FROM TIME TO TIME [Draco x OC] [End]

ตอนที่ 5 : บทที่ 3 | คำพยากรณ์จากใบชา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 295 ครั้ง
    10 เม.ย. 60

บทที่ 3 | คำพยากรณ์จากใบชา



          เอาล่ะฉันจะบอกอะไรให้ ไม่รู้ว่าฉันคิดถูกหรือผิดที่ลงเรียนวิชาพยากรณ์ต่อ ตอนนี้เรากำลังดูดวงจากใบชาเหมือนตอนฉันอยู่ปีสามเด๊ะ ศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์บอกว่าช่วงปี 6-7 เนี่ยแหละที่ใบชาจะทำนายได้แม่นที่สุด

          "เอาล่ะ ขอให้ทุกคนหยิบถ้วยชาจากคู่ของพวกเธอ การทำนายใบชาในช่วงอายุนี้จะแม่นกว่าตอนพวกเธออยู่ปีสามนัก" ฉันหยิบของลูน่าขึ้นมาดู เมื่อเทียบกับหนังสือแล้วลูน่าได้รูปใบไม้และวงกลม

          "แม่หนู ทำนายให้ฉันฟังหน่อยซิจ๊ะ" ศาสตราจารย์ทรีลอว์นี่ย์เดินมาที่โต๊ะของฉันกับลูน่า แหม โต๊ะมีตั้งเยอะ แจ็คพอตจริงๆ

          "เอ่อ ลูน่าได้รูปใบไม้ ที่มีความหมายว่าความสำเร็จ ความเติบโต และขยับขยาย แล้วก็วงกลม ที่หมายถึง ความรุ่งเรื่องและความสำเร็จ หมายความว่า ลูน่าจะทำอะไรสักอย่างประสบความสำเร็จ" พอฉันพูดจบศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์ก็พยักหน้ารับรู้

          "คุณเลิฟกู๊ดมีธุรกิจที่บ้านใช่ไหม" เธอถามลูน่า

          "มีค่ะ" อ๋อใช่ นิตยสารควิบเบลอร์ไง แสดงว่ามันกำลังไปได้ดีสินะ

          "งั้นคุณเลิฟกู๊ด ทายของคุณชาฟีกหน่อยสิ" ลูน่าหยิบถ้วยชาของฉันขึ้นมา และเริ่มต้นทำนาย

          "คริสตินได้...รูปแมวค่ะ แล้วก็พระอาทิตย์ แมวหมายถึง การมีโชค ส่วนพระอาทิตย์ก็คือความสุขอันเหลือล้น แปลรวมๆแล้ว คริสตินจะโชคดีแล้วก็มีความสุขกับมันค่ะ" โหหหห ดวงดีมาก ลูน่าหลอกฉันป่ะเนี่ย

          "ขอดูหน่อยนะ" ศาสตราจารย์หยิบถ้วยฉันขึ้นไปดู สักพักก็วางแล้วทำหน้าเห็นใจมาทางฉัน

          "มีรูปดาบซ่อนอยู่นะ" เธอแตะไหล่ฉันเบาๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะอื่นต่อ ฉันกับลูน่ามองกันงงๆ ฉันเลยเปิดหนังสือหาความหมายของรูปดาบ

'ดาบ หมายถึง ศัตรู อุบัติเหตุ'

          นั่นไง ฉันไม่มีทางดวงดีหรอก



          "ดวงเธอดีอ่ะลูน่า ควิบเบลอร์ขายดีสินะช่วงนี้"

          "ก็ไม่เชิงนะ แต่ได้กำไรพอตัวเลยล่ะ อาทิตย์ที่แล้วพ่อเขียนจดหมายมาบอกว่ายอดขายสูงกว่าเดือนก่อนเยอะเลย" ลูน่าอธิบาย

          "ว่าแต่เธอเถอะ ช่วงนี้ระวังหน่อยละกัน ไม่แน่อาจจะเข้าห้องพยาบาลแบบไม่ทันตั้งตัวก็ได้นะ"

