FROM TIME TO TIME [Draco x OC] [End]

ตอนที่ 10 : บทที่ 8 | ของขวัญและคำขอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 296 ครั้ง
    10 ต.ค. 60


บทที่ 8 | ของขวัญและคำขอ





"จากสงครามที่ผ่านมาเราต่างสูญเสีย และได้รับความเจ็บปวด ในฐานะอาจารย์ใหญ่ฉันรู้ว่าพวกเธอต้องฝ่าฟันกันมาขนาดไหน ขอให้พวกเธอจดจำเวลาทั้งสุขและทุกข์ที่อยู่ด้วยกันมา ไม่ว่าพวกเธอจะอยู่เรเวนคลอ ฮัฟเฟิลพัฟ กริฟฟินดอร์หรือสริธีริน ฮอกวอตส์จะเป็นบ้านของพวกเธอเสมอ"


แปะๆๆ


ฮืออออ ซึ้งอ่ะ ฉันค่อยๆปาดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ


"และบัดนี้ ฉันขอเปิดฟลอร์เต้นรำอย่างเป็นทางการ เชิญประธานนักเรียน" เสียงเพลงจากวงดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้น ฉันเดินคล้องแขนพี่เดรโกออกไปกลางฟลอร์พร้อมกับเฮอร์ไมโอนี่และรอน


"เธอร้องไห้หรอ" พี่เดรโกถามขึ้นในขณะที่เราเริ่มเต้นรำ


"พี่รู้ได้ไงอ่ะ" ฉันว่าฉันเช็ดไปแล้วนะ


"ขนตาแฉะขนาดนั้น เด็กห้าขวบยังรู้เลย"


"ชิ" ฉันยู่หน้าใส่เขาก่อนจะหันมองอีกคู่ที่เต้นรำไปพร้อมกับฉัน ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่ารอนเต้นได้ดี จากที่ฉันฟังมารอนแทบไม่มีทักษะด้านนี้เลยนะ


"ไม่น่าเชื่อว่ารอนจะเต้นได้ดีขนาดนั้น" ฉันพึมพำออกมาอย่างทึ่งๆ


"เหอะ ก้าวขาค่อมจังหวะตั้งแต่เริ่มด้วยซ้ำ เสียแรงที่เจียดเวลาไปสอนจริงๆ"


"เห้ยยย จริงอ่ะ พี่สอนรอนหรอ" รอนเต้นรำดีว่าทึ่งแล้ว แต่พี่เดรโกไปสอนตานั่นทึ่งกว่า พวกเขาไปสนิทกันตอนไหนเนี่ย


"อย่าให้ฉันพูดเลย กระดากปาก" ฉันฟังคนปากร้ายแต่ใจดีบ่นกระปอดกระแปดเกี่ยวกับความไม่ได้เรื่องของลูกศิษย์ ไม่นานก็เริ่มมีคู่อื่นจูงมือกันเข้ามาเต้นรำ ฉันใช้สายตากวาดมองคู่อื่นๆ อืม...ส่วนใหญ่เป็นแฟนกันหมดเลยแฮะ ฉันอยากมีบ้างอ่ะ ฉันหันหน้ามามองพี่เดรโก นี่ฉันเหมาเขาเป็นแฟนเลยได้ไหมนะ ไหนๆเรื่องของฉันกับเขามันก็ฉาวโฉ่อยู่ทุกวี่ทุกวัน


"จ้องขนาดนั้น ฉันหล่อใช่ไหมล่ะ" พี่เดรโกถามพร้อมกับยิ้มกระชากใจมาให้


"ใช่ พี่หล่อ"


"วันนี้แปลก ไม่ปฏิเสธหน่อยหรอ"


"ขี้เกียจอ่ะ ก็พี่หล่อจริงๆนี่"


"พูดแบบนี้หลงรักฉันแล้วล่ะสิ" เห้ยยย พูดตรงๆแบบนี้เลยหรอ


"เอ่อ..." ฉันมองเขาที่ยิ้มอยู่อย่างนั้นไม่ยอมหุบสักที โอ้ยยย ใจฉัน อย่าอ่อยเรี่ยราดอย่างนี้สิ ไม่กล้าสบตาแล้วเนี่ย


