FROM TIME TO TIME [Draco x OC] [End]

ตอนที่ 12 : บทที่ 10 | ไปเที่ยวกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    2 พ.ย. 60



บทที่ 10 | ไปเที่ยวกัน



      

          "เอาอะไรจากรถเข็นไหม" เสียงของคุณยายขายขนมประจำรถไฟดังขึ้น และนั่นทำให้ฉันลุกขึ้นแล้วล้วงหยิบเหรียญในกระเป๋ากางเกง

          "พายฟักทองสองชิ้นค่ะ" ฉันจ่ายเงินก่อนจะกลับเข้ามาในตู้รถไฟตามเดิม

          "อ่ะ นี่ของนาย"

          "แหม่ รู้ใจฉันจริงๆนะคริสติน" รอนตอบก่อนจะหยิบพายฟักทองอีกชิ้นที่ฉันยื่นไปให้

          "ตั้งแต่คบกับมัลฟอยนี่ใจป้ำจังนะ" จินนี่พูดขึ้น

          "แน่นอน เพราะฉันสวยและรวยมาก"

          "ย่ะ" จินนี่เบ้ปากก่อนจะหันไปอ่านหนังสือพิมพ์ตามเดิม หลังจากวันที่ฉันกับพี่เดรโกจูบกันกลางโรงเรียน ทำให้ฉันโดนล้อไปสองวันเต็ม ทั้งจากพวกจินนี่ เพื่อนๆบ้านเรเวนคลอ และกลุ่มสลิธีรินที่นำโดยเบลส ซาบินี่ จนวันที่จะต้องกลับบ้านเรื่องของฉันก็ยังเป็นหนึ่งในหัวข้อสนทนาแทบทุกตู้ในรถไฟ

          "แล้วเธอไม่ไปนั่งกับมัลฟอยหรอ" ลูน่าถามฉัน

          "ไม่ล่ะ ฉันว่าเขาคงอยากใช้เวลากับเพื่อนมากกว่า เดี๋ยวจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆแล้วนี่"

          "นั่นสิ ฉันจะไปหาเด็กน่ารักแบบเธอได้ที่ไหนเนี่ยคริสติน"

          "พูดแบบนั้นเดี๋ยวมัลฟอยก็มาต่อยหรอก" ฉันหัวเราะกับประโยคที่รอนพูดจนเฮอร์ไม่โอนี่ต้องเอ่ยเตือน

          "แฟนฉันมือหนักนะ"

          "เท้าหนักด้วย" แฮร์รี่เสริม และเขาก็เล่าถึงเมื่อตอนที่เขาแอบฟังพี่เดรโกบนรถไฟตอนปีหกแต่โชคร้ายที่แฮร์รี่ซ่อนไม่เนียน เลยทำให้พี่เดรโกเหยียบหน้าเขาไปเต็มๆข้อหาแอบฟังชาวบ้าน


          ไม่กี่ชั่วโมงรถไฟก็จอดเทียบชานชาลาที่สถานีคิงครอส ฉันบอกลาเพื่อนๆ และสัญญาว่าจะเขียนจดหมายหา ก่อนที่จะเดินไปหาแม่ที่รออยู่พร้อมอเล็กซ์ พออเล็กซ์เห็นฉันก็รีบวิ่งถลามาหาทันที

          "อย่าวิ่งสิอเล็กซ์ เดี๋ยวล้ม" ฉันดุน้องด้วยท่าทางที่ไม่จริงจังนัก ก่อนจะจับเจ้าน้องชายมากอด

          "คิดถึงนี่ครับ" อเล็กซ์บอกเสียงใส

          "คิดถึงเหมือนกันครับ คราวนี้พี่เอาขนมกลับมาให้เราเยอะเลยนะ"

          "เย้ พี่คริสใจดีที่สุด" อเล็กซ์เข้ามากอดฉันอีกรอบ ก่อนผละออกแล้ววิ่งไปข้างหลังฉัน

