Harry Potter (OC) | Blake: the journey of rude ravenclaw boy #ผมเบลคผมเป็นคนดี

ตอนที่ 87 : 83 | ว่าด้วยเรื่องอาฟเตอร์ปาร์ตี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 269 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63

 

83
ว่าด้วยเรื่องอาฟเตอร์ปาร์ตี้

 

 

 

 

 

ครั้งล่าสุดที่ผมอยู่ในงานเลี้ยงที่คนเยอะ ๆ แบบนี้คงจะเป็นเมื่อสองปีที่แล้ว –งานเลี้ยงรุ่นที่พริมโรส ฮิลล์ ถึงมันจะเป็นงานที่ผมมีจุดประสงค์เดียวคือการไปกวนตีนมนุษย์ป้าคนหนึ่งก็เถอะ

บรรยากาศที่ฮอกวอตส์แตกต่างกว่ามาก เวทมนตร์ทำให้ทุกอย่างดูน่าอัศจรรย์ใจไปหมด

หิมะจากเพดานตกปรอย ๆ ลงมาอย่างสวยงามและหายไปก่อนที่มันจะถูกตัว

อุณหภูมิภายในห้องโถงเย็นสบายตรงข้ามกับด้านนอกที่หิมะปกคลุมและหนาวจนติดลบ

ซานตาคลอสและกวางเรนเดียร์ลากรถเลื่อนอวยพรและทักทายคนไปทั่ว มีมนุษย์หิมะตัวเล็ก ๆ ขว้างลูกบอลหิมะใส่ แรงของมันแค่ทำให้รู้สึกจั๊กจี้เท่านั้น

ผมจ้องบรรยากาศตรงหน้าพร้อมกับอมยิ้มเล็ก ๆ โดยอัตโนมัติ

อะไร ๆ ที่อยู่รอบตัวมันดูเหมือนจะน่ารักไปซะหมด

ก็คริสต์มาสนี่เนอะ...

แต่พูดตามตรงนะ สิ่งแรกที่ผมเห็นตอนเดินควงจีนเข้ามาในห้องโถงใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่ผมได้บอกไปเมื่อกี้หรอก ไม่ใช่แชนเดอเลียร์คริสตัลที่คนส่วนใหญ่เขาเห็นกันเป็นอันดับแรกด้วย

จุดโฟกัสของผมอยู่ที่วิกผมอันเบ้อเริ่มเทิ่ม ชุดสีจัดจ้านตัดกับทุกอย่างในงาน และการแต่งหน้าที่ผมเข้าไม่ถึง

ผมใช้เวลาสักพักกว่าจะนึกออกว่าคนกลุ่มนั้นคือใคร และผมไม่รู้เลยว่านั่นคือสิ่งที่เคลวินกับคิมเตรียมการมาตลอดเดือนที่ผ่านมา

เว่อร์มาก มันเว่อร์มาก ๆ เพื่อนของผมเล่นใหญ่อย่างที่ฟีลิกซ์บอกไว้จริง ๆ

“เคลวิน!”

“อ๊ายยย ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้!” เคลวินชี้หน้าผม รองเท้าส้นสูงที่เจ้าตัวใส่อยู่แทบจะทำให้เพื่อนสูงกว่าผมอยู่แล้ว “นายจะเรียกฉันว่าเคลวินวันไหนฉันไม่สน แต่คืนนี้ต้องเรียกฉันว่า ไคลีย์ อันเดอร์แสตนด์!?”

“อันเดอร์แสตนด์ค่าคุณแม่ ไอเก็ทอิท! เบลคกี้ขออภัยอย่างสุดซึ้งนะคะ หนูเนี่ยโง่จริง ๆ ใช้ไม่ได้เลย เบลคกี้จะเรียกแม่ว่าไคลีย์นะคะ” ผมจีบปากจีบคอ ดัดเสียง และทำท่าทางมีจริตจะก้านให้เข้ากับการพูดคุยกับคุณไคลีย์

“มากไปอีเบลค มากไป” ไคลีย์ทำหน้าเอือมใส่ผม

“อ้าวหรอ” ผมยิ้มขำ ๆ

“แล้วเป็นไง เริ่ดไม่ไหวเลยป่ะแก” ไคลีย์ถามพร้อมกับโพสท่าเหมือนคนปวดท้องให้ผมดู

“บอกได้คำเดียว เยี่ยวมากแม่”

“พูดจากะเทยมากอีเบลค”

“ครูพักลักจำไงครับคุณไคลีย์” ผมอยู่กับไคลีย์ เรียนกับไคลีย์ นอนกับไคลีย์ จะไม่ให้ซึมซับมาได้ยังไงล่ะ ขนาดไลแซนเดอร์ยังพูดภาษาลูได้เลย

“แต่คืนนี้นายปั๊วะมาก ชุดแดงแบบว่าแรงแซงทางโค้งเฟี้ยวฟ้าวสะท้านทรวง จีนพอแต่งตัวแต่งหน้าหน่อยก็เปรี้ยวกรุบ มาร์โคก็ดีวันดีคืน แต่ยังไงก็สู้พี่คิงของฉันไม่ได้หรอก” ไคลีย์เหล่ตามองคิงที่กำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อนและเรเชล “แล้วยัยเรเชลนี่จะฟาดผู้ดี ๆ หมดโรงเรียนไม่ได้ป่ะ ดูสิเนี่ย ชีขยายอาณาเขตไปโบซ์บาตงละ ต้องบอกยัยแฝดเมืองหลวงให้สร้างเกราะป้องกันพวกหนุ่มฝรั่งเศสซะบ้าง”

“อย่าไปขวางทางเพื่อนเลยน่า จะได้โกอินเตอร์ทั้งที” ผมบอก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “พูดถึงแฝดเมืองหลวง อย่าลืมเรียกฟีลิกซ์ว่าพี่เขยด้วยล่ะ”

“จะอ้วก!” ไคลีย์รีแอคชั่นแทบจะทันที “ฉันไปหาคิมละ บรัยค่ะเพื่อน”

ผมโบกมือให้ไคลีย์ที่กำลังเดินกลับไปหาแก๊งเรนโบว์ คิมโบกมือให้ผม ซึ่งผมก็โบกตอบกลับไป แล้วจากนั้นทั้งแก๊งก็พร้อมใจหันมาโบกมือให้ผมกันหมด บางคนส่งจุ๊บมาก็มี ผมยิ้มให้ พลางคิดว่า พวกเขามีสีสันกันดีจริง ๆ

งานนี้นอกจากนักเรียนฮอกวอตส์ โบซ์บาตงและเดิร์มสแตรงก์แล้ว เจ้าหน้าที่ในกระทรวงฯ และบุคคลที่เกี่ยวข้องก็ได้รับเชิญมาด้วยเช่นกัน

นักข่าวที่ได้มางานคือจินนี่ พอตเตอร์คนเดิม แต่คืนนี้ตาไม่ได้มาด้วย บอกว่าจะรอดูถ่ายทอดสดพร้อมกับยายที่คอนโดแทน

และที่พิเศษไปกว่านั้น...

