FROM TIME TO TIME [Draco x OC] [End]

ตอนที่ 11 : บทที่ 9 | หกเดือนต่อมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,931
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 301 ครั้ง
    30 ต.ค. 60


บทที่ 9 | หกเดือนต่อมา



          



          นับตั้งแต่วันที่ฉันกับพี่เดรโกได้คุยกันที่สะพานก็ผ่านมาเกือบๆหกเดือนได้ ความสัมพันธ์ตอนนี้ เอ่อ...จะว่าไงดี คือเขาบอกให้ฉันรอใช่ม้ะ แต่เขากลับทำตัวติดฉันแจเลย เวลาพักก็มาหา เวลากินข้าวบางทีก็มานั่งกับฉันที่โต๊ะเรเวนคลอไม่ก็ลากฉันไปนั่งกับเขาที่โต๊ะสริธีริน แถมวันหยุดยังให้ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเป็นเพื่อนอีก แล้วไม่ต้องถามเรื่องข่าวซุบซิบนะ ไม่รอดดดดด

          

          แมตช์ควิดดิชนัดสุดท้ายระหว่างกริฟฟินดอร์และสลิธีรินเป็นสิ่งที่เหล่านักเรียนตั้งหน้าตั้งตารอคอย เพราะเป็นปีสุดท้ายที่ซีกเกอร์ของทั้งสองทีมจะลงแข่งแถมเป็นกัปตันทีมทั้งคู่อีกด้วย และนับว่าเป็นเกมที่นานมากๆเกมหนึ่งเลย กินเวลาไปเกือบสองชั่วโมงกว่าซีกเกอร์จะจับลูกสนิชได้ ผลออกมาคือกริฟฟินดอร์ชนะแต่คนที่จับลูกสนิชได้คือพี่เดรโก เพราะกริฟฟินดอร์ทำแต้มนำไปมากกว่าร้อยห้าสิบแต้มเลยทำให้ชนะไป ฉันแอบสะใจนิดนึงที่แฮร์รี่พลาดการจับลูกสนิช แหงล่ะ เขาทำเรเวนคลอแพ้นี่

          

          ส่วนแอสโทเรีย เธอไม่ได้มายุ่งกับฉันเลย นอกจากจะเห็นคร่ำเคร่งอ่านหนังสือเพื่อสอบว.พ.ร.ส.แล้ว แม่นางก็เมินฉันอย่างกับเป็นอากาศธาตุเหมือนเราไม่เคยแย่งผู้ชายคนเดียวกันมาก่อน เอ๊ะเดี๋ยวๆ ดูแรดอ่ะ ฮ่าๆๆ

          ส่วนเพื่อนๆของฉันก็...ดีมั้ง คือมันมีเรื่องนิดหน่อย จริงๆมันก็ไม่ได้เรื่องใหญ่โตอะไรมากหรอกแต่ก็เหวอๆหน่อยตอนที่รู้ (งงป้ะ) คือเนวิลล์กับลูน่ายุติความสัมพันธ์ในฐานะคนรัก แต่พวกเขาก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ แต่นั่นยังไม่ช็อคได้เท่ากับรอนและเฮอร์ไมโอนี่ ที่ยุติความสัมพันธ์ลงเช่นกัน ดูไม่น่าเชื่อใช่ไหม แต่สองคนนั้นให้คำตอบที่เหมือนๆกันว่ารู้สึกกับอีกฝ่ายแบบเพื่อนที่สนิทกันมากๆแค่นั้น ไม่ได้มีความรู้สึกหวือหวา หรืออะไรแบบที่คู่รักมีให้กัน เลยกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม #โกลเด้นทรีโอ้จงเจริญ

 

          "นั่งเหม่ออะไรเด็กน้อย" เสียงนั่นมาพร้อมๆกับฝ่ามือที่โยกหัวฉันไปมา

          "ก็คิดอะไรไปเรื่อย..."

          ฟอดดดดด

          ฉันยังพูดไม่ทันจบก็โดนหอมแก้มซะก่อน ฉันหันไปมองหน้าเขา เขาก็ยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาว่าตัวเองทำอะไร ให้ตายสิ

          "พี่เดรโก! ในห้องสมุดนะ!"