          "พี่เดรโกสวัสดีครับ" อเล็กซ์ทักทาย

          "สวัสดีครับ เป็นไงเรา โตขึ้นเยอะเลยนะ" พี่เดรโกย่อตัวลงให้เท่ากับระดับของอเล็กซ์ก่อนจะจับเขาขี่หลังแล้วเดินมาหาฉันที่ยืนรออยู่กับแม่

          "น้าเบลล่าสวัสดีครับ" พี่เดรโกทักทายแม่ฉัน

          "เจอพี่เดรโกแล้วลืมพี่เลยนะ"

          "ก็ขี่หลังพี่เดรโกสนุกกว่านี่"

          "แต่พี่มีขนมนะ" ฉันล่อน้องด้วยขนม และเห็นว่าอเล็กซ์เริ่มลังเล

          "ใครเขาจะไปเห็นแก่กินเหมือนเธอกัน อย่าไปฟังนะอเล็กซ์"

          "พี่เดรโก! พอเลย อเล็กซ์ลงมาได้แล้ว จะได้กลับบ้านกัน" พี่เดรโกย่อตัวลงเพื่อให้อเล็กซ์สามารถลงจากหลังเขาได้

          "เธอน่ะเขียนจดหมายมาด้วย"

          "ค่ะ"

          "แล้วก็อ่านหนังสือทบทวนด้วย ปีนี้เธอต้องสอบส.พ.บ.ส. นะ"

          "รู้แล้วค่า"

          "เด็กดี" พี่เดรโกยีหัวฉันเล่น ก่อนจะขอตัวไปหาครอบครัวของเขาที่มารับ

          "มีอะไรที่แม่ไม่รู้รึเปล่า"

          "หือ? อะไรหรอคะ"

          "ลูกกับเดรโก...คบกันหรอ" ฉันตาโตทันที ฉันกะจะบอกแม่อยู่แล้วแต่ไม่คิดว่าแม่จะดูออกในเวลาสั้นๆแบบนี้

          "ค่ะ แม่ไม่ว่าอะไรใช่ไหม"

          "โอ้ย แม่จะไปว่าอะไรล่ะ ดีซะอีกจะได้ช่วยดูแล"

          "แต่หนูก็ดูแลตัวเองได้นะคะ"

          "ให้โทรลล์เสกคาถาเป็นก่อนเถอะ ค่อยมาพูดกับแม่" พูดเสร็จแม่ก็เดินนำออกไปพร้อมกับอเล็กซ์

          "แม่อ่ะ! หนูไม่แบ่งเทียนหอมให้แม่แล้ว"


          ปิดเทอมผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว แต่ฉันก็ยังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน นอกจากเขียนจดหมายหาเพื่อนๆและพี่เดรโก และวันนี้เขาจะพาฉันไปที่บ้านตอนเย็นเนื่องจากคุณป้านาร์ซิสซาร์อยากจะเจอฉัน ฉันอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า และเลือกชุดที่ดูสุภาพในการพบปะผู้ใหญ่มากที่สุด ซึ่งกินเวลาไปนานเพราะฉันมักจะใส่กางเกงยีนส์ของพวกมักเกิ้ล เลยไม่ค่อยมีชุดกระโปรงเท่าไหร่ และมาลงที่ชุดแขนกุดสีชมพูอ่อนยาวเท่าเข่ามีผ้าผูกที่เอวให้ชุดมันไม่เรียบเกินไป

          รู้สึกแน่นๆยังไงไม่รู้สิ ฉันอ้วนขึ้นหรอ ไม่จริงงงงงง

          "คริสเสร็จรึยังลูก สิบโมงแล้วนะ" ฉันหันไปดูนาฬิกา ยังทันอยู่เพราะฉันนัดพี่เดรโกไว้ตอนสิบโมงสิบห้า เราจะไปเดินตลาดนัดผู้วิเศษที่ไบรตันกันก่อน และหลังจากนั้นก็ไปกินมื้อเย็นที่คฤหาสน์มัลฟอยตามคำชวนของคุณป้านาร์ซิสซาร์

