Harry Potter (OC) | Blake: the journey of rude ravenclaw boy #ผมเบลคผมเป็นคนดี

ตอนที่ 30 : 29 | ว่าด้วยเรื่องบ็อกการ์ต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    7 ก.ค. 62


29

ว่าด้วยเรื่องบ็อกการ์ต

 





          ฮอกส์มี้ดครั้งแรกของผมล้มเหลว แผนพังไม่เป็นท่า ทั้งที่ตั้งใจว่าจะลองไปชิมบัตเตอร์เบียร์ที่พอลกับวิลเลี่ยมย้ำนักย้ำหนาว่าต้องไปซื้อกินให้ได้ และที่อื่น ๆ ที่ไลแซนเดอร์แพลนเอาไว้


          แต่จะบอกว่าล้มเหลวก็ไม่ถูกไปซะทีเดียว ถึงจะอดบัตเตอร์เบียร์และอดเที่ยวอย่างที่หวัง แต่สิ่งที่ได้มาแทนก็ถือว่าคุ้มค่ากับที่ยอมให้ชิโอริด่า


          ทางลับของฮอกวอตส์ --เพิงโหยหวนและต้นวิลโลว์จอมหวดที่เชื่อมต่อกัน


          ดอมบอกว่านี่เป็นหนึ่งในเจ็ดทางเท่านั้น ยังมีอีกหกทางที่สามารถเข้าออกปราสาทได้อีกนอกจากประตูรั้วเหล็กอันแข็งแกร่ง และเธอบอกผมแค่ทางเดียว แต่แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ​ ผมต้องตะล่อมถามดอมอีกให้ได้


          แน่นอนว่าผมยังไม่ได้บอกใคร แม้แต่โคลอี้


          "นายไม่น่ากลับก่อนเลยเบลค ร้านเกมกลวีสลีย์ยอดเยี่ยมมาก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมร้านซองโก้ถึงเงียบเหงา" ไลแซนเดอร์กำลังพล่ามถึงร้านเกมกลวีสลีย์สาขาสองในหมู่บ้านฮอกส์มี้ด ร้านของพ่อร็อกแซนน์ กับพ่อของโรส


          "แต่ที่ร้านซองโก้ยังอยู่ดีเพราะของมันคลาสสิค เหมือนที่คนสมัยนี้อยากย้อนไปยุคเก้าศูนย์" เคลวินบอก


          "ฉันไม่รู้จะซื้ออะไรมาฝากนายเพราะนายไม่ชอบของหวานอะไรเป็นพิเศษ แต่ฉันเห็นร้านขายของเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงก็เลยเข้าไปดู" โคลอี้พูดเจื้อยแจ้วก่อนจะยื่นถุงกระดาษมาให้ผม "ฉันเห็นแมวนายมีแต่ปลอกคอแล้วก็ป้ายชื่อ ฉันเลยซื้อกระพรวนมาให้ เห็นมันน่ารักดี"


          "ขอบคุณนะโคลอี้ แต่มันจะเสียงดังรึเปล่า เดี๋ยวฉันโดนเด็กด่าอีก" ผมรับถุงมาจากเพื่อนผมแดง ข้างในเป็นกระพรวนสีทองอันไม่เล็กไม่ใหญ่


          "ไม่ดังขนาดนั้นหรอก อ้อ แต่มันจะดังเป็นพิเศษด้วยนะถ้าเกิดเหตุอันตรายขึ้น"


          ผมก็เคยคิดจะติดกระพรวนให้ลูน่า ไมโล แล้วก็มอคค่าเหมือนกันนะ แต่กลัวมันจะรำคาญตัวเอง หรือไม่ก็ผมเนี่ยแหละที่จะรำคาญเสียงกรุ๊งกริ๊งนั่นซะก่อน แต่กระพรวนที่โคลอี้ให้มาไม่น่ารำคาญสักนิด กลับกันผมอยากให้แมวผมเดินเยอะ ๆ เพื่อที่จะได้ฟังเสียงกระพรวนนั่น


          ผมไม่น่าเสียอารมณ์​เที่ยว​เพราะน้องญี่ปุ่นเลยจริง ๆ ผมต้องรอไปอีกครั้งตอนเดือนธันวาคมเลยเนี่ย

 





          วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดวันนี้ต่างไปจากทุกที โต๊ะและเก้าอี้ที่เคยจัดอย่างเป็นระเบียบถูกเลื่อนไปไว้ที่ริมห้องเหลือไว้แค่พื้นที่โล่ง ๆ ตรงกลางและตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ พร้อมกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ที่ถือไม้กายสิทธิ์รอ


          "เอากระเป๋าไปวางไว้ที่ริมห้องเลยนะ วันนี้เราจะเรียนเรื่องบ็อกการ์ตกัน ใช้พื้นที่เยอะหน่อย"


          ผมรู้จักบ็อกการ์ตนะ ตอนเด็ก ๆ เคยเจอครั้งนึงที่สำนักพิมพ์ และมันกลายร่างเป็นงู ไม่ต้องถามหรอกว่าตอนนั้นผมทำยังไง วิ่งสิฮะ วิ่งร้องหาตาไปทั่วสำนักพิมพ์นั่นแหละ


