FROM TIME TO TIME [Draco x OC] [End]

ตอนที่ 9 : บทที่ 7 | หนุ่มเมายิ้มกับสาวเมาเบียร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 302 ครั้ง
    22 พ.ค. 60


บทที่ 7 | หนุ่มเมายิ้มกับสาวเมาเบียร์



          แล้วช่วงเวลาที่ฉันชอบก็มาถึง คริสต์มาสไงล่ะ ปีนี้พิเศษตรงที่ว่าวันมะรืนจะมีงานเลี้ยงขึ้น ไม่งั้นคนคงไม่อยู่ฮอกวอตส์เยอะขนาดนี้หรอก เห็นแล้วก็ดูอบอุ่นไปอีกแบบ สาวๆหลายๆคนเริ่มพูดถึงชุดที่จะใส่ไปงาน ทำผมทรงอะไรดีหรือแม้กระทั่งไปงานกับใคร ตอนนี้หลังคาของปราสาทเต็มไปด้วยหิมะ บริเวณสนามก็มีหิมะที่ตกลงมาจนทับกันหนาเตอะ ต้นวิลโลว์ก็ขยับกิ่งเพื่อสลัดหิมะออกไป ทางเดินในปราสาทมีช่อมิสเทิลโท และต้นคริสต์มาสจิ๋วตกแต่งอยู่ ฉันที่กำลังเดินไปห้องโถงกับลูน่ามองบรรยากาศโดยรอบอย่างอารมณ์ดี เพดานที่ห้องโถงก็มีหิมะตกลงมาแต่ยังไม่ทันถึงพื้นมันก็หายไปด้วยเวทย์มนต์ ฉันนั่งประจำโต๊ะพร้อมลูน่าและเริ่มลงมือทานอาหารเช้า

          "นี่คริสติน บ่ายนี้จินนี่ชวนไปฮอกส์มี้ด เห็นว่าจะไปดูเครื่องประดับแล้วก็หาของขวัญให้แฮร์รี่น่ะ"

          "อื้ม ไปสิ กำลังอยากกินบัตเตอร์เบียร์อุ่นๆพอดี" จะว่าไปฉันยังไม่หาของขวัญให้พี่เดรโกเลย ไหนจะเพื่อนๆฉันอีก เอาเป็นว่าไปซื้อวันนี้ทีเดียวเลยละกัน

          "คริสตินนนนนนนน" ฉันมองไปทางต้นเสียง ก่อนจะเจอฟีโอนาที่วิ่งถลามาหาฉัน

          "ใจเย็นฟีโอนา เดี๋ยวก็ล้มหรอก"

          "เธอ เธอนี่โคตรโชคดีเลยอ่ะ เธอได้สิ่งที่ผู้หญิงเกือบทั้งฮอกวอตส์อยากได้เลยนะ"

          "เธอหมายถึงอะไร"

          "แหม่ ก็มัลฟอยไง อย่ามาทำหน้างงนะ เขาลือกันไปหมดว่าเธอกับเดรโก มัลฟอยเมคเลิฟกันที่เต้นท์นักกีฬา จนเขาต้องเข้าห้องพยาบาลเพราะมือซ้น"

          "ห้ะ! เดี๋ยวก่อนฟีโอนา เธอไปได้ยินมาจากไหน"

          "จากไหนไม่สำคัญสาวน้อย ฉันละอิจฉาเธอจริงๆ แล้วไหนบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันไง เธอนี่ก็ใช่ย่อยนะ" ฉันมองหน้าลูน่าอย่างงงๆ ทำไมช่วงนี้มันมีข่าวอะไรอย่างนี้บ่อยจัง ตั้งแต่ข่าวที่ฉันคบกับพี่เดรโก จูบกับเขา และล่าสุด! มีเซ็กส์เนี่ยนะ

          "เธอไม่เล่าให้ฉันฟังเลยนะ แอบน้อยใจนะเนี่ย"

          "โธ่ลูน่า เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะ" ใครมันขยันปล่อยข่าวเนี่ย!