          "ค่าาา" ฉันรีบผูกผ้าคาดเอว หวีผมลวกๆไม่ให้มันยุ่ง สะพายกระเป๋าใบเล็กที่มีเงินและไม้กายสิทธิ์อยู่ในนั้น แล้ววิ่งลงบันไดมา

          ตึง ตึง ตึง

          "เสร็จแล้วค่า"

          "โอ้ย ลูกคนนี้! ไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาซะเลย แล้วดูสิผมเพ่าก็กระเซอะกระเซิง" แม่จับฉันนั่งเก้าอี้ที่ใกล้ที่สุด พร้อมกับหวีผมให้ฉัน

          "ตอนเย็นแม่จะไม่ไปด้วยจริงๆหรอคะ?"

          "นาร์ซิสซาร์เขาชวนลูกนะ ไม่ได้ชวนแม่"

          "แต่แม่กับคุณป้านาร์ซิสซาร์เป็นเพื่อนกันนี่คะ"

          "ถูกต้อง เพราะงั้นแม่จะนัดกินข้าวกับซิสซี่เมื่อไหร่ก็ได้ นี่คริสติน พ่อแม่ฝ่ายชายเขาก็อยากจะรู้จักคนรักของลูกชายนะลูก ชวนลูกคนเดียวน่ะถูกแล้ว"

          "แต่คุณลุงลูเซียสกับคุณป้านาร์ซิสซาร์ก็รู้จักหนูอยู่แล้วนะคะ"

          "แต่ไม่ใช่ในฐานะแฟนของเดรโกจ้ะ" แม่จัดทรงผมของฉันให้เข้าที่

          "อ่ะ เสร็จแล้วลูก"

          "ขอบคุณนะคะ" จากนั้นฉันก็ไปหาอะไรรองท้องก่อน ไม่นานพี่เดรโกก็ออกมาจาเตาผิงตอนที่ฉันกำลังใส่รองเท้าพอดี เขาแต่งตัวง่ายๆด้วยกางเกงขายาวสีดำเข้ารูปและเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด

          "อรุณสวัสดิ์ครับน้าเบลล่า"

          "อรุณสวัสดิ์จ้ะ แล้วน้าเน้ออะไรกัน ขนาดนี้แล้วเรียกแม่เถอะ"

          "เอ่อครับ" พี่เดรโกทักทายแม่ฉันก่อนมองฉันที่เพิ่งสวมรองเท้าเสร็จ

          "วันนี้เธอดู...ไม่ใช่เธอ"

          "สวยใช่ไหมล่าา" ฉันสะบัดผมประกอบ

          "ปกติเห็นใส่แต่กางเกง แต่วันนี้ก็...น่ารักดี" ฉันยิ้มรับคำชมเขา ถึงชุดจะแน่นไปนิดนึงแต่ก็คุ้มแล้วแหละเนอะ

          "งั้นไปกันเลยไหมคะ"

          "ฝากคริสตินด้วยนะเดรโก ถ้าดื้อก็ตีเลยนะจ๊ะ แม่อนุญาต"

          "ฮ่าๆๆ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ รับรองมีรอยแดงมาฝากคุณแม่แน่นอน"

          จากนั้นแม่ก็เดินหัวเราะไปหาอเล็กซ์ที่นอนอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่บนโซฟา ดูสิ ขนาดพี่สาวจะออกไปข้างนอกยังไม่รู้เรื่องอีก


          ฉันจับมือพี่เดรโกก่อนที่เขาจะพาหายตัวมาที่ไบรตัน ความรู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบท้องหายไปทันทีที่เท้าถึงพื้น แต่ถึงยังไงก็พะอืดพะอมอยู่ดี

