Harry Potter (OC) | Blake: the journey of rude ravenclaw boy #ผมเบลคผมเป็นคนดี

ตอนที่ 18 : 18 | ว่าด้วยเรื่องฉุกเฉินกลางดึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1646
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 262 ครั้ง
    28 พ.ค. 62


18

ว่าด้วยเรื่องฉุกเฉินกลางดึก






          โดยปกติแล้วเวลาแมวตั้งท้องจะใช้เวลาประมาณเก้าสัปดาห์หรือประมาณหกสิบวัน ลูน่าป่ามป๊ามกับคุณฟีบัสในช่วงปลายเดือนกันยายน ฉะนั้นมันจะคลอดตอนปลายเดือนพฤศจิกายนถึงต้นเดือนธันวาคม


          โอ้ยตื่นเต้น! อยากเห็นหน้าหลาน


          นอกจากจะให้ยาบำรุงตามที่ศาสตราจารย์ซาบินี่ให้มาแล้ว ผมก็สังเกตพฤติกรรมของลูน่าลูกรักไปด้วย มันท้องโตขึ้นมากจนเดินหลังโก่ง กินข้าวเสร็จแล้วก็นอน แถมช่วงนี้ยังขโมยผ้าเช็ดหน้าและเสื้อนอนตัวเก่งของผมไปสร้างรังอีก ลูกสาวผมคงใกล้คลอดแล้ว


          แต่ประเด็นมันอยู่ตรงนี้ ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง


          ลูน่าเป็นสัตว์เลี้ยงจริง ๆ จัง ๆ ตัวแรกของผมเลย หากไม่นับปลาทองกับหนูแฮมส์เตอร์ที่สังเวยชีวิตให้กับงูเหลือมจอมเขมือบของพี่สาวชาวพังค์ข้างห้องซะก่อน (เหตุการณ์นั้นทำให้ผมไม่ชอบงูจนทุกวันนี้ และโชคดีมากที่พี่เขาย้ายออกไปแล้ว ไม่งั้นผมคงไม่กล้าเปิดประตูระเบียงกับหน้าต่างแน่ เพราะกลัวมันจะเปลี่ยนเป้าหมาย) ผมกลัวว่าถ้าลูน่าคลอดลูกออกมาแล้วผมจะดูแลได้ไม่ดี โดยเฉพาะลูกเล็กเด็กแดงของมัน


          "เมี้ยว"


          "ว่าไงลูน่า"


          ลูน่าเดินไปเดินมา จนผมต้องหยุดอ่านหนังสือแล้วเดินไปนั่งกับมันบนพื้นพรมที่หน้าเตาผิงในห้องนั่งเล่น และอุ้มมันขึ้นมาเกาคาง


          "เป็นอะไร หืม?"


          "เมี้ยว"


          "..."


          "เมี้ยว"


          "..."


          "เมี้ยว"


          เดี๋ยวก่อน นี่มันไม่ปกติละ ลูน่าไม่ใช่แมวขี้บ่น มันเป็นแมวหยิ่งชอบถามคำตอบคำ เวลาจะอ้อนก็ทำแค่จ้องตาและไซร้ขาเท่านั้น หรือไม่ก็กระโดดมาหาเลย หรือว่า...


          "แกจะคลอดหรอ?"


          "เมี้ยว"


          ฉิบหาย... ไม่นึกว่าจะคืนนี้


          "โคลอี้!"