          ผมวางกระเป๋าผ้าของผมสุม ๆ ไว้กับกระเป๋าหนังมันวับของโคลอี้ เธอเคยถามผมว่าทำไมถึงใช้กระเป๋าผ้าเหี่ยว ๆ มันไม่เป็นทรงแถมจัดของยาก ผมก็ได้แต่ตอบไปว่าผมรักษ์โลก ถึงนิสัยผมจะไม่ค่อยเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม แต่ผมก็พยายามทำตัวเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมนะ อย่างเช่นใช้กระเป๋าผ้า ซื้อไส้ปากกาแทนที่จะซื้อปากกาใหม่ทั้งด้าม ถุงพลาสติกตามซุปเปอร์ผมก็ไม่รับ โลกเรามันร้อนขึ้นฮะทุกคน อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ช่วยได้ก็ทำกันนะ ป่านนี้ที่ฮอกวอตส์ยังร้อนอยู่เลย ทั้ง ๆ ที่เข้าเดือนตุลาคมแล้ว เด็กเกือบทุกคนพร้อมใจกันถอดเสื้อคลุมออกเหลือไว้แค่เสื้อเชิ้ตกับเนคไทที่ผูกกันหลวม ๆ พวกอาจารย์ก็มองกันดุ ๆ นิดหน่อยแต่ก็เข้าใจเด็กนักเรียนมากพอที่จะไม่ว่าอะไร (ยกเว้นแต่เสื้อจะออกนอกกางเกงหรือกระโปรง) เพราะอาจารย์ไม่ต้องเดินเปลี่ยนคาบเรียนแบบเรา


          "มีใครในนี้บอกได้บ้างว่าบ็อกการ์ตคืออะไร"


          ส่วนใหญ่เวลาที่เรเวนคลอกับสลิธีรินเรียนด้วยกันแทบไม่มีใครยกมือตอบ แต่เด็กเกือบทุกคนรู้ในสิ่งที่อาจารย์ถามกันทั้งนั้นแหละ แค่ไม่ชอบทำตัวเป็นจุดสนใจ


          "เอ้า ๆ กริฟฟินดอร์กับฮัฟเฟิลพัฟแย่งกันตอบแทบตาย พวกเธอช่วยแย่งกันบ้างสิ" อาจารย์บอกติดตลก กระทั่งเดน่า สโนว์เด็กบ้านผมที่อยู่อีกกลุ่มยกมือขึ้น "อ๊า! หน่วยกล้าตาย ตอบมาเลยคุณสโนว์"


          "บ็อกการ์ตเป็นสิ่งมีชีวิตที่เปลี่ยนรูปร่างได้ค่ะ มันจะเปลี่ยนเป็นอะไรก็ตามที่ผู้พบเห็นมันรู้สึกหวาดกลัวมากที่สุด"


          "ถูกต้อง และบ็อกการ์ตไม่จำเป็นต้องเหมือนเดิมไปตลอดหรอกนะ มันจะเปลี่ยนเป็นสิ่งที่พวกเธอกลัวที่สุด ณ ตอนนั้น ในช่วงชีวิตของเรามีสิ่งที่เรากลัวต่างกันไป ไม่ใช่เรื่องแปลกหากเธอเคยเจอบ็อกการ์ตมาก่อนและค้นพบว่าวันนี้มันไม่เหมือนเดิม"


          "ฉันจะไม่แปลกใจเลยถ้าบ็อกการ์ตจะกลายเป็นเจ๊เลือดสาดกันทั้งกลุ่ม" เคลวินพูดขึ้น แต่เชื่อผมเถอะ พวกเราทำใจเรื่องเจ๊เลือดสาดได้ตั้งแต่ไลแซนเดอร์ตัดสินใจจะทำมาสคอตสุภาพสตรีสีเทาเวอร์ชั่นตัวอาบเลือดแล้ว


          "คาถาคือ ริดดิคูลัส เมื่อเจอบ็อกการ์ตพวกเธอต้องใช้ความขบขันเข้าสู้ วันนี้พวกเธออาจต้องรับมือกับอารมณ์และความกลัวของตัวเอง แม้แต่พ่อมดแม่มดเก่ง ๆ ก็พลาดท่าให้กับความกลัวในจิตใจของตัวเองได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้น สติ สำคัญที่สุด จำเอาไว้ว่ามันเป็นแค่บ็อกการ์ตเท่านั้น เอาล่ะ ไหนทวนคาถากันสิ ต้องร่ายว่ายังไง"


          "ริดดิคูลัส!"