          "ไหวไหม" พี่เดรโกถามทันทีที่ฉันทำท่าจะอาเจียน

          "ไหวค่ะ แค่คลื่นไส้นิดหน่อย" เมื่อรู้สึกโอเคแล้ว ฉันกับพี่เดรเริ่มออกเดิน เราเดินไปตามตรอกซอกซอยที่ผู้คนเริ่มหนาตา มีร้านรวงมากมายตั้งแต่ของตกแต่งกระจุกกระจิกยันเฟอร์นิเจอร์หรูหรา แต่สิ่งที่มีเยอะที่สุดคือร้านอาหาร ทั้งของคาว ของว่าง ของหวาน ฉันที่เป็นคนกินจุกจิกก็แวะร้านนู้นร้านนี้ตลอดทาง

          "คริส ที่บ้านเธออดอยากหรือไง"

          "ก็มันไม่ได้มีให้กินที่บ้านบ่อยๆนี่" ฉันตอบเขาพร้อมกับตักเค้กสตรอเบอร์รี่เข้าปาก

          "เดี๋ยวก็อ้วนหรอก" เขาพูด ก่อนจะหันไปสนใจพายลูกพรุนตรงหน้า ฉันชะงักกับประโยคของเขา อ้วนหรอ จริงสิ ชุดนี้มันเริ่มแน่นทั้งๆที่ปีที่แล้วมันยังใส่ได้สบายๆอยู่เลย หรือว่าฉันควรจะหยุดกินดี

          "อ้าว อิ่มแล้วหรอ" เขาถามขึ้นเพราะเห็นว่าฉันวางส้อมลง

          "ฉันถามอะไรพี่อย่างหนึ่งได้ไหม"

          "เอ่อ ถ้าฉันตอบได้นะ" เขาหยุดกินเมื่อเห็นฉันเริ่มจริงจังและตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันกำลังจะถาม

          "ฉันอ้วนรึเปล่า"

          "โถ่ ก็นึกว่าเรื่องอะไร" เขากลับไปจิ้มพายชิ้นที่เหลือเข้าปาก

          "นี่พี่เดรโกฉันจริงจังนะ อีกอย่างเสื้อผ้าฉันก็เริ่มคับแล้วด้วย"

          "ก็ซื้อใหม่สิ ไม่เห็นยาก"

          "พี่อ่ะ!"

          "ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ เธอก็ยังเป็นเธอ ถึงเธอจะอ้วนเป็นหมูฉันก็รักเธออยู่ดี" และเป็นอีกครั้งที่ฉันชะงักเพราะเขา ให้ตายสิ บอกกันโต้งๆอย่างนี้เลยหรอ ฉันก้มหน้ากินอีกครั้งแก้เขิน คนบ้า!

          "แต่ฉันก็ไม่อยากมีแฟนอ้วนฉุหรอกนะ เพราะฉะนั้น ที่นี่ร้าน สุด ท้าย" เขาเน้นประโยคหลังอย่างชัดถ้อยชัดคำ

          "ก็ได้ค่ะ" เห็นแก่หุ่นของฉันหรอกนะถึงได้ยอมง่ายๆ


          แต่ฉันก็ยังเป็นฉัน สปาเก็ตตี้ครีมซอส ฟิชแอนด์ชิป ชาผลไม้และเค้กสตรอเบอร์รี่ไม่ได้มีผลกระทบใดๆเมื่อฉันเห็นซอฟท์ครีมตรงหน้า ฉันชำเลืองมองพี่เดรโกที่ตอนนี้กำลังสนใจกับกล้องถ่ายรูป จังหวะนี้แหละ! ฉันค่อยๆย่องออกมาจากหน้าร้านกล้องถ่ายรูป และตรงไปที่ร้านซอฟท์ครีมข้างๆกัน

          "เอาวนิลาอันนึงค่ะ" คนขายจัดการตามที่ฉันสั่ง พอจ่ายเงินเรียบร้อยฉันก็เดินกลับไปที่ร้านกล้องตามเดิม