          "ว่าไง"


          โคลอี้โผล่หัวออกมาจากมุมสโลว์ไลฟ์ที่ตัวเองชอบไปสิง ผมอุ้มลูน่าและลุกขึ้นเดินไปหาเธอ


          "ฉันว่าลูน่ากำลังจะคลอด"


          "ห้ะ แล้วต้องทำไงอ่ะ"


          "ไม่รู้"


          "อ้าว"


          "ก็ฉันไม่ได้เตรียมใจให้ลูน่ามาท้องนี่หว่า"


          ผมคิดจะเลี้ยงแมว ผมศึกษาวิธีเลี้ยงสารพัด แต่ผมไม่ได้ศึกษาว่าเวลามันจะคลอดต้องทำยังไง ผมไม่ได้เผื่อใจให้มันมีหลานให้ผมสายฟ้าแลบแบบนี้


          "ไปหาแฮกริดเป็นเพื่อนหน่อย" ผมบอกโคลอี้ คนที่ช่วยผมได้ตอนนี้เท่าที่คิดได้คือแฮกริด เขาเป็นอาจารย์วิชาการดูแลสัตว์วิเศษ แค่แมวเขาน่าจะช่วยผมได้


          "ตอนนี้?"


          "ก็ตอนนี้สิ ลูน่าจะคลอดแล้ว"


          โคลอี้เหลือบมองนาฬิกาไขลานเรือนใหญ่ที่ผนัง ตอนนี้สี่ทุ่มครึ่ง ยังออกจากหอได้อยู่ แต่แน่นอนว่าออกจากปราสาทไม่ได้


          "โอเค"


          ในที่สุดโคลอี้ก็พยักหน้าหงึก ๆ เรารีบวิ่งออกจากห้องนั่งเล่นและไม่ทันตอบคำถามของแอนิต้าว่าพวกผมจะไปไหน


          "ทำไมเราไม่ไปหามาดามพอมฟรีย์ล่ะ เธอเป็นพยาบาลนะ" โคลอี้ถาม ขาก็สับเท้าลงบันไดตามผมไปด้วย


          "ก็มาดามรักษาคนน่ะสิ"


          "แต่ฉันว่าลูน่าคงไม่เกินความสามารถของมาดามหรอก แฮกริดอยู่ที่กระท่อมตรงชายป่าต้องห้าม ถ้าเราไปหาเขาตอนนี้ก็เท่ากับว่าเราแหกกฎ"


          "โอเค งั้นไปหามาดามพอมฟรีย์"


          ผมกับโคลอี้เปลี่ยนเส้นทางไปที่ปีกพยาบาลทันที ลูน่ายังคงร้องเรื่อย ๆ และมีอาการหอบอีกนิดหน่อย


          "อีกนิดเดียวลูน่า อั้นเอาไว้ก่อน"


          "นายบอกให้แมวอั้นคลอดเนี่ยนะ" โคลอี้ถามไล่หลังมา ผมบอกให้เธอมาเป็นเพื่อนก็จริง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโคลอี้วิ่งไม่ทันผม หรือผมเองที่วิ่งเร็วเกินไป เราถึงอยู่ห่างกันขนาดนี้


          แต่สถานการณ์แบบนี้ก็ต้องรีบป่ะ อยากวิ่งให้เร็วเหมือนยูเซน โบลต์นักวิ่งโอลิมปิกจริง ๆ


          "เร็วเข้าโคลอี้ เหวอ!"


          ผมเกือบเบรกไม่ทันตอนที่เลี้ยวมุมมาแล้วเจออาจารย์ใหญ่ยืนคุยอยู่กับมาดามพินซ์ และผมก็เกือบหน้าทิ่มเพราะโคลอี้เบรกไม่ทันแล้วก็ชนหลังผมเต็ม ๆ


          "คุณสเปนเซอร์ คุณเคลเมนไทน์ ดึกป่านนี้จะรีบไปไหนกัน" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลถาม เธอมองผมสลับกับโคลอี้ก่อนจะจ้องลูน่าที่ผมกำลังอุ้มอย่างถะนุถนอม "หรือว่า..."


          อาจารย์ใหญ่มองลูน่าแล้วก็ทำตาวาว แหม เข้าใจได้ว่องไวดีแท้


          "ใช่ฮะ ลูน่าจะคลอดแล้ว ผมกำลังไปหามาดามพอมฟรีย์"


          "โอ้ ถ้างั้นก็รีบเถอะ" อาจารย์หลีกทางให้ "งั้นไว้ค่อยคุยต่อพรุ่งนี้นะเออร์มา พอดีฉันมีเรื่องฉุกเฉิน คุณสเปนเซอร์ รอฉันด้วย!"