อดีตตัวแทนทั้งสามคน

...แต่เท่าที่ผมเรียนมา ปีนั้นมีตัวแทนทั้งหมดสี่คน และมีหนึ่งคนที่เสียชีวิตไป

เซดริก ดิกกอรี่... เขาเสมือนเป็นบุคคลต้นแบบของบ้านแบดเจอร์ ลอร์แกนเคยเล่าว่าในห้องนั่งเล่นของบ้านฮัฟเฟิลพัฟแขวนรูปของเขาเอาไว้ด้วย

ตอนนี้ตัวแทนทั้งสามคนกำลังถูกฟีลิกซ์สัมภาษณ์ และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นแม่ของดอม

สี่สิบยังแจ๋วมันเป็นแบบนี้นี่เอง

“เคลิ้ม เคลิ้มใหญ่เลย”

“ตาอ่ะ ลอยไปถึงไหนแล้ว”

“น้ำลายไหลถึงตีนแล้วเบลค”

ผมออกจากภวังค์และรีบยกมือเช็ดน้ำลาย แต่ปรากฏว่ามันไม่มี

“ไหลถึงตีนพ่องดิ” ผมหันไปบอกจอร์แดน

“ถึงกับตาค้างเลยน้า ท่องไว้เบลค แม่พี่ดอม แม่พี่ดอม”

“เพ้อเจ้อ แค่มองนิดเดียว เห็นว่าสวยดี” ผมแค่มองคนสวยมันผิดตรงไหน

“นายมองเป็นนาทีแล้วเหอะ ไม่รู้ตัวเลยหรือไง” จาเร็ดพูดขึ้น

“แต่ก็เข้าใจได้แหละ นั่นคนแม่เลยนะ นายจะเผลอไผลไปหน่อยก็ไม่แปลก” เจคอบตบบ่าผมเบา ๆ

ถ้าทุกคนคิดว่าดอมสวยแล้ว แม่ดอมอ่ะยิ่งกว่านั้นอีก มันเหมือนมีออร่าอะไรสักอย่างเปล่งประกายออกมาจนละสายตาไม่ได้

วีล่านี่น่ากลัวแฮะ อันตราย ๆ

เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า

“แล้วพวกนายมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ไม่ไปเตรียมตัวหรือไง” จาเร็ด เจคอบและจอร์แดนจะขึ้นเวทีเล่นดนตรีในคืนนี้

“รีแล็กซ์หน่อย อีกตั้งนาน เมื่อกี้ไปกินของหวานมา โคตรอร่อย” เจคอบบอกพร้อมกับยกนิ้ว

“รู้สึกเหมือนเพื่อนรักนายก็จะลงหลักปักฐานอยู่ตรงนั้นด้วยนะ เห็นเดินวนไปวนมา นั่งกิน แล้วก็มาเดินวนใหม่ แล้วก็กลับไปนั่งกินต่อ” จอร์แดนอธิบายจนผมเห็นภาพ

โคลอี้ก็คือโคลอี้

“ฉันว่าฉันแวบไปดูยัยเต่าหน่อยดีกว่า”

“อือ ไปเถอะ ก่อนที่โคลอี้จะเหมาคนเดียวหมดทั้งงาน” จาร์เร็ดบอก

“ส่วนพวกนายก็โชคดี เต็มที่เว้ย เดี๋ยวพี่เบลคจะกรี๊ดเชียร์นะจ๊ะ”

“เออดี ๆ ฝากไปหาหน้าม้ามาเยอะ ๆ ด้วยนะ!”

ผมหัวเราะก่อนจะเดินไปทางโซนอาหาร และเป็นไปตามที่สามคนนั้นบอก โคลอี้กำลังมีความสุขกับการตักเครมบรูเล่เข้าปาก แล้วไอ้เด็กเดวิดก็เอาแต่นั่งเท้าคางมอง ไม่ทักท้วงอะไรทั้งนั้น

“เธอจะเหมาหมดคนเดียวเลยหรือไงยัยเต่า แบ่งให้คนอื่นกินบ้างดิ”

“มีตั้งเยอะ”

“เธอก็เลยกินเยอะตามหรอ” ผมบอกโคลอี้ก่อนจะหันไปหาเดวิด “นายไม่ห้ามหน่อยอ่ะ”

“ผมเห็นพี่โคลอี้กินแล้วมีความสุข ผมไม่รู้จะห้ามไปทำไม” เดวิดตอบ

“ไม่กลัวพี่อ้วนหรอ” โคลอี้ถาม

“อ้วนก็ไม่เป็นไรครับ น่ารักดี”

ลืมไป สำหรับเดวิดแล้ว โคลอี้ทำอะไรก็น่ารักหมดแหละ ผมล่ะอยากจะกลอกตาสักสิบรอบ หมั่นไส้ซะจริง

“น้องก็น่ารักนะ” โคลอี้ยกยิ้มขึ้นบาง ๆ พร้อมกับตักขนมเข้าปากอย่างคนอารมณ์ดี

“จะว่าไป คืนนี้พี่เบลคดูดีมากเลยนะครับ” เดวิดแก้อาการเขินของตัวเองด้วยการหันมาคุยกับผมแทน

“อืม ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นแหละ” ผมพยักหน้า

“ไม่ถ่อมตัวหน่อยหรอครับ”

“เพื่อ? ก็เห็นกันอยู่ทนโท่”

“โอเคครับ”

“แล้วพี่จีนล่ะ” โคลอี้ถามขึ้น

“ฉันโดนทิ้งแล้วยัยเต่า พี่จีนทิ้งฉันแล้ว” ผมแกล้งเบะปากทำหน้าเสียใจ

จีนกำลังคุยกับกลุ่มเพื่อนอย่างเมามันส์ เจ้แกใช้งานผมเสร็จแล้วก็ไล่ผมเลย ทิ้งผมไว้กลางงาน บอกว่าจะไปไหนก็ไป แยกกันได้เลย ไม่ต้องห่วง

ดูดิคนเรา ถ้ามีคนฉุดผมไปจะทำยังไง

“พาฉันมาก็ไม่รับผิดชอบให้สุด เมื่อกี้ไปหาไคลีย์มา ว่าจะอยู่ด้วยสักแปป แต่ตรงนั้นเหมือนอยู่อีกโลกที่ฉันยังเข้าไม่ถึง”

“เออใช่ ไคลีย์เพื่อนเรา ฉันเกือบจำไม่ได้แน่ะ” โคลอี้พยักหน้า

“จะไปหาแอนิต้าแต่ก็นึกขึ้นได้ว่ากำลังปลูกต้นรักกับพอตเตอร์คนโต พอจะไปหาไลเดอร์ฉันก็เห็นยืนจูบโลล่า ไม่กล้าไปขัด พวกเจคอบก็ต้องเตรียมขึ้นเวทีเล่นดนตรีอีก”

“หวยก็เลยมาลงที่ฉันสินะ” โคลอี้พูดยิ้ม ๆ

“ถูกต้อง ฉันก็ว่าจะมาหาเธอตั้งแต่แรกแล้วแหละ แต่เห็นว่ามากับเด็ก เลยปล่อยหลงระเริงกันไปก่อน”

“ความจริงแล้ว ตอนนี้พี่เบลคอาจจะกำลังเป็นส่วนเกินอยู่ก็ได้นะครับ” เดวิดพูดขึ้น

“โอโห เดี๋ยวนี้เอาใหญ่ เห็นฉันเชียร์หน่อยก็เริ่มไล่เลยนะ” ผมบอกไอ้เด็กฮัฟเฟิลพัฟ “ใครกันที่ทำให้นายได้มานั่งอยู่ตรงนี้ถามหน่อย”

“ล้อเล่นครับ แหะ ๆ” เดวิดหัวเราะแห้ง ๆ “ไม่ลองชวนใครชนแก้วดูล่ะครับ ผมเห็นคุณบัลสโตรดชนแก้วกับสาว ๆ ไปทั่วเลย”

ผมมองไปทางอีริดานัสที่กำลังชนแก้วกับสาวโบซ์บาตง ท่าทางดูเพลย์บอยนะ แต่ติดอยู่อย่างเดียว... แก้วน้ำส้ม

“ไม่เอาอ่ะ ไม่ค่อยชอบคุยกับคนไม่รู้จักเท่าไหร่”

“เออนี่ นายจะไปไหนกับใครก็ระวังตัวหน่อยนะ” โคลอี้ลดเสียงลง “ฉันได้ยินว่ามีคนคิดจะรวบหัวรวบหางนายด้วย”

“พูดจริง?”