          "เฮ้ คริสติน เธอกับเขาถึงขั้นนั้นแล้วหรอ" อยู่ๆจินนี่ก็เดินมาถามฉันอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

          "นี่เธอก็เชื่อหรอจินนี่" ฉันที่กำลังไว้อาลัยกับตัวเองเหลือบไปเห็นคนที่เพิ่งเข้าห้องโถงมา พี่เดรโกและเพื่อนของเขา ให้ตายสิ ฉันรู้แล้วล่ะว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวนั่น คนเดียวกับที่บอกคนทั้งโรงเรียนว่าฉันกับพี่เดรโกกำลังคบกันไง เบลส ซาบินี่! และตอนนี้เขากำลังยักคิ้วมาให้ฉัน เนี่ยหรอแผนที่เขาจะช่วย เหมือนเขากำลังทำลายชื่อเสียงฉันมากกว่านะ ป่านนี้คนจะมองฉันยังไงเนี่ย!



          ฉันกำลังประมาทหน้าหนาวของที่นี่อย่างแรง ฉันไม่คิดว่ามันจะมีลมฉันเลยไม่ได้พันผ้าพันคอมาและตอนนี้หลังจากที่พาจินนี่ดูเครื่องประดับ หาของขวัญให้แฮร์รี่ ส่วนฉันก็หาของขวัญให้พี่เดรโกกับทุกคนเสร็จ เราก็กำลังเดินฝ่าความหนาวและกองหิมะมาที่ร้านไม้กวาดสามอันพร้อมลูน่า จินนี่ และเฮอร์ไมโอนี่ที่มาร่วมด้วย เรานั่งโต๊ะสี่คนที่ยังว่างอยู่ก่อนที่ฉันจะอาสาลุกไปสั่งให้

          "บัตเตอร์เบียร์4แก้ว ใส่ขิง2แก้ว โต๊ะ3ค่ะ" ฉันชอบกินบัตเตอร์เบียร์ใส่ขิงเหมือนเฮอร์ไมโอนี่ เพราะมันจะเผ็ดๆร้อนๆ กินแล้วรู้สึกอุ่นขึ้นมาเลยล่ะ ฉันเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ และเฮอร์ไมโอนี่ก็เริ่มพูดถึงงานเลี้ยงวันมะรืนที่จะจัดขึ้น

          "วันงานฉันต้องยุ่งมากแน่ๆ ต้องลงมาคุมงานแล้วก็ต้องกลับหอไปแต่งตัวอีก"

          "เธอจะแต่งตัวที่หอประธานหรือหอกริฟฟินดอร์" จินนี่ถามเฮอร์ไมโอนี่

          "หอกริฟฟินดอร์แหละ และเธอต้องช่วยฉันแต่งด้วย" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ "คริสติน อย่าลืมล่ะว่าต้องเต้นรำเปิดงานด้วยนะ"

          "อื้ม พี่เดรโกบอกฉันแล้ว ห่วงรอนเถอะเธอน่ะ" คนที่ต้องห่วงน่ะคือรอน หมอนั่นชอบทำอะไรเซ่อๆแบบที่ใครก็คาดไม่ถึง

          "นั่นสิ ฉันล่ะห่วงตาทึ่มนั่นจริงๆ" ไม่นานบริกรก็นำบัตเตอร์เบียร์มาเสิร์ฟ อ่าาา อุ่นจังเลย

          "นี่คริสติน เธอกับมัลฟอยนี่ยังไง ตกลงคบกันยัง" เฮอร์ไมโอนี่ถามขึ้น

          "ยังหรอกเฮอร์ไมโอนี่ ฉันกำลังพยายามจีบอยู่"

          "เธอแน่ใจนะ"

          "แน่ใจสิ ทำไมล่ะ"

