FROM TIME TO TIME [Draco x OC] [End]

ตอนที่ 17 : Valentine's Day Special Chapter : TO HAVE AND TO HOLD

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 305 ครั้ง
    14 ก.พ. 61


Theme Songs :
1.Ed Sheeran - Perfect Duet (with Beyoncé)
2.Boys like Girls - Be Your Everthing
3.Liam Payne, Rita Ora - Fot You (Fifty Shades Freed)

I recommend you to listen to these songs
It's so meaningful and touching
Hope you guys be happy with this special episode
Happy Valentine's Day everyone!

love,
jujuly




Valentine's Day Special Chapter :
TO HAVE AND TO HOLD













13 กุมภาพันธ์ คฤหาสมัลฟอย เวลา 15:30 น.

          "งั้นตกลงตามนี้นะ" เสียงของชายหนุ่มผมบลอนด์อันเป็นเอกลักษณ์ในวัยยี่สิบสี่ปีพูดกับเพื่อนของเขา

          "ได้ ไม่มีปัญหา เชื่อมือฉันได้เลยเพื่อน" เบลส ซาบินี่ตบบ่าเดรโก มัลฟอยเป็นเชิงให้วางใจ

          "อย่าลืมนะ เคลียทางให้เรียบร้อย อย่าให้คนนอกเข้ามา แล้วบอกพวกพอตเตอร์ด้วยว่าอย่าทำให้ฉันเสียแผน" เขากำชับอีกหนเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เขาวางแผนมาร่วมเดือนจะไม่พลาด

          "เออรู้แล้ว นายเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

          "ตั้งแต่คิดจะเริ่มแผนนี้เนี่ยแหละ" เดรโกนวดกระบอกตาที่เริ่มจะปวดหนึบๆขึ้นมา

          "งั้นฉันไปหาพวกพอตเตอร์ก่อน โชคดีเพื่อน"

          "อืม" ชายหนุ่มผิวสีได้เดินทางออกจากคฤหาสน์หลังโตไปแล้ว แต่เจ้าของคฤหาสน์ยังเดินไปเดินมาเป็นหนูติดจั่นด้วยความกระวนกระวาย ภายในหัวก็คิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาในหลากหลายรูปแบบ และกลายเป็นพวกตีตนไปก่อนไข้โดยสมบูรณ์

          "เมอร์ลินเถอะเดรโก นั่งลงได้แล้ว" เสียงประกาศิตจากผู้เป็นมารดาทำให้เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวทันที

          "ผมเครียดนี่ครับแม่"

          "ลูกใช้คำผิด อาการอย่างลูกคือตื่นเต้น"

          "อะไรก็ช่างเถอะครับ" เดรโกกล่าวเสร็จก็ถอนหายเฮือกใหญ่พร้อมกับทิ้งหลังพิงพนักโซฟา

          ช่วงเวลาสองปีให้หลังมานี้มันทำให้เดรโกรู้สึกเหนื่อยมากเป็นพิเศษ เนื่องจากลูเซียสเกษียณตัวเองและโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างให้กับลูกชาย นอกจากจะต้องทำงานประจำเป็นผู้บำบัดที่เซนต์มังโกแล้ว วันไหนที่ไม่มีคนไข้ให้ตรวจเขาก็ต้องคอยเซ็นต์เอกสารต่างๆของครอบครัวและดูแลที่ดินในเขตต่างๆที่อยู่ในความรับผิดชอบของตระกูลมัลฟอย

          "อ่ะนี่ ของที่ลูกขอแม่ไว้" นาร์ซิสซ่าร์วางกล่องกำมะหยี่สีเข้มลงบนโต๊ะพร้อมกับเลื่อนไปให้ลูกชาย เดรโกหยิบมันขึ้นมาพร้อมเช็คดูของข้างใน

          "ขอบคุณครับแม่" เขาเอ่ยเบาๆอย่างใจลอย สายตาของเขาไม่ละออกจากสิ่งที่อยู่ในกล่องกำมะหยี่นั่นเลย นาร์ซิสซ่าร์มองปฏิกิริยาของลูกชายอย่างขบขัน เขาโตขึ้น และสุขุมขึ้นมาก แต่เธอก็แทบไม่เห็นท่าทางกระวนกระวายอย่างออกนอกหน้าแบบนี้มานานแรมปีแล้ว