“ฉันน่ะพูดจริง แต่ไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่น” โคลอี้บอก

“งั้นสบายใจได้เลยเพื่อนรัก ฉันไม่เสียตัวให้ใครง่าย ๆ หรอกน่า” ผมบอก “ในกรณีที่ฉันไม่เล่นด้วยอ่ะนะ​

“เกือบจะดีแล้วเบลค”

ผมมองไปรอบตัว ใช่ว่าผมไม่รู้หรอกนะว่ามีผู้หญิงมองผมเยอะแยะ และสายตาของพวกหล่อนก็แฝงไปด้วยความหมาย

แต่คืนนี้จะไม่มีใครได้ตัวผมไปทั้งนั้น เป็นคนหล่อต้องเล่นตัว

“จริงสิ” โคลอี้พูดขึ้น “นายเจอพี่ดอมรึยัง”

“ยังเลย”

“ฉันคุยกับพี่ดอมตอนนายกำลังเต้นรำ พี่เขาเหมือนเดิมเลย คิดถึงช่วงที่ยังอยู่ที่นี่ด้วยกันจัง”

 

 

- - - - - - - - - -

 

 

การตามหาดอมินีค วีสลีย์ไม่ได้ยากเย็น สามพี่น้องวีล่าโดดเด่นจะตาย ผมเห็นดอมจากอีกฟากหนึ่งของห้องโถงด้วยซ้ำ แต่กว่าจะเดินทางไปหาได้เนี่ยสิ

เคยเดินห้างแล้วโดนบูธเสริมความงามดักไหม

ประมาณนั้นแหละ...

“น้องเบลคเต้นรำกับพี่ไหม”

“น้องเบลคชนแก้วกันค่ะ”

“น้องเบลคสนใจไปเดินเล่นกับพี่ข้างนอกงานไหม”

“น้องเบลคชอบช็อคโกแลตฟองดูไหมครับ”

“น้องเบลคไปไหนหรอ”

“น้องเบลคครับ พอจะมีเวลาสักสองสามนาทีไหมครับ”

และอีกสารพัดน้องเบลค ไม่เข้าใจเลยว่าพวกปีหกกับปีเจ็ดจะเรียกผมทำไมนัก ผมได้แต่ยิ้มและปฏิเสธแบบถนอมน้ำใจ ทั้งที่ความจริงแล้วอยากจะบอกว่า เลิกเรียกกูซักที!

แล้วพอผมจะเรียกดอม พี่แกก็รีบเดินไปทางประตูเฉย เดินผ่านหน้าไปแบบไม่สนใจกันเลย

“ดอม!”

เจ้าของชื่อหันตามเสียงเรียก เธอเบิกตากว้างแสดงความยินดีที่ได้เจอ ขาเรียวเหมือนจะเดินกลับมาหาผมแต่ก็ยั้งไว้ก่อน

“แปปนึงนะ เดี๋ยวมาคุยด้วย รอก่อน!” ดอมพูดเท่านั้นก่อนจะหันหลังและรีบเดินไปทางเดิม

“เอ้า พี่จะไปไหน!”

ผมเดินตามเธอออกมาจากห้องโถง ระหว่างเดินก็ขมวดคิ้วไปด้วย พี่สาวผมบลอนด์เริ่มถกกระโปรงขึ้น จากเดินสับขาด้วยความเร่งรีบก็เริ่มวิ่งเหยาะ ๆ วิ่งทั้งที่สวมส้นสูงอยู่นั่นแหละ

“ผมควรรู้ได้รึยังว่าพี่รีบไปไหน?”

“เอ้า! ตามมาทำไม” ดอมหันมาถาม แต่ขาก็ยังไม่หยุดวิ่ง

“จะคุยด้วย” ผมบอกพลางรีบเดินตามให้ทัน

“ไม่ใช่ตอนนี้!”

“อยู่ ๆ ก็พี่ออกมาจากงาน แถมยังถกกระโปรงวิ่งอีก ผมขี้เสือกจะตายผมทนไม่เดินตามพี่มาไม่ได้หรอก”

“โอ้ยยย ฉันปวดขี้โว้ยยย จะเข้าห้องน้ำ!” ดอมพูดตอนที่เราเดินมาถึงหน้าห้องน้ำพอดี “ไม่ต้องตามเข้ามาแล้วนะ นี่ห้องน้ำหญิง!”

พูดเสร็จก็เดินเข้าห้องน้ำไปแบบรีบร้อน ทิ้งผมไว้ให้ยืนกระพริบตาปริบ ๆ อยู่คนเดียว

ผมควรรู้สึกยังไงที่ผู้หญิงหน้าตาสวยมากคนหนึ่งตะโกนใส่หน้าผมว่าปวดขี้... สงสัยจังว่าเอเซนเคยโดนแบบผมไหม

ข้างนอกห้องโถงไม่ได้เงียบเหงาหรือเปล่าเปลี่ยวอย่างที่คิดไว้ กลับกันมีหลายคนที่ออกมาเดินเล่นรับลมท้าทายความหนาว ผมยกข้อมือด้านขวาขึ้นเพื่อมองนาฬิกา ตอนนี้ใกล้จะห้าทุ่มแล้ว ตามกำหนดการแขกรับเชิญจะกลับเวลาห้าทุ่มครึ่งถึงเที่ยงคืน ผมเห็นเจ้าหน้าที่จากกระทรวงบางคนกลับไปบ้างแล้ว อย่างเช่นตอนนี้ผมเห็นแฮร์รี่กับจินนี่ พอตเตอร์กำลังจูงมือเดินออกไปจากปราสาท

หมายความว่า ดอมก็คงใกล้จะกลับแล้วเหมือนกัน

ยืนรออีกสักพักคนที่ผมกำลังรอก็เดินออกมา อย่างที่โคลอี้บอก เธอไม่เปลี่ยนไปเลย...