          อ้าว ไม่อยู่แฮะ ไปไหนแล้วล่ะ ฉันชะเง้อคอมองหาพี่เดรโกแต่ก็ไม่ยักจะเห็นหัวบลอนด์ๆของเขาเลย อะไรเนี่ย คลาดกันหรอ โดนบ่นยาวแน่ๆเลยฉัน

          "ยัยตะกละ" นั่นไง ฉันหันไปยิ้มแห้งๆให้พี่เดรโกที่เดินมาข้างหลัง ในมือเขาหิ้วถุงใส่กล่องอะไรสักอย่าง

          "ตกลงพี่ซื้อกล้องหรอ"

          "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ" ฮื่อออ อย่าดุหนู

          "โถ่พี่เดรโกแค่ซอฟท์ครีมเอง มันไม่ทำให้ฉันกลายเป็นหมูหรอก"

          "ไม่ใช่เรื่องนั้น คราวหลังจะไปไหนก็บอก"

          "อ่อ" เรื่องนี้เอง

          "รู้เรื่องที่พูดไหมเนี่ย"

          "รู้แล้วค่า คราวหน้าไปไหนฉันจะรายงานทุกฝีก้าวเลย หายโกรธนะ" ฉันยื่นนิ้วไปให้เขาเกี่ยวก้อย

          "ไม่ได้โกรธสักหน่อย" แต่เขาก็เกี่ยวก้อยกับฉันอยู่ดี "เอาเถอะ มาลองกล้องฉันดีกว่า"

          แชะ!

          หือ อ้าววว เดี๋ยวเขากดถ่ายฉันโดยที่ไม่บอกเนี่ยนะ

          "ทำไมพี่ไม่บอกก่อนว่าจะถ่ายล่ะ รูปน่าเกลียดไหมเนี่ย"

          "เสียใจ เธอไม่มีทางได้รู้จนกว่าจะล้าง" เขายิ้มอย่างผู้ชนะ ส่วนฉันซึ่งทำอะไรไม่ได้ก็กินซอฟท์ครีมต่อ

          "ไปถ่ายตรงนั้นกัน" พี่เดรโกชี้ไปตรงสะพานปลาที่ยื่นออกไปตรงชายฝั่งทะเล แล้วเขาก็ลากฉันไปทันที "คราวนี้ฉันจะถ่ายนะ ยิ้มเร็ว" ฉันยิ้มสู้แดดไปให้เขา เชื่อไหมว่าฉันแทบไม่ได้มองกล้องเลย วลีของมักเกิ้ลที่ว่า 'ไม่ได้ยิ้มให้กล้อง แต่ยิ้มให้คนข้างหลังกล้อง' นี่ท่าจะจริงแล้วล่ะ

          "สวยไหม" ฉันเดินมาหาตากล้องที่กำลังตั้งค่านู่นนี่อยู่

          "ฉันถ่ายนะ ไม่สวยได้ไง"

          "ค่ะ เพิ่งจะซื้อมาแท้ๆทำอย่างกับเป็นมืออาชีพ" ฉันแซะเขา และนั่นทำให้พี่เดรโกแย่งซอฟท์ครีมจากมือไปทันที

          "ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว"

          "เห้ย เอามาก่อน จะหมดอยู่แล้ว อย่าเพิ่งทิ้งนะ" ฉันเอื้อมมือจะไปแย่งแต่เขาก็ชูมันสุดแขน โอ้ย ชูสูงขนาดนั้นฉันเอื้อมถึงได้ไง

          "มันอร่อยขนาดนั้นเลยหรือไง"

          "ใช่ ถ้าไม่เชื่อนะ พี่ลองไปซื้อกินสิ ฉันจะได้ซื้ออีกอันด้วย"

          "ถ้าไม่อร่อยเธอจะทำไง"