          "ดีมากทุกคน หยิบไม้กายสิทธิ์แล้วต่อแถวเลย!" ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์บอกก่อนจะเปิดเพลงของเคนดริก ลามาร์เพื่อเพิ่มบรรยากาศให้คึกครื้น


          คนที่ต่อแถวคนแรกคือแพทริเซียบ้านสลิธีริน เด็กบ้านงูอีกสามคน จากนั้นก็เป็นกลุ่มของเดน่าและพวกเด็กผู้ชายบ้านผมอีกสามคน แล้วก็กลุ่มของผม ส่วนพวกอีริดานัสต่อแถวเป็นกลุ่มสุดท้าย


          "ฉันไม่ค่อยอยากทำเลย" โคลอี้พูดกับผมเบา ๆ


          "ทำไมล่ะ น่าสนุกดีออก"


          "ก็ฉันกลัวว่าจะทำใจไม่ได้น่ะสิ ฉันอาจจะช็อคจนทำอะไรไม่ถูก"


          "ยิ่งต้องทำเลยโคลอี้ ฝึกไว้ ๆ"


          ตอนนี้ผมหวังอย่างเดียวว่าถ้าเกิดมันกลายเป็นงูขึ้นมาจริง ๆ ผมคงไม่ร้องหาตาอีก ไม่งั้นได้อับอายขายขี้หน้าวงศ์ตระกูล​แน่


          คนแรกของชั้นเรียนอย่างแพทริเซียเสกหมาป่าตัวใหญ่ให้ขนยาวจนเดินไม่ได้ เดน่าที่กลัวไส้เดือนยิ่งกว่าอะไรเกือบวิ่งหนีบ็อกการ์ตที่กลายเป็นไส้เดือนยักษ์แต่สุดท้ายก็เสกให้มันมีต้นไม้งอกออกมาตามตัวได้


          ไลแซนเดอร์คือคนแรกของกลุ่มผม จากไส้เดือนยักษ์ที่มีต้นไม้งอกกลายเป็นลอร์แกนที่ยืนนิ่ง ๆ


          "เฮ้พวก ฉันไม่ได้กลัวลอร์แกนเลยนะ" ไลแซนเดอร์หันมาบอก เป็นจังหวะเดียวกับที่ลอร์แกนเริ่มแยกเขี้ยว "เชี่ย!" ไลแซนเดอร์สบถ ก่อนจะยกไม้กายสิทธิ์ชี้ไปที่แฝดของตัวเองที่เริ่มกลายร่างเป็นตัวประหลาดขึ้นทุกที


          "ริดดิคูลัส!"


          แล้วลอร์แกนก็กลายเป็นคุณปู่หนังเหี่ยวหนวดยาวไป ผมงงนิดหน่อยกับความกลัวของไลแซนเดอร์ เขาชอบพวกสัตว์ประหลาดแต่กลัวลอร์แกนเป็นซะเองเนี่ยนะ


          “ถ้านายต้องกลับบ้านแล้วนอนข้างสัตว์ประหลาดนายจะไม่กลัวหรือไง”


          โอเค ผมเข้าใจละ


          ความกลัวของแม่หมอแอนิต้ามาเปิดเผยวันนี้ แม่หมอกลัวจิ้งจกฮะทุกคน ผมขำก่อนที่แอนิต้าจะร่ายคาถาให้จิ้งจกเต้นลีลาศซะอีก แล้วผมก็โดนแอนิต้าหยิกข้อหาหัวเราะเธอไม่หยุด


          ส่วนเคลวิน ไอ้หมอนี่กลัวอะไรแปลก ๆ อย่างกลัวตัวเองมีหนวดมีเคราดกเฟิ้ม เราได้เห็นเคลวินเวอร์ชั่นมาดแมนสมชายก็วันนี้แหละ แล้วเคลวินก็เสกให้มันสวยพริ้งยิ่งกว่านางงาม สวยกว่าไคลีย์คนที่มันชอบนักชอบหนาอีก


          "ตาเธอแล้วโคลอี้" ผมผลักโคลอี้ที่กล้า ๆ กลัว ๆ ออกไปข้างหน้า


          ตอนนี้โคลอี้กำลังเผชิญหน้า​กับ​นางงามก่อนที่มันจะกลายร่างเป็นผู้หญิงสวมชุดคลุมสีดำ เดี๋ยว! นั่นมันเดอะนันนี่หว่า


          "กรี๊ดดด" แล้วเดอะนันก็กรีดร้องลั่นห้อง


          "โอ้ย ให้ตายเถอะ ริดดิคูลัส!" โคลอี้หลับหูหลับตาร่ายคาถา แต่เดอะนันยังคงไม่ไปไหน แถมเดินเข้าใกล้โคลอี้มากขึ้นเรื่อย ๆ


          "สติคุณเคลเมนไทน์ สติ!"