          แล้วอาจารย์ใหญ่ก็ร่วมขบวนการวิ่งเพื่อแมวไปกับผมและโคลอี้ ในห้องพยาบาลมีเด็กผู้ชายปีหนึ่งบ้านกริฟฟินดอร์กำลังทำแผลอยู่ และทันทีที่มาดามพอมฟรีย์เห็นผมอุ้มแมวมาพร้อมกับอาจารย์ใหญ่เธอก็ทำหน้างงทันที


          "มีอะไรกันมาซะกลางดึก แล้วนั่นอุ้มแมวมาทำไมคุณสเปนเซอร์"


          "มันกำลังจะคลอดฮะ"


          "คลอด?!"


          "ใช่แล้วป๊อปปี้ ช่วยทีเถอะ ตอนนี้แฮกริดก็ไม่อยู่เสียด้วย" อาจารย์ใหญ่บอก โห... นี่ผมโชคดีมากเลยนะที่ไม่ไปหาแฮกริด ไม่อย่างนั้นต้องไปเก้อแน่นอน


          "แล้วกัน ฉันไม่ได้ดูแลสัตว์นะมิเนอร์วา นี่คุณเคลเมนไทน์ฝากทาแผลต่อให้หน่อย ส่วนคุณสเปนเซอร์ตามฉันมา"


          โคลอี้รับหน้าที่ต่อจากมาดามพอมฟรีย์อย่างงง ๆ ส่วนผมก็เดินตามมาดามไปติด ๆ โดยมีอาจารย์ใหญ่เดินตามผมมาติด ๆ อีกที มาดามนำหมอนใบเก่าออกมา ตบมันให้เข้าที่แล้ววางลงบนเตียงว่างเตียงหนึ่ง จากนั้นก็เอาพวกผ้าผืนไม่เล็กไม่ใหญ่มาวางขยุมกันบนหมอน


          "ปล่อยมันลงคุณสเปนเซอร์" ผมทำตามอย่างว่าง่าย ค่อย ๆ ปล่อยลูน่าลงบนหมอน "จะดีกว่านี้ถ้ามันได้ผ้าที่มันคุ้นเคย"


          "คุ้นเคยหรอฮะ"


          "พวกผ้าที่ใช้นอนประจำน่ะ ก่อนหน้านี้มันหาผ้าสร้างรังหรือเปล่าคุณสเปนเซอร์" มาดามถามผม


          "หาฮะ เอาเสื้อผมไปด้วย"


          "ไปเอามา"


          "อะไรนะฮะ?"


          "ไปเอามาคุณสเปนเซอร์ แมวของเธอจะได้รู้สึกปลอดภัย"


          ผมพยักหน้าและรีบวิ่งออกจากห้องพยาบาลทันทีทั้ง ๆ ที่เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ผมไม่เคยอยากอยู่บ้านฮัฟเฟิลพัฟเท่าวันนี้มาก่อนเลย เพราะหอเรเวนคลออยู่ชั้นหกนู่น ลิฟต์ก็ไม่มี บันไดก็เปลี่ยนทิศ แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือกว่าจะได้เข้าหอเนี่ยแหละ


          "อะไรเอ่ยมาก่อน นกฟินิกซ์หรือว่าเปลวไฟ" นกอินทรีย์ที่อยู่หน้าหอถาม


          "ฉันจะไปรู้ได้ยังไง เปิดประตูก่อน เดี๋ยวมาตอบ"


          "ไม่"


          "โอ้ยยยย! ยิ่งรีบ ๆ อยู่"


          ผมทึ้งหัวตัวเอง ตอนนี้ผมอยู่หน้าหอคนเดียว ตัดเรื่องคนช่วยคิดออกไปได้เลย แล้วเวลานี้ใครมันจะบ้าออกมาจากหอ ต่อให้มีคนออกมาจริงผมก็ไม่มีเวลารอ ตอบคำถามก็ได้วะ!


