "อือ ลูคัสชิ่ง"


          "น่าสงสารพี่จัง ฮ่าๆ"


          "ตลกมากปะ"


          "เปล่าๆไม่ขำ"


 

          แม้อีกคนจะบอกว่าไม่ขำ ไม่ตลก แต่เสียงหัวเราะนั้นยังไม่หายไปจากอีกคน มาร์คยู่ปากอย่างขัดใจใส่น้องรหัสตัวดี ที่บอกว่าไม่ตลกนี่ต้องการแกล้งเขาชัดๆ ให้ตาย

 


          คนบนโลกนี้ขี้แกล้งกันหมดเลยหรอ

 

          นึกว่าจะมีแค่ลูคัสคนเดียวที่ชอบแกล้งเขา

 

          นา แจมิน ก็เป็นแบบนี้ไปอีกคนนึงด้วย

 


          อีกคนพาร่างของตัวเองมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา รอยยิ้มที่มักจะปรากฏอยู่บนใบหน้าเสมอกำลังยิ้มแฉ่งอย่างเป็นปกติ แจมินเป็นคนยิ้มง่าย ยิ้มเก่งกับทุกเรื่อง แต่พอเข้าโหมดจริงจังอย่างเช่นตอนซ้อมบาสนี่เขาแทบไม่อยากจะยุ่งด้วยเลย 



          "ตอนค่ำพี่จะเข้ามาซ้อมปะ"


          "คิดดูก่อน"


          "ผมจะฟ้องโค้ช"

 


          ลืมบอกไป คนคนนี้ก็เป็นนักกีฬาบาสของมหาลัยเหมือนกันกับเขา แจมินเด็กกว่าเขาแต่ส่วนสูงก็ดันมากกว่าเขาไปพอตัว นี่ขนาดมาร์คชอบเล่นบาสมาตั้งแต่มัธยม เขายังสูงได้แค่นี้ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบสี่เซนติเมตร ไม่แย่ไปใช่ไหมสำหรับส่วนสูงมาตรฐาน

 


          เพราะดันมีอีกคนที่สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานไปมากโข ทั้งๆที่ไม่เล่นกีฬา ไม่ดื่มนม ไม่ทำอะไรทั้งนั้น คงต้องโทษกรรมพันธุ์แล้วล่ะที่ทำให้ตัวเขาเกิดมาสูงน้อยกว่าลูคัสไปถึงสิบเซนติเมตร

 


          10 cm ดูเหมือนจะห่างกันไม่มาก แต่การที่เขาต้องเงยหน้าคุยกับอีกคนนี่สิ มันเมื่อยคอนะ

 


          "ผมไปเรียนนะพี่ อยู่คนเดียวได้ใช่ปะ"



          พอพูดจบอีกคนก็กระชับกระเป๋าสะพายใบโปรดแล้วลุกขึ้นยืนทันที ก่อนที่จะพูดคุยกับเขานิดหน่อย



          "ก็อยู่คนเดียวมาตลอด"


          "ถ้าพี่ลูคัสมาได้ยินเข้าพี่เขาต้องเสียใจแน่เลย"


          "จะเสียใจทำไมล่ะ"


          "นั่นน่ะสิ"

 


          ทำไมถึงอีกคนถึงจะเสียใจกับคำพูดของเขาล่ะ ก็ใช่ว่าเขากับลูคัสจะไม่เคยห่างกันสักหน่อย แค่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่จำความได้ เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลจนถึงอุดมศึกษา อยู่บ้านข้างกัน อยู่หอด้วยกัน แต่จะว่าไปแล้ว

 


          เขากับลูคัสก็ไม่เคยห่างกันจริงๆนั่นแหละ

 