          "ก็ไม่ทำไงเพราะว่ามันอร่อยไงล่ะ" จากนั้นพี่เดรโกก็ยื่นซอฟท์ครีมมาคืนฉัน ดีนะที่มันยังไม่ละลายซะก่อน ฉันจัดการกินที่เหลือต่อจนหมด แต่พี่เดรโกก็ยังยืนเท้าสะเอวมองฉันเหมือนกับว่าเมื่อไหร่ฉันจะกินหมดสักที

          "อ่ะ หมดแล้วๆ พี่จะกินไหมจะได้ซื้อกัน"

          "งั้นขอชิมก่อน"

          "อ้าว ไม่บอกล่ะ ฉันกินหมดแล้วเนี่ย" แล้วอยู่ๆเขาก็ดึงฉันเข้าไปหา พร้อมกับปากที่ทาบทับลงมา เหตุการณ์มันเกิดขี้นเร็วมากจนฉันไม่ทันตั้งตัว เขาจูบฉันเนิ่นนานพร้อมกับลิ้นที่เริ่มไม่อยู่สุขของเขา มันเป็นจูบที่หอมหวานและเต็มไปด้วยกลิ่นวนิลา

          "อร่อยจริงด้วย แต่หวานไปนิด" เขากระซิบที่ข้างหูพร้อมกับฝังจมูกที่แก้มของฉันพร้อมๆกัน จากนั้นเขาก็หยิบกล้องขึ้นมากดถ่ายฉันทันที พร้อมกับหัวเราะเบาๆให้ผลงานตัวเอง

          เดี๋ยวก่อน สติฉันยังกลับมาไม่ครบเลย แล้วใครเขาชิมแบบนี้กัน ฉันตัดสินใจหันหลังให้เขาแล้วเดินออกไป ไม่ได้ๆ ฉันเขินเกินกว่าจะสู้หน้าเขาแล้วเนี่ย

          "เฮ้! ฉันบอกแล้วไงว่าไปไหนให้บอกน่ะ" เสียงพี่เดรโกตะโกนแข่งกับเสียงคลื่น และฉันก็ได้ยินเสียงกดชัตเตอร์แว่วมา

          "นี่คริสติน ไม่กินแล้วหรอ ซอฟท์ครีมอะไรของเธอน่ะ"

          "ฉันไม่กินแล้ว!"


          หลังจากที่ฉันทำใจมองหน้าพี่เดรโกได้แล้ว เขาก็ยังทำตัวเป็นตากล้องมืออาชีพ ถ่ายนู่นถ่ายนี่แต่หลักๆแล้วก็ถ่ายฉัน และมั่นใจได้เลยว่ามันมีแต่ช็อตเหวอๆของฉันทั้งนั้น

          "เราถ่ายรูปคู่กันดีไหมคะ" ฉันหันไปถามความเห็นพี่เดรโก

          "นั่นสินะ" พี่เดรโกมองรอบๆก่อนเดินไปหาพ่อมดวัยกลางคนคนหนึ่ง

          "ขอโทษนะครับ ช่วยถ่ายรูปให้เราหน่อยได้ไหม"

          "โอ้ได้ ไม่มีปัญหา" หลังจากที่ชายคนนั้นตอบรับ พี่เดรโกก็ยื่นกล้องให้เขาพร้อมกับบอกวิธีใช้ จากนั้นเขาก็เดินมาหาฉันและเลือกมุมที่จะถ่าย

          "จะถ่ายนะครับ หนึ่ง สอง สาม!"

          แชะ!

          ฉันที่กำลังยิ้มหน้าบานอยู่ก็ต้องตกใจที่อยู่ๆพี่เดรโกก็หอมแก้มพร้อมกับจังหวะที่กดชัตเตอร์พอดี แล้วเขาก็ปล่อยให้ฉันยืนเหวออยู่ที่เดิมแล้วเดินไปเอากล้องคืนจากชายคนนั้น

          "ขอบคุณมากครับ"

          "ไม่เป็นไรๆ เป็นคู่ที่น่ารักดีนะ โชคดีพ่อหนุ่ม" พี่เดรโกยิ้มรับ ก่อนจะเดินมาหาฉัน

          "ฉันว่าเรากลับกันเลยไหม นี่ก็ห้าโมงเย็นแล้ว ดูสิหน้าเธอแดดเลียจนแดงหมดแล้ว"

          มันแดงเพราะพี่นั่นแหละ!