          "ทวนคำถามใหม่ดิ้"


          "อะไรเอ่ยมาก่อน นกฟินิกซ์หรือว่าเปลวไฟ"


          นี่มันคำถามโลกแตกชัด ๆ เหมือนถามว่าไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกันไม่มีผิด


          นกฟินิกซ์เกิดจากเถ้าถ่าน แต่ก่อนจะมีเถ้าถ่านก็ต้องมีเปลวไฟ แต่มันจะไม่มีเปลวไฟถ้านกฟินิกซ์ไม่ตาย คิดสิเบลคคิด มันเริ่มมาจากอะไร นกก่อนหรือไฟก่อน


          "ไม่รู้!" สุดท้ายผมก็ตัดสินใจตอบ "มันเป็นวัฏจักร มันวนเวียนอยู่อย่างนี้เป็นวงกลม มันไม่มีจุดเริ่มต้น"


          "ถูกต้อง"


          เยส! ขอบคุณสมองอันชาญฉลาดของตัวเอง


          "เอ้า! รีบ ๆ เปิดสิ ชักช้า"


          "เจ้าเด็กนี่--"


          ประตูเปิดปุ๊บผมก็รีบเข้าไปปั๊บ ไม่สนว่านกอินทรีย์ตัวแข็งโป๊กนั่นจะด่าอะไรผมลับหลังหรือเปล่า ผมรีบ!


          "เฮ้เบลค นายไปไหนมา แล้วรีบอะไรขนาดนั้น"


          ไลแซนเดอร์เป็นอีกคนที่ผมไม่สนใจ ผมไม่ว่าง อย่ามายุ่มย่ามกับผมตอนนี้ ผมรีบวิ่งเข้าห้อง หยิบเสื้อนอนสีเบจที่คอย้วยแต่ใส่แล้วโคตรสบายมาจากที่นอนของลูน่า


          บอกเลย ถ้าไม่รักไม่ยอมให้ง่าย ๆ หรอกนะเสื้อตัวเนี้ย


          "อ้าวเบลค จะเอาเสื้อไปไหน ซักหรอ ให้ลูน่ามันไปเถอะ คอย้วยจนไหล่ตกหมดแล้ว อุ๊ย... หรือกะจะใส่อ่อยฉัน"


          "โอ้ยไอ้บ้า! ฉันรีบ อย่าเพิ่งถาม"


          ผมตะโกนบอกเคลวินที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้อง ไอ้เคลวินมันคิดได้ไงว่าผมจะอ่อยมัน คนอย่างผมไม่ต้องอ่อยใครให้เปลืองแรงหรอก แค่เห็นหน้าก็อ่อนระทวยกันหมดแล้ว


          "ตกลงนายรีบไปไหนเนี่ย มีใครตายหรือไง" ไลแซนเดอร์ยังคงถามผมต่อตอนที่ผมวิ่งผ่านหน้า


          "มึงนั่นแหละ!" คนรีบ ๆ ทำไมต้องชวนคุยด้วยวะ


          "ฉันตายแล้วหรอ ตายตอนไหน?"


          "นายจะได้ตายจริง ๆ ถ้ายังไม่หยุดถามนะไลแซนเดอร์ เดี๋ยวรอเบลคกลับมาค่อยถามก็ได้" แอนิต้าบอกพร้อมกับส่ายหน้า


          เออยังดี อย่างน้อยแอนิต้าก็เข้าใจว่าผมรีบ


          ผมวิ่งสู้ฟัดจากหอนอนชั้นหกจนมาถึงปีกพยาบาลที่อยู่ชั้นหนึ่ง ผมยืนหอบอยู่หน้าห้องพยาบาลก่อนที่โคลอี้จะรีบวิ่งมาหยิบเสื้อผมแล้วเอาไปให้มาดามพอมฟรีย์แทน