          มาร์ครู้ตัวว่าตัวเองทำอาหารไม่เป็น แม้กระทั่งทอดไข่ดาวง่ายๆ ก็ทำออกมาได้แย่เหลือเกิน ถ้าพูดถึงลูคัส รายนั้นก็ทำไม่เป็นเหมือนกันกับเขา แต่อีกคนก็มีความพยายามมากกว่าเขา พอเขาอยากจะลองทำก็โดนเบรกทันทีเพราะกลัวบ้านไหม้ แต่พอย้ายออกมาอยู่หอด้วยกันสองคน ขอบคุณร้านอาหารตามสั่งข้างหอที่เป็นที่พึ่งให้กับเขาสองคน



          ถ้าให้พูดถึงความทรงจำที่มีกับเพื่อนตัวสูงอย่างลูคัส ก็ขอบอกได้เลยว่ามันเยอะเสียจนเขาไม่สามารถเล่าออกมาให้หมดได้แน่ๆ 

 



          "ตัวยุ่ง"


          "ไม่ต้องมาเรียก"


          "แค่นี้งอนหรอ"


          "..."


          "ง้อ"


          "ไม่ได้งอน"

 


          ตอนนี้มาร์คได้ย้ายตัวมาอยู่ในคลาสบรรยายช่วงบ่ายแล้ว เวลาผ่านไปเร็วดีเหมือนกัน แต่สิ่งที่ทำให้เวลายิ่งช้าลงก็คงเป็นคนตัวสูงข้างๆนี่แหละ พยายามง้อเขาตั้งแต่มาตั้งแต่สิบโมงเช้า จนถึงตอนเที่ยง ยังไม่ลดละความพยายามอีก เขาไม่ได้งอนลูคัสหรอก แต่แค่ขี้เกียจพูดด้วย

 


          "คุยกับเราหน่อยนะครับ"


          "..."


          "ตอบเราหน่อยครับ เรื่องสำคัญ จริงๆ"


          "ว่า"

 


          ไม่ได้ใจอ่อน แต่ถ้าเป็นเรื่องสำคัญสำหรับลูคัสก็คือสำคัญจริงๆ ใบหน้านิ่งฉายแววดีใจทันทีที่มาร์คตอบรับคำ ก่อนที่จะยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวที่ไม่ค่อยใช้กับใครที่ไหน เพราะเจ้าตัวให้เหตุผลว่ายิ้มแล้วไม่หล่อ

 


          จริงๆเขาว่าลูคัสหล่อเสมอนั่นแหละ ไม่ว่าจะหน้านิ่งหรือขี้อ้อน

 


          "คืนนี้ขอไปดื่มนะ"


          "กับใคร"


          "พวกพี่จอห์นครับ"


          "ตามใจ"


          "ที่จริงอยากจะชวนมาร์คไปด้วยแต่รู้ว่าไม่ชอบ"


          "อืม ก็ไม่ชอบ"

 


          เขาถอนหายใจออกมาทันทีที่พูดจบ ลูคัสก็ยังคงเป็นลูคัส สนิทกับรุ่นพี่และชอบสังสรรค์ ส่วนตัวเขาไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย แต่ลูคัสไม่ใช่พวกเมาแล้วเรื้อน เลื้อยคนไปทั่วหรอก คอแข็งจะตายไป ไม่น่าเป็นห่วงนักหรอก

 


          "สรุปให้ไปไหมครับ"


          "เราบอกแล้วไงว่าตามใจ"


          "แล้วตามใจเราหรือตามใจมาร์ค"


          "พูดมากอ่ะลูคัส ตั้งใจฟังอาจารย์สิ"

 


          มือเล็กของเขาดันใบหน้าคมของอีกคนให้หันกลับไปมองอาจารย์ที่กำลังบรรยายอยู่หน้าห้อง แต่อีกคนดื้อดึงที่จะหันกลับมามองหน้าเขาเหมือนเดิมจนเขาหงุดหงิด เผลอดึงแก้มของอีกคนจนลูคัสร้องออกมาทันที

 


          "เจ็บนะมาร์ค"


          "ก็บอกให้ตั้งใจเรียน"


          "ตั้งใจอยู่ครับ"


          "งั้นก็จด"


          "ไม่เอา มาร์คจด"