          พี่เดรโกพาฉันหายตัวมาที่หน้าคฤหาสน์มัลฟอย ที่นี่ยังคงเหมือนเดิมคือต้นไม้เยอะ อึมครึม และมีนกยูงบ่งบอกถึงฐานะทางการเงินของบ้าน เราเดินเข้าประตูมาโดยมีเอลฟ์ประจำบ้านเปิดประตูให้ จากนั้นพี่เดรโกก็เดินนำฉันเพื่อไปหาพ่อกับแม่ของเขาที่ห้องนั่งเล่น แต่อยู่ๆเขาหยุดเดินและนั่นทำให้ฉันชนเข้ากับหลังของเขาเต็มๆ ฉันเลยชะเง้อมองว่าอะไรที่ทำให้พี่เดรโกต้องหยุดเดินกระทันหันแบบนี้ ข้างในห้องนั่งเล่นมีคุณลุงลูเซียสและคุณป้านาร์ซิสซาร์นั่งอยู่ แต่มีผู้หญิงอีกคนนั่งหันหลังให้อยู่ด้วย เธอมีผมสีดำยาวปล่อยสยายเต็มหลัง เธอหันหน้ามาและนั่นทำให้ฉันตกใจระคนประหลาดใจ

          แอสโทเรีย!
? เธอมาทำอะไร?


_______________________________________

มาหวานอีกตอนแล้วววว ทำไมช่วงนี้คู่นี้ถึงมดขึ้นขนาดนี้
แฟนแบบพี่เดรโกนี่หาซื้อได้ที่บ้าง ขอสักคนนน
ส่วนคุณน้องแอสโทเรียมาทำไมนั้น รอลุ้นเลยจ้า

ปล.ช่วงนี้ไรต์ยังไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ เพราะฉะนั้น
ตอนต่อไปขออัพช่วง ต้นเดือนธันวาคมนะคะ
รอกันก่อนเน้อออออ

รักทุกคนเลยค่ะ
jujuly
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #143 ขนม"โมจิ"🍵🍡 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 15:59

    พูดว่ามาถอนหมั้นทึีเถอะ

    #143
    0
  2. #129 Kn_nann (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 01:31
    sweet boy เขินว่ะ บ้าบอ เขินติกตีนมาก
    #129
    0
  3. #128 เกรท (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 19:26

    แอสมาถอนหมั้นหรอคะ


    #128
    0
  4. #116 autumn morning^^ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:47
    อ่านตอนนี้มัน..หิวT^T
    #116
    0
  5. #98 FairyF (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 22:04
    ความเขินจนตัวจะแตกตายนี่
    #98
    0
  6. #63 Baby MPL (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 15:10
    รอนะคะ​ มาต่อเถอะ
    #63
    0
  7. #61 my fay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 00:23
    ขอเถอะแอส ให้ทางสะดวกกก
    #61
    0
  8. #60 my fay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 00:23
    ขอเถอะแอส ให้ทางสะดวกกก
    #60
    0
  9. #59 ` วังเวอเวย์ [?] (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 21:40
    ยังรออยู่นะ ><
    #59
    0
  10. #58 JACKAPPLE (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 19:25
    เอานังแอสออกไป
    #58
    0
  11. #57 p__p_pinn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 22:03
    แอสมันไม่มีที่ยืนสำหรับเธอออออ
    #57
    0
  12. #56 penpornpenmit (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 16:14
    อีแอสสส แกมาทำมายยยยย~
    #56
    1