          "ก็วันที่นายนั่นแข่งควิดดิช เขาเดินยิ้มจนปากจะฉีกถึงใบหูกลับมาที่หอประธานแล้วก็บอกกับฉันว่า 'เกรนเจอร์ เพื่อนเธอทำฉันหุบยิ้มไม่ได้เดี๋ยวนะ นั่นใช่วันที่เธอกับเขาทำอะไรกันที่เต้นท์รึเปล่า"

          "โอ้ยเฮอร์ไมโอนี่ เธอคิดว่าฉันมีอะไรกับเขาจริงๆหรอ เบลสเป็นคนปล่อยข่าว และฉันยังซิงอยู่!" เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้ารับรู้ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเขาก็หยุดยิ้มไม่ได้เหมือนกัน

          "เธอยิ้มอะไรน่ะ หน้าเริ่มแดงนะคริสติน เมาแล้วหรอ" ลูน่าพูดขึ้น ฉันเลยจับหน้าตัวเอง

          "ป่าว ฉันเขินน่ะ กำลังรู้สึกดีสุดๆเลยล่ะ"

          "ฉันพนันได้เลยไม่เกินสามเดือนเธอกับมัลฟอยได้ตกลงปลงใจกันแน่ๆ" จินนี่พูด

          "แหม่งั้นฉันต้องดื่มฉลองหน่อยแล้วหล่ะ บัตเตอร์เบียร์ใส่ขิงอีกสองแก้วค่า!"

          "ฉันว่ายัยนี่เริ่มเมาแล้วล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่หันไปกระซิบกับจินนี่และลูน่า

          "ไม่มาววว พวกเธอนิ ฉันได้ยินนะ" ฉันเมาที่ไหนกัน คอแข็งจะตายย~



Draco's part
          ผมอยากจะบอกว่านี่มันแปลกมาก หลายวันก่อนอยู่ๆวีสลีย์ก็เดินลับๆล่อๆมาหาผม ทำหน้าตาน่าสงสารแล้วบอกกับผมว่าให้ช่วยสอนเต้นรำแบบไม่ให้ขายหน้าให้หน่อย ถ้ามันกล้ามาขอ ผมก็กล้าสอน ยังดีที่วีสลีย์ยังพอมีพื้นฐานอยู่บ้างทำให้ใช้เวลาแค่ไม่กี่วันก็พอจะเต้นแบบไม่อายใครได้แล้ว และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมกำลังเดินไปฮอกส์มี้ดกับวีสลีย์และพอตเตอร์ เจ้าหัวแดงนั่นยืนยันที่จะเลี้ยงบัตเตอร์เบียร์ผม แล้วมันก็เซ้าซี้อยู่นั่นผมเลยต้องมากับมันพร้อมไอ้หัวแผลเป็น เมอร์ลินเป็นพยานผมกำลังไปดริ๊งค์กับสองคนนี้ใช่มั้ย ให้ตายเถอะ หลังจากที่ผมกับเพื่อน เพื่อนหรอ แสลงปากจัง เอาเป็นว่าผมเป็นเกรนเจอร์จำเป็นละกัน หลังจากที่กินกันเสร็จสองคนนี้ก็อยากจะซื้อของขวัญให้แฟนตัวเอง ผมเลยต้องตามไปอย่างช่วยไม่ได้ และคนอย่างเกรนเจอร์คงจะดีใจไม่น้อยถ้าได้ของขวัญเป็นหนังสือสักเล่ม เจ้าวีเซิลเลยจัดการซื้อหนังสืออัตชีวประวัติพ่อมดแม่มดที่มีชื่อเสียงในศตวรรษนี้ ที่เพิ่งวางขายโดยให้เหตุผลว่า 'เฮอร์ไมโอนี่ต้องยังไม่ได้อ่านแน่ๆ' ก็จริงของมัน ส่วนพอตเตอร์ก็กำลังดูถุงมือกันหนาวให้วีสลีย์น้อย ไอ้พวกมีแฟน เหมือนมากับธีโอไม่มีผิด นิสัยมัวแต่ยุ่งกับแฟนจนลืมว่าผมมาด้วยน่ะ ผมเดินดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนมาถึงพวกผ้าพันคอ มันทำให้ผมนึกถึงคนคนนึงที่ชอบลืมใส่ผ้าพันคอตอนหน้าหนาว