          "พรุ่งนี้ใช่ไหม โชคดีนะลูกรัก" เธอเดินมาหอมแก้มบุตรชายที่พยายามเบี่ยงหน้าหลบด้วยความขัดเขิน

          "พ่อแล้วแม่ ผมโตแล้วนะ"

          "สำหรับแม่ลูกก็ยังเด็กเสมอแหละ" นาร์ซิสซาร์ทิ้งท้ายก่อนจะเดินขึ้นชั้นสองไป

          วันวาเลนไทน์ ลูกชายเธอช่างสรรหาวันได้เหมาะเจาะจริงๆ



          นาร์ซิสซ่าร์เดินเข้ามาในห้องหนังสือและพบว่าสามีของตนยังคงดูเอกสารบางอย่าง แม้ว่าจะมอบสิทธิ์ทุกอย่างให้เดรโกไปแล้ว แต่เขาก็มักจะตรวจดูงานต่อจากลูกชายเพื่อความมั่นใจอยู่ดี

          "คุณคะ" เธอเรียก

          "ว่าไง เอาไปให้เดรโกแล้วหรอ" ลูเซียสตอบกลับ แต่ตายังคงอยู่ที่เอกสารในมือ

          "ค่ะ แต่คิดว่าคุณไปดูแกหน่อยน่าจะดี" นาร์ซิสซาร์ออกความเห็น จากที่เธอเห็นพฤติกรรมของลูกชายก่อนหน้านี้ เธอคิดว่าเขาควรได้คุยอะไรบางอย่างกับลูเซียสสักหน่อย อย่างน้อยสามีเธอก็เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาแล้ว

          "งั้นหรอ" ลูเซียสหยุดการทำงานพร้อมกับนำมือมาประสานไว้ที่ใต้คาง ก่อนจะลุกขึ้น "งั้นเดี๋ยวผมมา"



          เดรโกยังคงเดินไปเดินมาอยู่เหมือนเดิม เพียงแค่เปลี่ยนจากห้องนั่งเล่นมาเป็นสวนหน้าบ้าน

          "เห็นอาการแกแล้วทำให้ฉันนึกถึงตัวเอง" เสียงยานคางที่คล้ายกับเสียงของเขาแต่ทุ้มกว่าดังขึ้น

          "พ่อ"

          "นั่งไม่ติดที่ ในหัวคิดถึงสถานการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้ทุกรูปแบบ"

          "ผมควรทำไง" เขาถามบิดาอย่างจนปัญญา สิ่งที่ลูเซียสพูดมันคืออาการของเขาในตอนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

          "ตอนนั้นฉันก็เป็นแบบแก แต่สิ่งที่ทำให้ฉันสงบลงคืออะไรรู้ไหม" ลูเซียสเว้นช่วง "เพราะฉันรู้ว่ายังไงมันก็ต้องสำเร็จ และตระหนักไว้ว่าหากมัลฟอยคิดจะทำอะไรก็จะสำเร็จ"

          "มันดูหลงตัวเองยังไงไม่รู้" เดรโกออกความเห็น

          "นั่นแหละคือมัลฟอย และเรามั่นใจในสิ่งที่เราเลือกกระทำและยอมรับผลของมันเสมอ" ลูเซียสขยับไปใกล้ลูกชายก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เดรโกยิ้มออกพร้อมกับหัวเราะออกมา

          "ถ้าพ่อพูดแบบนี้แล้วผมทำตามก็อย่าว่ากันนะครับ"

          ลูเซียสยกยิ้มให้เดรโกก่อนจะเดินกลับเข้าคฤหาสน์ เดรโกมองตามหลังผู้เป็นพ่อก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเดินตามลูเซียสเข้าบ้านไป

          เขาจะเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด รีบเคลียร์งานให้เร็วที่สุด เพื่อวันพรุ่งนี้



14 กุมภาพันธ์ บ้านโพรงกระต่าย เวลา 10:15 น.

          "นี่โรนัลด์ อย่าทำอย่างนั้นดอกไม้ช้ำหมด"

          "แฮร์รี่ไม่ใช่สีแดง ในนี้เขียนว่าสีขาว"

          "ลูน่า! เทียนหอมเอากี่เล่มนะ?"

          "แพนซี่! แจกันแสนแพงของไอ้เดรโกอยู่ไหน!"

