Harry Potter (OC) | Blake: the journey of rude ravenclaw boy #ผมเบลคผมเป็นคนดี

ตอนที่ 24 : 24 | ว่าด้วยเรื่องล่าท้าผี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    28 พ.ค. 62


24

ว่าด้วยเรื่องล่าท้าผี






          พอผมเริ่มโตขึ้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่าการตามตาไปทำงานที่สำนักพิมพ์มันน่าเบื่อ หนึ่งเลยคือยายป้าริต้าพูดมาก นอกจากจะบอกว่าผมหล่อและเก่งแล้วก็มีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น และสอง ผมขี้เกียจตื่นแต่เช้า แม้ว่าตาจะไปทำงานตอนสิบโมงก็เถอะ


          พวกผมไปตรอกไดแอกอนกันมาแล้ว ซื้อหนังสือหนังหา อุปกรณ์และหม้อปรุงยาชุดใหม่ รวมถึงตัดชุดนักเรียนใหม่ด้วย และที่สำคัญที่สุดคือให้ตาเซ็นใบอนุญาตไปฮอกส์มี้ด


          ผมใช้เวลาช่วงปิดเทอมที่เหลือเล่นเกมและดูซีรีส์เหมือนเคย ผมต้องพยายามอย่างมากที่จะหลบเลี่ยงสปอยล์ของกัปตันมาร์เวลและดิอเวนเจอร์ภาคเอนด์เกม โดยเฉพาะตาของผมที่ชอบพูดฉากนู้นฉากนี้ให้ฟังอยู่เรื่อยจนผมต้องยกมือขึ้นปิดหูแล้ววิ่งเข้าห้องตัวเอง


          ข้อเสียของการเรียนที่ฮอกวอตส์คือผมหนีออกมาดูหนังไม่ได้ พอปิดเทอมหนังก็ออกโรงไปหมดแล้ว ได้แต่เฝ้ารอให้แผ่นบลูเรย์ออก น่าเศร้าใจมาก


          "เมี้ยว"


          "รอก่อนลูน่า อีกเจ็ดนาทีจะจบอีพีนี้แล้ว"


          "เมี้ยว"


          "ก็บอกว่าอีกเจ็ดนาทีไงไมโล"


          "เมี้ยว"


          "มอคค่า! อย่าเล่นปลั๊กไฟ นี่ลูน่า แกดูแลลูกหน่อยดิวะ!"


          แล้วผมก็ต้องสต็อปซีรีส์ซอมบี้เกาหลีที่ผมดูอยู่กลางคันเพื่อไปอุ้มมอคค่าออกมาจากปลั๊กไฟ และให้อาหารแมวแทน


          "จริง ๆ เลยน้า มากวนคนกำลังดูซีรีส์เนี่ย"


          "เมี้ยว"


          "ไม่ต้องมาอ้อนเลย"


          ผมเบ้ปากใส่ลูน่าที่เข้ามาไซร้ขา เวลาจะกินน่ะอ้อนเก่งนัก แต่เวลาจะเล่นด้วยนี่ทำหยิ่ง ทั้งแม่ทั้งลูกเลย อยากจะด่าจริง ๆ


          "มอคค่า! อย่าให้ฉันต้องจับแกมัดไว้กับขาโต๊ะนะ ออกมาจากโน้ตบุ๊คฉันเดี๋ยวนี้"


          เห้อ เลี้ยงแมวสามตัวนี่วุ่นวายแท้


          อ๊อดดด!


          "แปปนึงครับ!"


          ผมรีบใส่อาหารแมวให้ครบสามถาด ก่อนจะเก็บถุงอาหารไว้ที่เดิมแล้วเดินไปที่ประตู จอมอนิเตอร์หน้าห้องแสดงภาพโรเจอร์กำลังยืนเอามือซุกกระเป๋าเสื้อ ผมก็นึกว่าเพื่อน ๆ ของผมซะอีก เพราะพวกเขาบอกว่าจะมาหา และค้างด้วยกันหนึ่งคืนก่อนจะเดินทางขึ้นรถไฟไปฮอกวอตส์พร้อมกันในวันพรุ่งนี้


          "ไงโรเจอร์"


          "ไงไอ้เปี๊ยก"


          "ไหนพี่บอกว่าเทอมนี้ไม่มีวันหยุดไง"


          "ถูก แต่ฉันเพิ่งได้วันหยุดมาสองวัน เมื่อวานใช้นอนไปทั้งวันแล้ว วันนี้เลยว่ามาหานายหน่อยดีกว่า เพราะเดี๋ยวนายจะกลับฮอกวอตส์ไปซะก่อน"


          นักศึกษาแพทย์นามโรเจอร์ เดนเวอร์เข้ามาในห้องของผม ทักทายเจ้าตัวยุ่งสามตัวก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างคุ้นชิน


          "ดูคิงดอมหรอ"


          "ใช่ และมันทำให้ผมรู้ว่าซอมบี้เกาหลีวิ่งเร็วมาก"


          "วิ่งผิดหลักวิทยาศาสตร์ด้วย กล้ามเนื้อตายแล้วแท้ ๆ แต่วิ่งเร็วกว่าคนเป็นซะอีก"


          "ไม่ยักรู้ว่าพี่มีเวลาดูด้วย"


          "ก็ดูพร้อมคนไข้เวลานั่งรอหมอนั่นแหละ"