          "เธออย่าพูดให้ฉันกลัวสิ ช่วงนี้ยิ่งเดินสะดุดบ่อยๆอยู่" ช่วงสองสามอาทิตย์มานี้ฉันเดินสะดุดเป็นว่าเล่นเลย ร้ายแรงสุดก็เมื่อวาน ฉันดันไปเดินสะดุดในวิชาปรุงยา หม้อที่ปรุงยาอยู่นี่ร่วงกราวเลย ดีนะที่ไม่ได้ปรุงยาอันตรายอะไร ช่วงนี้พี่เดรโกกับเฮอร์ไมโอนี่ก็ดูยุ่งๆ เพราะงานประธานนักเรียนที่ค่อนข้างเยอะ และหลังจากวันที่ฉันไปเรียกเขาว่าสามี เราก็ไม่เคยพูดถึงมันเลย ดีแล้วละ กระอักกระอวนน่าดู

          "ฉันไม่ได้จะทำให้เธอกลัวนะ เธอแค่ต้องระวังมากขึ้นก็เท่านั้นเอง พวกนาเกิ้ลส์จะได้ทำอะไรเธอไม่ได้" สรุปแล้ว พวกนาเกิ้ลส์นี่แหละศัตรูตัวร้ายของฉัน           ห้องสมุดช่วงบ่ายนี่มันน่านอนจริงๆนะ ฉันล่ะยอมใจเฮอร์ไมโอนี่จริงๆ ที่อยู่ได้ทั้งวันโดยไม่หลับ ฉันกำลังหาหนังสือปรุงยาขั้นสูงอยู่ จากที่ฉันไปทำวีรกรรมอันทำให้เกิดความวินาถสันตะโรขึ้นในห้องปรุงยา ศาสตราจารย์สลักฮอร์นเลยจัดการให้ฉันเขียนเรียงความเรื่องน้ำยานำโชค ความยาวห้าม้วน โอ้แม่เจ้าาา ฉันจะเขียนตัวเท่าฝาบ้านเลยจะได้เขียนน้อยๆ ฉับหอบหนังสือที่ว่าด้วยการปรุงน้ำยานำโชคมาประมาณห้าเล่มได้มาที่โต๊ะ เอาล่ะ ถ้าไม่เสร็จวันนี้คริสตินจะไม่กลับหอนอน ฉันเริ่มลงมือเขียนเรียงความและพบว่าไอ้น้ำยาตัวนี้แหละที่ฉันต้องการ เขียนไปซักพักฉันก็ได้ยินเสียงคนมีปากเสียงกัน พอเงยหน้าไปก็พบพี่เดรโกกับเฮอร์ไมโอนี่เจ้าเก่า

          "ฉันอยากให้มันดูเรียบง่าย มีความเป็นกันเอง รู้จักไหมมินิมอลน่ะ"

          "นี่มันงานเลี้ยงนะเกรนเจอร์ มันต้องหรูหรา ต้องมีแชนเดอเลียร์ห้อยอยู่ตรงกลางงานสิ" ฉันเห็นว่าคนเริ่มมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตรและถ้ามาดามพินซ์เห็นล่ะก็โดนไล่ออกไปแน่ ฉันจึงลุกออกไปห้ามศึกและลากสองคนนั้นมาที่โต๊ะ

          "ใจเย็นๆกันนะ หรี่เสียงลงหน่อย ก่อนที่มาดามพินซ์จะมาด่า" ฉันบอกพวกเขา

          "ก็มันน่าโมโหนี่คริสติน หมอนี่พยายามจะใช้ความคิดของตัวเองอย่างเดียว" เฮอร์ไมโอนี่บ่น

          "ก็แล้วงานเลี้ยงอะไรไม่มีแชนเดอเลียร์ ตอนปีสี่น่ะเธอก็ไปงาน เธอก็เห็นนี่ว่ามันมี"

          "ก็นั่นมันสามโรงเรียน แต่นี่แค่ฮอกวอตส์ ได้ยินมั้ย แค่-ฮอก-วอตส์" ฉันเริ่มเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไปคั่นกลางระหว่างสองคนนั้น

          "เอ่ออ ใจเย็นๆกันนะ ค่อยๆพูดค่อยๆจา หายใจเข้าลึกๆนะ แล้วผ่อนลมยาวๆ" เมื่อเห็นสองคนนั้นเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ ฉันจึงถามเรื่องที่เขาคุยกันเมื่อกี้