“ถ้าไม่รู้ว่ามีแฟนจะคิดว่ามาตามจีบแล้วนะ”

ไม่เปลี่ยนไปจริง ๆ นั่นแหละ

“ก็ถ้ายังว่างอยู่ทั้งคู่... ก็ไม่แน่นะ”

“ไปหัดพูดจาแบบนี้มาจากไหนเนี่ย” ดอมยืดกอดอกมองผม

“ก็หนังรักทั่วไป มีให้ดูเยอะแยะ” ผมยักไหล่บอก “แล้วนี่ขี้เสร็จแล้วหรอ โล่งเลยดิ”

“อือ โล่งมาก”

จบประโยคเราสองคนขำออกมา ก่อนจะเดินเข้าหาและกอดกันอย่างคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ที่ผมบอกว่าดอมไม่เปลี่ยนไป ผมหมายความอย่างนั้นจริง ๆ เธอยังคงเป็นพี่สาวแสนเท่ของผมอยู่เสมอ

“เป็นไงบ้าง” ผมถาม

“ก็ดีแหละ เรื่อย ๆ ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงทดลองงาน ใครให้ทำไรก็ทำ”

ดอมทำงานในสถานีวิทยุกระจายเสียงของพ่อมดแม่มด ไม่แน่นะ ในอนาคตผมอาจจะได้ยินดอมมาทำหน้าที่เป็นดีเจเปิดเพลงให้ผมฟังก็ได้ หรือไม่ก็อาจมีช่วงเป็นของตัวเองไว้รับปรึกษาปัญหาชีวิตแบบคลับฟรายเดย์

“เบลคล่ะ ยังไหวใช่ไหม ดูเหนื่อย ๆ นะ” ดอมถามผมกลับ

“ดูออกเลยหรอ” ผมว่าผมก็ไม่ได้แสดงออกอะไรมากมายนะ

“ดูออกสิ” เธอบอก “เตรียมตัวสอบแล้วยังต้องทำคลิปอะไรนั่นอีก ถึงฟีลิกซ์จะมาบ่นว่าชอบอู้แต่ฉันรู้นะหัวสมองเธอน่ะคิดงานอยู่ตลอด”

“รู้ได้ไง อ่านใจได้อ่อ?”

“มองตาก็รู้แล้ว เมื่อก่อนมันสดใสแล้วก็กวนตีนกว่านี้”

“อย่าพูดเหมือนชีวิตผมมันเศร้ามากดิ ผมไม่เคยฝืนตัวเองเลยนะ ที่ทำอยู่ก็สนุกดี”

“สนุกก็ดีแล้ว เพราะคลิปพวกเธอสนุกมาก” ดอมบอกและยกนิ้วโป้งให้

“ขอบคุณครับ หายเหนื่อยแล้วเนี่ย”

ผมกับเธอเดินคุยกันเรื่อยเปื่อย เรื่องตัวเองบ้าง เรื่องคนอื่นบ้าง ดอมถามเรื่องที่มีมักเกิ้ลมาเป็นอาจารย์ และตกใจจนตาโตเมื่อรู้ว่าอาจารย์มักเกิ้ลคนนั้นเป็นอาแท้ ๆ ของผมเอง

“ทำไมฮอกวอตส์ถึงต้องมีเรื่องสนุก ๆ ตอนที่ฉันออกมาแล้วด้วยนะ ไม่แฟร์เลย อยู่มาเจ็ดปีไม่เห็นจะเคยมีอะไรแบบนี้ มากสุดก็แค่สโมสรซลักส์ของศาสตราจารย์ซลักฮอร์นเท่านั้นเอง”

ส่วนชีวิตรักของดอมกับเอเซนก็ราบรื่นดี แฟนหนุ่มคนนั้นกำลังเตรียมคัดตัวเพื่อเข้าควิดดิตช์ทีมชาติอังกฤษด้วย พี่ชายอย่างลูอีก็มีหน้าที่การงานดีทำงานในกระทรวงฯ และพี่สาวคนโตที่ชื่อวิกตัวร์ คนนี้ผมไม่เคยคุยด้วย แต่ดอมบอกว่าเธอชอบดอกไม้เป็นพิเศษ ฝันจะเปิดร้านจัดดอกไม้สักวันแทนงานในธนาคารกริงกอตส์แสนจำเจที่ตัวเองทำอยู่

“ฉันว่าฉันเริ่มเห็นสัญญาณจะกลับบ้านจากแม่แล้วสิ” ดอมพูดขึ้นตอนที่เรากลับเข้ามาในห้องโถงอีกครั้ง “งั้นไว้เจอกันใหม่นะ”

ตอนนี้เหลือคนนอกไม่เยอะแล้ว พวกนักเรียนที่ก่อนหน้านี้อยู่ด้านนอกก็เริ่มทยอยกลับเข้ามากันเมื่อเวลาเริ่มเข้าใกล้เที่ยงคืน

“ไว้เจอกัน กลับดี ๆ ล่ะ” ผมบอกและกอดลาแน่น ๆ หนึ่งที

“อย่าพูดเหมือนฉันเป็นเด็กได้ไหม” ดอมมองค้อน

“แต่พี่เด็กสุดในบ้าน”

“แต่ก็โตกว่าเธอสามปี”

“แค่สามปีเอง แน่จริงก็แก่กว่าสักสามสิบปีดิ”

“กวนตีนเหมือนเดิมเลยว่ะ” เธอส่ายหน้า “ไปละ ไว้เขียนคุยกันนะ”

ดอมโบกมือลา ก่อนไปก็แซวไม่หยุดว่าวันนี้ผมดูดีและโดนคนจ้องตลอดเวลา ผมยิ้มให้และโบกมือกลับ พลางคิดว่า...

เจอกันครั้งหน้า มันจะเป็นเมื่อไหร่นะ

 

 

- - - - - - - - - -

 

 

ช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยมันหลังจากนี้ ผมเองก็รอคอยอยู่เช่นกัน

หากสงสัยว่าหลังเที่ยงคืนมีอะไร...

“ฉันขอย้ำอีกครั้ง พวกเธอมีเวลาแค่เที่ยงคืนถึงตีห้าเท่านั้น ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ อย่าหลงระเริงกันมากนัก” อาจารย์ใหญ่ย้ำเป็นรอบที่สาม “เข้าใจกันใช่ไหม”

“รับทราบครับศาสตราจารย์มักกอนนากัล” เจมส์ เมนดี้บอก “เดี๋ยวผมกับไซเฟร็ดดูแลต่อเอง”

“พูดตามตรง ฉันไม่ค่อยไว้ใจนัก”

“ไม่ไว้ใจผม?”

“ไม่ไว้ใจเด็กโรงเรียนนี้!”

“ผมว่าคุณกังวลมากเกินไปแล้วมิเนอร์วา ปล่อยเด็ก ๆ ไปเถอะน่า” ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์พูด “เมอร์รี่คริสต์มาสเด็ก ๆ สนุกให้เต็มที่ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ ซะด้วยสิ”

เด็กกริฟฟินดอร์ปรบมือให้อาจารย์ประจำบ้านที่เปรียบเสมือนไอดอล

“ก็อย่างที่อาจารย์ใหญ่ย้ำไปหลายรอบ เรามีเวลาถึงตีห้า ใครง่วง ใครไม่ไหวก็กลับหอซะ อย่าเกลื่อนกลาดในห้องโถงเด็ดขาด” ยูโรกล่าวย้ำอีกรอบ “กลับให้ถึงหอพัก ส่วนเดิร์มสแตรงก์กับโบซ์บาตงก็กลับให้ถึงเรือถึงรถม้าตัวเองด้วย”

“เอาล่ะ ถึงเวลาแล้ว เชิญตามสบาย” เจมส์กล่าวเปิดค่ำคืน

มา เดี๋ยวผมจะอธิบายให้ หลังเที่ยงคืนคือเวลาแห่ง‘ค่ำคืนแสนหวาน’ นั่นเป็นชื่อที่เสนออาจารย์ใหญ่ แต่พวกเราเรียกมันง่าย ๆ ว่า‘คืนปล่อยผี’ เราสามารถทำอะไรก็ได้ตามที่ตกลงกันไว้โดยที่ไม่ผิดกฎโรงเรียน ในเมื่อมันเป็นงานนี้เป็นงานสังสรรค์ เราก็อยากจะสังสรรค์ให้มันสุด ๆ เอาแบบไม่ต้องเสียดายเสื้อผ้าหน้าผมที่อุตส่าห์ทำกันมาเป็นชั่วโมง