          โห โรงพยาบาลไหนเนี่ย เปิดซีรีส์ให้คนไข้ดูด้วย


          "เออพี่ ซอมบี้นี่มันมีจริงป่ะ มีคำอธิบายทางการแพทย์ไหม" ผมถามพร้อมกับยื่นโค้กกระป๋องที่หยิบมาจากตู้เย็นให้


          "จะว่ามีมันก็มีนะ" โรเจอร์บอก "ว่ากันว่าอาการที่ใกล้เคียงกับซอมบี้มากที่สุดในตอนนี้คืออาการพิษสุนัขบ้า สัตว์เลี้ยงตัวไหนที่เป็นจะเซื่องซึมแต่เวลามีอะไรเข้าใกล้ก็จะดุร้าย คลุ้มคลั่ง แถมเชื้อก็แพร่สู่กันได้อีก"


          "โรงพยาบาลที่พี่อยู่มีวัคซีนให้ฉีดไหม จองคิวให้ผมหน่อย เผื่อตาด้วยนะ"


          "อืม ตาของนายก็น่าพาไปฉีดอยู่นะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวโหด อาจจะไปได้เชื้อที่ไหนมาก็ได้"


          "ผมจะฟ้องตา"


          "โธ่เบลคน้องรัก อย่าหาเรื่องให้พี่ชายคนนี้เลย" โรเจอร์บอกพร้อมกับกอดคอผม "แล้ววันนี้เพื่อนไม่มาหรอ น้องผมแดงน่ะ"


          "โคลอี้อ่ะนะ"


          "เยป"


          "เดี๋ยวก็มา--"


          ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด


          เสียงโทรศัพท์ห้องดังขึ้น และคนที่โทรมาก็มีแค่คนเดียวคือเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ของคอนโด


          "ครับ ห้อง 1911 ครับ"


          'จากประชาสัมพันธ์นะคะ ตอนนี้มีเด็กวัยรุ่นสี่คนบอกว่าจะมาค้างคืนที่ห้อง 1911 เพื่อน ๆ ของน้องเบลคใช่ไหมคะ'


          "อ๋อ ใช่ครับ ให้พวกเขาขึ้นมาเลยครับ" ผมยืนยันกับพี่สาวปลายสาย ก่อนจะได้ยินเสียงของเพื่อน ๆ แว่วเข้ามาในโทรศัพท์ด้วย


          'หนูเคยมาหลายรอบแล้วนะคะ พี่จำหนูไม่ได้หรอ'


          'พวกผมเหมือนโจรหรอพี่ ไอ้เบลคมันโจรยิ่งกว่าพวกผมอีก'


          'อัตรพาลด้วย วัน ๆ คิดแต่จะหากระสอบทรายชกมวย'


          'แถมติดพนันด้วยค่ะ หนูต้องดูไพ่หาช่วงที่เขามือขึ้นให้ตลอดเลย'


          "พี่ครับ บอกพวกนั้นให้กลับไปเลย ผมไม่ให้ค้างแล้ว"


          'ไม่ทันแล้วค่ะ เพื่อนน้องกำลังเดินไปขึ้นลิฟต์กันแล้ว ยังไงก็ขอให้ค้างคืนกันให้สนุกนะคะ แล้วก็อย่าเสียงดังเกินไปจนรบกวนห้องอื่นนะ'


          "ครับ ขอบคุณครับ"


          ผมวางหูโทรศัพท์ ก่อนจะหันไปหาโรเจอร์ที่กำลังทำหน้าสงสัย


          "น้องผมแดงของพี่กำลังมา พร้อมกับเพื่อนของผมอีกสามคน"


          "แหม มาถูกเวลาจริง ๆ เลยฉัน จะกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กแทนหมอไหมเนี่ย"


          "เลี้ยงแมวพี่ก็ทำมาแล้ว พวกผมเลี้ยงง่ายกว่าเจ้าสามตัวนี้เยอะ"


          โรเจอร์ค่อนข้างเป็นคนที่จริงจังคนนึงเลย ผมรู้จักกับเขาตั้งแต่เขาย้ายเข้ามาใหม่ ๆ มันเป็นความบังเอิญที่ว่ามีคนเลี้ยงนกฮูกอยู่แค่สองคนในคอนโดนี้และห้องก็อยู่ข้างกัน แน่นอนว่าผีเห็นผีสิฮะ โรเจอร์รู้ทันทีว่าตาของผมเป็นพวกผู้วิเศษแน่นอน และเราก็เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แล้วโรเจอร์เนี่ยแหละที่ทำให้ผมได้คะแนนท็อปในวิชาชีววิทยา พี่เขาสอนเข้าใจกว่าครูที่โรงเรียนซะอีก บางเรื่องผมยังจำได้จนทุกวันนี้


          แต่แน่นอนว่าเรียนหมอเนี่ยต้องเครียดแน่นอน ช่วงแรก ๆ โรเจอร์ก็เกือบถอดใจไปแล้วเหมือนกันเนื่องด้วยปัจจัยหลาย ๆ อย่าง