          "นายก็หาของให้แฟนหรอมัลฟอย" พอตเตอร์เข้ามาทักผมที่กำลังหยิบผ้าพันคอผืนหนึ่งขึ้นมาดู

          "แหม่ๆ แล้วทำเป็นรำคาญพวกเรา ผืนที่นายถือก็สวยดีนะ แต่ลายเยอะไปหน่อยสำหรับคริสติน" วีสลีย์เสนอ

          "นั่นสินะ" ผมดูผืนอื่นๆไปเรื่อยๆ อย่างคริสตินน่ะเหมาะกับอะไรเรียบๆ จนผมไปสะดุดตากับผืนสีเทาหม่นแกมฟ้า ซึ่งมันน่าจะเข้ากับสีผมและตาของเธอ ผมจัดการซื้อผืนนั้นและให้ร้านห่อให้อย่างดี ผมกับพอตเตอร์และวีสลีย์ออกมาจากร้านและเจอเข้ากับเลิฟกู๊ดพอดี

          "โอ้ขอบคุณเมอร์ลินที่เจอพวกนายพอดี คริสตินน่ะ..."

          "ฉันอยากกินอีกแก้วนี่หน่าาา~" เลิฟกู๊ดยังพูดไม่ทันจบเสียงที่ผมคุ้นเคยก็ดังขึ้น คริสตินกำลังเดินมาโดยมีวีสลีย์น้อยกำลังลาก ผมขอใช้คำว่าลากนะ เพราะเจ้าหล่อนทำอย่างที่ว่าจริงๆ ส่วนเกรนเจอร์ก็กำลังดันหลังคริสตินอีกที บอกที่ว่ายัยเด็กนี่เป็นอะไร ทันทีที่เธอเห็นผมเธอก็ยืนตัวตรงขึ้นมาเฉยๆ แล้วก็ยิ้มขึ้น แหม่ ยิ้มน่ารักชะมัด

          "พี่เดรโกกก~" คริสตินพูดและวิ่งเข้ามากอดผมที่ไม่ทันตั้งตัวจนเซนิดหน่อย

          "อุ้ก! เบาๆสิคริส ฉันจุก"

          "ก็มันคิดถึงพี่นี่หน่าาา" เธอลากเสียงอย่างขี้อ้อน โว้ยยยย ใครสั่งใครสอนให้ทำอย่างนี้กับผู้ชายวะ

          "เห้อให้ตาย ดีนะที่เจอนายมัลฟอย ยัยนี่ดื้อชะมัด" เกรนเจอร์บอกผม

          "วันหลังฉันจะสั่งน้ำเปล่าให้เธอกิน ปกติกินแค่แก้วเดียวก็เริ่มไม่รู้เรื่องแล้ว" วีสลีย์น้อยบ่นยัยขี้อ้อนที่ยังกอดเอวผมไม่ยอมปล่อย

          "พวกเธอทำยัยนี่เมาหรอ นรกชัดๆ สาบานว่าครั้งหนึ่งคริสตินเคยเดินเอามือมาละเลงหัวฉัน เพราะคิดว่าเป็นครุกแชงส์" วีสลีย์พูดขึ้น ทำไมคริสตินถึงชอบไปยุ่งกับไอ้วีเซิลนี่จัง หงุดหงิด

          "ยังไงนายก็ดูแลต่อด้วยละกันมัลฟอย ท่าทางจะไม่ยอมปล่อยนายแล้วนั่นน่ะ" วีสลีย์คนน้องบอก