"นี่ ฉันหิวอ่ะ ขอไปกินก่อนได้ป้ะ" ขอไปตั้งหลักด้วย


"เธอนี่นะคริสติน เจ้าวีสลีย์มันปล่อยเชื้อตะกละใส่เธอหรือไง" ปากก็บ่นอย่างนั้นแต่ก็พาฉันเดินออกมาที่โซนอาหาร ฉันจัดการตักพายฟักทองและพุดดิ้งไข่อย่างละจานมานั่งที่โต๊ะ ส่วนพี่เดรโกมีแค่ไอศกรีมวนิลาหนึ่งถ้วย


"พี่กินแค่นั้นอิ่มหรอ"


"ไม่อิ่มค่อยแย่งเธอกิน"


"อะไร ไม่ให้ อยากกินก็ไปตักเองสิ"


"อย่างกน่า เธอกินไหวหรือไง ที่ตักมาน่ะ" ไม่พูดเปล่า พี่เดรโกเอามือมาหยิบพุดดิ้งไข่ของฉันไปสองชิ้น ฉันมองเขาอย่างปลงๆแล้วยัดพายฟักทองเข้าปาก


"ว่าง่ายแบบนี้สิถึงจะเป็นคริสตินที่น่ารักของฉัน" กึก! ฉันหยุดการกระทำทุกอย่างแม้กระทั่งเคี้ยว เพราะคนตรงหน้ายื่นมือมาดึงแก้มทั้งสองข้างของฉัน แถมยังยิ้มให้จนตาหยีอีก ทำไงดีหัวใจฉันเต้นแรงมาก โอ้ยยยย


"เอ่อ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" พูดแค่นั้นฉันก็รีบลุกออกมาเลย โอ้ยให้ตายสิ ทำไมวันนี้เขาดาเมจรุนแรงขนาดนี้นะ ฉันต้องเป็นฝ่ายไปจีบเขาไม่ใช่หรอ ทำไมตอนนี้มันเหมือนเขามาอ่อยฉันเลยอ่ะ หรือจริงๆแล้วมันไม่มีอะไร ฉันคิดไปเอง

 



คล้อยหลังที่คริสตินลุกออกไปแล้ว เด็กหนุ่มที่เป็นสาเหตุให้เธอลุกออกไปนั้นกำลังนั่งยิ้มอย่างไม่ปิดบัง พักหลังมานี้เขาชอบที่จะอยู่ใกล้ๆคริสติน อาจเป็นเพราะงานประธานนักเรียนที่รับผิดชอบอยู่กับการอ่านหนังสือของเขามันหนักไปหน่อย คริสตินมักทำให้เดรโกยิ้มออกเสมอ ท่าทางโก๊ะๆ ลนๆของเธอมันทำให้เขาอยากแกล้ง ในตอนนี้บอกได้เลยว่าสิ่งที่เขากังวลรองจากเรื่องสอบส.พ.บ.ส. ก็คือเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเธอ ตอนนี้เขาฉลาดพอที่จะรู้ว่ามันไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกที่เขามีให้คริสตินมันล้นเอ่อเกินความสัมพันธ์พี่น้องอย่างที่เคยเป็น และเขาเองก็รู้ว่าความรู้สึกของคริสตินนั้นมันไม่ต่างไปจากเขาเลย ใช่ เขารู้สึกหลงรักเธอ เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่สามารถโฟกัสมันได้อย่างเต็มที่ การเป็นผู้บำบัดมันเหมือนเป็นความฝันของเขา ตอนนี้เดรโกขอแค่ดูแลคริสตินอยู่อย่างนี้ ดูแลไม่ให้ใครมาปาดหน้าเค้กเขาไป และขอให้เธอรอเขาก่อน อีกไม่ถึงปี เขาจะทำให้ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทาง และอ้าแขนต้อนรับเธอเข้ามาในชีวิตอย่างจริงๆจังๆสักที