          โรเจอร์เป็นสควิบ จะว่าเป็นผู้วิเศษก็ไม่ใช่ มักเกิ้ลก็ไม่เชิง และเขาไม่ชอบตัวเองที่เกิดมาแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ แต่ผมกับตาก็ให้กำลังใจเขามาตลอด ตาบอกว่าขนาดตายังก้าวจากนักข่าวต๊อกต๋อยขึ้นมาเป็นบรรณาธิการได้ แล้วทำไมโรเจอร์ถึงจะเป็นหมอไม่ได้ แม้ว่าจะไม่ได้เป็นผู้บำบัดในโลกของผู้วิเศษ แต่เขาก็ยังสามารถเป็นหมอและทำประโยชน์มากมายให้กับโลกมักเกิ้ล และเพื่อร่วมโลกคนอื่น ๆ ได้ ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถ ขอแค่อย่าถอดใจและยอมแพ้ไปก่อนเท่านั้นเอง จากนั้นโรเจอร์ก็ฮึดสู้อีกรอบ และเริ่มใช้กฎ 'ช่างแม่ง' ช่างแม่งในที่นี้คือช่างหัวคะแนนอันต่ำเตี้ยเรี่ยดินในเทอมแรก ๆ แล้วไปเมาให้หายเศร้าจากนั้นก็ค่อยเริ่มต้นใหม่ (พี่เขาช่างแม่งบ่อยมาก คะแนนดีก็ยังไปช่างแม่งกับเพื่อน เมื่อก่อนกลับห้องตอนเช้าตลอดเลย ผมไปโรงเรียนแต่พี่เขาเพิ่งกลับอ่ะ) ตอนนี้โรเจอร์ใกล้จะขึ้นปีที่ห้าแล้ว และผลการเรียนอยู่ในระดับที่น่าพึงพอใจมาก


          อ๊อดดด!


          เพื่อนผมมาถึงกันแล้วแน่ ๆ ผมยกนิ้วโป้งให้โรเจอร์หนึ่งทีก่อนจะเดินไปเปิดประตู


          "เบลค! ห้องน้ำอยู่ไหน ไลเดอร์จะอ้วกพุ่งแล้ว" เสียงเคลวินดังขึ้นมาก่อนใครเพื่อน และไลแซนเดอร์กำลังยืนทำหน้าพะอืดพะอมอย่างน่าสงสาร


          ไม่มีเรื่องวุ่นวายกันสักวันคงไม่ใช่พวกผมสินะ...


          "เดี๋ยวฉันพาไปเอง ฉันรู้ว่าห้องน้ำไปทางไหน"


          โคลอี้อาสาเป็นคนพาไลแซนเดอร์ไปปลดแอกในห้องน้ำ ผมเปิดประตูกว้างขึ้นให้เคลวินกับแอนิต้าเข้ามา


          "ไลเดอร์เป็นอะไร" ผมมองตามหลังไลแซนเดอร์ที่หายเข้าห้องน้ำไปก่อนจะหันมาถามเคลวิน


          "เมาลิฟต์น่ะ" เคลวินตอบ


          ผมพยักหน้าให้ก่อนจะหันไปมองแอนิต้าที่ยืนกำสร้อยคออันแปลกประหลาดของเธอแน่นและทำปากขมุบขมิบ


          "แล้วเธอเป็นอะไรอีกคนล่ะแอนิต้า"


          "ฉันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง"


          "นี่เธอเปิดเรดาห์แอนนี่ญาณทิพย์ในห้องฉันหรอ"


          "ไลแซนเดอร์ไม่ได้เมาลิฟต์ธรรมดานะเบลค ก่อนหน้านี้ลิฟต์มันไปหยุดอยู่ที่ชั้นสิบสามทั้ง ๆ ที่ไม่ได้กด" แอนิต้าบอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม


          "เธอทำฉันขนลุก" แอนิต้ากำลังจะบอกว่าชั้นสิบสามมีสิ่งเหนือธรรมชาติอย่างนั้นหรอ


          "แต่ลิฟต์มันหยุดที่ชั้นสิบสามจริง ๆ นะ แล้วไลเดอร์ก็คลื่นไส้เฉยเลย" เคลวินยืนยัน "แต่ก็แค่เมาลิฟต์แหละ ไม่มีอะไรหรอกแอนนี่ เธอน่ะคิดมาก"


          "ฉันเคยทักอะไรพลาดหรือไง"


          "ไม่เคย/ไม่เคย" ผมกับเคลวินพูดพร้อมกัน แอนิต้ากับซาบริน่าเป็นแม่หมอที่แม่นที่สุดตั้งแต่ผมเคยเจอมา


          "คุณ!"


          แล้วอยู่ ๆ แอนิต้าก็หันชี้ไปที่โรเจอร์จนเขาสะดุ้ง


          "ฉัน?" โรเจอร์ใช้นิ้วชี้ตัวเองเพื่อความแน่ใจว่าแอนิต้าหมายถึงเขาจริง ๆ


          "คุณมีไอเวทย์ แต่อ่อนมาก"


          "โธ่ ก็นึกว่าอะไร" โรเจอร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก "ยิ่งกลัวว่าผีคนไข้ที่โรงพยาบาลจะตามมาอยู่"


          "โรเจอร์เป็นสควิบน่ะ" ผมบอกแอนิต้า เธอพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะกำสร้อยคออีกรอบ


          "เพื่อความสบายใจฉันจะร่ายเวทย์คุ้มกันห้องของนายให้" จากนั้นแอนิต้าก็ยืนกำสร้อย และท่องคาถาอยู่ที่หน้าประตูห้อง หลอนมาก ผมบอกเลย