          "งั้นพวกฉันกลับปราสาทก่อนละกัน" พอตเตอร์บอกผม ผมจึงพยักหน้าให้

          "คริสตินของพวกนี้เดี๋ยวฉันเอาไปไว้บนเตียงเธอนะ" เลิฟกู๊ดบอกเพื่อนร่วมบ้าน

          "โอเคเลยยย อย่าให้พวกนาเกิ้ลส์เอาไปน้าลูน่า~" แล้วพวกนั้นก็มุ่งหน้ากลับปราสาท ตอนนี้ก็เหลือผมกับคริสติน ผมยันตัวเธอให้ยืนตรงๆ และพบว่าหน้าเธอนั้นแดงอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าเพราะเมาหรือว่าหนาวกันแน่ โอ้ให้ตายสิ เธอลืมใส่ผ้าพันคออีกแล้ว ผมตัดสินใจถอดผ้าพันคอของผมออกแล้วพันให้เธอแทนผืนที่ผมเพิ่งซื้อให้ ของขวัญก็ต้องให้วันคริสต์มาสสิ จริงมั้ย

          "อุ่นขึ้นแล้ววว" เธอยิ้มจนตาหยีมาให้ผม เห้อ ทำไมช่วงนี้รอยยิ้มของเธอถึงมีผลต่อผมนักนะ

          "แล้วพี่ไม่หนาวหรอออ"

          "ไม่เท่าเธอหรอก ใส่ไปเถอะ" ผมกระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้นอีก เพื่อเธอจะได้ไม่หนาว "ไปเดินเล่นมั้ย"

          "อื้มๆ" เธอพยักหน้าขึ้นลงอย่างกระตือรือร้น ผมจับมือเธอเพื่อพาเดิน มือเธอเย็นจนผมต้องกุมมือเธอแล้วยัดใส่กระเป้าเสื้อโค้ทตัวหนาของผมเพื่อเพิ่มความอบอุ่น เราเดินกันไปเรื่อยๆตามถนนของหมู่บ้าน มีนักเรียนฮอกวอตส์ประปราย ท่าทางผมกับคริสตินคงตกเป็นขี้ปากชาวบ้านอีกแหงเลย ข่าวล่าสุดนี่ตลกเป็นบ้า มีเซ็กส์จนมือซ้นเนี่ยนะ ผมหัวเราะกับข่าวงี่เง่านั่น ตั้งแต่เปิดเทอมมาผมก็ไม่รู้ว่าทำไมคนถึงคิดว่าผมกับเธอกำลังคบกัน เราเจอกันก็ไม่ได้บ่อยขนาดนั้น แถมตอนนี้ผมก็อ่านหนังสือหนักขึ้นเพื่อเตรียมสอบ ส.พ.บ.ส. ที่กำลังจะถึงอีกไม่กี่เดือน ผมมองคู่เต้นรำในวันมะรืนที่กำลังเดินไปเตะหิมะไป

          "ง่วงอ่ะ"

          "เธอว่าไงนะ"

          "ฉันง่วงอ่ะ"

          "งั้นกลับกันเถอะ" ผมเดินนำแต่เธอไม่เดินตามมา คริสตินมองหน้าผมก่อนที่เธอจะยิ้ม อีกแล้ว ยิ้มนั่นอีกแล้ว

          "อยากนอนตอนนี้เลย"

          "..."

          "ขอขี่หลังหน่อย นะๆ พี่เดรโก น้าาา~" เธอเขย่าแขนแล้วพูดเสียงเล็กเสียงน้อยอย่างกับเด็กๆ ผมมองท่าทางนั่นอย่างเอ็นดู จะไม่ให้ใจอ่อนได้ไง

          "รู้แล้วๆ ขึ้นมา" ผมย่อตัวลงให้เธอกระโดดขึ้นมา น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นและลมหายใจที่กำลังเป่ารดต้นคอทำให้รู้ว่าเธอได้ขึ้นมาแล้ว ผมสอดแขนเข้ากับขาของเธอเพื่อกันไม่ให้เธอร่วงลงไป