          "เมื่อกี้ทะเลาะ เอ้ยปรึกษาเรื่องอะไรกันหรอ"

          "คืองี้นะ" เฮอร์ไมโอนี่เริ่ม "ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเห็นว่าเราเพิ่งผ่านสงครามมา และโรงเรียนเพิ่งบูรณะ เลยอยากให้มีงานเลี้ยงเพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้นักเรียนฮอกวอตส์ ละทีนี้มันต้องมีธีมงาน และเราตกลงกันไม่ได้" อ๋อ งี้นี่เอง รสนิยมไม่เหมือนกันสินะ คนนึงเรียบง่ายคนนึงหรูหรา

          "ฉะนั้นเธอ คริสติน เธอต้องเลือกว่าจะเอาธีมของใคร" พี่เดรโกโยนธีมมาให้ฉันเลือกแทนที่พวกเขาจะเลือกกันเอง

          "ถ้าตกลงกันไม่ได้ก็เอามารวมกันสิคะ เรียบง่ายแต่หรูหรา"

          "ห้ะ!/ห้ะ!" เดรโกและเฮอร์ไมโอนี่

          "ก็ตกแต่งให้เรียบแต่หรู เลือกสีที่ดูคลาสสิกเรียบง่ายแต่ก็ดูหรูดูแพง เช่น สีดำหรือสีทอง แล้วถ้าอยากได้แชนเดอเลียร์ก็เอาที่ไม่ใหญ่จนเกินไป แบบมองแล้วสบายตาแต่ก็ไม่ดรอป และที่สำคัญอาหารต้องให้เอลฟ์ของฮอกวอตส์ทำ แต่เพิ่มเมนูที่พิเศษขึ้นมาหน่อย แค่นี้ฉันว่ามันก็เหมือนอยู่บ้านแต่ ให้ความรู้สึกที่หรูหราแล้วนะ"

          "..."

          "..."

          "ทำไมอ่ะ ไม่เวิร์คหรอ" ทุกคนเงียบขนาดนี้หมายความว่าไง มันไม่โอเคขนาดนั้นเลยอ่อ นานๆทีฉันคิดอะไรแบบนี้เป็นนะ

          "เปล่าๆ ฉันว่ามันก็โอเคอ่ะ แค่ทึ่งๆที่เธอคิดอะไรแบบนี้ได้ด้วย นายว่าไงมัลฟอย"

          "ก็โอเค ถึงจะไม่หรูหราเท่าที่ฉันคิดไว้ แต่อย่างน้อยก็มีแชนเดอเลียร์" นี่เขาเป็นอะไรกับแชนเดอเลียร์รึเปล่าเนี่ย อยากให้มีอะไรขนาดนั้น

          "ขอบใจนะ ช่วยได้มากเลย แล้วนี่ทำอะไรอยู่" เฮอร์ไมโอนี่ถาม คงเห็นหนังสือกองเท่าภูเขาที่อยู่บนโต๊ะสินะ

          "เรียงความน่ะ ตั้งห้าม้วน มือฉันจะหงิกอยู่แล้ว" ตอนนี้ฉันเหลือสามม้วนกว่าจะเสร็จ เมื่อยมือชะมัด จนเฮอร์ไมโอนี่ต้องตบบ่าเบาๆเพื่อให้กำลังใจ

          "เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันจะบอกมักกอนนากัลเรื่องธีมงานเอง ส่วนนายไปจะทำอะไรก็ไปทำ" เฮอร์ไมโอนี่บอกเดรโก

          "เชิญครับ คุณประธาน" จากนั้นเฮอร์ไมโอนี่ก็ออกจากห้องสมุดไป ส่วนคนตัวสูงนี่ก็ยืนจ้องฉันอยู่ได้

          "มีอะไรหรือเปล่าคะ"