          "ริดดิคูลัส!" แล้วเดอะนันก็กลายเป็นคุณแม่บ้านปัดกวาดเช็ดถูพื้นห้องเรียน


          เอาล่ะ ตาผมแล้ว ผมเดินไปข้างหน้า เดอะนันเวอร์ชั่นคุณแม่บ้านมองผมก่อนจะกลายเป็นสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะเป็น


          แม่ของผมเอง... แม่ยิ้มให้ผม และยื่นมือออกมา


          "นั่นบ็อกการ์ตเบลค นั่นไม่ใช่แม่นาย"


          ใช่ นั่นมันบ็อกการ์ต ผมยืนนิ่งอยู่กับที่ มือยกไม้กายสิทธิ์​ขึ้นแต่ปากดันพูดอะไรออกมาไม่ได้


          "คาถาคุณสเปนเซอร์ มีสติแล้วร่ายคาถา"


          ผมรู้ว่าผมต้องพูดอะไร แต่ปากมันไม่ขยับ เหมือนกับว่าผมยังอยากเห็นแม่อีกสักพัก แล้วผมก็เข้าใจว่าทำไม นี่แหละความกลัวของผม ผมกลัวว่าถ้าผมร่ายคาถาเสร็จแล้วแม่จะหายไป ทั้ง ๆ ที่แม่ผมก็ตายไปตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว


          "ฉันรู้ว่านายคิดอะไร แต่ว่านั่นมันบ็อกการ์ต!”


          เสียงจากข้างหลังตะโกนมาอีกรอบ ก่อนที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์จะเดินมา


          “ไม่เป็นไรคุณสเปนเซอร์ ถ้าเธอไม่พร้อม—


          “ผมทำได้ครับอาจารย์”


          “แน่ใจนะ”


          “ครับ”


          อาจารย์ตบบ่าผมเบา ๆ และเดินกลับไปที่เดิม ผมจ้องบ็อกการ์ตที่กลายร่างเป็นแม่ ก่อนจะสูดหายใจเข้า


          “ริดดิคูลัส!


          แม่ที่หน้าตาสะสวยและหุ่นดีค่อย ๆ บวมออก แก้มและพุงเริ่มป่องเหมือนใกล้จะแตก ผมได้ยินเสียงคนอื่น ๆ หัวเราะ แต่ผมไม่เลยสักนิด


          “ผม... ผมขอออกไปก่อนได้ไหมครับ” ผมหันไปถามอาจารย์ จนกระทั่งเขาพยักหน้าผมถึงเดินออกไปจากห้องโดยไม่มองใครเลย แม้แต่เพื่อนของผม






          ผมเดินออกมานั่งที่ริมทะเลสาบ มีลมพัดพอที่จะให้ผมผ่อนคลายขึ้นได้บ้าง ช่วงสองสามปีมานี้ผมคงได้ยินเรื่องของแม่บ่อยไปหน่อย บ็อกการ์ตถึงได้เปลี่ยนไป เฮ้อออ เป็นงูยังจะดีซะกว่าอีก


          “เมี้ยว”


          “ไงลูน่า หาฉันเจอด้วย ขอกอดทีสิ”


          ลูน่าเดินมาหาผมอย่างว่าง่ายผิดปกติ มันกระโดดมาบนตักพร้อมกับยกสองขาหน้าขึ้น กระพรวนที่โคลอี้ให้มาดังกรุ๊งกริ๊งน่าฟัง


          “คืนนี้อาบน้ำนะ ตัวเริ่มเหม็นแล้ว”


          “เมี้ยว”


          แต่ถึงจะตัวเหม็นผมก็กอดก็หอมลูน่าอยู่ดีแหละ แมวอะไรน่ารักเป็นบ้า


          “ฉันเดินหาตั้งนาน”


          “อาจารย์ปล่อยแล้วหรอ”


          “ปล่อยแล้ว ตอนแรกฉันว่าจะตามนายออกมาเลย แต่คิดว่านายอาจจะอยากอยู่คนเดียวมากกว่า อ่ะนี่ อาจารย์ให้ฉันเอาช็อคโกแลตมาให้ เห็นบอกว่ามันช่วยได้เวลาที่ต้องจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง แล้วก็นี่กระเป๋านาย ฉันหยิบมาให้แล้ว”


          “ขอบคุณนะโคลอี้” ผมรับช็อคโกแลตกับกระเป๋ามาจากเพื่อนผมแดง “ขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบาก”


          “ไม่หรอก แต่น่าเสียดายที่นายไม่ทันเห็นบ็อกการ์ตของสกอร์เปียสน่ะ มันกลายร่างเป็นแคสสิโอเปีย แล้วก็บอกว่าเกลียดพี่ชายอย่างเขามากทั้งที่ตอนนี้น้องสาวเขายังพูดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ นายอาจจะขำลั่นห้องถ้านายเห็นหน้าของสกอร์เปียส” โคลอี้เล่าพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ผม


          “เธอมีเรียนต่อไม่ใช่หรอโคลอี้” เท่าที่ผมจำได้ วันนี้เรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดเสร็จโคลอี้ต้องไปเรียนวิชามักเกิ้ลศึกษากับแอนิต้าและเคลวินต่อ


          “ใช่ แต่ว่าอยากมาอยู่เป็นเพื่อนนายมากกว่า” โคลอี้บอก “เนอะลูน่า เดี๋ยวเราอยู่เป็นเพื่อนเบลคเนอะ”


          “ไม่ต้องเลยยัยเต่า ไปเรียนซะ ฉันอยู่ได้ อีกอย่างฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ไลแซนเดอร์ก็ว่างคาบนี้”