          "ขอบคุณนะคะ" เธอพูดอยู่ข้างๆหูผม จากนั้นเธอก็เอาคางเกยไหล่พร้อมกับน้ำหนักที่เหมือนจะทิ้งตัวมากขึ้น หลับไปแล้วสินะ ผมเดินแบกเธอมาจนถึงตัวปราสาท หอเรเวนคลออยู่สูงเกินกว่าที่ผมจะแบกเธอขึ้นไปได้ ไหนจะต้องตอบคำถามก่อนจะเข้าห้องนั่งเล่นอีก ผมเลยตัดสินใจไปที่ห้องพยายาลแทนเพราะมาดามพรอมฟรีย์คงดูแลเธอได้ดีกว่า

          "สวัสดีคุณมัลฟอย แล้วนั่นคุณชาฟีกเป็นอะไร" มาดามทักทาย และถามถึงคริสตินทันทีที่สังเกตเห็นว่าผมพาเธอมาด้วย

          "เมานิดหน่อยน่ะครับ แต่ตอนนี้หลับไปแล้ว"

          "จริงๆเลยเด็กพวกนี้ มาๆ วางเธอลงเตียงนี้เลย" ผมค่อยๆหย่อนเธอลง ก่อนที่มาดามจะเป็นคนถอดเสื้อนอกของเธอออก แล้ววางพาดไว้ที่ราวเตียง

          "เธอตื่นเมื่อไหร่ฉันจะนำยาแก้แฮงค์ให้" เธอบอกแค่นั้นก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ ผมคลายผ้าพันคอเธอให้หลวมขึ้น เพราะในปราสาทนั้นอุ่นกว่าข้างนอก จะว่าไปผ้าพันคอผมก็เข้ากับเธอดีนะ ผมหัวเราะกับความคิดนั่น

          "เธอนี่มันตัวยุ่งจริงๆ" ผมยีหัวคริสตินให้มันยุ่งเล่นๆ สภาพนี้เธอตื่นขึ้นมาโวยผมไม่ได้หรอกใช่มั้ยล่ะ
End Draco's part



          กลิ่นแบบนี้ เพดานแบบนี้ ห้องพยาบาลงั้นหรอ ฉันค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่ง และมองไปรอบๆ ห้องพยาบาลจริงๆด้วย

          "คุณชาฟีก ดีใจที่ตื่นสักที เพื่อนๆคุณนี่เจี๊ยวจ๊าวทุกคนเลย เอ้านี่ ดื่มซะ" มาดามพรอมฟรีย์ยื่นถ้วยยาสีตุ่นๆมาให้ฉัน หวังว่ารสชาติมันจะพอกลืนได้นะ

          อึกๆ แหวะ ฉันทำหน้าเหยเกอย่างไม่ปิดบัง รสชาติห่วยแตกชะมัด

          "จริงๆเลยพวกเธอนี่ ทำหน้าให้ดีกว่านั้นได้รึเปล่า เธอไปได้แล้วละ ได้เวลามื้อค่ำพอดี"

          "เอ่อ มาดามคะ คือหนูมาที่นี่ได้ยังไงอ่ะคะ" ฉันออกจะงงๆตัวเองที่อยู่ๆก็ตื่นมาในห้องพยาบาล

          "คุณมัลฟอยน่ะสิ เขาพาเธอมาเห็นบอกว่าเมาเลยพามาที่นี่"