 



หลังจากที่ฉันหนีไปตั้งหลักในห้องน้ำแล้วก็กลับมาที่งาน ตอนนี้พี่เดรโกไปรวมก๊วนกับแก๊งสริธีรินของเขาแล้ว ฉันไปหาเพื่อนของฉันบ้างดีกว่า เดินไปเดินมาฉันก็ต้องเบรกความคิดนี้เอาไว้ เธอออออ เพื่อนฉันอยู่กับแฟนหมดเลยอ่ะ จินนี่ก็กำลังยืนคุยกับแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่นั่งจิบน้ำฟักทองอยู่กับรอนที่กำลังกินคัพเค้กอยู่ ส่วนลูน่าก็ยังเต้นรำกับเนวิลล์อย่างโรแมนติกอยู่กลางฟลอร์ ขอที่ให้ฉันด้วยค่าาาา


"นี่ มายืนคนเดียวอะไรตรงนี้"


"แพนซี่" โห เจ้แกสวยว่ะ


"ตะลึงกับความสวยฉันล่ะสิ" แพนซี่ก็ยังคงเป็นแพนซี่เนอะ


"ฉันดีใจที่เจอเธอมากเลย เพื่อนฉันไม่ว่างอยู่กับฉันสักคน"


"เธอก็รีบรวบหัวรวบหางเดรโกไวๆสิ"


"พูดอะไรน่าเกลียด ว่าแต่พี่เดรโกเขาแปลกๆอ่ะ"


"ทำไมตานั่นทำท่าจะปฏิเสธเธอหรอ"


"ไม่ใช่อย่างนั้น คือเราวางแผนกันว่าฉันจะไปจีบพี่เดรโกใช่ม้ะ"


"อ่าห้ะ"


"ละทีนี้ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้เขา เอ่อ พูดว่าไงดี เธอจะว่าฉันมโนก็ได้แต่ฉันรู้สึกเหมือนเขาอ่อยฉันอ่ะ"


"อืมม.. จะว่าไปช่วงนี้ฉันกับเบลสก็ยุ่งๆ ไม่ได้วางแผนเรื่องเธอมาสักพักแล้ว แต่ก็มีเรื่องซุบซิบของพวกเธอมาเรื่อยๆ" แพนซี่พูดแค่นั้นก่อนจะหันมามองหน้าฉันแล้วยิ้มให้


"ท่าทางเธอคงไม่ต้องพึ่งฉันกับเบลสแล้วแหละ"


"อ้าว ทำไมอ่ะ" พวกเขาจะไม่ช่วยฉันแล้วหรอ


"ก็พวกฉันทำหน้าที่เสร็จแล้ว ตอนนี้แค่ให้เวลาเป็นคนจัดการ"


"เวลา?" ฉันเริ่มงงกับคำพูดของแพนซี่


"ใช่ เดรโกน่ะเป็นคนละเอียดรอบคอบ ตอนนี้สิ่งเธอควรจะทำคือแค่รอ"


"รอ รออะไรอ่ะ"


"เอาน่า ยินดีล่วงหน้านะที่รัก" แพนซี่ขยิบตาให้ฉันก่อนจะไปสมทบกับกลุ่มเพื่อนของเธอ ยิ่งพูดยิ่งงง แล้วฉันต้องรออะไร โอ้ยยย งง

 



สรุปแล้วเมื่อคืนฉันต้องเดินเอ๋อๆอยู่ในงานคนเดียว แล้วก็กลับหอคนเดียว ฉันไม่กล้าไปขัดลูน่ากับเนวิลล์ที่กำลังไปได้สวยหรอก ส่วนพี่เดรโกก็เมาแอ๋จนเฮอร์ไมโอนี่ต้องจัดการทุกอย่างคนเดียว แล้วเมาขนาดนั้นยังจะมาบอกว่าจะไปส่งอีก แค่เดินตรงๆยังไม่ไหวเลย ฉันเดินไปหยิบถุงของขวัญออกมาเพื่อที่จะแจกจ่ายให้เพื่อนๆ ฉันยื่นกล่องคอลเลกชั่นต่างหูลายสัตว์วิเศษให้ลูน่า