โปรเจ็คนี้พวกกริฟฟินดอร์เป็นคนคิด ปรึกษากับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์แล้วเขาก็ไฟเขียว จากนั้นบ้านสลิธีรินก็เริ่มเห็นด้วย พอเรื่องมาถึงเรเวนคลอ พวกเราก็กระโจนตัวเข้าร่วมเหมือนรอคอยเวลานี้มานานแสนนาน และสุดท้ายฮัฟเฟิลพัฟก็เออออห่อหมกตามเพื่อตัดรำคาญ ส่วนเด็กต่างชาติทั้งยี่สิบสี่ชีวิตก็เห็นดีเห็นงามด้วยเช่นกัน บอกว่าตามใจเจ้าถิ่น

แล้วการเจรจากับอาจารย์ใหญ่ก็เริ่มขึ้น โดยให้ประธานนักเรียนเป็นคนคุย

งานเลี้ยงนี้พวกเราขอให้มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เกม พนัน และอะไรก็ตามที่เขาทำกันเพื่อความสนุกในงานเลี้ยงอย่างเต็มรูปแบบ แน่นอนว่าอาจารย์ใหญ่เซย์โนเสียงแข็งในตอนแรก ใครจะยอมให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในสถานศึกษากันล่ะจริงไหม แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็จำนนในลูกตื๊อและเหตุผลที่ว่า

ก็ยังดีกว่าให้เราลักลอบหรือแอบทำลับหลังพวกอาจารย์ เราขอเวลาแค่ห้าชั่วโมงในการทำตามใจสักครั้งในชีวิต แม้มันจะเป็นเรื่องที่ไม่สมควร แต่มันย่อมดีกว่าถ้าเราจะทำอะไรนอกลู่นอกทางโดยที่มีผู้ใหญ่และครูบาอาจารย์คอยดูแลอยู่ห่าง ๆ

ก็คือพวกนักเรียนหาผลประโยชน์เข้าตัวเองเต็มที่ แต่อย่างที่ทุกคนรู้กัน วัยนี้มันวัยอยากรู้อยากลองอยู่แล้ว ผมเองก็คิดว่ามันอาจเป็นการสนับสนุนสิ่งที่ไม่ดีรึเปล่า แต่พอมองอีกแง่ เราก็แค่อยากสนุกไปตามประสา และน้ำส้มกับน้ำฟักทองไม่สามารถมาเติมเต็มความสนุกของเราได้

สุดท้ายเราก็ได้สิทธิ์นั้นตามคำขอ แต่ถ้าหลังจากนี้พบพฤติกรรมออกนอกลู่นอกทางในโรงเรียนล่ะก็ จะถูกจัดการขั้นเด็ดขาด ไม่มีการประนีประนอมใด ๆ เพราะถือว่าเตือนแล้ว และห้าชั่วโมงก็ถือว่ายอมมากพอแล้วด้วยกับการทำอะไรแบบนี้ในโรงเรียน

เรื่องมันก็เป็นอยากนี้แหละ งานอาฟเตอร์ปาร์ตี้นี้มีจุดเริ่มต้นมาจากการที่เด็กกริฟฟินดอร์อยากก๊งเหล้า แค่นั้นเลย ไม่เสียชื่อที่อาจารย์ประจำบ้านอย่างอาเบอร์ฟอร์ธ ดัมเบิลดอร์เปิดร้านเหล้าที่ฮอกส์มี้ด

“เมอร์รี่คริสต์มาสทุกคนในห้องโถงแห่งนี้ครับ พวกเราวงทริปเปิลเจขอรับหน้าที่ในการสร้างเสียงดนตรีและบรรเลงบทเพลงในค่ำคืนนี้” จาเร็ดพูดใส่ไมค์ด้วยเสียงนุ่มทุ้ม พร้อมกับจรดปลายนิ้วลงบนคีย์บอร์ดในจังหวะเนิบช้า

“สำหรับการขอเพลง สามารถเขียนจดหมายน้อยยื่นมาได้เลยนะครับ” จอร์แดนที่รับตำแหน่งมือเบสพูดต่อ

“และเพลงแรกที่เราจะแสดงนั้น เรียกได้ว่าฟังวนมาทุกปี จะเป็นเพลงอะไรไปไม่ได้นอกจาก...” เจคอบเริ่มดีดกีตาร์ตามคอร์ดเพลงและร้อง

 

I don't want a lot for Christmas

There is just one thing I need

I don't care about the presents

Underneath the Christmas tree

I just want you for my own

More than you could ever know

Make my wish come true

All I want for Christmas is you

 

เพลงแล้วเพลงเล่าถูก cover ด้วยแนวacoustic โดยวงTriple-J ทำไมผมถึงเพิ่งรู้ว่าเพื่อนในรุ่นสามารถเล่นดนตรีและร้องเพลงได้ไพเราะเสนาะหูอย่างนี้

แต่เหนือสิ่งอื่นใด กริฟฟินดอร์มีบอสลับแห่งวงการไพ่!

“ถ้าแพ้ ผมกระดกเบียร์หนึ่งขวดเลย”

“กระจอก วิสกี้ไฟไปเลย สามจอกเน้น ๆ”

“ไรวะพี่ สามจอกเองหรอ”

“อย่าท้าทายอำนาจของวิสกี้ไฟเบลค มันทำคนคว่ำมาเยอะแล้ว”

เบียร์ก็ทำคนคว่ำได้เหมือนกันแหละ โรเจอร์อ่ะประจำเลย สลบอยู่หน้าห้อง ผมกับตาต้องช่วยกันแบกให้เข้าไปนอนห้องดี ๆ

“เอาไง หงายเลยเปล่า หรือจะลงเงินเพิ่ม”

ผมมองหน้าเจมส์ พอตเตอร์ พยายามวิเคราะห์ว่าไพ่ในมือของเขามันดีกว่าผมจริงหรือไม่ การเล่นโป๊กเกอร์ต่อให้ไพ่ไม่ดีก็มีโอกาสพลิกเกมมาชนะได้ แค่ต้องบลัฟเก่ง ๆ ให้คนยอมแพ้ไม่กล้าเสี่ยงแล้วหมอบไพ่กันไปเอง เป็นเกมที่ต้องใช้จิตวิทยานิดหน่อย แล้วเจมส์ก็บลัฟเก่งมาก ไม่ใช่ว่าไพ่ในมือผมมันไม่ดีนะ แต่มันไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เลย

“แอนนี่ ขอคำปรึกษา” ผมขอความช่วยเหลือจากแอนิต้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เจมส์

“หงาย ๆ กันไปเถอะ บลัฟกันมาจะห้านาทีแล้ว” เธอบอก

“งั้นนับสามแล้วหงายพร้อมกัน” เจมส์บอก ผมพยักหน้า “หนึ่ง สอง สาม...”

“...”

“...”

ผมมีฟลัช หรือไพ่ที่มีดอกเดียวกันห้าใบ

ส่วนเจมส์... ฟูลเฮาส์ คือมีไพ่ตองและไพ่คู่

และใช่ ฟูลเฮาส์ชนะฟลัช

นั่นไง กูว่าแล้ว!!!

“รอบนี้เท่าไหร่เนี่ย” เจมส์นับเหรียญไปยิ้มไป “สิบสามแกลเลี่ยน แหมลัคกี้นัมเบอร์ด้วยสิ”

“มาแล้ว ๆ วิสกี้ไฟคนแพ้จ้า”

วิสกี้ไฟสามแก้ววางลงตรงหน้าผมด้วยฝีมือรุ่นพี่บ้านสลิธีริน

“ดื่มเลย ดื่มเลย ดื่มเลย!” เสียงเชียร์จากคนในวงไพ่ดังขึ้นซ้ำ ๆ แม้แต่แอนิต้ายังร่วมด้วย

หึ ของแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก กระจอก!