          "คอนโดเรามีผีรึป่าววะเบลค" โรเจอร์กระซิบถามผม


          "ผมอยู่มาตั้งนาน ไม่เคยเจอนะ" ผมบอก "หรือว่ามีใครตายแล้วทางคอนโดปิดข่าววะพี่"


          "เออนั่นดิ"

 





          เอาล่ะ นี่ถือเป็นอะไรที่บ้าที่สุดในชีวิตของผมเลยก็ว่าได้ เพราะตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ที่หน้าลิฟต์ชั้นสิบสาม เวลาเที่ยงคืนครึ่ง


          ไลแซนเดอร์อาการไม่ดีขึ้นเลย เขาอาเจียนแทบจะทุกชั่วโมง และแอนิต้ายังคงมีความคิดที่ว่าไลแซนเดอร์โดนคำสาปอะไรบางอย่างมา ไม่ใช่แค่เมาลิฟต์หรือป่วยเฉย ๆ


          "อยู่มายี่สิบสี่ปีก็เพิ่งจะเคยมาล่าท้าผีเนี่ยแหละ ตื่นเต้นดีจริง" โรเจอร์พูดขึ้นพร้อมกับยืดแขนยืดขาเพื่อวอร์มร่างกาย


          "พี่วอร์มทำไมเนี่ย" ผมถาม


          "เผื่อต้องวิ่งหนีไง เส้นเอ็นจะได้ไม่ยึดไปซะก่อน" โรเจอร์บอก "พวกนายก็ควรทำกันด้วยนะ"


          ว่าที่หมออย่างโรเจอร์สนุกไปกับสิ่งที่วิทยาศาสตร์ยังหาคำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ แต่พวกเราทุกคนต่างรู้ว่าผีน่ะมีจริง เพราะเจอกันมาแล้ว อย่างที่ฮอกวอตส์ก็ลอยกันเพียบ


          "ฉันขึ้นไปรอที่ห้องไม่ได้หรอ ไม่อยากเดินต่อเลยอ่ะ รู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้" โคลอี้พูดเบา ๆ และยืนเกาะเสื้ออยู่ข้างหลังผม


          ทางข้างหน้าเป็นโถงทางเดินเหมือนกับชั้นอื่น ๆ ในคอนโด แต่ชั้นนี่ดูเหมือนจะหลอนมากกว่าชั้นอื่น มีทั้งไฟดับ ไฟกระพริบ ลมพัด และเสียงเสียดสีของลม ไม่แปลกใจว่าทำไมโคลอี้ถึงอยากกลับห้องขนาดนั้น


          ฉากในหนังผีชัด ๆ เลยแบบนี้เนี่ย


          "อย่าอยู่คนเดียว" แอนิต้าที่ยืนนำทีมอยู่หน้าสุดพูดขึ้น "ไลเดอร์นายมายืนข้าง ๆ ฉันสิ"


          "ไม่เอา เธอเดินนำเลย ฉันอยากอ้วกอีกแล้วเนี่ย เคลวินขอถุงหน่อย" ไลแซนเดอร์บอกด้วยเสียงอิดโรย เคลวินรีบกุลีกุจอยื่นถุงให้ไลแซนเดอร์ทันที


          "จริง ๆ อาจจะเป็นแค่กรดไหลย้อนรึเปล่า หรือไม่ก็โรคกระเพาะ" โรเจอร์พูดขึ้น


          "เราก็ไปซื้อยาตามที่พี่บอกแล้วนะ ก็ไม่เห็นดีขึ้นเลย" เคลวินบอกพร้อมกับลูบหลังไลแซนเดอร์ไปด้วย เรียกได้ว่าอ้วกจนหมดไส้หมดพุง ที่ออกมาตอนนี้ก็มีแต่น้ำลายกับน้ำย่อยเท่านั้น


          "เอาน่าโรเจอร์ เป็นหมอก็ไม่ได้หมายความว่าจะสู้กับเรื่องลี้ลับได้นี่นา" ผมตบไหล่ให้กำลังใจ ตอนนี้วิทยาศาสตร์ไม่สามารถซึมเข้าสู่สมองของแอนิต้าได้ เพราะไสยศาสตร์น่าดึงดูดกว่าเยอะ


          "เอาล่ะ ตามฉันมา" แอนิต้าพูดและเริ่มออกเดิน เธอลากให้ไลแซนเดอร์ขึ้นมาเดินข้างกัน และใช้เทียนนำทาง ทั้ง ๆ ที่ทางมันก็ไม่ได้มืดขนาดนั้น แถมยังทำให้หลอนกว่าเดิมไปอีก


          "บอกทีว่าทำไมต้องจุดเทียนด้วย ออกจะสว่าง" โรเจอร์ถาม


          "ดูกระแสลม" แอนิต้าตอบห้วน ๆ "และจากที่หนูสัมผัสได้ ตึกนี้กำลังจะมืด"


          พรึบ!