"เมอร์รี่คริสต์มาสลูน่า" ลูน่ายื่นมือมารับไปก่อนจะหันไปหยิบกล่องสีแดงสดมาให้ฉัน


"เมอร์รี่คริสต์มาสจ้ะ รับรองเธอต้องชอบ"


"แกะพร้อมกันเลยไหม"


"ได้เลย" ฉันแกะกระดาษห่อสีแดงสดนั่นอย่างลุ้นๆ


"คริสติน! ฉันชอบมัน ขอบคุณนะ" ลูน่าพูดอย่างตื่นเต้น เพื่อนชอบฉันก็ดีใจ ฉันหันมาแกะของขวัญต่อ


"โอ้เมอร์ลิน ลูน่า ฉันว่าจะซื้อมันอยู่แล้ว" มันคือเทียนหอม กลิ่นดอกลาเวนเดอร์กับไลแลค


"โชคดีที่เธอไม่ซื้อนะ" ฉันเดินไปเก็บเทียนหอมที่ลูน่าให้ไว้ในหีบ กลับบ้านคราวนี้จะเอาให้หอมฟุ้งเลย ฉันเดินไปหยิบผ้าพันคอที่มันดูไม่เข้ากับสถานที่มาไว้ในถุงของขวัญของเจ้าของมัน ฉันจัดการร่ายเวทย์มนต์ให้ของขวัญมันไปหาเจ้าของเอง ยกเว้นถุงที่มีผ้าพันคอสริธีรินอยู่ เพราะว่าถุงนี้ฉันจะให้เอง เอาให้ถึงมือเลย


ก๊อกๆ


เสียงเคาะกระจกเรียกความสนใจจากฉัน ก่อนจะพบว่ามันคือนกฮูก ลูน่าที่อยู่ใกล้เดินไปเปิดหน้าต่างให้มันเข้ามาแล้วมันก็บินมาลงตรงหน้าฉัน


"ของฉันหรอ" ฉันถามเจ้านกและมันยื่นขาออกมาแทนคำตอบ ฉันจัดการแกะม้วนกระดาษนั่นออกมา


"มาหาหน่อย รออยู่ตรงสะพาน

เดรโก มัลฟอย"

 

ฉันรีบกุลีกุจอใส่เสื้อหนาวแล้วก็หยิบถุงของขวัญของเจ้าของจดหมายออกจากหอแล้วรีบวิ่งตรงไปที่สะพานที่คนผมบลอนด์รออยู่ก่อนแล้ว


"พี่เดรโก รอนานไหม"


"อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวก็ล้มหรอก"


"นี่เรียกฉันมาเพื่อดุหรอ" คนอุส่าห์รีบมาหาแท้ๆ


"เป็นห่วงหรอก ถึงได้ดุ" ฉันมองหน้าเขาแปปนึง ก่อนจะเกาแก้มแก้เขิน โอ้ยตัวจะบิดแล้ววว


"แล้วเรียกมามีอะไรหรอ" คงไม่ได้จะดุอย่างเดียวหรอกนะ


"อ่ะ เมอร์รี่คริสต์มาส" พี่เดรโกยื่นห่อสีเงินพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจมาให้ฉัน พอดีเลยเพราะฉันก็จะให้เขาเหมือนกัน


"เมอร์รี่คริสต์มาสค่ะ" ฉันยื่นถุงของขวัญให้เขา


"เธอให้ของของฉันเป็นของขวัญเนี่ยนะ" เขาพูดติดตลกทันทีที่เห็นผ้าพันคอของเขาอยู่ในถุงด้วย


"ไม่ใช่สักหน่อย" พี่เดรโกล้วงลงไปหยิบกล่องไม้สีดำออกมา เขามองหน้าฉันเพื่อยืนยันว่านี่คือของขวัญใช่ไหม ฉันเลยพยักหน้าให้


"เปิดเลยๆ"


ตึ่ง ตึง ตึ้งตึงตึ่ง ตึ้งตึง~


"กล่องดนตรี?"