          ผมค่อย ๆ เดินไปที่เตียงในสุดในห้องพยาบาล เด็กผู้ชายกริฟฟินดอร์ที่โคลอี้ทำแผลให้ยังคงอยู่และยืนเกาะขอบเตียงอยู่ข้างโคลอี้ อาจารย์ใหญ่ยืนกุมมือลุ้นจนตัวโก่งเหมือนเป็นเจ้าของลูน่าซะเอง


          ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าคุณฟีบัสก็มากับเขาด้วย สงสัยมาให้กำลังใจเมีย


          "อย่าจ้องกันนักสิ แมวมันก็เกร็งหมด" มาดามเอ็ดเมื่อเห็นทั้งคนหัวหงอกหัวไม่หงอกยืนจ้องกันตาไม่กระพริบ สุดท้ายมาดามก็ตัดสินใจปิดม่านและอนุญาตให้แค่คุณฟีบัสอยู่เท่านั้น


          เฮ้! ผมสิที่ต้องควรอยู่ ลูน่าเป็นแมวผมนะ


          "นี่ยาดม"


          โคลอี้ยื่นยาดมมาสองอันพร้อมกับใช้มือเล็ก ๆ ของตัวเองพัดให้ผมไปด้วย ผมยัดยาดมเข้ารูจมูกทั้งสองข้าง สูดหายใจเข้า สูดหายใจออกจนพอใจ


          "ยัดขนาดนี้ผมว่าพี่จิ๊กกลับไปเลยเถอะ ไม่มีใครกล้าใช้ต่อแล้วหล่ะ" เด็กชายกริฟฟินดอร์บอก ผมเกือบลืมไปแล้วว่าอยู่ด้วย จากนั้นน้องมันก็ขอตัวกลับหอก่อนจะเคอร์ฟิว เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอยู่ต่อยกเว้นจะอยากดูแมวคลอดลูก


          ส่วนศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ตื่นเต้น เดินไปเดินมาเหมือนตัวเองยังเป็นวัยแรกแย้มที่ไม่เคยเห็นแมวคลอดลูก ทั้งที่อาจารย์มีแมวเป็นฟาร์ม


          "อาจารย์นั่งไหมฮะ เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน"


          "ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้นคุณสเปนเซอร์"


          "เมี้ยว เมี้ยว"


          เสียงร้องเหมียว ๆ ดังขึ้น แต่ผมจำได้ดีว่ามันไม่ใช่เสียงของลูน่า และไม่น่าใช่ของคุณฟีบัสด้วย ผมว่าหลานผมออกมาแล้วหล่ะทุกคนนน


          "มาดาม เป็นยังไงบ้างฮะ" ผมรีบลุกขึ้นไปเปิดม่านทันที แอบเซนิดหน่อยเพราะลุกเร็วเกิน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา


          "สี่ตัวคุณสเปนเซอร์ ตัวผู้สอง ตัวเมียสอง" มาดามประจำห้องพยาบาลบอกผมยิ้ม ๆ


          ลูน่ากำลังนอนอยู่บนเสื้อตัวโปรดของผม เจ้าลูกแมวขนยังไม่ขึ้นดีตัวเล็ก ๆ ร้องระงมและพยายามปีนป่ายไปทั่วทั้งที่ยังไม่ลืมตา คุณฟีบัสก็นอนหมอบอยู่ข้าง ๆ แฟนตัวเอง ผมกับอาจารย์ใหญ่มองลูกแมวทั้งสี่ตัวด้วยความปลื้มปิติ


          "มาดามคะ เหมือนเราเป็นคนนอกยังไงก็ไม่รู้ค่ะ"


          "นั่นน่ะสิ"


          แล้วโคลอี้กับมาดามพอมฟรีย์ก็ต้องยืนดูครอบครัวสุขสันต์ตรงหน้าจนดึกดื่นค่อนคืน






          ตอนเปิดเทอมผมมาโรงเรียนคนเดียวกับอีกหนึ่งตัว แต่กลับบ้านช่วงคริสต์มาสนี้จะมีผมหนึ่งคนกับอีกห้าตัว