          "ไม่จดแล้ว"

 


          มาร์ควางปากกาลงทันทีพร้อมกลับหันไปจ้องหน้าลูคัสที่กำลังจ้องหน้าเขามาก่อนหน้านี้แล้ว มุมปากของลูคัสยกยิ้มขึ้นอย่างยียวน จนทำให้เขาเผลอยื่นมือไปดีดเข้าที่มุมปากของอีกคนทันที ลูคัสหุบยิ้มลงพร้อมกับรวบมือเล็กของมาร์คเข้าหาตัวเอง จากนั้นก็ออกแรงดึงจนคนตัวเล็กถลาเข้าไปในอ้อมกอดของคนตัวสูง

 


          "นี่ไม่ใช่เวลาจีบกันนะครับ"

 


          เสียงของอาจารย์ที่กำลังบรรยายอยู่หน้าห้องดังขึ้นทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาและลูคัสทันที บ้าเอ้ย โชคดีที่เป็นการเรียนรวมของคณะ แต่ก็มีทุกภาควิชานี่แหละที่ทำให้เขาเครียด ตอนนี้มาร์คผละตัวออกมาจากลูคัสเรียบร้อยแล้ว อีกคนกระแอมไอเบาๆเพื่อเรียกสติ มาร์คคิดไม่ตกแน่ถ้าเมื่อกี้เป็นวิชาทางเลือกที่ต้องรวมกับคนในคณะอื่นๆ

 


          มาร์คกับลูคัส ก็เหมือนเรื่องปกติของชาวสินกำ

 


          ถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งอก สติที่มาร์คกำลังรวบรวมให้กลับมาก็ยังไม่เข้าที่สักเท่าไหร่ มือบางล้วงโทรศัพท์เครื่องโปรดมาเล่นแก้เก้อ แอบเหลือบมองคนข้างๆที่กำลังตั้งใจจดตามอาจารย์แทนเขาอยู่ มาร์คยักไหล่เบาๆอย่างไม่สนใจก่อนที่จะกดเข้าแอพพลิเคชันคู่ใจอย่างทวิตเตอร์

 


          @markleeoo

          ขอวิธีแก้เก้อหน่อยสิครับ

          .

          .

          .

          @hotta11: ใครทำน้องมาร์คเขินกัน พี่จะตามไปหยิก

          @yukyukfans: ตายกของเจ๊ทำอะไรหนูอีกแล้ว!

          @fallininluv_: เก้อหรือเขินกันหรอน้องสิงโต

          @memee: ใจร่มๆค่ะ เจ้ามาร์คคนเก่ง

 


          ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นมาเบาๆเมื่อมีคนเมนชั่นมาหาเขา จะว่าไปแล้วนี่เขาเพิ่งทวิตแต่ก็มีการตอบกลับส่งมาหาเขาเยอะแยะภายในเวลาไม่กี่นาที

 


          เห็นแอคเคาท์แฟนคลับของคุณยกเฮ่ยแล้วก็นึกขำ นี่อีกคนกลายมาเป็นแฟนคลับเขาแล้วเหมือนกันหรอกหรอ แต่ก็ดีใจนะเพราะคนที่ตามเขามาจากคุณยกเฮ่ยไม่ได้เกลียดหรือหมั่นไส้เขาที่ถูกกล่าวถึงอยู่บ่อยๆ

 


          แต่ก็แอบรู้สึกประหลาดใจเพราะรู้สึกเหมือนกำลังโดนคุณคนนั้น 'จีบ' อยู่

 


          จีบหรอ เป็นความรู้สึกประหลาดและคิดเข้าข้างตัวเองแปลกๆ เขาแค่ตอบเราไม่ใช่ว่าเขาชอบเราสักหน่อยมาร์ค มโนเก่งเกินไปแล้ว

 


          "นี่ ลูคัส"


          "ครับ"


          "ช่วยอะไรหน่อยสิ"


          "ว่า"


          "ตามหาคนชื่อยกเฮ่ยให้หน่อย"