          “แต่ว่า—


          “ไปเรียนโคลอี้ ไม่งั้นฉันไม่สอนเธอเรื่องสงครามโลกครั้งที่สองนะ หรือว่าจับเธอดูเดอะนันอีกรอบดี”


          “ไม่เอานะ! ไม่เอาเดอะนัน เห้อก็ได้ แต่ว่าก่อนไปนายต้องยิ้มก่อน ตอนออกจากห้องเรียนหน้านายซึมเป็นส้วมเลย”


          ผมยิ้มยิงฟันให้โคลอี้ “ยิ้มแล้ว ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เธอน่ะไปได้แล้ว”


          “ฝากด้วยนะลูน่า ถ้าเบลคเป็นอะไรล่ะก็วิ่งมาฉันเลยนะรู้ไหม” โคลอี้ลุกขึ้นยืน และปัดเศษหญ้าออกจากกระโปรง “อ้อ เกือบลืม ไหน ๆ นายก็ว่างคาบนี้ เอารายงานวิชาปรุงยาไปทำต่อด้วย ฉันทำส่วนของฉันเสร็จแล้ว”


          โคลอี้หยิบรายงานออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้ผม ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายแล้วไปเรียนต่อ “เจอกันมื้อเที่ยงนะ!


          ผมโบกมือกลับ ก่อนจะตัดสินใจไปทำงานต่อที่ห้องสมุด แล้วผมก็ต้องห้ามศึกระหว่างนกแก้วของมาดามพินซ์และลูน่าที่ไม่ยอมออกห่างจากผมเลย ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไปดูแลลูกกับคุณฟีบัสก็ได้


          “นั่งด้วยนะ”


          “เชิญ”


          “นายโอเคนะ”


          “ทำไมทุกคนถึงต้องคิดว่าฉันจะต้องเป็นอะไร ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ผมเงยหน้าบอกมาริลินที่กำลังวางกองหนังสือลงบนโต๊ะ


          “อ๋อหรอ”


          “ไม่ต้องอ่านใจฉันด้วยมาริลิน” ผมรีบพูดดักทันทีเมื่อเห็นว่าคนผมทองจ้องผมนิ่ง


          “คนเรามักอ่านใจได้ง่ายที่สุดตอนที่พวกเขาเศร้า”


          “ฉันไมได้เศร้า!


          “อะแฮ่ม” มาดามพินซ์กระแอม ผมผงกหัวเป็นเชิงขอโทษก่อนจะหันไปเคลียร์กับมาริลินต่อ


          “ฉันไม่ได้เศร้า จบนะ”


          “โอเค จบก็ได้” มาริลินยักไหล่ก่อนจะนั่งลง


          “เพื่อนไปไหนกันล่ะ” ผมถามเธอ เพราะไม่เห็นเงาของอีริดานัส สกอร์เปียสหรืออัลบัสเลย


          “เรียนวิชาตัวเลขมหัศจรรย์”


          “อ่า ฉันพอจะเข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่เรียนวิชานี้”


          “เวลามีคนมาใช้ความคิดหนัก ๆ รอบตัวฉันจะปวดหัว กำลังฝึกให้ไม่ได้ยินความคิดคนอื่นอยู่” มาริลินเว้นช่วง ก่อนจะพูดต่อ “แต่ว่าตอนนั้นนายไม่คิดจะร่ายคาถาด้วยซ้ำ”


          “ไหนบอกว่าจะจบไง”


          “ก็นาย— ช่างเถอะ”


          “ฉันทำไม”


          “ไหนบอกว่าไม่ให้ฉันอ่านใจไง”


          “ได้ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว บอกมาว่าฉันทำไม อ่านใจฉันให้เต็มที่เลยมาริลิน” ผมวางปากกาลง ก่อนจะกอดอกมองมาริลินที่กำลังจ้องผม


          “ฉันไม่อยากพูด ยิ่งไม่ค่อยสนิทยิ่งไม่อยากพูด”


          “ขนาดนี้แล้วก็พูดมาเถอะ”


          “บางครั้งนะเบลค ฉันรู้ในสิ่งที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ เรื่องจิตใจไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดส่ง ๆ” มาริลินพูดเหมือนอัดอั้น “ฉันรู้ความคิดของคนทั้งโรงเรียน ทั้งนักเรียนและอาจารย์ ฉันรู้ว่าพวกเขารู้สึกยังไงในเวลานั้น บางคนปากพูดอย่างแต่ใจกลับคิดอีกอย่าง ชมอีกฝ่ายอยู่แต่จริง ๆ กลับด่าในใจ นายอาจคิดว่าความสามารถฉันมันเจ๋ง แม้แต่มาร์คยังบอกว่าคงจะดีถ้ารู้ว่าคนอื่นคิดยังไง แต่มันไม่ดีสักนิด บางครั้งการที่ไม่รู้อะไรเลยอาจจะดีที่สุด”


          “สรุปฉันต้องมานั่งฟังเธอระบายความรู้สึกหรอแมรี่”