          กรงใส่สัตว์เลี้ยงหนักขึ้นมานิดหน่อยเพราะมีสมาชิกเพิ่ม ศาสตราจารย์มักกอนนากัลขอซื้อลูกแมวสองตัว ตัวเมียหนึ่งและตัวผู้อีกหนึ่ง แต่ว่าอาจารย์รอให้หย่านมก่อน เพื่อภูมิต้านทานที่ดีของลูกแมว


          ความจริงผมก็แอบไม่อยากขายนะ ไม่อยากพรากลูกพรากแม่ แต่คิดอีกที ลูกแมวสองตัวนั้นก็ได้ไปอยู่กับพ่อมัน พอเปิดเทอมก็เจอกันอีกอยู่ดี ไม่เสียหาย ยิ่งเห็นราคาที่อาจารย์ใหญ่เสนอมายิ่งไม่เสียหาย


          เอาไปเลยค้าบบบ


          "เบลค ๆ แมวนายคลอดลูกหรอ ฉันเพิ่งรู้จากอีริดานัส" สกอร์เปียสเหมือนจะวิ่งมาที่ตู้รถไฟที่ผมนั่ง หน้าตาของเขาตื่นเต้นมาก


          "ใช่ สี่ตัวแน่ะ" ผมบอก และสกอร์เปียสก็ทำหน้าว้าวกว่าเดิมและเข้ามาจ้องลูน่ากับลูก ๆ จนชิดกรง แถมเหยียบเท้าแอนิต้าอีก


          "เฮ้ย ๆ ใกล้ไป มีตัวเมียตั้งสองตัว ฉันหวง"


          "สกอร์เปียสไม่ใช่แมวสักหน่อย" ไลแซนเดอร์บอก


          "แล้วนี่คุณชายมัลฟอยเป็นอะไรคะ ตื่นเต้นเหมือนมีส่วนได้ส่วนเสีย" เคลวินถาม ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน


          "ซ้อมไว้ก่อน เดี๋ยวพอกลับบ้านจะได้ไม่ตื่นเต้นมาก" สกอร์เปียสบอก ผมได้ข่าวว่าแม่ของเขาก็คลอดแล้วเหมือนกัน เห็นว่าได้ผู้หญิง


          "มันเทียบกันไม่ได้หรอก เพราะนี่ไม่ใช่น้องของนายจริง ๆ" โคลอี้บอก


          "นั่นสิ โอ้ยให้ตาย ตื่นเต้น ทำไมรถไฟวิ่งช้าจังนะ เมอร์รี่คริสต์มาสทุกคน!" แล้วสกอร์เปียสก็เดินออกไป ทิ้งให้พวกผมขมวดคิ้วกับการซ้อมอะไรแปลก ๆ ของเขา


          ผมเป็นอย่างนี้รึเปล่านะตอนลูน่าจะคลอดน่ะ


          ใช้เวลาอีกไม่กี่ไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงลอนดอน ผมร่ำลากับเพื่อน ๆ และโคลอี้ก็กำชับว่าอย่าลืมมาที่บ้านเธอ โดยจะส่งนกฮูกมาบอกอีกทีว่าวันไหน


          ผมว่าผมรีบเตรียมรับมือกับพ่อของโคลอี้ดีกว่า


          ผมสอดส่องหาตาเหมือนปีที่แล้ว ตาส่งจดหมายว่าจะมารับ บอกผมอีกด้วยว่าไม่ต้องคิดกลับบ้านเองเหมือนปีที่แล้ว


          หาไม่นานผมก็เจอตายืนอยู่กับพ่อของสกอร์เปียส --เดรโก มัลฟอยนั่นแหละฮะ หน้าตาชื่นมื่นกันทั้งพ่อทั้งลูก ผมไม่แปลกใจที่แอสโทเรีย มัลฟอยไม่มา คนเพิ่งคลอดลูกนี่เนอะ