 

          ลูคัสถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมกับวางปากกาลง ก่อนที่จะใช้มือเท้าคางมองหน้าเขาด้วยสายตาจริงจัง

 


          "มาร์คอยากรู้ขนาดนั้นเลยหรอ"


          "ก็...อืม"


          "ถ้ารู้แล้วมาร์คจะเสียใจไหม"


          "ทำไมลูคัสพูดเหมือนรู้อะไร"


          "ช่างเหอะ ไม่มีไรหรอก"


 

          อีกคนโบกมือปัดป่ายไปมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขาสัมผัสได้ถึงความน้อยใจที่ปนอยู่ในน้ำเสียงของลูคัส ภายใต้สายตาที่จริงจังกลับมีอีกสิ่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่

 


          กำลังปิดบังอะไรเขาอยู่หรอ

 

          โกหก ไม่เนียนเลยสักนิด

 


          มาร์คเลิกสนใจลูคัสก่อนที่จะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ไม่ได้คิดมากหรือน้อยใจอะไรหรอก แต่เขาไม่เคยมีความลับกับลูคัสเลยสักเรื่อง แต่เจ้าตัวเหมือนกำลังปิดบังอะไรเขาอยู่ ตั้งแต่ท่าทีแปลกๆที่อีกคนแสดงออกให้เขาเห็น แต่ช่างเหอะ เป็นเพื่อนกันก็ใช่ว่าจะก้าวก่ายกันได้ทุกเรื่อง

 


          นั่นสิ ก็เราเป็นเพื่อนกัน




          "กลับเองได้ใช่ปะ"


          "พูดเหมือนเราเป็นเด็ก"


          "เปล่าครับ"



          ไม่ว่าเปล่ามือหนาของอีกคนก็วางอยู่บนศรีษะของเขา ออกแรงโยกเบาๆแต่ก็แอบทำให้เขาเวียนหัวได้เหมือนกัน มาร์คจับมือลูคัสที่วางอยู่ออกมาจับไว้ข้างลำตัว สบตาอีกคนที่กำลังยิ้มอย่างอารมณ์ดี ทำตัวน่าหมั่นไส้ทั้งวันจริงๆเลยนะลูคัส



          "แล้วร้านเหล้าที่ไหนเปิดห้าโมงเย็น"


          "เรามีธุระนิดหน่อย"


          "ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ย"


          "ไม่เป็นไร มาร์คกลับไปเคลียร์งานเถอะ"


          "นั่นสิ ไปก่อนนะ"

 


          วันนี้เขาไม่ได้ซ้อมเพราะต้องการที่จะเคลียร์งานที่เหลือให้เสร็จเรียบร้อยก่อน อาจจะหายจากโรงยิมบาสไปสักพักใหญ่เลย งานที่เขาดองมาตลอดก็เริ่มจะแดงขึ้นมาแล้ว ไหนจะกีฬามหาวิทยาลัยที่ใกล้เข้ามาอีก อยากจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงมาก แต่ความรับผิดชอบที่ใกล้จะติดลบของเขามันดันมีมากกว่าน่ะสิ

 



          ง่วงชะมัด งานขยับไปแค่นิดเดียวเอง เขายืดแขนยืดขาออกเพื่อผ่อนคลาย การนั่งทำงานกับพื้นห้องที่มีโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กวางอยู่ยิ่งทำให้รู้สึกเมื่อยชะมัด มือบางหยิบโทรศัพท์เครื่องโปรดที่โยนขึ้นไปไว้บนเตียงมาเช็คเวลา

 


          21:46

 


          บ้าไปแล้ว เขานั่งทำงานมานานขนาดนี้เชียวหรอ เสียงร้องประท้วงเล็กๆจากท้องของมาร์คเป็นตัวบ่งบอกได้อย่างดีว่า ทำงานจนลืมทานข้าวเย็นไปเลย

 