          "เฮอร์ไมโอนี่กระเป๋าเธอใส่ของหมดนี่ได้จริงๆหรอ"

          "ลอบส์เตอร์นี่ฉันไปซื้อที่ลอนดอนไม่ได้หรอ"

          "ไม่ได้! เดรโกบอกว่าต้องเป็นร้านที่โซโหในอเมริกาเท่านั้น"

          "โว้ะ! เรื่องมาก"

          "เฮ้! ฝ่ายอาหารน่ะไปได้แล้ว ร้านนี้คิวเยอะจะตายเดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก"

          "ไอ้หมอนี้มันเปลี่ยนวันวาเลนไทน์เป็นวันแรงงานนรกชัดๆ"

          เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังอย่างต่อเนื่องจนได้เวลานัดซึ่งก็คือหกโมงเย็น โดยใจความส่วนใหญ่จะเป็นการบ่นถึงเจ้าของงานที่เรื่องมากและมีรายละเอียดยิบย่อยมากเสียเหลือเกิน

          "ใส่ของทุกอย่างในกระเป๋าฉันครบแล้วนะ"

          เฮอร์ไมโอนี่เช็คกับเพื่อนร่วมงานในครั้งนี้อีกที เมื่อเห็นว่าครบแล้วทุกคนก็หายตัวไปทันที โดยที่จุดหมายคือ
 'ร้านน้ำชาและขนมอบในตรอกไดแอกอน



ร้านน้ำชาและขนมอบ เวลา 17:50 น.

          "ขอบคุณที่อุดหนุนค่า"

          เสียงใสตอบกลับลูกค้าทันทีที่เธอทอนเงินเสร็จ ก่อนจะเดินออกจากเคาท์เตอร์ไปเพื่อเช็คความเรียบร้อยในร้าน เธอเสกให้กาน้ำชาและจานชามต่างๆ ลอยไปล้างตัวมันเองในห้องครัว ก่อนจะเช็คขนมต่างๆที่ยังหลงเหลืออยู่ เพื่อจะติดป้ายเซลล์ในเวลาหกโมง

          กริ๊งๆ

          เสียงกระดิ่งของร้านดังขึ้น หญิงสาวหันไปหวังจะเอ่ยยินดีต้อนรับกลับต้องระบายยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าใครที่เดินเข้ามาในร้านของเธอ

          "พี่เดรโก!" เธอร้องอย่างดีใจ ก่อนจะเดินตรงไปหาชายหนุ่ม "ฉันคิดว่าพี่จะมามืดกว่านี้ซะอีก"

          "พอดีเคลียงานเสร็จเร็วน่ะ" เขาสอดส่องสายตาไปทั่วร้าน ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า "ตอนนี้ไม่มีลูกค้าหรอคริสติน"

          "ใช่แล้วค่ะ นี่ก็ว่าจะติดป้ายลดราคาแล้วล่ะ วันนี้ขายดีน่ะ เหลือไม่กี่ชิ้นเอง" คริสตินบอก พลางเดินไปจัดเรียงขนมที่ยังเหลืออยู่ให้เข้าที่เข้าทาง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเดรโกนั้นแอบเปลี่ยนป้ายหน้าร้านที่ห้อยว่า 'เปิดอยู่นั้นเป็น 'ปิดแล้วไปเรียบร้อยแล้ว

          "เอ้อนี่คริสติน เธอเห็นเนคไทของฉันบ้างไหม ไม่รู้ว่ามาถอดลืมไว้ที่นี่หรือเปล่า" เขาถามถึงสิ่งที่เขาตั้งใจลืมทิ้งเอาไว้เมื่อวันก่อน

          "อ๋อ เส้นสีน้ำเงินใช่ไหม ฉันเก็บไว้หลังร้าน รอแปปนึงนะ"

          คริสตินเดินไปหลังร้านตามแผนที่เดรโกวางเอาไว้ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ผู้สมรู้ร่วมคิดของเขาเข้ามา พร้อมกับทำตามแผนที่ได้วางกันไว้อย่างว่องไวโดยไม่ลืมเสกคาถาเก็บเสียงเพื่อให้มันเงียบเชียบที่สุด

          เดรโกเดินไปหลังร้านเพื่อถ่วงเวลาให้เพื่อนๆของเขาทำทุกอย่างให้เสร็จสมบูรณ์ก่อนที่จะไปแอบกันในมุมมืดของร้าน