          "จุ๊ๆ อย่าเสียงดัง ในห้องสมุดนะ" เขาลอกคำพูดฉันก่อนจะนั่งลงข้างๆ จริงๆแล้วพี่เดรโกก็หอมแก้มฉันบ่อยนะ แต่ฉันก็ไม่ชินสักที เขินนนน นี่ขนาดยังไม่คบเขายังขนาดนี้ ถ้าคบกันแล้วแก้มฉันจะไม่ช้ำไปเลยหรอ

          "หน้าแดงหมดแล้วครับ" เขาพูดล้อๆด้วยใบหน้าทะเล้น

          "พี่อ่ะ" ฉันมุดหน้าลงหนังสือด้วยความอาย ให้ตายเหอะ ฉันเขินนี่ ทำไมเขาถึงเป็นปกตินักนะ

          "โอ๋ๆ ไม่แกล้งแล้ว โผล่หน้าขึ้นมาเร็ว"

          "ไม่เอา!"

          "ไม่โผล่ฉันจูบนะ"

          พรึบ! ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือทันที

          "ฮ่าๆ หน้าเธอนี่ตลกชะมัดเลย"

          "สอบเสร็จแล้วร่าเริงจังนะคะ"

          "แน่นอน มีเวลาป่วนเธอไปทั้งวันเลยหละ"

          "แต่ฉันยังสอบไม่เสร็จนะ" เหลืออีกตั้งสองตัว วิชาปรุงยาที่ต้องจำส่วนผสมของน้ำยาตายทั้งเป็นและน้ำยานำโชค ถ้าจำสลับกันนี่ซวยแน่ ส่วนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดก็ต้องสอบปฏิบัติ

          "เธอก็อ่านไปสิ"

          "มีสมาธิที่ไหนล่ะ"

          "โอเคๆ ฉันไม่ป่วนเธอแล้ว" พี่เดรโกชูสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้

          "ดีค่ะ"

          "อ้อ อ่านเสร็จบอกด้วยนะ มีอะไรจะบอก"

          "งั้นก็บอกเลยสิ"

          "ไม่เอา เดี๋ยวเธอไม่มีสมาธิ" ฉันมองหน้าเขาอย่างจับผิด

          "พี่...พี่ไม่ได้ทำใครท้องใช่ไหม" ฉันแกล้งแหย่เขา

          "คริสติน! เธอจะบ้าหรอ ฉันก็มีเธอแค่คนเดียวเนี่ย" เขาโวยวายยกใหญ่ ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด ชอบแกล้งฉันดีนัก

          "งั้นก็ดีแล้วค่ะ เอาเป็นว่าอ่านเสร็จเดี๋ยวเรียกนะ"

          "อื้ม"

 





          ขาที่กำลังเลี้ยวเข้าห้องสมุดต้องหยุดชะงัก ภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังหยอกล้อกันฉายชัดอยู่ในตาของแอสโทเรีย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆและเชิดหน้าขึ้นเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะออกเดินเพื่อเข้าห้องสมุดอีกครั้ง เธอเดินไปยังโต๊ะว่างที่อยู่ไกลจากเดรโกและคริสตินมากที่สุด แอสโทเรียนั่งลงแต่สายตากลับเหม่อลอย ไปที่คนทั้งคู่

          มีความสุขกันจริงนะ

          เธอสงสัยนัก ผู้หญิงอย่างคริสตินมีอะไรดี เดรโกถึงได้หลงนักหนา ยิ่งคิดยิ่งสร้างความขุ่นเคืองใจ ตอนแรกแอสโทเรียกะจะมาอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบวิชาสุดท้ายในวันพรุ่งนี้ แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะแจ็คพอตมาเจอสองคนนี้พลอดรักกันล่ะ

          "แอสตี้ ถ้าเธอจะมาคนเดียวทำไมไม่ชวนฉันมาล่ะ"

          "ฉันอยากอ่านคนเดียว" แอสโทเรียตอบกลับนิ่งๆ

          "เธอแน่ใจ?"

          "จะพูดอะไรดาฟนี่"

          "ก็..." ดาฟนี่ กรีนกราสชายตามองไปยังตำแหน่งที่น้องสาวเธอมองเมื่อสักครู่

          "ก็แค่จะบอกว่า ฉันดีใจนะที่เธอตัดใจจากเดรโกได้น่ะ"

          "เธอชอบหรอที่เห็นฉันอกหัก?"