          เชี่ย! ไม่ทันขาดคำเลยจริง ๆ ตอนนี้ไฟดับทั้งตึก และดูเหมือนจะเป็นแค่ตึกเดียวด้วย เพราะรอบข้างสว่างหมด และแสงสว่างหนึ่งเดียวในโถงทางเดินชั้นสิบสามตอนนี้มีแค่เทียมเล่มเล็กในมือของแอนิต้าเท่านั้น


          "ฮือเบลค ฉันอยากกลับบ้าน" โคลอี้กำเสื้อผมแน่น และยืนชิดขึ้นกว่าเดิม


          "เชื่อเถอะโคลอี้ ฉันไม่เคยคิดถึงตาเท่านี้มาก่อนเลย" ตาบอกว่าจะกลับดึก แต่ผมก็ไม่คิดว่าเที่ยงคืนแล้วตาจะยังไม่กลับ ตอนนี้ผมก้าวขาแทบไม่ออกแล้ว ผีโลกมักเกิ้ลนี่น่ากลัวชะมัด


          "วู้ว! เอาล่ะเว้ย" และโรเจอร์ก็ยังคงคิดว่าเป็นเรื่องสนุกต่อไป


          "แอนิต้า ทำไงต่อดี" ไลแซนเดอร์สะกิดแขนแอนิต้ายิก ๆ


          "ทางนั้น"


          แล้วแอนิต้าก็เดินลากไลแซนเดอร์ไปต่อไม่รอใครเลย พวกผมก็ได้แต่เดินตามหลังเกาะกันอย่างระแวง ยกเว้นโรเจอร์ที่เดินชิล ๆ ทิ้งท้ายอยู่หลังสุด


          สิ่งที่ทำให้ผมยังพอโล่งใจอยู่บ้างคือระบบไฟสำรองที่เพิ่งติด และคนอื่น ๆ ที่โผล่หน้าออกมาจากประตูห้องของตัวเองเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น


          แอนิต้ายังคงถือเทียนและเดินนำไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเธอหยุดอยู่ที่หน้าห้อง 1313 เธอมองบานประตู มองลูกบิด ก้มลงลอดมองผ่านช่องว่างระหว่างประตูกับพื้น และลุกขึ้นมาเคาะประตูห้องโดยไม่ปรึกษาพวกผมสักคำ


          "แอนิต้า--"


          "เฉย ๆ น่า"


          แอ๊ดดด


          หืออออ ทันทีที่ประตูเปิดกลิ่นก็ลอยหึ่งออกมาเลย เขาเรียกว่าอะไรนะ น้ำอบใช่ไหม ที่คนไทยใช้ตอนเล่นสงกรานต์น่ะ


          "มีอะไรรึเปล่า หรือว่าอยากได้ไฟฉาย ฉันไม่มีนะ" ผู้หญิงเอเชียอายุไม่น่าเกินสามสิบเปิดประตูออกมา


          "เราเอาของมาคืนค่ะ" แอนิต้าบอก


          "ของ?"


          จากนั้นแอนิต้าก็จับไลแซนเดอร์ที่เหงื่อแตกพลั่กไปประจันหน้ากับผู้หญิงคนนั้น เธอจ้องไลแซนเดอร์สักพัก ก่อนจะมองเข้าไปในห้องของตัวเอง


          "ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดถึงอะไร"


          "ไม่ คุณรู้" แอนิต้ายังคงยืนยัน "และคุณเป็นผู้วิเศษเหมือนกับเราด้วย"


          เป็นอีกครั้งที่เธอจ้องหน้าไลแซนเดอร์ ผมว่าผู้หญิงคนนี้รู้อะไรแน่ ๆ


          "เข้ามาก่อน" เธอเปิดประตูให้กว้างกว่าเดิม


          เอาตามตรงนะ ผมไม่อยากเข้าไปเลย...


          ห้องนี้ก็เหมือนกับห้องของผมนั่นแหละ สามห้องนอน สองห้องน้ำ ครัว โซนห้องนั่งเล่น และระเบียง ว่าแต่เธออยู่คนเดียวหรอ


          "นายน่ะ" ผู้หญิงคนนั้นทักโรเจอร์ ก่อนจะชี้เส้นด้ายสีแดงที่ขึงเอาไว้เหนือพื้น "ห้ามเดินข้ามเส้นนี้มาเด็ดขาด"


          "เพราะ?"


          "เพราะนายไม่ถือพรหมจรรย์แล้ว"


          พวกผมมองโรเจอร์กันอย่างพร้อมเพรียง โอเค ไม่แปลกหรอกถ้าพี่เขาจะไม่เวอร์จิ้นแล้วน่ะ พี่เขาอายุตั้งเท่าไหร่ แต่พี่สาวคนนี้รู้ได้ยังไงดีกว่า


          "แล้วมันเกี่ยวกันยังไง"


          "ก็ถ้าอยากเจออะไรคอยดึงผ้าห่มตอนนอนก็ตามใจ" เธอยักไหล่บอก "ฉันชื่อมีนา เป็นคนไทย เรียนที่มาโฮะโทะโคะโระ ก่อนจะไปต่อไสยศาสตร์สายขาวที่กัมพูชา เธอน่ะ มีญาณสินะ"


          ตอนนี้มีแค่แอนิต้ากับผู้หญิงที่บอกว่าตัวเองชื่อมีนาคุยกันอยู่สองคน พวกผมกับโรเจอร์ก็ได้แต่มองแบบหวาดระแวง ห้องนี้กว้างนะ แต่รู้สึกอึดอัดชะมัด เหมือนไม่ได้มีแค่พวกผมอ่ะ


          "หนูรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างตั้งแต่ลิฟต์มาหยุดอยู่ที่ชั้นสิบสาม"


          "ความผิดฉันเอง ฉันไม่เด็ดขาดพอจะสั่งใครให้อยู่ในโอวาท" จากนั้นมีนาก็หันไปพูดกับไลแซนเดอร์ต่อ "ขอโทษด้วย หนูแดงขี้แกล้งไปหน่อย ไม่คุ้นคนแปลกหน้าในตึกน่ะ"