          เมื่อหาเนคไทให้เดรโกเจอแล้วคริสตินก็มอบมันให้กับเขาพร้อมกับเดินถอยหลังไปคุยกับเขาไปเหมือนที่ทำเป็นปกติ แต่เธอก็ต้องหยุดเดินและหันไปมองทางเดินเนื่องจากกลิ่นที่เธอได้กลิ่นนั้นแปลกไปจากทุกวัน

          เธอเดินออกมาและเห็นว่าร้านของเธอนั้นได้ถูกตกแต่งด้วยดอกกุหลาบเป็นร้อยๆดอก เทียนหอมที่ถูกจุดเกือบสิบเล่ม แถมยังเปลี่ยนผ้าปูโต๊ะลายลูกไม้สีครีมของเธอเป็นผ้าไหมสีขาวสะอาด พร้อมกับมีอาหารมากมายและแจกันที่ใส่ดอกกุหลาบวางอยู่ด้วย

          "เซอร์ไพรส์"

          เสียงทุ้มดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง

          "พี่ลงทุนขนาดนี้เลยหรอคะ" คริสตินถามทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขา

          "วันพิเศษทั้งทีนี่"

          "ปีที่แล้วฉันยังนั่งรอพี่รักษาคนไข้อยู่เลย"

          "ก็มาชดเชยปีนี้ไงครับ" เขาตอบก่อนจะคลายอ้อมกอดแล้วหมุนตัวเธอมาประจัญหน้า "แล้วชอบไหม"

          คริสตินมองไปรอบๆอีกครั้งก่อนจะยิ้มจนตาหยีแล้วตอบเดรโกไป

          "ชอบสิคะ ถึงมันจะดูโอเว่อร์ไปนิดก็เถอะ"

          คริสตินตอบ พร้อมกับเดินดูไปรอบๆและเธอเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าอาหารที่อยู่บนโต๊ะนั้นเยอะเกินกว่าที่ทั้งสองจะกินหมด เธอกะจะหันไปถามเขาแต่ก็ต้องเก็บคำถามนั้นกลับเข้าไป เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มได้ทำอะไร

          เดรโกกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหญิงสาวที่เขารัก เวลากว่าห้าปีนั้นได้พิสูจน์แล้วว่าคริสตินคือคนที่เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเธอ

          "ตลอดเวลาที่ฉันคบกับเธอมันมีความสุขมากคริสติน เธอทำให้ฉันยิ้ม ทำให้ฉันหัวเราะ ฉันรู้สึกผ่อนคลายและเป็นตัวเองเวลาอยู่กับเธอ เวลาเกือบยี่สิบปีที่รู้จักกันมาเธอเป็นคนน่ารักอย่างนี้เสมอ"

          เขาหายสูดหายใจเข้าเมื่อเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ

          "เธอเสมอต้นเสมอปลาย เธอไม่เคยพูดแย่ๆใส่ฉันเลยและไม่เคยเอาเรื่องเครียดๆมาให้ฉันคิดด้วย แต่ตอนนี้ฉันพร้อม พร้อมจะเผชิญทุกอย่างไปกับเธอ ไม่ว่ามันจะดีหรือเลวร้ายแค่ไหน เธอจะมีฉัน จะมีมือของฉันที่คอยกุมมือเธอไว้เสมอ"

          เดรโกสูดหายใจเข้า พร้อมกับล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีเข้มจากกระเป๋ากางเกง เขาเปิดมันออกพร้อมๆกับคริสตินที่ยกมือขึ้นปิดปาก เธอมองเขากับกล่องกำมะหยี่สลับกันไปมาด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย

          "คริสติน แต่งงานกับฉันนะ"

          จบคำนั้นน้ำตาของคริสตินก็ไหลลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอสูดหายใจเข้าและใช้มือเช็ดน้ำตาที่เปื้อนใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเธอ เธอมองชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพูดออกมา

          "จริงๆพี่เป็นผู้ชายที่ดีนะ แม้บางครั้งนิสัยพี่จะแย่แต่พี่ก็ไม่เคยทำมันกับฉันเลย ฉันเคยคิดว่าพี่อาจจะนอกใจ เพราะพี่ชอบควงผู้หญิงคนนั้นที่คนนี้ที แต่พี่ก็ไม่เคยทำเลยตลอดเวลาที่คบกัน พี่คอยเติมเต็มให้ฉันเสมอ ที่ฉันชอบบอกว่าพี่ทำตัวเหมือนพ่อ ฉันหมายความอย่างนั้นจริงๆนะ ทั้งความเป็นห่วงเป็นใยที่พี่แสดงออก และความรู้สึกว่าเหมือนอยู่บ้านตลอดเวลาที่มีพี่อยู่ข้างๆ พี่ทำหน้าที่คนรักและพ่อที่ฉันขาดหายได้ดีมากจน...ฮึก จนคิดว่าถ้าไม่มีพี่แล้วฉันจะทำยังไง..."