          “ฉันระบายกับอัลบัสไปนิดหน่อยแล้ว แต่ยังไม่รู้สึกโล่ง”


          “แล้วนี่โล่งรึยัง”


          “ยัง”


          “งั้นต่อเลย เดี๋ยวฉันนั่งฟังให้”


          ผมปิดฝาปากกา ก่อนจะนั่งเอามือเท้าคางพร้อมฟังยัยป้านี่บ่น


          “คำก็ป้า สองคำก็ป้า” มาริลินมองผมค้อน ๆ


          “ทำใจให้ชินเถอะป้า แต่ว่าก่อนเธอจะบ่นต่อ บอกฉันได้รึยังว่าฉันรู้สึกยังไงตอนที่เจอกับบ็อกการ์ต”


          “ก็ได้ แต่ถ้านายรู้สึกไม่ดีก็ขอโทษนะ” มาริลินบอก


          “จิตใจฉันแข็งแกร่งดั่งหินผาแมรี่ แค่นี้จิ๊บ ๆ น่า”


          มาริลินสูดหายใจเข้า ตาสีฟ้าของเธอดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด


          “นายรู้สึกโดดเดี่ยว นายเหงา นายกลัวว่าสิ่งที่นายมีทุกวันนี้มันจะหายไป ไม่ว่าจะคุณตา โคลอี้ ลูน่า หรือเพื่อน ๆ ของนาย นายกลัวว่าวันนึงนายจะไม่มีพวกเขาอีก เหมือนที่นายเคยมีพ่อกับแม่ จนกระทั่งวันนึงนายเสียพวกเขาไป ฉันถึงได้ตะโกนบอกนายว่านั่นคือบ็อกการ์ตไม่ใช่แม่ของนายจริง ๆ” มาริลินจ้องตาผม และพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “นายกลัวการสูญเสียเบลค นายกลัวยิ่งกว่างูและอะไรทั้งหมด”











- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Talk w/ me:

          ไม่ได้ตั้งใจจะดราม่าแต่ดราม่าเฉย แงงงงงงงงงง เคยเปรยๆไว้ว่าเบลคก็เศร้าแหละ แต่ไม่แสดงออก เน้นชิลอย่างเดียว เรื่องพ่อกับแม่ที่เคยตั้งใจจะสืบอยู่ช่วงหนึ่งก็ปล่อยผ่าน เพราะไม่อยากรับรู้ รู้ไปพ่อกับแม่ก็ไม่กลับมาอยู่ดี อย่างที่แมรี่พูด บางครั้งการไม่รู้อะไรเลยอาจจะดีที่สุด

          เบลคเศร้าไม่นานค่ะ ตาเบลคเคยเศร้านานที่ไหนนนน เดี๋ยวก็ไปไฟว้กับคนอื่นต่อแล้ว อย่าให้เสียชื่อรู้ดบอย ตอนนี้นั่งปรับทุกข์กับแมรี่ไปก่อน

          ส่วนน้องชิโอริจัง ขอบอกว่าเราตกใจมากกกกกกก ทำไมพร้อมใจกันถล่มน้องล่ะ //เอามือทาบอก เห็นแซะๆด่าๆตาเบลคกันแต่พอตาเบลคโดนชิโอริด่าก็ลุกฮือออกมาปกป้องกันถ้วนหน้า #ลูกฉันเป็นคนดี สินะคะ 55555555555555555 คนอื่นห้ามด่า พวกเราด่าได้เท่านั้นนนนน ชิโอริจังยังเด็กเด้ออออ อย่าทำร้ายน้องเล้ยยยย ปล่อยอิเบลคไปชำระแค้นแทน //แม่ๆแกแอบน่ากลัวว่ะเบลค 555555555

          และทุกคนดูกลัวว่าชิโอริจะเป็นนางเอกมากๆ ถึงขั้นมี #ทีมแมรี่ มาด้วย นางเอกของตาเบลคยังไม่ได้ถูกรับเลือกนะคะ แต่มีคนที่เราเล็งๆไว้อยู่สองสามคน (และสองสามคนนั้นมีบทกันไปแล้วด้วย อิอิ) หรือจะรอแคสซี่โตดี อีกซักยี่สิบปีแล้วให้สกอร์เปียสคอยเป็นก้าง 5555555555555555 แต่บทจีบบทโรแมนติกยังไม่มาเร็วๆนี้หรอกค่ะ ปีสี่ปีห้านู่น มาลุ้นว่าเราจะเลือกนางเอกได้ไหม หรือจะปล่อยให้พ่อรู้ดบอยอยู่เป็นโสดหล่อๆไปเลยดี