          หือ? หนูแดง หนูแดงอะไรวะ


          "คุณเลี้ยงกุมารสินะ" แอนิต้าพูด ดูเหมือนจะเป็นแค่ประโยคบอกเล่ามากกว่าคำถาม


          "จะพูดอย่างนั้นก็ได้" เธอบอก ก่อนจะเดินไปหยิบกระปุกอะไรสักอย่างจากนั้นก็ใช้นิ้วชี้จุ่มลงไปแล้วจิ้มที่กลางหน้าผากของไลแซนเดอร์ "อย่าดื้อหนูแดง"


          แล้วไลแซนเดอร์ก็ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาพวกผม แต่แอนิต้าพยุงเอาไว้ทันก่อนที่เคลวินจะเข้าไปช่วยพยุงอีกแรง ผมก็อยากไปช่วยนะ แต่ติดที่โคลอี้ดันกอดแขนผมแน่นแล้วก็มัวแต่ซุกหน้าที่ไหล่ผมเนี่ยแหละ


          "เสร็จแล้ว"


          แค่นี้อ่ะนะ? ผมหันไปหาโรเจอร์ที่ยืนงงไม่ต่างกันอยู่ข้างนอกเส้นด้ายสีแดง


          "แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่าเราจะไม่โดนตามอีก โดยเฉพาะนั่น" แอนิต้าหันมาทางผม "ตัวนั้นดูจะชอบเพื่อนหนูเป็นพิเศษ และกำลังแกล้งโคลอี้ด้วย สัมผัสได้ตั้งแต่หน้าลิฟต์แล้ว"


          พูดอย่างนี้คือไง โคลอี้โดนผีแกล้งตั้งแต่ออกมาจากลิฟต์แล้วหรอ


          "ฮือออ มันเป่าหูฉันนน" โคลอี้ร้องออกมาพร้อมกอดแขนผมแน่นขึ้นไปอีก ผมใช้มืออีกข้างปัด ๆ แถวตัวโคลอี้ทันที ผีหรอวะ ทำไมไม่เห็นตัวอ่ะ หรือว่าคนละสปีชีส์กับผีที่ฮอกวอตส์


          "ช่วยไม่ได้นะ ก็เพื่อนเธอหล่อ"


          นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่รู้สึกยินดีเวลามีคนชมว่าผมหล่อ และผมไม่ชอบให้ใครมาแกล้งเพื่อนผมด้วย ถึงจะเป็นผีก็เถอะ


          "ไม่ว่าแกจะเป็นอะไรนะ ห้ามแกล้งโคลอี้! ได้ยินเปล่า?"


          "มันดึงผมฉันด้วยเบลค" โคลอี้บอกเสียงอู้อี้ ก่อนจะกอดผมแน่นกว่าเดิมทั้งที่มันก็แน่นอยู่แล้ว "ฮือออ มันกระซิบอ่ะ มันบอกว่าฉันขี้ฟ้อง แอนิต้าาา ช่วยฉันด้วยยย"


          ผมใช้มืออีกข้างกอดโคลอี้ไว้ทันที ก่อนจะมองแอนิต้ากับผู้หญิงไทยคนนั้น "ทำอะไรสักอย่างดิ!"


          "เห้อออ จริง ๆ เล้ย พอพามาด้วยก็มีแต่เรื่อง คราวหลังฉันไม่พาไปเที่ยวไหนแล้วนะ" มีนาพูดเสียงดัง ก่อนจะจิ้มหน้าผากผมกับโคลอี้เหมือนที่จิ้มไลแซนเดอร์ แต่พวกผมแค่ไม่เป็นลมล้มพับไปเท่านั้น "รีบไปเถอะ ดึกมากแล้ว ไปให้ถึงห้องก่อนที่ไฟจะกลับมาด้วย อีกเจ็ดนาที"


          พูดถึงเจ็ดนาที ผมยังค้างดูซีรีส์อีกเจ็ดนาทีนี่หว่า ไม่จบสักทีเพราะมีแต่เรื่องมาขัด


          พวกผมออกมาจากห้องของเธอ โดยมีโรเจอร์เป็นคนแบกไลแซนเดอร์ขึ้นหลัง แอนิต้ายังคงพูดคุยอะไรสักอย่างกับเธออยู่ข้างใน


          "เกิดมาเพิ่งเคยเจอสิ่งที่เรียกว่าไสยศาสตร์กับตัว ฉันว่าอย่างแอนิต้าก็ล้ำมากแล้วนะ น่าขนลุกยิ่งกว่าศาสตร์มืดอีกมั้งเนี่ย" เคลวินพูดเมื่อก้าวพ้นออกมาจากประตูห้อง


          ตอนนี้ไฟยังไม่มา และโถงทางเดินก็มีแค่แสงสลัวของไฟสำรองเท่านั้น ไม่นานแอนิต้าก็ออกมาพร้อมกับขวดใส ๆ หนึ่งขวด แต่ผมไม่สนใจแล้วว่ามันคืออะไร รีบกลับห้องเหอะ แต่ก้าวขาไม่ถึงสองก้าวโคลอี้ก็ดึงแขนเสื้อผมยิก ๆ


          "เบลค ข้า--ข้างหลังฉันมันมีอะไรรึ--รึเปล่าอ่ะ" โคลอี้ตาโตถามผมอย่างตะกุกตะกัก


          ผมค่อย ๆ หันไปมอง ก่อนจะรู้สึกว่าขนทั่วทั้งตัวมันตั้งชันขึ้น มันไม่เหมือนเวลาผมเจอสุภาพสตรีสีเทาหรือเมอร์เทิลจอมคร่ำครวญ และไม่เหมือนพีฟส์ด้วย


          "อ๊ากกกกก!!!!!"