          มือเล็กยกขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองทันที หงุดหงิดที่เผลอทำงานจนลืมทุกอย่างไปเลย ถ้าลูคัสอยู่นี่ต้องบ่นเขาไม่หยุดแน่ๆ

 


          จะว่าไป ลูคัสคงอยู่ร้านเหล้าแล้วล่ะสิ คงไม่ได้เมาหัวราน้ำจนกลับห้องไม่ได้หรอกนะ มัวแต่คิดมากอยู่ทำไมล่ะมาร์ค ทักไปถามสิ

 


          'ลูคัส'

 


          เพียงไม่กี่นาทีอีกฝ่ายก็ขึ้นมาอ่านแล้ว เหมือนกับเล่นโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา แต่บางทีก็เหมือนกับว่ารอข้อความของเขาอยู่ ไม่ใช่หรอก ข้อหลังๆมันดูเหมือนสำคัญตัวเองมากไป

 


          เป็นแค่เพื่อน ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก

 


          'ทำงานเสร็จแล้วหรอ'


          ขณะที่มาร์คกำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปก็มีสายจากอีกคนเข้ามาเสียก่อน

 

          "ครับ"


          (กินข้าวยัง)


          "ยังอ่ะ เพิ่งนึกได้ก็เลยจะออกไปซื้อ"


          (ไม่ต้อง เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้)


          "ไม่เป็นไร กินต่อเถอะ"


          (จะกลับแล้ว มาร์คไม่ต้องออกไปซื้อ)


          "มันรบกวนลูคัสอ่ะ"


          (คิดแทนเราอีกแล้วนะครับ)


 

          น้ำเสียงน้อยใจที่ออกจากปลายสายทำให้เขาเผลอกัดริมฝีปากเบาๆ ไม่ได้คิดแทน แต่เกรงใจต่างหากล่ะลูคัส

 


          (ไม่คิดว่าเราจะเป็นห่วงบ้างหรอ)


          "..."


          (ไม่อยากให้ออกไปดึกๆ ถ้าไม่มีเรา)


          "แล้วแค่ไหนที่เรียกว่าไม่ดึก"


          (ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน)


          "กวนอ่ะ"


 

          ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆปนกับเสียงเพลงจากเครื่องดนตรีอคูสติกในร้านอย่างกีตาร์ รู้เลยว่าอีกคนยังอยู่ในร้านเหล้า ที่เป็นแนวนั่งชิลหน่อยๆ ก็ดีไปอีกแบบที่ไม่ใช่ผับ ไม่อย่างนั้นเชื่อเถอะว่าลูคัสไม่ได้กลับมานอนที่ห้องแน่ๆ

 


          เผลอเบะปากลงเมื่อนึกภาพคนตัวสูงถูกรุมล้อมไปด้วยสาวๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเพื่อไล่ความคิดนั้นออกจากหัว

 


          บ้าไปแล้ว จะนึกถึงไปทำไมล่ะ

 

          (หลับแล้วหรอ)


          "เปล่า"


          (ก็เห็นเงียบไป)


          "สรุปให้เรารอใช่ไหม"


          (รอก่อนนะครับ)


          "อือ ไม่ต้องรีบก็ได้"

 


          ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มาร์คกระชับผ้าเช็ดตัวด้วยมืออีกข้าง เพราะคิดว่าวางสายลูคัสแล้วจะไปอาบน้ำสักหน่อย แต่ประโยคที่อีกคนพูดมาด้วยน้ำเสียงยานๆคล้ายกับว่าเมาแล้วนั่นแหละ ที่ทำให้เขาไปไม่เป็น

 


          (เราเป็นห่วงมาร์คแล้ว)


          "หืม"


          (เมื่อไหร่มาร์คจะเป็นห่วงเรา)


          "..."