"ใช่แล้ว ฉันเห็นช่วงนี้พี่ดูเครียดๆ เลยคิดว่าฟังดนตรีน่าจะผ่อนคลายได้บ้าง" เป็นไงของขวัญฉัน น่ารักกรุ้งกริ้งใช่ม้ะ


"สมกับเป็นเธอดี แต้งกิ้วนะ ตาเธอแกะแล้ว" ฉันค่อยๆแกะห่อสีเงินอย่างประณีต


"โอ้ย ชาตินี้จะเสร็จไหม ฉีกเลยฉันไม่ว่า"


"นี่ ค่อยๆแกะ ค่อยๆลุ้นไง ไม่มีความอ่อนโยนเอาซะเลย" ฉันแกะต่อไปจนเห็นผ้าพันคอผืนหนาอยู่ข้างใน เห้ยยย สีสวยอ่ะ


"ชอบไหม" พี่เดรโกถามทันทีที่ฉันแกะเสร็จ


"ชอบบบบบ พี่เลือกสีได้ถูกใจมากอ่ะ" ฉันพูดไปยิ้มไป แล้วเขาก็หยิบผ้าพันคอมาพันให้ฉัน


"มันมาพร้อมกับคำขอร้องของฉันนะ"


"ขอร้อง?" พอสิ้นเสียงของฉัน พี่เดรโกก็ดึงฉันเข้าไปกอด ฉันได้แต่ยืนนิ่งตัวแข็งทำตาปริบๆด้วยความงง


"เอ่อ..." ไอ้เขินมันก็เขินอ่ะนะ แต่ความงงมันมีมากกว่า


"ถ้าฉันจะขอให้เธอรอ ได้รึเปล่า"


"รอ?"


"เธอจะรอฉันได้ไหม ฉันสัญญาว่าไม่นาน" พอเขาพูดเสร็จก็กอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม


"ขอโทษที่รู้ตัวช้าไปหน่อยนะ แต่ฉันขอจัดการอะไรให้มันเรียบร้อยก่อน จนกว่าจะถึงตอนนั้นเธออย่าเพิ่งไปมีใครล่ะ" น้ำตาฉันค่อยๆไหลออกมา ความรู้สึกมากมายในตอนนี้มันทำให้ฉันกลั้นสะอื้นไว้ไม่ไหว มันตื้นตันจนรู้สึกว่าเจ็บหน้าอกและหูอื้อ


"เฮ้ อย่าร้องสิ ฉันไม่ได้บอกว่าไม่รักเธอสักหน่อย" พี่เดรโกผละจากการกอด มาเช็ดน้ำตาให้ฉันแทน แต่ประโยคของเขามันทำให้ฉันกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้นไม่ได้กว่าเดิม มันสำเร็จ มันสำเร็จจริงๆ ในที่สุดฉันกับเขาก็รู้สึกแบบเดียวกัน ถึงแม้ว่าจะต้องรอต่อไปอีกหน่อย แต่ฉันก็รอเขามาตั้งนานแล้ว รอมาตลอด


"เธอยังไม่ตอบฉันเลยนะ" ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามบังคับตัวเองไม่ให้สะอื้นมากไปกว่านี้ ฉันค่อยๆเงยหน้ามองพี่เดรโกที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาสีฟ้าซีดของเขามันกระตุกใจฉันนับครั้งไม่ถ้วน รวมถึงครั้งนี้ด้วย ฉันค่อยๆคลี่ยิ้มออก มันเป็นยิ้มที่ฉันเองยังรู้สึกได้ว่ามันกว้างกว่าทุกที