ผมกระดกวิสกี้ไฟทีเดียวสามแก้วท่ามกลางเสียงยุยง รสชาติของมันสมชื่อ กลืนทีแสบคอไปหมด เหมือนโดนไฟแผดเผาหลอดลม

แต่อย่าไปหยอง คืนนี้ยังอีกยาวไกลโว้ยยยย!

“พอแล้วเจมส์ พี่ใช้ดวงหมดแล้วนะ” แอนิต้าพูดกับเจมส์ “ขืนเล่นต่อเสียยับแน่”

“โห พูดงี้พี่รีบลุกเลย” เจมส์ลุกขึ้นพร้อมกับถุงเหรียญที่ตุงกระเป๋า

“บอกแต่เจมส์หรือไง บอกฉันด้วยดิ” ผมดึงแขนแอนิต้าไว้ก่อนที่เธอจะเดินออกไปพร้อมกับเจมส์

“ต้องบอกด้วยหรอ”

“คำว่า ‘มิตรภาพ’ แอนิต้า”

“บอกไปนายก็ไม่ลุกจากตรงนี้อยู่ดี”

“บอกให้วางแผนถูกหน่อยก็ได้ ฉันจะได้หรือเสีย หรือว่าควรนั่งทิศไหนเพื่อเสริมดวง คืนนี้สีนำโชคสีอะไร ถ้าสีแดงฉันไปลากโคลอี้มา ผมแดงของยัยเต่าเฮี้ยนมาก หรือถ้าคืนนี้ฉันดวงตกจะได้ย้ายไปเล่นอีแก่กินน้ำแทน” ผมเซ้าซี้ เมื่อก่อนนะแอนิต้าทักผมทุกอย่าง แค่ก้าวเท้าออกจากห้องก็บอกว่าต้องก้าวข้างไหนก่อน เดี๋ยวนี้งกวิชา บอกแค่เจมส์แฟนตัวเอง ไม่ยุติธรรม!

“นั่งต่อไป” ในที่สุดแอนิต้าก็บอกหลังจากจ้องผมสักพัก “นั่งต่อไป เดี๋ยวพอนายโดนแรงกดดันก็ลุกเองแหละ”

“งง”

นี่มันไม่ช่วยอะไรผมเลยสักกะนิดเดียว

 

 

 

“พี่เบลค ผมว่าพี่ต้องไปว่ะ”

“ออกไปเถอะ ขอร้อง”

“อยู่ไปก็ถ่วงความเจริญคนอื่นเขา ฉันโหวตนายออก”

“ฉันก็โหวต”

“โหวตด้วย”

ผมเข้าใจแล้วว่าแรงกดดันที่แอนิต้าพูดถึงมันหมายถึงอะไร

“อะไรว้า สังคมนี้จะไม่ให้คนมีโชคมีลาภมีที่ยืนหน่อยหรอ” ผมพูดขึ้น ดวงแย่กันเองแล้วมาโทษผมได้ไง

“ให้คนอื่นเขายืนมั่งเหอะพี่” เซดริกบอก “ผมเนี่ยเกือบจะน็อคมืดอยู่แล้ว แต่ก็พี่ก็ฉกฉวยโอกาสนั้นไปจากผม ไม่รู้อ่ะ พี่ต้องไป ไปเดี๋ยวนี้ ไปทันที”

“ใช่ ๆ”

“ออกไปเลย”

“ออกไป”

“ไป๊!!!!”

อย่ารุมได้ไหมวะ...

“เออ ๆ ไปก็ได้ ไล่กันขนาดนี้แล้วอ่ะ” ผมเก็บข้าวเก็บของ (เหรียญคนุต เหรียญซิกเกิ้ล เหรียญแกลเลี่ยน) ให้เรียบร้อย ไม่เหลือซาก ไม่ทิ้งร่องรอย และเดินออกจากบ้านเกิดทั้งน้ำตา

“พี่เบลคอย่าเบะดิ ทำไมต้องทำตัวเหมือนถูกรังแกด้วย” เซดริกพูด

“ก็ถูกรังแกจริง ๆ นี่” ถ้าน้ำตามันสั่งได้ผมจะสั่งให้มันไหลเป็นทางเดี๋ยวนี้แหละ

“นายไม่ได้ถูกรังแกเบลค แต่นายถูกรังเกียจ”

“เฉียบ”

นี่ผมกำลังเป็นผู้ถูกกระทำจริง ๆ หรอ

แล้วผมก็เดินหอบเงินหอบทองออกมาท่ามกลางความดีใจและเสียงเฮของทุกคน รักกันมากแหละดูออก

วงไพ่มีหลายวง แต่ละวงก็เล่นแตกต่างกันไป มีตั้งแต่อีแก่กินน้ำ (เหล้า) สำหรับคนอยากกินเหล้าแต่ต้องการสร้างสตอรี่ในแต่ละแก้ว สลาฟสำหรับมือใหม่หัดเล่น ป๊อกเด้งเกมวัดดวงที่ได้เร็วเสียเร็ว ดัมมี่ลับสมองประลองปัญญาที่ผมเพิ่งโดนไล่เมื่อกี้ และอีกมากมาย แต่วงที่ใหญ่ที่สุดคือโป๊กเกอร์ วงนี้ก็ไล่ผมออกมาเหมือนกัน

“เบลค!” ผมหันไปตามเสียง สกอร์เปียสกำลังเดินมาหาผม “ว่างป่ะ”

“ว่างมาก เพิ่งโดนไล่ออกจากวง”

“สนใจเข้าวงใหม่ไหม ยังต้องการคน”

“วงไร”

“วงฉุบฉีกขา”

“ถามจริงมัลฟอย”

“จริงครับสเปนเซอร์”

สงสัยผมมัวแต่ด่ำดิ่งในวงการไพ่จนไม่รู้ว่าข้างนอกเขาไปถึงไหน เพราะฉุบฉีกขาที่สกอร์เปียสบอกมีคนมามุงดูกว่าครึ่ง ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะแก๊งเรนโบว์ที่แหกแข้งแหกขากันเกือบทั้งแก๊งแล้วแต่ยังฉุบไม่ชนะสักที

“ยอม ยอมแล้ว” คิงยกธงขาว เขาเป็นคนสุดท้ายของทีมและไม่สามารถฉีกขาไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว

“และแชมป์สมัยที่สี่เป็นของมาริลิน!” ฟีลิกซ์ประกาศ ตอนนี้เขากลายเป็นพิธีกรในการแข่งฉุบฉีกขานานาชาติไปแล้ว

“เอาจริงดิ กับมาริลินเนี่ยนะ ทำยังไงก็แพ้” ผมบอกหลังจากเห็นว่าคู่ต่อสู้ของเด็กโบซ์บาตงเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียว แต่สามารถทำให้คนสิบกว่าคนฉีกขาต่อกันเพราะเธอเป่ายิ้งฉุบไม่แพ้เลยสักเป้าเดียว

“ก็ว่าจะไม่เล่น แต่โจนาสอ่ะดิอยากเห็นมาริลินดื่มเหล้า แล้วก็บอกให้ชวนพวกเรามากันหมด”

“ใครแพ้ดื่มเหล้าหรอ”