          "เปล่า แค่นึกถึงงานเลี้ยงตอนปีสี่น่ะ แล้วก็เธอที่ไม่ยอมไปงานกับฉัน" นี่เขายังคิดเรื่องนี้อยู่อีกหรอ ตอนนั้นฉันอยู่ปีสาม ซึ่งงานเลี้ยงอนุญาตแค่ปี4-7เท่านั้น ยกเว้นแต่จะมีรุ่นพี่มาชวน ฉันก็นึกว่าจะไม่มีใครชวนเลยตอบตกลงคุณยายที่อยู่ไอร์แลนด์ว่าคริสมาสฉันจะไปหา หลังจากฉันตกลงกับคุณยายได้ไม่นาน พี่เดรโกก็มาชวนฉันไปงาน คือฉันก็ปฏิเสธคุณยายไม่ได้อยู่แล้ว ฉันเลยบอกเขาไปว่าฉันไม่อยู่

          "พี่ยังงอนฉันอยู่หรอ มันผ่านมาหลายปีแล้วนะ"

          "ไม่ได้งอน ฉันไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นนะ แค่อยู่ๆก็นึกได้"

          "งั้นเดี๋ยวฉันชดใช้โดยการไปกับพี่ปีนี้เป็นไง"

          "เธอพูดแล้วนะ ห้ามคืนคำล่ะ"

          "เรเวนคลอรักษาสัญญาเสมอค่ะ"

          "ก็ดี งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อน เผื่อยัยเกรนเจอร์แอบใส่ความคิดตัวเองลงไป ฉันต้องไปห้าม ไปล่ะ" ก่อนเขาจะไปก็เอามือมายีหัวฉันให้ยุ่งเล่นๆ ฉันอยากจะหยุดเวลานี้ไว้ มือเขาอุ่นมากจริงๆ อุ่นไปถึงหัวใจเลย อุ่นจนไม่อยากเขียนเรียงความ เอ๋ เรียงความ ฉันดูเวลาก็พบว่าตอนนี้ใกล้จะหกโมงเย็น โอ้ยยยยย ก็มัวแต่ทำตัวเป็นที่ปรึกษาประธานนักเรียนจนลืมงานตัวเองไปเลย หิวข้าวแล้วด้วยเนี่ย ฉันตัดสินใจกลืนน้ำลายตัวเองที่ว่าถ้างานไม่เสร็จจะไม่กลับหอ ขอขมาโรวีน่า เรเวนคลอ ณ ตรงนี้ที่ทำให้เรเวนคลอเสื่อมเสียเกียรติจากการผิดวาจาของฉัน ฉันหอบหนังสือที่ยืมมาและม้วนกระดาษทั้งหมดขึ้นไปวางไว้บนห้อง ก่อนจะลงมากินมื้อเย็นกับลูน่า อาหารเยียวยาทุกสิ่งจริงๆ ทานไปสักพัก อาจารย์ใหญ่ก็เคาะแก้วเพื่อบอกว่าเธอมีอะไรจะพูด

          "หลังจากสงคราม และได้บูรณะโรงเรียนไปแล้ว ฉันอยากจะบอกทุกคนว่าในปีนี้จะมีงานเลี้ยงเต้นรำในวันคริสมาสอีฟ เพื่อเฉลิมฉลองหลังจากผ่านช่วงเวลาอันเลวร้าย ที่สำคัญสามารถเข้าร่วมได้ทุกชั้นปี และสุดท้ายขอให้อร่อย" เมื่อศาสตราจารย์มักกอนนากัลกล่าวจบ พวกนักเรียนก็คุยกันถึงงานเลี้ยงที่จะเกิดขึ้น โหะๆ ไม่อยากจะบอกฉันได้คู่ก่อนที่เขาจะประกาศว่ามีงานอีก ฉันคงต้องบอกให้แม่ส่งพวกชุดแล้วก็เครื่องประดับมาให้แล้วแหละ ฉันรีบกินรีบขึ้นห้อง เพราะฉันปฏิญาณกับตัวเองใหม่ว่า ถ้าไม่เสร็จจะไม่นอน รายงานอีกแค่สามม้วนทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ฉันนั่งตะบี้ตะบันทำจนลูน่าต้องเอ่ยปากเตือน

          "คริสติน อย่าทำงานหามรุ่งหามค่ำสิ นอนได้แล้วนะ"

          "อีกแปปนึงลูน่าจะเสร็จแล้ว"