          "สวัสดีฮะคุณมัลฟอย" ผมเดินเข้าไปกลางวง เพราะสกอร์เปียสโบกมือเรียกผม


          "สวัสดี เบลคใช่ไหม เห็นสกอร์เปียสบอกว่าไปซ้อมดูน้องกับเธอมา?" คุณมัลฟอยดูสงสัยว่าซ้อมยังไง


          "อ๋อใช่ฮะ" ผมยื่นกรงไปตรงหน้ามัลฟอยคนพ่อ ก่อนจะหันไปหาตา "นี่ตา ปีนี้เราได้สมาชิกมาเพิ่มด้วยนะ เซอร์ไพรส์!"


          "บ๊ะ! ขาไปมีตัวเดียว ขากลับมีห้าตัวซะงั้น ผัวมันลูกเต้าเหล่าใครล่ะ หวังว่าจะไม่ใช่คุณนายนอร์ริส"


          "คุณนายนอร์ริสมันตัวเมีย"


          "ไม่น่าเชื่อว่าคุณนายนอร์ริสจะยังอยู่ สมัยผมเรียนมันเกือบตายครั้งนึงด้วย" คุณมัลฟอยบอก


          "ยังอยู่ดีฮะพ่อ และทุกคนเรียกมันว่าแมวผี" สกอร์เปียสบอกพ่อตัวเอง


          "อืม ไม่แปลกใจ" เดรโก มัลฟอยพยักหน้าเห็นด้วย "ผมคงต้องกลับแล้วคุณวินเซนต์ ภรรยาผมคงนั่งรอเจ้าลูกชายแล้ว ส่วนเรื่องสัมภาษณ์ไว้ผมจะบอกอีกทีนะครับ คงต้องรอให้แอสโทเรียแข็งแรงกว่านี้หน่อย"


          "อื้ม เอาที่สะดวกเถอะ"


          ผมโบกมือลาสกอร์เปียส พ่อลูกมัลฟอยกลับไปแล้ว


          "เอ้า เราก็กลับกันบ้างเถอะ" ตาบอก ก่อนจะช่วยถือกรงลูน่าให้


          "นี่ ๆ ผมยังไม่ได้บอกเลย ผมได้ลูกเขยเป็นแมวอาจารย์ใหญ่ แถมอาจารย์จะซื้อลูกแมวด้วย เสนอมาตั้งตัวละสิบเจ็ดแกลเลี่ยนแน่ะ" จากใจคนหาเงินกับวงไพ่ สิบเจ็ดแกลเลี่ยนไม่ได้หามาได้มาง่าย ๆ นะฮะ


          "จริงอ่ะ" ตาทำหน้าประหลาดใจ ก่อนจะยกกรงขึ้นให้อยู่ในระดับสายตา และจ้องลูน่า "นี่นังเหมียว มักกอนนากัลเลี้ยงลูกชายไว้เป็นตับไปจับมาให้หมด"


          สมกับเป็นตาของผมจริง ๆ ดีใจจังที่ตาเลี้ยงผมมา











- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Talk w/ me :

          หลานตาเบลคมาแล้วววว มีความวุ่นวายกันกลางดึก มักกอนนากัลจัดเป็นเรื่องฉุกเฉินเลยค่ะ

          เป็นเด็กเรเวนคลอก็จะเหนื่อยตรงนี้แหละ หออยู่สูง แถมยังต้องตอบคำถามอีก เพื่อนก็ขี้สงสัย //ยัดยาดม

          ดีใจกว่าตาเบลคและมักกอนนากัลคือสกอร์เปียสที่จะได้กลับบ้านไปหาแม่และน้อง 5555555


jujuly

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 262 ครั้ง

1,857 ความคิดเห็น

  1. #1340 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 21:15
    ต๊าาาาาาาาาาาาา!!!!
    #1340
    0
  2. #1336 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 18:24
    ไม่แปลกใจแล้วที่หลานเป็นงี้โถ่วววคุณต๊าาาาา
    #1336
    0
  3. #924 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 19:57