“ไม่เชิงหรอก ตอนแรกใครแพ้ก็ดื่มปกติ แต่มาริลินไม่แพ้เลยสักรอบ ก่อนหน้านี้ก็ชนะเดิร์มสแตรงก์ทั้งโรงเรียน จะให้ดื่มเหล้ากันหมดก็เปลือง เลยเปลี่ยนเป็นมาริลินคนเดียวที่ต้องดื่มแทน” สกอร์เปียสอธิบายสถานการณ์

ผมพยักหน้า ไม่มีใครชนะมาริลินหรอก

“จะมีใครท้าแข่งกับสาวน้อยมือทองอีกไหมครับ”

“พวกผม ๆ” โจนาสยกมือ

“นายคนเดียวมั้ง” อัลบัสพูดขึ้น

“มันเป็นไปได้จริง ๆ หรอ” จอชพึมพำ “มันต้องแพ้บ้างสิ”

“เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนเป่ายิ้งฉุบเก่งขนาดนี้” ลอร์แกนบอก

“เราเอาไงดี” อีริดานัสหันมาถามพวกผม พวกที่รู้ว่ามาริลินเป็นเลกจิลิเมนส์ “เล่นไปก็เหมือนเดิม ดีไม่ดีคนได้สงสัยมาริลินกันหมด”

“ยัยนั่นก็ไม่ยอมแพ้เลย ทั้ง ๆ ที่ยอมไปสักเป้าก็จบแล้ว” สกอร์เปียสบอก

“ไม่หรอก ไม่ยอมแน่ มาริลินตัดรำคาญเก่งก็จริงนะ แต่ไม่ยอมแพ้ทั้งที่ตัวเองรู้ทางชนะแน่” อัลบัสแย้ง “เธอมีอีโก้”

“อ้าว ตอนแรกคิดว่าที่ไม่ยอมแพ้สักทีเพราะไม่อยากดื่มเหล้าซะอีก” ไลแซนเดอร์พูดขึ้น

“เปล่า ก่อนหน้านี้ก็ดื่มไปหน่อยนึงแล้ว คงจะกรึ่ม ๆ นั่นแหละ ไม่งั้นมาเล่นอะไรแบบนี้หรอก” อีริดานัสบอก

“แกล้ง ๆ เล่นไปแล้วกัน โจนาสมันจะไปฉุบแล้วน่ะ” ผมตัดจบ เพราะโจนาสโบกมือเรียกพวกผมแล้ว

“รอบนี้เป็นทีมปีห้าหรอเนี่ย” ฟีลิกซ์แซว “ถ้างั้นก็เชิญคนแรกเลย”

โจนาสออกไปแข่งเป็นคนแรก แน่นอนว่ามาริลินชนะสบาย เดินถอยหลังทีละก้าวจนขาโจนาสไปไม่ถึง คนต่อไปคือลอร์แกน จอช ไลแซนเดอร์ อีริดานัส สกอร์เปียส และอัลบัส ตามลำดับ สี่คนหลังรู้ผลอยู่แล้วเลยฉุบแบบขอไปที จนอัลบัสสุดขาแล้วผมถึงเข้าไปแข่งต่อ

บอกตรง ๆ นะ ไม่ต้องเป็นมาริลินก็ได้ ปกติผมก็เป่ายิ้งฉุบไม่ชนะใครอยู่แล้วอ่ะ

“ไม่เบื่อหรอ” ผมถามเธอ

“มาก”

“งั้นก็แกล้งแพ้ดิ”

“ไม่”

“งั้นเธอก็ต้องยอมฉุบอย่างนี้ไปทั้งคืนอ่ะนะ”

“อือ”

ประหยัดคำพูดจังวะ สงสัยเบื่อจริง เริ่มหาวแล้วด้วย

“ใกล้จบแล้วมั้ง ขาฉันเริ่มแหกไม่ไหวแล้ว” ผมบอก น่าจะอีกประมาณสามเป้าก็เกินลิมิตของผมแล้ว

“ไอ้เบลค อย่าแพ้นะเว่ย!” โจนาสตะโกนมาจากจุดเริ่มต้น

“ถ้ามันจะชนะมันก็คงชนะตั้งแต่นายแล้วไหม!” ผมตะโกนกลับ

“โคลอี้!” โจนาสเรียกโคลอี้ที่เพิ่งเดินมาดูกับเดวิด “เธอต่อเบลคนะ!”

“ห้ะ?” โคลอี้ทำหน้างง

“ไปเป่าต่อเบลค!”

ไอ้นี่ก็ไม่ยอมแพ้เนอะ ฉีกขากันแปดคนแล้วเนี่ย

“พวกนายเป่ายิ้งฉุบจริงจังกันไปไหม” โคลอี้เดินมาทางผม พลางมองผู้ชายวัยสิบห้ากำลังฉีกขาต่อกันไปเรื่อย ๆ จนถึงโจนาส

“นั่นสิ” มาริลินพยักเห็นด้วย

“เธอก็ด้วยยัยผมทอง แกล้ง ๆ แพ้หน่อย” ผมบอก

“ไม่”

เออ เอาเข้าไป

“โคลอี้ เธอฉุบเป้าเดียวพอ” ผมบอกเพื่อนผมแดง

“ไม่เป็นไร สบายมาก ฉันฉีกขาได้ร้อยแปดสิบองศาเผื่อนายไม่รู้” โคลอี้บอก

“เป้าเดียวก็พอ พวกฉันฉีกขากันจนเป้าจะแหกตามแล้วเนี่ย”

“เอางั้นก็ได้ เป้าเดียวเนอะ”

“เสร็จยัง? เป้ากางเกงจะขาดแล้วโว้ย” ไลแซนเดอร์พูดขึ้น

“ยัยเต่ามาต่อเลย ฉันสุดขาแล้ว” ผมบอกโคลอี้

“แต่แข่งกับเธอก็ไม่สนุกสิ รู้หมดอยู่แล้วนี่นา” โคลอี้พูดเบา ๆ ก่อนจะฉุบกับมาริลินเป็นเป้าสุดท้ายของทีม

“...”

“...”

“...”

“...”

“เดี๋ยวนะ” มาริลินพูดขึ้น

“สุดยอด! ชนะแล้ว ชนะมาริลินแล้ว!” ฟีลิกซ์ประกาศ

“เห้ย จริงดิ” สกอร์เปียสตาโต

“โคลอี้ชนะหรอ” จอชถามขึ้น

ผมมองผู้หญิงสองคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้างง แต่งงที่สุดคงเป็นมาริลิน พวกผมค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน พร้อม ๆ กับเช็คเป้ากางเกงไปด้วย

“เธอจะออกค้อนไม่ใช่หรอ” มาริลินถามโคลอี้

“ก็ใช่”

“แล้วทำไมมือออกกรรไกร”

“ฉันไม่รู้ ในหัวคิดว่าจะออกค้อนแต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมือมันออกกรรไกร” โคลอี้พูดตาแป๋วพลางเกาหัวไปด้วย

สรุปคือ ยัยโคลอี้อ๊อง จะออกค้อนแต่มือดันไปออกกรรไกร เลกจิลิเมนส์ที่ว่าแน่ก็ต้องแพ้เมื่อเจอคนแบบโคลอี้

เกมชุบฉีกขาในค่ำคืนนี้จบลง และมาริลินได้ดื่มเหล้าสมใจโจนาส

ทุกคนว่าเพื่อน ๆ จะให้อภัยผมหรือยัง ผมว่าผมไม่เหมาะกับการไปก๊งเหล้าตามที่ฟีลิกซ์ชวน ไม่เหมาะไปโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่หน้าเวทีกับไลแซนเดอร์ ไม่เหมาะกับอะไรทั้งนั้น

 

ยกเว้นวงไพ่...