          "กรี๊ดดดดด!!!!!"


          ผมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต โรเจอร์ที่แบกไลแซนเดอร์อยู่ใช้สกิลขายาววิ่งนำไปจนถึงหน้าลิฟต์แล้ว เคลวินวิ่งตามไปติด ๆ ไม่เว้นแม้แต่แม่หมออย่างแอนิต้าก็วิ่งป่าราบไปด้วยเหมือนกัน


          "เดี๋ยว! โคลอี้อยู่ไหน!"


          "เบลค! พาฉันไปด้วยยยย"


          โอ้ยให้ตาย! โคลอี้เหมือนจะก้าวขาไม่ออกและยังยืนอยู่ที่เดิม ข้าง ๆ มีร่างสยองเลือดสาดของผีผู้หญิงผมยาวในชุดขาวที่เปื้อนเลือด ผมวิ่งกลับไปอีกรอบ คราวนี้เจ๊เลือดสาดมองมาที่ผมแล้วแสยะยิ้มให้ด้วย


          "เจ๊ ผมขอพาเพื่อนไปนะ"


          จากนั้นผมก็รีบคว้ามือโคลอี้แล้วออกวิ่งทันที โดยไม่สนใจจะหยุดฟังเสียงเย็น ๆ ที่ลอยตามลมมาข้างหลัง


          "หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะสุดหล่อ"


          ผมไม่อยากเจอโว้ยยยยยย!











- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Talk w/ me :

          มาอัพดึกๆให้เข้ากับบรรยากาศ ใครยังไม่นอนก็คงจะได้มู้ดหน่อยๆ

          ไม่รู้จะสงสารใครก่อนเลยระหว่างไลแซนเดอร์ที่โดนหนูแดงแกล้ง กับโคลอี้ที่โดนพิษรักแรงหึงตาเบลคจากเจ๊เลือดสาด เอ๊ะ หรือจะสงสารตาเบลคดี เพราะดูซีรีส์เจ็ดนาทีสุดท้ายไม่จบสักที

          เห็นพี่โรเจอร์เฮ้วๆท้าผี แต่ก็คือเผ่นแน่บไปคนแรกเลยนะคะ แม้แต่แม่หมอก็ไม่สู้ เคลวินหรอ กรี๊ดคอนโดแตกไปแล้ว 55555555555555555555555





ตกลงคอนโดเรามีผีหรอวะเบลค?




เบลค! พาฉันไปด้วยยย



แถมอีกก๊อก ไลแซนเดอร์นี่โดนหนักสุดเลย



เผลอไปล่วงเกินหนูแดงรึเปล่าวะ อ้วกจนไส้จะหลุด //ครุ่นคิด



jujuly



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

1,831 ความคิดเห็น

  1. #1341 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 23:48
    แหะๆๆ...
    จะว่าไปไม่เจอใครแต่งรรเวทย์ที่ญี่ปุ่นเลยเนาะ
    #1341
    0
  2. #929 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:37

    นอกจากจะอยู่ในโลกเวทมนตร์แล้ว ยังสัมผัสพลังงานที่โลกมักเกิ้ลได้ด้วย สุดยอดไปเลยแอนิต้า 5555555555

    #929
    0
  3. #851 ismind (@jungkookismind) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:30
    เอ๋.. พี่โรเจอร์คืออิมเมจคุณแฮร์รี่เหรอคะตัวเอง!!!!!!!!!
    #851
    2
    • #851-2 ismind (@jungkookismind) (จากตอนที่ 24)
      27 เมษายน 2562 / 02:07
      กรี๊ดดดดดดด!!!!!!! เราชอบคุณแฮร์รี่มากฮือออออออ พ่อทูนหัวสุดหร่อ
      #851-2
  4. #416 Hazel_nut (@hazel-nut) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 09:22
    ตลกไม่ไหวแล้ว โอ๊ย 555555555555555555555555555555555555555555 เป็นไงล่ะเบลค ครั้งแรกที่มีคนหลงในความหล่อของแกอะ ดีใจมั้ย 555555555555555555555 ชอบตอนนี้มากเลย ล่าท้าผีจนวิ่งป่าราบ 5555555555
    #416
    0
  5. #355 lamb_san (@lamb20) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 12:07
    หล่อจนผีหลง555555สุดหล่อจ๊ะะะ ฮอตเหลือเกิ๊นนน กับผีก็ไม่เว้น ขึ้นปีนี้คงต้องระวังยาเสน่ห์แล้วแหละ555555
    #355
    1
  6. #328 JDgenryu (@jdgenryu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 09:20

    จาก เบลค: คนด่าผี

    สู่ เบลค: หล่อผีหลง

    ร้ายกาจ~ ( ^∀^)


    (นอกเรื่อง) คุณมีนาใช้ญาณอะไรสัมผัสว่าโรเจอร์ไม่ซิงคะ พลังเจ๋งดี ฮอกวอตส์ไม่มีแบบนี้ 555555