          "ขอบคุณค่ะ" เมาหรอ ฉันค่อยๆนึกเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แล้วมันก็ค่อยๆไหลมา โธ่เมอร์ลิน แล้วฉันจะมองหน้าพี่เดรโกยังไง ทั้งเขินทั้งอายเลยให้ตายสิ ฉันลุกลงจากเตียง หยิบเสื้อที่พาดไว้แล้วเดินออกไป ขาของฉันมุ่งตรงไปที่ห้องโถง ฉันล่ะเกลียดเวลาเข้าห้องนี่สายชะมัด ทำไมจะต้องปิดประตูด้วยนะ พอเปิดมันก็จะกลายเป็นจุดสนใจน่ะสิ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดประตูให้เบาที่สุด แต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไร ทั้งนักเรียนและเหล่าอาจารย์ส่วนใหญ่หันมามองก่อนจะหันไปรับประทานอาหารกันต่อ แต่พวกนักเรียนบางคนนี่สิ จ้องฉันแล้วก็หันไปซุบซิบกันต่อ ฉันต้องเดินฝ่าเสียงซุบซิบนี่ไปหาลูน่าที่นั่งอยู่มุมหนึ่งที่โต๊ะเรเวนคลอ

          "นั่นชาฟีกนี่ เธออยู่เรเวนคลอไม่ใช่หรอ"

          "ไม่บอกก็น่าจะรู้นะว่าผ้าพันคอใคร"

          "ฉันอยากมีแฟนที่แลกผ้าพันคอกันใส่บ้างจัง"

          "เดรโก มัลฟอยตีตราจองเธออย่างนี้เลยหรอ โจ่งแจ้งเกินไปแล้ว"


          เสียงซุบซิบทำให้ฉันต้องก้มลงดูที่คอตัวเอง พระเจ้า ผ้าคอสริธีรินนี่ มาอยู่กับฉันได้ยังไงอ่ะ ฉันหันไปทางโต๊ะสริธีรินก่อนจะมองหาคนที่คาดว่าจะเป็นเจ้าของผ้าพันคอผืนนี้ เขากำลังมองมาที่ฉันเช่นกัน พี่เดรโกยกยิ้มเพื่อทักทายฉัน ฉันจึงยิ้มน้อยๆกลับไปให้เขา ก่อนจะเดินไปหาลูน่า

          "เป็นไงบ้าง หายแล้วใช่มั้ย" ลูน่าถามขึ้น

          "ตั้งแต่กินยาที่มาดามพรอมฟรีย์ให้ก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ"

          "แต่ว่าเธอนี่ก็ใช้ได้นะ ไปทำอีท่าไหนถึงได้ผ้าพันคอมาล่ะ"

          "อย่าถามเลยลูน่า ภาพมันเลือนลางมาก ฉันก็ยังงงๆตัวเองอยู่เหมือนกัน"

          "ช่วงนี้เธอมีอะไรที่คาดไม่ถึงบ่อยเลยนะ" ใช่ลูน่า ฉันเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน หลังจากที่เสร็จจากมื้อค่ำแล้ว ฉันกับลูน่าก็กำลังเดินกลับหอแต่กลับเจอแอสโทเรียที่เดินมาหาฉันซะก่อน

          "คริสติน ขอคุยอะไรด้วยหน่อย" ฉันหันไปหาลูน่าเพื่อบอกว่าไม่เป็นอะไร

          "งั้นฉันรอที่ห้องนะ" ลูน่าพูดเสร็จก็เดินจากไป

          "เธอมีอะไรหรอ" แอสโทเรียไม่ตอบ เธอไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า จนมาหยุดอยู่ที่บริเวณคอ

          "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอกับเดรโกจะสนิทกันถึงขั้นไหน แต่เธอน่าจะรู้ไว้อย่าง เขาเป็นคู่หมั้นฉัน" แอสโทเรียตั้งใจเน้นคำว่าคู่หมั้น

          "เธอตกไปคำนึง ว่าที่"

          "เธอ! ทั้งๆที่เธอก็รู้ แต่ก็ยังพยายามทำตัวเป็นมือที่สามเนี่ยนะ"

          "ใจเย็นหน่าแอสโทเรีย มือที่สามอะไรกัน เธอกับเขายังไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย"

          "หึ อีกไม่นานก็ได้เป็น แล้วเธอก็ควรจะเลิกยุ่งกับเดรโกได้แล้ว" เลิกยุ่งหรอ ยัยนี่ทำให้ฉันเริ่มอยากเป็นนางร้ายขึ้นมาแล้วสิ