          เดรโกลุกขึ้นมากอดปลอบหญิงสาวที่เริ่มร้องไห้จนตัวโยน คริสตินสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาลูบหัวกลมมนของเธอเบาๆ ก่อนจะชะงักด้วยคำพูดเธอ

          "ตกลงค่ะ"

          เธอกล่าวอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เดรโกมองดวงหน้าหวานด้วยความรู้สึกท่วมท้นจนสุดขั้วหัวใจ

          "บอกแล้วห้ามเปลี่ยนใจนะ"

          "ไม่เปลี่ยนใจแน่นอนค่ะ" คริสตินกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม

          เดรโกค่อยๆหยิบแหวนออกมาจากกล่องกำมะหยี่ แหวนของแม่ที่ได้รับมาจากย่า และย่าของเขาก็ได้มาย่าทวดอีกที วันนี้เขาจะส่งต่อให้เธอ ผู้หญิงที่เขาจะใช้ชีวิตต่อจากนี้กับเธอ ผู้หญิงที่เปรียบเสมือนแสงอาทิตย์อันอบอุ่นและน้ำเย็นๆที่คอยชโลมจิตใจ

          เขาสวมแหวนมรกตสดใสล้อมด้วยเพชรน้ำงามอย่างดีลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของคริสติน ก่อนจะบรรจงจูบมือนั้นอย่างนิ่มนวล

          คริสตินมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลออีกครั้ง ก่อนจะล้วงมือหยิบสร้อยคอที่เธอใส่ไว้ตลอดเวลาที่ได้มันมา เธอแกะมันออกจากคอ หยิบสิ่งที่ห้อยไว้กับสร้อยไว้ในมือ แล้วดึงมือชายหนุ่มตรงหน้ามา

          "ได้กลับไปหาเจ้าของแล้วนะ" คริสตินพูดกับสิ่งที่เธอถืออยู่เบาๆ ก่อนจะบรรจงใส่แหวนประจำตระกูลมัลฟอยที่เดรโกเคยให้ไว้ตั้งแต่คบกันที่นิ้วนางข้างเดียวกันกับเธอ

          ทั้งสองสวมกอดให้กันทันทีที่คริสตินสวมแหวนให้เดรโกเสร็จ ก่อนที่เดรโกจะบรรจงจูบหญิงสาวอย่างรักใคร่ และผละออกจากเธอในที่สุด

          "ขอบคุณคริสติน ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน"

          "ค่ะ"

          ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

          เสียงพลุขนาดเล็กดังขึ้น พร้อมกับจินนี่ ลูน่า เฮอร์ไมโอนี่ แฮร์รี่ รอน แครบ ธีโอดอร์ เบลส และแพนซี่ออกมาจากมุมที่ซ่อน

          "ยินดีให้คู่บ่าวสาวด้วยนะคร้าบบบ"

          เบลสตะโกน และทุกคนก็เริ่มเดินมาแสดงความยินดีกับเดรโกและคริสติน โดยที่คริสตินนั้นยังงงอยู่หน่อยๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

          "ฉันบอกเลยนะ ถ้าไม่ใช่คริสตินฉันไม่ทำให้แน่" รอนหันมาบ่นกับว่าที่เจ้าสาว "รู้ไหมฉันต้องถ่อไปเอาดอกไม้พวกนี้มาจากเคนท์ แถมหายตัวกลับก็ไม่ได้อีกเพราะเดี๋ยวดอกไม้จะช้ำ"

          "ยังไม่นับลอบส์เตอร์ที่จะกินกันอีกนะ ฉันต้องไปทำเรื่องขอกุญแจนำทางไปอเมริกาเพื่อหิ้วไอ้กุ้งนี่กลับมาฉลอง" ธีโอดอร์หันมาบอกคริสตินบ้าง