    #328
    1
    • #328-1 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 24)
      14 มีนาคม 2562 / 13:47
      คุณมีนาอาจมีพรายกระซิบก็ได้ค่ะ 55555555
      #328-1
  7. #327 C L O W N (@wipavee-9-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 01:24
    หล่อดีนักเบลค55555 ไรท์...คือบับ นี่เปิดอ่านตอนก่อนนอนตี 1 แล้วนี่กลัวอ่ะแงงงงง้
    #327
    1
    • #327-1 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 24)
      13 มีนาคม 2562 / 22:29
      หน้าตาถูกจริตคนตาย 555555555 //ตอนเราแต่งเราก็แต่งตอนกลางคืนค่ะ หลอนสุดดด
      #327-1
  8. #326 Kurai-kun (@Kurai-kun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:55
    จะว่าหลอนก็หลอนน่ะะแต่ขำซะมากกว่า ไปทำร้านเกี่ยวกับพวกตลกคาเฟ่เนี่ยคงรุ่งน่าดูเลยน้าา555
    #326
    2
  9. #325 Sun&Moon (@kibumloveink) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:01
    หลอนมากแต่ขำมากกว่า เกลียดโรเจอร์ คือทุกกลุ่มมันต้องมีคนแบบนี้จริงๆ ประเภทวิ่งก่อนเพื่อน 5555555555555555 นี่ปลื้มมาก มีผู้วิเศษชาวสยามมาร่วมแจม
    #325
    1
  10. #324 SunDashine (@SunDashine) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 16:40
    ล่าท้าผีก็มา
    #324
    1
  11. #323 kpmsi (@kpmsi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:11
    เพื่อนสนิทต้องคิดไม่ซื่อแล้วค่ะจุดนี้!!!!
    #323
    1
    • #323-1 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2562 / 15:51
      เดี๋ยวก๊อนนนนนน!!!!
      #323-1
  12. #322 nuth* (@oning9225o) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:49
    เบลคกับโคลอี้นี้คือยังไงงงง
    #322
    2
    • #322-1 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2562 / 15:50
      BFF ไงงงงงงง
      #322-1
  13. #321 licey (@licey) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 10:24
    เบลคนายควรภูมิใจในหน้าตา ทำไมเรารู้สึกชอบตอบโคลอี้กอบแขนเบลค แล้วเบลคกอดปกป้องโคลอี้ คิดภาพตามแล้วมันดี!! พี่โรเจอร์ ไหนพี่ว่าจะมาท้าผี พี่ไปไหนแล้ว...
    #321
    3
  14. #320 Zeron.0912 (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 09:34

    เอาละเบลค กลับไปฮอกนายโดนสาวติดตรึมแน่

    #320
    1
  15. #319 Lyra_Selwyn (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:01

    เบลคนายควรภูมิใจในหน้าตาให้มากๆนะเพราะผีเลือดสาดยังหลงนาย555
    #319
    1
  16. #318 YukiMichiyo (@YukiMichiyo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:57
    เรเวนคลอวุ่นวายแท้​ 55555
    #318
    1
  17. #317 samyangirl (@samyangirl) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:25
    ขำ5555555555 ตลกมากไม่ไหวแล้ววว55555555555 (เขากอดกัน ครุ่นคิส ;-;)
    #317
    1
  18. #316 Tiankai (@baitery18) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 06:56
    อ่านกลางคืนคนเดียวก็กลัวเด้อ ตาเบลคคือหล่อจนผีตามอะ รอนะคะ
    #316
    1
  19. #315 ChaowEva (@027046509) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 05:09
    โอ้ย อ่านคนเดียวตอนนี้คือกลัวมาก5555
    #315
    1
  20. #314 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 04:34
    พี่โรเจอร์แม่ง55555 พี่ ไหนพี่บอกน่าสนุกไงโว้ยย พี่เป็นที่พึ่งของน้อง พี่จะแจวคนแรกไม่ได้!!
    #314
    1
  21. #313 nimnim9397 (@nimnim9397) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 01:55
    ถ้านี่เป็นผี ก็ตามอ่ะถ้าเบลคจะหล่อมากขนาดนี้พอโต5555
    #313
    1
  22. #312 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 01:52
    เราควรรู้สึกยังไงกับตาเบลคดีวะเนี่ย มีการขออนุญาติเจ๊เลือดสาด จะว่าสุภาพหรือกวนติงดี

    555555
    #312
    1
  23. #311 bxnkbkck (@bxnkbkck) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 01:39
    เมจของพี่โรเจอร์คือนังแฮซ!!! โอ๊ยเกร้ดดดดดดดด แล้วเป็น best song ever ด้วย ชอบแฮซช่วงนี้สุดเลยแงงงงงง
    เรานี่คือโรเจอร์เลยค่ะเวลาเพื่อนเล่าเรื่องผีหรือชวนไปเดินที่หลอนๆ คือชอบมาก ชิลมาก แต่ถ้ามีเสียงไรก็คือวิ่งก่อนเพื่อน55555555555 สงสารหนูโคลอี้ โดนผีแกล้งเพราะเพื่อนหล่อ หมั่นไส้เจ้าเบลคจริงๆ หล่อนักนะ หล่อจนดึงดูดผี55555555
    #311
    1
  24. #310 Kratai007Lnwza (@Warina2) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 01:25
    เกิดมาหน้าตาดีก็เงี้ยย ผีรักผีหลง-----
    #310
    1