          "ถ้างั้นเสร็จแล้วดับไฟด้วยนะ ราตรีสวัสดิ์"

          "ราตรีสวัสดิ์เหมือนกันจ้า" ฉันตอบลูน่าโดยที่ไม่มองหน้าเธอสักประโยค อีกนิดเดียว อีกครึ่งม้วนฉันก็จะเป็นไทแล้ว

          เย้เสร็จแล้ว ขอบคุณเมอร์ลิน แต่พอเหลือบมองนาฬิกาเท่านั้นแหละ ตีสอง ให้ตายเถอะ


          วันนี้ฉันง่วงมากๆ เรียนก็แทบไม่รู้เรื่อง ศาสตราจารย์สเปราท์ก็ยังจะให้เปลี่ยนกระถางหัวต้นกระเด้งดึ๋ง (bouncing bulbs) ซึ่งกว่าจะเปลี่ยนได้ก็แทบแย่ เพราะมันเด้งไปทางนั้นทีทางนี้ที ทำเอาฉันตื่นเลย พอเปลี่ยนกระถางสุดท้ายเสร็จก็หมดคาบพอดี ระหว่างที่ฉันกำลังเดินเปลี่ยนคาบอยู่นั้น เบลสกับแพนซี่ก็เดินสวนมาพอดี สองคนนั้นจึงขออนุญาตลูน่าเพื่อลากฉันไปคุยด้วย

          "วันงานเลี้ยงเธอต้องไปกับเดรโกนะ"

          "ใช่ เธอลองถามแบบว่ามีคนไปด้วยรึยัง ไรงี้"

          "ใจเย็นๆ ฉันมีคู่แล้ว พี่เดรโกนั่นแหละ" อยู่ๆก็ลากมาบอกให้ฉันชวนพี่เดรโกไปงาน ขอโทษค่ะ เราตกลงกันเรียบร้อยแล้ว

          "โหหห ไม่เบานะเราเนี่ย" แพนซี่แซวฉัน

          "นั่นสิ ไปตกลงกันตอนไหน แต่เอาเป็นว่าหมดห่วงไปเรื่องนึง และสุดสัปดาห์นี้ไปฮอกส์มี้ด ฉันจะบอกมันว่าทุกคนเขาก็อยากไปเดตกับแฟน จากนั้นเธอก็ชวนมันไป บอกว่าเพื่อนเธอไม่ว่างอะไรก็แล้วแต่  เข้าใจนะ" วางแผนกันขนาดนี้เลยหรอ อึ้งอ่ะ ทุกคนทำเพื่อฉัน ขอบพระคุณอย่างสูงเจ้าค่ะ

          "เข้าใจๆ แต่พวกนายดูตั้งใจวางแผนแล้วก็ดูอยากให้ฉันคบกับเขามากๆเลย ถามจริงต้องการอะไรป้ะเนี่ย" เออจริงๆนะ พวกเขาช่วยฉันวางแผนนู่นนี่นั่น โดยที่เขาไม่ได้อะไรเลยอ่ะ ผิดวิสัยสริธีริน

          "ฉันว่าบอกเธอไปเถอะ ยัยนี่อาจจะทำอะไรๆง่ายขึ้นถ้ารู้" แพนซี่พูดปรึกษากับเบลส อะไร ความจริงอะไรอ่ะ

          "ความจริงอะไร" ฉันถามพวกเขาออกไป หรือเขามีส่วนได้ส่วนเสียถ้าฉันคบกับพี่เดรโก เบลสพยักหน้าให้แพนซี่ ก่อนจะหันมามองหน้าฉันแปปนึงแล้วพูดขึ้น

          "ถ้าเราช่วยเธอ ก็เท่ากับว่าเราได้ช่วยเดรโกด้วย ตอนนี้ฉันกำลังสงสัยว่ามันชอบเธอแต่มันไม่รู้ใจตัวเอง" อึ้งไปเลยค่ะ เขาเนี่ยนะชอบฉัน ตอนไหน!