          "แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันไม่ตอบตกลง" คริสตินหันไปถามเดรโก ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบก่อนที่เดรโกจะยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

          "รู้ไหม พ่อฉันบอกวิธีแก้ปัญหานี้มาแล้ว...ฉุดเธอแล้วหนีไปเลยยังไงล่ะ"

          และงานเลี้ยงเล็กๆก็เริ่มขึ้นเพื่อฉลองให้กับว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาว โดยที่ว่าที่เจ้าบ่าวนั้นโดนเพื่อนๆบ่นจนหูชากับความเรื่องมากของเจ้าตัว แต่สุดท้ายแล้วทุกคนก็กล่าวอวยพรทั้งสองได้อย่างซาบซึ้ง

          นับว่าเป็นวันวาเลนไทน์ที่เดรโกและคริสตินจะไม่ลืมเลย

          วันที่พวกเขาทั้งสองได้ตกลงที่จะใช้ชีวิตต่อจากนี้ร่วมกัน












"I, Draco, take you, Christine, to be my wife.
to have and to hold from this day forward,
for better, for worse,
for richer, for poorer,
in sickness and in health,
to love and to cherish,
till death do us part."

—Draco Lucius Malfoy



"I, Christine, take you, Draco, to be my husband.
to have and to hold from this day forward,
for better, for worse,
for richer, for poorer,
in sickness and in health,
to love and to cherish,
till death do us part."

—Christine Alexandra Shafiq-Malfoy





Well, I found a man

Stronger than anyone I know

He shares my dreams

I hope that someday we'll share  a home

I found a love

To carry more than just my secrets

To carry love, to carry children

Of our own

We are still kids, but we're so in love

Fightin' against all odds

I know we'll be alright this time

Darling, just hold my hand

Be your girl, you'll be my man

And I see my future in you eyes



—Ed Sheeran - Perfect Duet (with Beyoncé)


ฟังเพลงด้วยก็จะอินมากๆเลยค่ะ
___________________________________________________

          สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่าทุกคนนนนนนนน มาตามที่สัญญา
          คงจบแบบจบจริงๆแล้วแหละ ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมานะคะ ดิฉันซึ้งใจอย่างหาที่สุดมิได้



          พาคริสตินมาบ๊ายบายลาทุกคนค่ะ ขอบคุณที่เอาใจช่วยน้องจีบพี่เดรโกนะ น้องเขาไปถึงฝั่งฝันแล้วววว งือออออออ เหลือแต่เรานี่แหละ 5555555555555555

ขอบคุณที่ติมตามอ่านแฟนฟิคของเรานะคะ
jujuly

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 305 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #148 kanimimi2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 18:21
    สนุกมากค่ะ อบอุ่นหัวใจไปหมดด😳😳
    #148
    0
  2. #147 ขนม"โมจิ"🍵🍡 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 16:29

    อยากให้มีภาคแถมๆตอนหนูคริสมีลูกจังคิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