          (เป็นห่วงเราบ้าง สักนิดก็ยังดีนะครับ)

 


          มือเล็กกดตัดสายทันทีที่อีกคนพูดจบ พรู่ลมหายใจออกมาอย่างแรง น้ำเสียงตัดพ้อของอีกคนทำให้ใจของเขากระตุกวูบ มาร์ครีบวางโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว พอเจอกระจกสะท้อนใบหน้าขาวๆที่แดงก่ำรวมถึงหูที่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงไปแล้ว ไม่รวมถึงอวัยวะในอกข้างซ้ายที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ

 


          โอ๊ย หน้าร้อนที่ไม่ใช่ฤดู!



LOADING...

.

.

.

#ยี่สิบสี่ลูมาร์ค



TALK

อยู่ทีมไหนกันดีคะ ระหว่างทีมตัดพ้อเก่ง กับทีมบ่ายเบี่ยงเก่ง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

197 ความคิดเห็น

  1. #197 Danieljay (@JANIS-F) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 01:28
    หน้องงงงงพี่ก็หน้าร้อนด้วย
    #197
    0
  2. #176 _Gunta (@Gun_ggz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 21:56
    บ้าจีงงงงงงงงงงงงง
    #176
    0
  3. #144 พี่เสือชานยอล (@ablunla) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 13:27
    เพื่อนกัน เพื่อนกันนนนนน เน้นจังกับคำนี้555555555555 เพื่อนกันแน่รึเปล่าอะ เด่ออออ555555
    #144
    0
  4. #117 jonginnie141 (@jonginnie141) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:39
    มันเขินมาก เขินจนเกินไป ร้อนหน้าำปหมดแล้ววว ฮื้อ
    #117
    0
  5. #78 กะเจีย (@cchoti) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 02:50
    เวนเง้นยยยย เขินไปหมด โอ้ยยยยยย น้องมาร์คหน้าร้อนขนาดนี้แล้ว ยังน่ารักอี๊กกกก
    #78
    0
  6. #55 marklee's girl (@elfjunior) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 22:26
    ตัดพ้อเก่งจังพ่อพระเอก มัคๆ น่ารัก ทำไมคัสต้องปิดบังงะ แง
    #55
    0
  7. #34 Impeach (@mir_oku) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 17:01
    เขินมากโล้ยยยยย บ้าปั่ยแล่ว ฮื่อๆๆๆๆๆๆๆ ลูคัสสู้เขานะ
    #34
    0
  8. #30 srisa_12 (@warisa_sbk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 17:48
    งื้อออออออออออออออออออน่าร้าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
    #30
    0
  9. วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:28
    โอ่ยยยน่ารักอะ ใจบางเเล้ว
    #29
    0
  10. #28 nxnichny♡ (@Ninnyypp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 07:20
    มาถึงตรงนี้ต้องทีมตัดพ้อเก่งแล้วนะคะ
    #28
    0
  11. #27 shxj4_ (@vsin357) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 01:14
    ตายแล้วววเขินแทนน้องมาร์คเลยฮื่อออ รุกจริงจังสักทีลูคัสสสส โอกาสมาแล้ว!!
    #27
    0
  12. #26 แก๊ส (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 01:10

    ชอบความทีมตัดเพ้อออออออ โอ้ยยยยย ลูคัสน่ารักมากๆ! มาร์คก็น่ารักไม่แพ้กันเลยยย ฮื่ออออ แต่ในความน่ารักก็แอบมีความอึดอัดอยู่อ่าาา มาร์คเอ้ยยย อย่าหนีตัวเองเก่งไปนักเลยย ชอบเพื่อนก็แค่ต้องบอกออกไปคับ!

    #26
    0
  13. #25 nachyxm (@tangmo1512) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 22:59
    ห้สงงาเกหวงบงว ฮือออ เราว่าเราไม่ไหว ลูคัสสสสส
    #25
    0
  14. #24 HAEK (@HAEK) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 22:12
    โอ๊ยยยยกาหสหย้ เขินนนน​ เป็นห่วงๆๆๆ​ เจ้าแจมนี่ยังไงงง
    #24
    0
  15. #23 Pxxkke (@pxxkke) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 21:47
    สกวกวกสาดไวยไย/วกมา เขินนนนนนนน;—;
    #23
    0