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

Talk w/ me:

เขียนฉากงานเลี้ยงมาตั้งแต่ธันวา 4 เดือนผ่านไปเพิ่งจะจบ

มาแล้วนะ มาๆหายๆอย่าเพิ่งดีใจไป สนามรบของฉันยังไม่จบ T^T

แน๊! รู้นะว่าอยากรู้เรื่องตัวละครที่เหลือ แต่ทำไงได้ เบลคมันสิงอยู่แต่ในวงไพ่ไม่ยอมออกไปดูโลกภายนอก ไว้ค่อยอัพเดตพร้อมไอ่เด็กผีพนันละกันเนอะ

 

สุดท้ายนี้ ไม่ได้มีเจตนายุยงส่งเสริมสิ่งอบายมุขในสถานศึกษาหรือสถานที่อื่นแต่อย่างใด เขียนมาเพื่ออรรถรสในการอ่านทั้งสิ้น หากผิดพลาดต้องขออภัย และน้อมรับคำติชม

ปล. รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ รอคอยวันที่จะได้ออกไปดื่มชาไข่มุก กินชาบูหมูกระทะ ดูคอนเสิร์ต และกิจกรรมอีกมากมาย รักทุกคน

 

 

#ผมเบลคผมเป็นคนดี
21-04-2020
-jujuly-

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 269 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,696 ความคิดเห็น

  1. #2584 icesupicha (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:39

    น้องงง อ๊องได้น่ารักมาก มือกับใจไม่สามัคคีกันเลย 5555

    #2,584
    0
  2. #2581 Theheartbroken0 (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:25
    รอตอนถัดไปคับไรท์
    #2,581
    0
  3. #2577 cxtttt (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 22:49
    ฮือออ สนุกมากเลยยย
    #2,577
    0
  4. #2576 LittlePearl101 (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 10:05

    ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ค่ะ ได้แรงบันดาลใจอยากจะไปแต่งเป็นเรื่องของตัวเองบ้าง ของเราตัวละครเด่นก็อยู่เรเวนคลเหมือนกัน รุ่นลูกแฮร์รี่เหมือนกันด้วย อะฮืออออ อยากให้มีเจ้าเบลคแวบๆมาอยู่ในเรื่องด้วย~😂😆💙💕

    #2,576
    0
  5. #2575 Tearpraewa (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 18:11

    ระหว่างรอไรท์อัพนั้น ก็อ่านเรื่องนี้วนไป 4 รอบแล้ว

    #2,575
    0
  6. #2571 Bad_Quinn (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:16
    โดนไล่จากวงไพ่มาฉุบฉีกขา โอ้ย555555555555555
    #2,571
    0
  7. #2561 ssswp (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 19:17

    คือเราอ่านตั้งแต่ตอนแรกเลย อ่านเพลินมากก

    #2,561
    0
  8. #2560 Sun&Moon (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 17:11
    คือฮาไม่ไหวแล้ว ทั้งดอมปวดขี้ เบลคพูดภาษาเทย เบลคดวงดีจนถูกไล่ ฉุบฉีกขาอีก โอ๊ยยยยยย55555555555
    #2,560
    0
  9. #2559 frist star (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 01:06
    รอโมเม้น คือขำมากบทนี้555
    #2,559
    0
  10. #2554 VelonaWhite-1989 (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 09:27
    ในที่สุดดดด
    #2,554
    0
  11. #2553 kiume (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 02:58
    สมการรอคอยค่ะ เหมือนอยู่ในงานเลี้ยงด้วยจริงๆ เลยนะเนี่ยยย
    #2,553
    0
  12. #2552 myQ_min (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 01:52

    ผีพนันเข้าสองรรค่ะ

    #2,552
    0
  13. #2525 Gemini Girl (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 12:41
    คิดถึงนังเบลคมากกก ปล.ขอตอนสวีทแฟนบ้างง
    #2,525
    0
  14. #2524 Ren BO Melody Btob (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:48
    เพลย์บอยน้ำส้ม โด่....555+
    #2,524
    0
  15. #2523 ขี้เกียจสุดๆ (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 11:15
    หลุดขำตรงเหมืินเพลย์บอยแต่มือถือน้ำส้ม 55555555555555555555555555555555555555555
    #2,523
    0
  16. #2522 bananacrispy (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 09:32
    เอ็นดูเบลค ดวงดีจัดจนทั้งวงรังเกียจ...555
    ว่าแต่ "ฉุบฉีกขา" นี่มาเหนือมากอ่ะ ไรท์คิดได้ไง
    #2,522
    0
  17. #2521 Mona-ZeeN (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 10:08
    อยากรู้ความลับบ้านเบลคแล้วววว
    #2,521
    1
    • #2521-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      23 เมษายน 2563 / 15:47
      ปีเจ็ด!
      #2521-1
  18. #2520 bethegoodgirrls (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 02:25
    จะมีตอนที่เบลคเล่นดนตรีไหมคะแงงงงง
    #2,520
    2
    • #2520-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      23 เมษายน 2563 / 15:47
      คงต้องถามเจ้าตัวก่อน น้องเล่นอะไรเป็นมั่ง55555
      #2520-1
  19. #2519 Slammer15 (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:28
    ฮาความปวดขี้ของสาวสวย ๆ อย่างดอมมาก 5555

    เกมนี้ทำให้เราเกร็งขาแทนหนุ่ม ๆ เลย
    #2,519
    1
    • #2519-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      22 เมษายน 2563 / 23:27
      คนสวยก็ปวดขี้เป็น 555555
      #2519-1
  20. #2518 มินชูก้า (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:26
    แงงงงง เรารักเรื่องนี้มากๆเลยย บรรยายดีมากๆเลย
    #2,518
    1
    • #2518-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      22 เมษายน 2563 / 23:26
      งื้อ ขอบคุณมากๆค่ะ กำลังใจ!
      #2518-1
  21. #2517 นักอ่านยามวิกาล (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 16:22
    เย่ ๆ ๆ มาแล้ว
    #2,517
    1
    • #2517-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      22 เมษายน 2563 / 23:26
      มาแล้วค่าาาา
      #2517-1
  22. #2516 fafame235 (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 14:58
    คิดถึงไรท์มากมาย แอแง
    #2,516
    1
    • #2516-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      22 เมษายน 2563 / 23:25
      คิดถึงเหมือนกันนน อุแงงง
      #2516-1
  23. #2515 BK_Bkind (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 13:17
    คิดถึงไรต์ ฉุบฉีกขาคือ เอ็นดู55555555
    #2,515
    1
    • #2515-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      22 เมษายน 2563 / 23:25
      การละเล่นใหม่ของเด็กฮอกวอตส์ 555555
      #2515-1
  24. #2514 Violet Renei (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 12:30

    เย้~~มาแล้วว คิดถึงง~~

    #2,514
    1
    • #2514-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      22 เมษายน 2563 / 23:25
      มาแน้ววววว
      #2514-1
  25. #2513 Pai.R (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 12:23
    ฉุบฉีกขา! ถามจิงนะพวกเตง 555555555555555555
    #2,513
    1
    • #2513-1 jujuly(จากตอนที่ 87)
      22 เมษายน 2563 / 23:24
      ขายาวๆต้องใช้ให้เป็นประโยชน์! 55555555
      #2513-1