    #147
    0
  3. #130 Kn_nann (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 01:49
    เห่อ เรื่องนี้ดีมากๆๆๆๆเลยค่ะ ปกติอ่านฟิคก็เจอแต่สงครามเครียดๆ พี่เดรกชั้นเครียดแล้วเครียดอีกกว่าจะมีความสุข เห่อๆ เหมือนเห็นลูกโต เมื่อกี้ยังพึ่งป้อนนมตบตูดนอนอยู่เลยนะ ปริ่ม น้ำตาคนเป็นแม่จะไหล บ้าบอ
    #130
    1
    • #130-1 jujuly(จากตอนที่ 17)
      1 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:23
      ขอบคุณมากนะคะ เดรกเครียดมาแล้วหลายเรื่องจริงๆแหละ เรื่องนี้ปล่อยนางแฮปปี้หน่อย ดราม่าไม่ต้องมี ไม่จำเป็น 55555555
      #130-1
  4. #126 swanwyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 20:20
    น่ารักมากๆเลยค่ะ
    #126
    0
  5. #125 love-novel-pp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 16:47
    ลูเซียสคือไอดอลมาค่ะ 555
    #125
    1
    • #125-1 love-novel-pp(จากตอนที่ 17)
      20 ตุลาคม 2562 / 16:47
      มาก***
      #125-1
  6. #120 autumn morning^^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 17:56
    ฉันกลับมาอ่านเรื่องนี้อีกแล้ว55 คิดถึงน่ะ^^
    #120
    1
    • #120-1 jujuly(จากตอนที่ 17)
      28 พฤษภาคม 2562 / 00:34
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ดีใจที่ชอบนะ คิดถึงยัยหนูคริสตินเลยยยยย
      #120-1
  7. #117 autumn morning^^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 02:46
    คิดถึงยัยหนูคริสกับพี่เดรกเลยกลับมาอ่านอีกแล้วค่ะ555 แหม เจ้าเล่ห์จริงๆเลยเดรก เค้าไม่แต่งก็จะฉุดเค้าเหรอ~ แต่ก็...สมกับเป็นสลิธิรินล่ะนะ^^ เจ้าเล่ห์เพทุบาย ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการมา และฉันก็รักสลิธิรีนที่พวกเขาเป็นแบบนั้นแหละ^-^
    #117
    0
  8. #115 + SaiChil + (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 17:38
    มัลฟอยสไตล์ ถ้าสาวไม่ตกลงก็ฉุดได้เลย 55555
    #115
    0
  9. #112 autumn morning^^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:03
    น่ารักจังเลยค่ะ เราคิดถึงเรื่องนี้เลยกลับมาอ่านซ้ำ หลายรอบเลย รักเรื่องนี้ รักเดรก รักคริสติน รักไรท์นะคะ
    #112
    1
    • #112-1 jujuly(จากตอนที่ 17)
      20 มกราคม 2562 / 00:23
      แงงงง ขอบคุณมากๆค่ะ คิดถึงคริสตินกับพี่เดรโกเลยแฮะ
      #112-1
  10. #111 SunDashine (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 05:45
    ซาบซึ้งกินใจมากๆๆๆ มันละมุนปนปัญหานิดๆหน่อยๆแต่ความเขินฉุดไม่อยู่ โอ้ยยชอบนะคะ สุดๆๆ
    #111
    1
    • #111-1 jujuly(จากตอนที่ 17)
      20 มกราคม 2562 / 00:23
      ขอบคุณนะคะะะ
      #111-1
  11. #104 autumn morning^^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 02:13
    สนุกจังค่ะ
    #104
    0
  12. #103 chu-harmony (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 19:35
    อ่านเรื่องนี้แล้วมีความสุขมาก น่ารักจริงๆเลยคร๊า~
    #103
    0
  13. #102 Karina-chan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 03:19

    ดีใจจจจ มีความสุขมากกกก ต่อแค่นี่คือฟิคแต่มันทำให้เรามีความสุขมากจริงๆค่ะ! เหมือนเราได้อยู่ๆด้เหตุการณ์นี้จริงๆ^^ คลายเคนียดให้เรามากเลยค่ะ! ติดตามผลงายของไรท์ต่อนะคะ!^^ แล้วก็อยากเห็นฉากพวกเขาแต่งงานไม่ก็มีลูกกันจัง^^ อยากจะรู้ว่ามีกี่คนเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ชื่ออะไรกันบ้าง คริคริๆ รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นหนึ่งในเพื่อนของคริสตินและเดรโกซะแล้วสิ^^ มีความสุขมากค่ะ ความสุขนี้เหมือนมันผ่านพ้นหน้าจอมาสู่เราเลย รักนะคะ^^❤??’“

    #102
    1
    • #102-1 jujuly(จากตอนที่ 17)
      11 ตุลาคม 2561 / 21:49
      งืออออ ขอบคุณค่ะ! ความจริงก็อยากมีสเปเชี่ยลต่อนะคะ แต่ว่ากดปิดเรื่องไปแล้วเนี่ยสิ 555555555 ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
      #102-1
  14. #100 Yumin-1993 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:51

    จบอย่างมีความสุขขข~~
    #100
    0
  15. #96 301044 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 13:21
    อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล
    #96
    1
  16. #94 tatianaeiei (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:46
    แต่งได้ประทับใจทุกเรื่องเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ออกมานะคะ💘
    #94
    1
  17. #93 ArunAunairak (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:05
    พาทลูกต่อ5555
    #93
    0
  18. #81 Yumimaru (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:20
    ฟินแปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปป
    #81
    0
  19. #80 40465_zin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:19
    ฟินนนนนน
    #80
    0
  20. #79 XYCYMN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:49
    ชอบค่าาา น่ารักมากๆ
    #79
    0