          "เราก็ไม่ค่อยแน่ใจนะว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ว่าตั้งแต่เธอปฏิเสธเป็นคู่เต้นรำเดรโกตอนนั้น เขาก็ดูซึมๆ จนฉันสังเกตได้" แพนซี่เหมือนอ่านใจฉันได้ เลยตอบคำที่อยู่ในใจฉัน

          "ฉันกับแพนซี่เลยลองสังเกตุพฤติกรรมหลังจากนั้นของมัน เธอเชื่อไหม มันเหม่อมองเธอบ่อยมาก แล้วเวลามีใครชมเธอหรือพูดทำนองว่าจะจีบมันก็จะหงุดหงิดทั้งวันเลย ฉันเลยแน่ใจว่ามันชอบแต่ไม่รู้ตัว ไอ้จะไปบอกให้มันมาจีบเธอก็ไม่ได้อีก จนฉันบังเอิญไปได้ยินวีสลีย์บอกกับเกรนเจอร์ว่าเธอชอบเดรโก เราเลยคิดแผนกันขึ้นมา และข่าวที่ว่าเธอกำลังคบกันอยู่ก็ฝีมือเราเอง" เบลสอธิบายมาซะยาวเหยียด นี่จริงใช่ป้ะ เขาก็ชอบฉันอ่อ เกินความคาดหมายสุดๆ

          "พูดไม่ออกเลยฉัน" ฉันตอบอะไรพวกเขาไปบ้างหลังจากที่เงียบมานาน

          "นั่นแหละ สิ่งที่พวกเราจะได้คือ ความสุขของเพื่อนเรา และแน่นอนของเธอด้วย" โห ซึ้งอ่ะ

          "ขอบคุณนะ พวกนายเป็นเพื่อนที่ดีมากอ่ะ ฉันซึ้งใจแทนพี่เดรโกจัง"

          "ไม่เป็นไร งั้นพวกเราไปก่อนนะ แล้วอย่าลืมเรื่องฮอกส์มี้ดล่ะ" พวกเขาบอกลาแล้วเดินจากไป ฉันชื่นชมในมิตรภาพของพวกเขานะ อย่างที่เขาบอกกันสินะว่า มิตรแท้หาได้ในสริธีริน แต่รู้อะไรมั้ย พวกเขากำลังให้ฉันเข้าห้องเรียนสาย คาบของศาสตราจารย์สลักซ์ฮอร์นด้วย ฉันจะโดนเขียนรายงานเพิ่มอีกมั้ยเนี่ย

___________________________________________
มาแล้วววว เดรโกของเราซึนตั้งแต่ปีสี่เลยค่ะ
เห็นว่าตอนปีสี่แห้วไป ไรต์เลยจัดตอนปีเจ็ดให้ซะเลย
ตอนหน้าไปฮอกส์มี้ดแล้ว รับรองฟินกระจายค่ะ 5555555

คอมเมนท์ให้กำลังใจ ติ ชมได้กันตามสบายเลย
แล้วเจอกันตอนหน้านะ
jujuly



ปล. อันนี้ไรต์ขอแชร์ กรี๊ดมากกกกกก
เพจ muggle-v เผยหน้ากากสามีของเหล่า potterhead ชาวไทยแล้วค่ะ!



-ขอกรี๊ดอีกทีนะ 555555555-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 295 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #136 ขนม"โมจิ"🍵🍡 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 14:54

    ชูป้ายไฟรัวๆ

    #136
    0
  2. #24 maylodyza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:26
    ชอบอ่ะ รอตอนต่อไปนะคะ ^^
    #24
    0
  3. #23 Nooooi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 19:50
    สามีช้า-ตื้ดดดดด//อะไรลอยมา
    #23
    1
    • #23-1 harunononuno(จากตอนที่ 5)
      16 พฤษภาคม 2562 / 08:44
      'ตีน'😁
      #23-1
  4. #22 NatchaSanjai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 18:53
    เดรโกเราซึน รอตอนต่อไปอยู่น้า
    #22
    0
  5. #21 MoePunCH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 17:42
    สามี..เรา--//โดนตบ
    #21
    0
  6. #20 JACKAPPLE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 16:38
    555 เรื่องนี้น่ารักดีค่ะ ชอบ รีบมาต่อนะคะ
    #20
    0
  7. #16 yunamildz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 15:57
    ต่อน้าไรท์
    #16
    0