"ฉันก็รอพี่มาตั้งนานแล้ว รออีกนิดเดียวจะเป็นอะไรล่ะคะ" สิ้นคำฉันพี่เดรโกก็คว้าฉันไปกอดอีกรอบ แล้วมีหรอที่ฉันจะไม่กอดตอบ ถึงจะเขินจนตัวบิดแค่ไหนแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอ้อมกอดของเขามันอบอุ่นจริงๆ


"ขอบคุณนะคริสติน เธอนี่น่ารักที่สุดในโลกเลย" นับแต่นี้ไปฉันมีหน้าที่แค่รอเขา รอจนกว่าจะถึงวันนั้น แพนซี่...ฉันเข้าใจสิ่งที่เธอพูดแล้วล่ะ



เผื่อใครนึกไม่ออกว่าสะพานที่เขาไปคุยกันคือสะพานไหน สะพานนี้นาจาาาาาา


ก่อนอื่นเลยต้องกราบขอโทษรีดเดอร์ทุกคนนนนนนนนน
ไรต์หายไปนานจริงๆ คือเราเพิ่งขึ้นมหา'ลัยค่ะ ช่วงที่อัพตอนที่แล้วก็คือต้องเตรียมซื้อของ เช็คนู่นเช็คนี่ด้วย
แล้วพอเปิดเทอมก็เจอพี่ว๊ากอีก ฮืออออออออ เป็นอะไรที่ดูดพลังมากจริงๆค่ะ
ต้องเข้าเชียร์ตั้งเดือนนึง แถมพอเลิกเชียร์อีกไม่กี่อาทิตย์ก็สอบอีกค่ะ ตายยยยยย
ใครที่ผ่านมาแล้วน่าจะเข้าใจ ~~

ตอนนี้เขาเข้าใจกันแล้วเนอะ เหลือแค่ให้พี่เดรโกของเราสอบเสร็จอะไรเสร็จเองงงงง
ไม่รู้ไรต์เคยบอกรึยัง ว่าเรื่องนี้ตอนไม่ค่อยเยอะ น่าจะสิบกว่าตอนนะ ไม่แน่ใจ ยังแต่งไม่เสร็จเลยเด้อออออ
แต่ไม่ทิ้งแน่นอนค่ะ ที่ผ่านมาก็มาส่องบ้างเห็นมีคนทวง มีคนเฟบเพิ่มขึ้นก็ดีใจค่ะ
มีกำลังใจแต่งขึ้นเยอะเลย รักกกกกกกกกก
อาจจะมาไม่บ่อยนะคะ รออ่านกันอย่าเพิ่งไปไหนน้าาา

รักรีดเดอร์ทุกคนนนน
jujuly



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 296 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #141 ขนม"โมจิ"🍵🍡 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 15:43

    จุดพลุฉลองจ้าาา

    #141
    0
  2. #123 keaw sl (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 10:39

    เขินนน
    #123
    0
  3. #108 SunDashine (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 00:09
    รักนี้ที่สะพาน โรแมนติคคคคค
    #108
    0
  4. #48 โลลิคอนสีเลือด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:58
    ต่อค่า =///=
    #48
    0
  5. #47 penpornpenmit (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 14:12
    ต่อค่าา////ฟินเว่อร์~~~~
    #47
    0
  6. #46 justking (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 21:17
    ดาเมจรุนแรง



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 ตุลาคม 2560 / 21:17
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 10 ตุลาคม 2560 / 21:18
    #46
    0
  7. #45 Aaonaant (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 09:12
    สู้ๆนะค้าาา
    #45
    0
  8. #44 MoePunCH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 02:03
    เเม่ววววววววว(กรีดร้องอย่างสุภาพ??)เขิน หวานน้ำตสลครึ่งหม้อ
    #44
    0
  9. #43 lGiannA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 00:43
    หวีดมากกกก ;//; สู้ๆนะคะไรท์
    #43
    0
  10. #42 JACKAPPLE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 00:42
    เขาบอกรักกันแล้วแหละ หวีดดดดดด
    ไรท์อย่าหายไปนานอย่างนี้อีกนะคะ
    #42
    0