          "พูดน่ะง่ายมันนะ แต่เวลาจะทำเนี่ยย้ากยาก เธอบอกฉันคนเดียวไม่ได้หรอก เพราะพี่เดรโกของเธอน่ะเขาคงไม่ยอม" ฉันพูดไปพลางลูบผ้าพันคอไปอย่างเหนือชั้น "เธอก็น่าจะได้ยินพวกข่าวซุบซิบบ้างนิ ใช่มั้ย งั้นเธอน่าจะรู้นะว่าฉันกับพี่เดรโกเนี่ย สนิทกันถึงขั้นไหน"

          "เขาไม่จริงจังกับเธอหรอก อย่าหลงตัวเองให้มากเลย"

          "เอ เธอเคยไปหอประธานมารึยังนะ อยากจะบอกว่าหอนี้ตกแต่งได้สวยทีเดียว โดยเฉพาะห้องนอนประธานนักเรียนชายน่ะ" เอาเถอะ โม้ๆไปก่อน ถึงฉันจะไม่เคยเข้าไปก็เหอะ

          "คริสติน!"

          "อุ๊ปส์ ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย โทษทีนะ มันเผลอน่ะ" ฉันยิ้มให้แอสโทเรียอย่างตอแหลที่สุด มาขนาดนี้แล้ว จะร้ายก็ต้องร้ายให้สุด

          "แล้วไอ้คำว่าหลงตัวเองเนี่ย อย่ามาบอกฉันเลย เพราะคนที่เป็นแค่ ว่าที่คู่หมั้น แต่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเนี่ยเหมาะกว่าเยอะ ถ้าเธอไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะ" แอสโทเรียยืนนิ่งอย่างเถียงไม่ออก ฉันมองเธอแค่แวบเดียวก่อนจะเดินออกมา เห้อ เปลืองพลังงานมาก ไม่รู้ว่าแอสโทเรียจะโกรธแค่ไหน บางทีหล่อนอาจจะหาทางเอาคืนหรือไม่ก็แอบสาปฉันตามระเบียงทางเดินก็ได้ คริสตินเอ้ย เธอสร้างศัตรูของจริงแล้ว


_________________________________________________
อ้าวคริสติน ร้ายซะละ เห็นเอ๋อๆอย่างนี้ก็เถียงชาวบ้านชาวช่องเขาเป็นนะคะ555555555555
ส่วนเดรโกนี่ถ้าไม่ใช่คริสตินคงไม่ได้รับความมุ้งมิ้งอย่างนี้แน่

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามน้าาา วันก่อนนู้นนน(ท่าทางจะนาน555)
นิยายเรื่องนี้ขึ้นไปถึงอันดับ5แน่ะ ต้องขอบคุณนักอ่านจริงๆค่า
เราอ่านทุกคอมเมนท์เลยเด้ออ แต่ไม่ได้ตอบ(เอ๊ะ?)
ความจริงคือเขินค่ะ ไม่รู้จะตอบอะไรด้วย เอาเป็นว่ามาคุยกันตรงนี้แหละเนอะ55555
ยังไงก็ติดตามกันต่อไปจ้าาา

เจอกันบทหน้าค่า
เมนท์โลดดดดดดดดดดดดด
jujuly

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 302 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #140 ขนม"โมจิ"🍵🍡 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 15:34

    แซ่บๆชอบมากกกกก ต้องเจอคนจริง

    #140
    0
  2. #107 SunDashine (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 00:02
    แลกผ้าพันคอเป็นโมเม้นที่ดีมากกก
    #107
    0
  3. #41 Aaonaant (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 13:49
    มาต่อเถอะขอร้องง
    #41
    0
  4. #39 XYCYMN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 15:33
    ทำไมเดรโกมุ้งมิ้งกรุ้งกริ้งขนาดนี้ รออยู่นะคะๆๆๆ
    #39
    0