Q&A
Q: อยากบอกอะไรกับ #ทีมเบลค ไหมคะ?
A: ใจเย็นครับทุกคน เรื่องชิโอริปล่อยให้ผมจัดการ เชื่อมือผม รักนะฮะ *ขยิบตา



jujuly

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

1,858 ความคิดเห็น

  1. #1164 lamb_san (@lamb20) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 20:57
    เบลคไม่เศร้านะ เวลาคนเฮฮาเศร้ามันเป็นอะไรที่ทำให้เรสช้ำใจมากค่ะ การสูญเสียเป็นอะไรที่ใครๆก็กลัวนั่นแหละ ส่วนพลังของแมรี่ บอกเลยค่ะ ว่าถ้าควบคุมได้มันก็ดีแหละ แต่ถ้าคุมไม่ได้อย่างแมรี่ บางเวลามันไม่ดีเลยจริงๆค่ะ อยากโดเนททิชชู่กับอาหารแมวปลอบใจตาเบลคจริงๆ โอ๋ๆนะ
    #1164
    0
  2. #935 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:16
    ฮืออสงสารเบลค อย่างว่าอ่ะเนอะมันจะไม่เป็นไรจริงๆ ได้ไงเล่า;-; อย่างน้อยเราก็คนนึงนะที่จะไม่ทิ้งนายรู้กเบลคTT
    #935
    0
  3. #874 myssssss (@Tiwamonkey12) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 19:30
    #ทีมเบลคเเมรี่ ชั้นชอบคู่นี้มากนุ้งรู้ดบอย5555
    #874
    1
  4. #628 nuth* (@oning9225o) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:40
    ชอบโคลอี้อะตั้ลล้าคคคคค
    #628
    1
    • #628-1 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 30)
      7 เมษายน 2562 / 18:12
      มีเพื่อนอย่างนี้รักตายเลยค่ะ!
      #628-1
  5. #564 Kittttttttie (@studentgroup153) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 19:55
    น้ำตาซึมเลยอ่ะ สงสาร อยากกอดปลอบ
    #564
    0
  6. #519 nimnim9397 (@nimnim9397) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:50
    #ทีมเบลคแมรี่ คู่นี้เวลากัดกันน่ารักดี555 แต่ก็แอบคิดนะว่า #ทีมเบลคกับคนอ่าน กรี๊ดพิมพ์อะไรออกไปปปป5555
    #519
    1
  7. #511 หญิงคิม (@mikan_1579) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 08:55
    ทุกวันนี้ไม่สามารถมองหน้าน้องรูลแล้วไม่คิดถึงเบลคไม่ใด้#ทีมเบลโคลอี้
    #511
    1
  8. #510 itismeyay (@itismeyay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:24
    ไม่เอาเฟรนโซนได้มั้ยอะฮืออออออ
    #510
    0
  9. #509 itismeyay (@itismeyay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:22
    คือจะไม่เข้าเรียนเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเบลคอะ #เบลคโคลอี้ สิ
    #509
    1
  10. #506 zkdlinx (@zkdlinx) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 14:18
    แค่เขาสองคนนั่งปรับทุกข์กันมันก็นับเป็นโมเม้นท์ เรือหนุเดินนนนน #เบลคมาริลิน
    #506
    1
  11. #505 _Tayn_Tara_ (@_Tayn_Tara_) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:59
    #ทีมโคลอี้
    #505
    2
  12. #504 Hazel_nut (@hazel-nut) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:39
    เขาว่าคนร่าเริงเวลาเศร้าจะดิ่งมากกว่าปกติ จะดูน่าสงสารมาก แง T_T นี่ขนาดเบลคยังไม่เศร้าเท่าไหร่เรายังสงสารเลย ถ้านางเศร้าแบบน้ำตาไหลพรากๆ เราคนอ่านจะมิตายเหรอคะ ฮรุก แค่คิดก็น้ำตามาแล้ววว รู้ดบอยอย่าดราม่านะลูก 555

    คนเรามีความสุขในทุกวัน แต่ใช่ว่าลึกๆ ในใจจะสุขอย่างที่แสดงออก อย่างเราเองชีวิตแฮปปี้ดี แต่บางทียังนั่งคิดกับตัวเองว่าทำไมต้องมีชีวิตอยู่ เหนื่อยจะตายอะไรงี้เลย เราว่าแมรี่พูดถูก ความกลัวลึกๆ ในใจ บางทีเจ้าของหัวใจยังไม่รู้เลยมั้งว่าตัวเองกลัวอะไรที่สุด อ่านตอนนี้แล้วทำให้เรามานั่งย้อนคิดว่าอืม อะไรกันนะที่เรากลัว สักวันคงได้รู้เนอะ แหะๆ
    #504
    1
  13. #503 Zeron.0912 (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:27