          "ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ปรบมือข้างเดียวมันก็ไม่ดังใช่ไหมล่ะ"

          "ก็จริงของเธอ"

          "นี่ เลิกทำหน้าบึ้งตึงได้แล้ว" ดาฟเน่พยายามทำให้น้องสาวผ่อนคลายขึ้น หลังจากที่พักหลังเดรโกกับคริสตินดูสนิทชิดเชื้อกันยิ่งกว่าแต่ก่อน แอสโทเรียก็เริ่มเก็บตัวอ่านหนังสือหนัก ทำไมเธอจะไม่รู้ว่ายัยนี่กำลังหาอะไรทำเพื่อไม่ให้คิดถึงสองคนนั้น แต่ไหนแต่ไรแอสโทเรียมักจะถูกตามใจอยู่เสมอด้วยความเป็นน้องคนเล็ก จนบางครั้งก็เสียนิสัย อยากได้อะไรก็ต้องได้ อย่างเรื่องหมั้นกับเดรโก เธอก็รู้ว่ายัยน้องสาวเธอเนี่ยแหละที่เป็นฝ่ายไปรบเร้าพ่อก่อน ดาฟเน่นึกสงสัยว่าอะไรทำให้แอสโทเรียตกหลุมรักเดรโก มัลฟอยได้ขนาดต้องเอ่ยปากขอหมั้นเอง เธอปล่อยให้แอสโทเรียนั่งอ่านหนังสือไปเงียบๆทั้งๆที่ยังไม่ยิ้มให้ดูสักนิด ก่อนจะหันกลับไปมองยังคู่หนุ่มสาวอีกครั้ง ความรักช่างพิศวงนัก หากใครมาเห็นเดรโกตอนนี้คงไม่เชื่อแน่ว่าเป็นคนๆเดียวกับคนที่เดินกร่างไปทั่วโรงเรียน และพร้อมจะหาเรื่องทุกคนโดนเฉพาะเด็กกริฟฟินดอร์และพวกพอตเตอร์





          "พี่คะ ฉันอ่านเสร็จแล้วนะ"

          "..." เงียบ เอ๊ะ หลับหรอ

          "พี่เดรโก"

          "..." ไม่มีสัญญาณตอบรับ

          "เดรโก มัลฟอย!"

          "หือ?" เห้อ สักที! พี่เดรโกค่อยๆปรือตาและเริ่มบิดขี้เกียจ

          "เธออ่านจนห้องสมุดปิดเลยหรือไง" เพราะตอนนี้ห้องสมุดแทบไม่มีคนเหลือแล้วเนื่องจากได้เวลามื้อเย็นพอดี

          "ก็ว่าจะทำอย่างนั้นเหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่าฉันหิวแล้ว" ฉันเก็บหนังสือและสมุดลงกระเป๋าให้เรียบร้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ "อ้อ พี่บอกว่าพี่มีอะไรจะบอกนี่ ใช่ไหม"

          "อืม ใช่ แต่คิดๆดูแล้ววันหลังดีกว่า"

          "อ้าว ทำไมอ่ะ อย่าทำให้อยากรู้สิ บอกฉันมาเลย"

          "ไม่เอาอ่ะ ฉันบอกพรุ่งนี้ตอนเธอสอบเสร็จดีกว่า"

          "แล้วแต่ ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย" ประโยคหลังฉันบ่นมุบมิบอยู่คนเดียว เนี่ยดูดิ มาปล่อยระเบิดทิ้งไว้แล้วก็จากไป

          "เมื่อกี้เธอว่าไงนะ" ยังอุส่าห์ได้ยิน

          "เปล่าค่ะ งั้นไปกินข้าวกันเถอะ"

 



          วันนี้วันที่ฉันรอคอย ฉัน สอบ เสร็จ แล้ว! ฉันเดินออกจากห้องสอบพร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์ เห้อ สอบเสร็จมันช่างดีจริงๆ แถมข้อสอบก็ง่ายกว่าที่ฉันคิดไว้อีก มีคะแนนสวยๆไปอวดแม่แน่นอน

          "หน้าตาสดชื่นอย่างนี้ ทำได้ล่ะสิ"

          "แน่นอน นี่ใคร" ฉันตอบพี่เดรโกที่เดินมาหาอย่างร่าเริง

          "ครับๆ รู้แล้วว่าเก่ง"

          "นี่ ฉันสอบเสร็จแล้วนะ มีอะไรก็บอกมาได้แล้ว"  พี่เดรโกหยิบม้วนกระดาษออกมาให้ฉัน มันค่อนข้างหนา แต่แค่หัวข้อของมันก็สามารถทำให้ฉันเข้าใจสิ่งที่เขาจะบอกได้

          "ยินดีด้วยนะคะ คุณผู้บำบัด" ใช่แล้ว เขาสอบยื่นเป็นผู้บำบัดได้ตามที่เขาหวัง

          "ขอรางวัลหน่อยสิ"

          "คะ?" ไม่ว่าเปล่า พี่เดรยื่นหน้ามาแล้วทำแก้มป่องๆ

          "ตรงนี้เลยคริสติน ขอสักสองสามฟอดนะ" เขาใช้มือจิ้มแก้มตัวเองเหมือนเด็กๆ ฉันหัวเราะกับท่าทางของเขาก่อนจะให้รางวัลกับคนตรงหน้า อ่าา เขินชะมัดเลย ให้ตายสิ

          "ฉันมีอะไรจะให้อีกอย่าง" พี่เดรโกล้วงมือไปหยิบสร้อยเงินในกระเป๋าเกง พร้อมกับถอดแหวนประจำตระกูลที่นิ้วนางข้างซ้ายออกแล้วคล้องไว้กับสร้อย

          "เอ่อ พี่เดรโก..."