    คุณต๊า5555555555 สุดจะเฟี้ยวฟ้าว

    #924
    0
  4. #409 Hazel_nut (@hazel-nut) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 00:05
    ตลกอิตาหลานคู่นี้ 555555555555555555555 แต่ขอโทษด้วยค่ะ พอเห็นเดรโกโผล่มาแล้วใจสั่นไปหมด แง หนูรักเขา
    #409
    0
  5. #298 bxnkbkck (@bxnkbkck) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 02:48
    ฮื่อ ตากับหลานคู่นี้นี่นะ555555555555 จริงๆเล้ยยยย
    เดรโกมีบทพูดแล้วค่าาาาา เกร้ดดดดด คิดถึงหวานใจสลิธีรินจริงๆ 555555555 เอ็นดูสกอร์เปียส ความตื่นเต้นจะมีน้องสาว
    #298
    0
  6. #226 lamb_san (@lamb20) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:24
    ไหนบอกหวงลูน่าไงเบลค55555 นี่เอฟซีสกอร์เปียสมากเลยค่ะ น้อวววว พี่อยากแต่งงานกับหู55555555
    #226
    1
  7. #214 iHolic (@crazy1997) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:50
    กรี๊ดดดดดดดด บ้านมัลฟอยมีลูกสาวววววว เห็นแววคนหวงลูก/น้อง มาแต่ไกล 5555555555
    คาดหวังคุณพ่อทำผมให้ลูกสาวนะคะ /จ้องตาปิ๊งๆ
    #214
    1
    • #214-1 jujuly (@srnswan) (จากตอนที่ 18)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:29
      แอบสปอยล์เลยค่ะว่า น้องเปียแน่น ของคุณพ่อและคุณพี่ชายจะมาในอนาคตตตตตต
      #214-1
  8. #196 licey (@licey) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:34
    คุณตาาาาาาาาา รู้เลยว่าเบลคได้เชื้อมาจากใคร...
    #196
    1
  9. #195 msyokky (@masitorn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:37
    สกอร์เปียสน่ารักมากกกกกก คนเห่อน้อง น่าเอ็นดู๊ววว

    ขำคุณตา เนี่ยไม่สงสัยเลย เบลคมันหลานคุณตาชัดๆ5555555
    #195
    1
  10. #193 Sun&Moon (@kibumloveink) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:01
    โอ้ยยยยคุณต๊าาาา พอเห็นว่าลูกแม่ทำเงินนี่ตาวาวเชียววว เกรงใจคุณฟีบัสด้วยยย //นานๆ จะมีมิสมัลฟอยโผล่มาซักที ดีใจด้วยสกอร์เปียสลูกกกก
    #193
    2
    • #193-1 Sun&Moon (@kibumloveink) (จากตอนที่ 18)
      12 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:01
      ลูกแมว*
      #193-1
  11. #192 Mizuru_San (@Mizuru_San) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48
    คุณตาก็เสี้ยม--แค่ก สอนได้ดีเหลือเกินนะคะ5555
    #ยินดีด้วยนะคุณพี่ชาย!
    #192
    1
  12. #191 Pannpat2547 (@Pannpat2547) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:41

    เป็นตาหลานที่เหมือนกันจริงๆ 555555

    #191
    1
  13. #190 shirayuuki (@shirayuuki) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:38
    โอ้ยคุณตาแผนดีมากเลยค่ะ5555555
    #190
    1
  14. #189 2002M19 (@meowwahh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:18
    น้องเบลคคคคใกล้จะโตเเล้วลูก/สูดยาดม ฮือเอ็นดูความวุ่นวายของเจ้าเบลค คุณลูน่า คุณแฟนคุณลูน่า เเล้วก็คุณมักกอลนากัลฮือน่ารักจังเลย
    #189
    1
  15. #188 Lyra_Selwyn (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:13
    เบลคเป็นตาแล้ววว นายแก่แล้วนะเบลค555
    ปล.สกอร์เปียสมีน้องสาวแล้วว
    #188
    1