    นึกว่าจะมีเจ๊เลือดสาดออกมาซะอีก555
    #503
    1
  14. วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 03:35
    โคลอี้น่ารัก
    #502
    1
  15. #500 bxnkbkck (@bxnkbkck) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 02:05
    เบลคมาแนวนี้แล้วไปไม่ถูกเลย ตบบ่านะเบลค ไม่ชินเลยอะ ปกติแต่ละตอนต้องทำตัวให้หน้าแซะ แต่ตอนนี้แกซึม ;____;
    #ทีมมาริลิน สุดใจค่าาาาาา ตอนแรกเรายังไม่สนนางเอกของเบลค ยังอยากให้เป็นโสด แต่เคมีของสองคนนี้แบบ อรุ่ม มันน่ารักมากเว่อ ใจชื้นนนน
    ขำที่ทุกคนรุมถล่มน้องชิโอริ ก็คือขำค่ะ ไม่สงสาร 555555555555 ก็คือพยายามทำตัวเป็นกลางสุดแล้ว แต่แบบ พี่ทาสแมวอะน้อง ยังไงก็ทีมเจ้าเบลค ชอบความที่ไรท์บอกว่าทุกคนชอบแซะเบลค แต่พอมีคนมาด่าเบลคจริงๆ ก็คือลุกฮือขึ้นปกป้องกันหมด 5555555555 #ลูกฉันเป็นคนดี
    #500
    2
    • #500-1 bxnkbkck (@bxnkbkck) (จากตอนที่ 30)
      29 มีนาคม 2562 / 02:06
      **น่าแซะ สิ! พิมพ์ผิดแบบไม่น่าให้อภัย เกร้ดดดด
      #500-1
  16. #499 Sakurai Miyako (@_25944_) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 02:03
    เอาจริงๆแอบเชียร์โคลอี้...ฮืออออ เฟรนโซนมันน่าเชียร์มากเลยนะ แต่สุดท้ายแล้วจะใครก็ได้หมดค่ะ ตามใจคนเขียน

    ป.ล.แอนิต้า....เราเข้าใจเธอนะ เราก็กลัวจิ้งจกเหมือนกัน เห็นภาพตัวเองเจอบ็อกการ์ตแล้วกรีดร้องพร้อมกับกระโดดขี่คนข้างๆได้ชัดเจนมาก T_T
    #499
    2
  17. #498 Graziers (@Graziers) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 01:49
    โอ๋ๆนะตาเบลค สงสารว่ะไม่ต้องซึมไปนะลูก
    #498
    1
  18. #495 khaw.fangfang (@khowfangks1) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 00:52
    #ทีมมาริลีน แอบเชียร์ใาตั้งแต่แรกพอเจอฉากนี้แล้ว..ยกป้ายไฟเลย ตอนแรกแอบมีใจให้โคลอี้นะ แต่เบลคบอกว่าเพื่อน เออมันก็เพื่อนจริงๆอ่ะ เบลคสู้ๆนะ อย่ามาม่าเยอะ555 เราอิ่ม
    #495
    2
  19. #490 tayahey (@pukbunk) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:14
    จริงๆ แอบเชียร์โคลอี้
    แต่ตาเบลคก็เคยบอกว่าโคลอี้เป็นแค่เพื่อนใช่ม้า
    จริงๆ พี่ดอมก็ดีนะคะ เป็นเขยวีสลีย์ไปเรยรู้ก!!
    หรือจริงๆ คือเจ๊เลือดสาดนะ //ครุ่นคิสสส
    #490
    1
  20. #489 samyangirl (@samyangirl) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 22:27
    ตื่นเต้นแล้ว ใครจะได้เป็นนางเอก แง
    #489
    1
  21. #488 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 21:58
    ทีมมาริลีนค่ะะะะะ
    #488
    3
    • #488-1 Tangmo9933 (@Tangmo9933) (จากตอนที่ 30)
      28 มีนาคม 2562 / 23:14
      ตอนนี้สงสารหนูเบลค เข้าใจความกลัวของนาง เพราะบางครั้งเรายังกลัวเลย5555 // น้องจะคู่ใครก็ได้ค่ะ เเต่เราทีมป้าเเมรี่นะ555555 // ไรท์คะ เมื่อวันก่อนตะหนูruelมาไทยได้เจอมั้ยคะฮืออออ อยากไปหามากแต่ติดเรียนเช้าวันถัดไป // สู้ ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้
      #488-1
  22. #487 danikJK (@dream-rose) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 21:19
    ทำตัวไม่ถูกเมื่อตาเบลคมีมุมดราม่า แงงง โอ๋ๆนะลูก
    #487
    1
  23. #486 Bubble_pxx (@misaki_rin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 21:08
    นางเอกมีบทไปแล้ว!! แต่จะพีคมากถ้าป็นเจ๊เลือดสาด55555
    #486
    1
  24. #485 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 20:58
    ตามนั้นค่ะไรท์ ลูก(พวก)ฉันใครก็ห้ามแตะ!! โอ๋เอ๋ๆ ไม่เศร้าเนอะ//จุ๊บเหม่ง
    ปล.นังหนูชิโอริสร้าง first impression กับเหล่าแม่ๆเบลคได้แบบ.....ดับแล้วมั้งนังหนูเอ้ย ตำแหน่งนางเอกได้ปลิวไปกับความปาก*ติ๊ด*ของหนูแล้ว 5555
    #485
    2
  25. #484 KAZEKUNG (@konata-3-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 20:31
    เหมือนแบบ รีดเป็นแม่ นังเบลคเป็นลูก ลูกเรา เราด่าได้คนเดียว5555 สองสามคนนี่??? เอ๊ะ?? ยังไงกันนะไรต์
    #484
    1