          "ไม่น่าจะต้องถามนะ เธอน่ะ" ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบประโยคเขาก็ขัดขึ้นมาก่อน แล้วสวมสร้อยนั่นให้ฉัน

          "จริงๆฉันว่าไม่ต้องพูดมันก็ชัดอยู่แล้วแหละว่าหมายความว่ายังไง"

          "..."

          "แต่ฉันจะพูดละกันนะ" พี่เดรโกจ้องฉันด้วยแววตาที่จริงจัง แต่ใบหน้ากลับยิ้มและเริ่มเป็นสีชมพูจางๆ

          "คบกับฉันนะคริสติน เธอไม่มีอะไรต้องรอแล้ว" ฉันส่งยิ้มไปให้เขาแล้วพยักหน้าแทนคำตอบ ฉันกับผู้ชายตรงหน้าคนนี้เปลี่ยนสถานะกันแล้วสินะ พี่เดรโกโน้มหน้าลงมาพร้อมริมฝีปากของเขา บดเบียดริมฝีกปากของฉันจนแทบหายใจไม่ทัน สัมผัสที่ฉันไม่เคยรู้จักแต่เฝ้าฝันถึงมันมาตลอด เสียงเป่าปากและเสียงแซวจากเด็กนักเรียนที่สอบเสร็จแล้วดังขึ้นแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลย พี่เดรโกคลายริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งและกระซิบที่หู

          "รักเธอนะ"

          "รักพี่มากกว่าค่ะ"

          "ยัยหนูคริสตินกับเดรโกจูบกันแล้วโว้ยยยย" ฉันและพี่เดรโกหันไปหาต้นเสียงทันที และแน่นอนเป็นเขานั่นแหละ เบลส ซาบินี่

          "พวกเขาไม่ได้ทำกันบ่อยๆหรอ"

          "ได้ยินเรื่องเลิฟซีนของคู่นี้มาตั้งนาน เพิ่งได้เห็นจะๆก็วันนี้แหละ"

          และเสียงซุบซิบอีกมากมาย

          ฉันกับพี่เดรโกหัวเราะกับท่าทางดีใจเกินหน้าเกินตาของเบลส แล้วเขาก็พาฉันเดินหนีทุกคนที่มีแววว่าจะล้อกันไม่หยุด กลายเป็นว่าฉันและเขาเดินจูงมือกันด้วยรอยยิ้มที่ไม่อาจหุบและแก้มที่แดงระเรื่ออย่างสุขภาพดีกันทั้งคู่



______________________________________________

เธอออออออ เขาคบกันแล้วววววว
มันดูเร็วๆ รวบรัดไปไหมอ่ะ แต่จะบอกว่าช่วงปิดเทอมต่างหากที่พีค
เราจะรู้ว่าทำไมแอสโทเรียถึงขอหมั้น และทำไมคุณลุงลูเซียสถึงตกลงง่ายๆ
ติดตามตอนต่อไปจ้า
ปล. รูป gif แทบไม่เกี่ยวกับเนื้อหาเลย5555555555555

รัก
jujuly

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 301 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #142 ขนม"โมจิ"🍵🍡 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 15:50

    ตายตาหลับแล้วววว

    #142
    0
  2. #109 SunDashine (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 00:16
    โอ้ยยยยยยยลัลลาย
    #109
    0
  3. #55 XYCYMN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 23:00
    โอ้ยยยยยย ชอบบบบบ ยัยแอสนี่นังตัวดี
    #55
    1
  4. #54 ` วังเวอเวย์ [?] (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 14:38
    อ๊ากกกกกก เขินนนนนน
    #54
    0
  5. #52 GALAXY Gray (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:42
    อ้ากกกกกก เขินโว้ยยยยยย5555
    #52
    0
  6. #51 MoePunCH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 16:38
    เดรกขาาาาาาา อิชั้นอยากได้พี่เค้า
    #51
    1
  7. #50 JACKAPPLE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 11:49
    เขิยเลยยย เดรอ่ะ 555
    รีบมาต่อนะคะ
    #50
    0
  8. #49 penpornpenmit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 10:37
    เขินนนนน รอตอนต่อไปอยู่น้าาาาา
    #49
    0