จันทราเร้นสวาท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,623 Views

  • 2 Comments

  • 14 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    72

    Overall
    1,623

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 6/1 หวนคำนึง (์เซนเซอร์ NC 18+)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 พ.ย. 61

ย้อนไปเมื่อสิบปีก่อน ณ หอหมื่นบุปผา

เพล้ง!

“ข้าบอกให้เจ้าลูบไล้ข้า ได้ยินหรือไม่!” ฝ่ามือเรียวงามของโฉมสะคราญแห่งหอหมื่นบุปผาพลันปัดแจกันหยกตกลงพื้น ใบหน้าที่แสนงดงามกลับถมึงทึงด้วยความโกรธ

มู่จิวซินนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้ ท่าทางของชายหนุ่มดูคล้ายไร้เรี่ยวแรงและไม่สามารถขัดขืนใดๆ ได้ ทว่าท่าทีของเขากลับเย็นชาและไม่เชื่อฟัง

“ดีมากมู่จิวซิน เจ้าเห็นว่าข้าโปรดปรานเจ้าแล้วคิดจะแข็งข้อกับข้าได้เช่นนั้นรึ?” ไป๋ลี่เซียนตบมือเป็นสัญญาณสองครั้ง ร่างแน่งน้อยของเซียงเซียงก็รีบกุลีกุจอเดินเข้ามาในห้องทันที

“คุณหนูมีอันใดให้บ่าวรับใช้เจ้าคะ” ใบหน้าของเซียงเซียงสงบเสงี่ยมเรียบนิ่ง หญิงสาวก้มหน้าต่ำเพื่อซ่อนแววตาที่แสนจะเกลียดชังเอาไว้

“เจ้าไปเรียกผู้ช่วยของข้ามาสิ ข้าอยากจะรู้นักว่าม้าป่าของข้าตัวนี้จะยังดื้อพยศอยู่อีกหรือไม่” ขณะที่ไป๋ลี่เซียนพูดดวงตาที่แสนงดงามของนางก็เปล่งประกายเจิดจ้า มุมปากที่มักจะมีรอยยิ้มเป็นนิจยิ่งคลี่ยิ้มเบ่งบานราวบุปผาแรกแย้ม

เป็นเวลานับหนึ่งเดือนแล้วที่มู่จิวซินถูกสตรีผู้นี้จับตัวมา มันเป็นเวลาหนึ่งเดือนที่แสนทรมานราวกับตายทั้งเป็นสำหรับเขา การมีชีวิตอยู่โดยการถูกผงลืมวิญญาณควบคุม ช่างเป็นความทรมานจนเขาแทบจะขาดใจ ในแต่ละวันเขาจะถูกพิษสารเลวนั่นทำให้สติเลอะเลือน หากเขาไม่สามารถปลดปล่อยไฟราคะตามที่ร่างกายต้องการได้ทันกาล เพียงหนึ่งชั่วยามร่างกายของเขาจะเจ็บปวดราวกับมีเข็มนับหมื่นนับพันทิ่มแทง ความตายเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาทุกลมหายใจเข้าออก แต่นังอสรพิษไป๋ลี่เซียนมีหรือจะยอมให้เขากระทำได้สำเร็จ เพียงแค่หญิงชั่วผู้นี้กระดิกนิ้วกลิ่นหอมอ่อนๆ ก็ทำให้ร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรง กลิ่นหอมจากตัวของนางช่างเป็นพิษร้ายที่ใช้ควบคุมเขาให้อยู่เพียงแทบเท้าของนาง และต้องเป็นทาสราคะของนางอยู่เช่นนั้น

แต่ในวันนี้เขาจะไม่ทนนางอีกต่อไป ต่อให้ต้องกัดลิ้นตัวเองตายก็จะไม่ยอมให้สตรีไร้ยางอายผู้นี้หยามเกียรติเขาได้อีก

มู่จิวซินขบกรามแน่น ดวงตาคมแข็งกร้าวด้วยความโกรธเกลียดเต็มหัวใจ แสงจากเปลวเทียนกระทบใบหน้าหล่อเหลา ขับเน้นให้เสน่ห์ของชายหนุ่มเพิ่มความน่าหลงใหลในสายตาของไป๋ลี่เซียนมากยิ่งขึ้น

นิ้วมือเรียวงามค่อยๆ ไล้ไปทั่วดวงหน้าคมสัน กลิ่นหอมหวานปริศนาพลันลอยเตะจมูกมู่จิวซินในทันที “ม้าน้อยของข้า เสน่ห์ของเจ้าช่างทำให้ข้าหิวกระหายนัก”

มู่จิวซินพยายามจะขัดขืน แต่ก็ป่วยการเพราะร่างกายของเขาเริ่มไร้เรียวแรงอีกครั้ง “ไม่! ข้าจะไม่ยอมเจ้าอีกต่อ…อ่าห์!”

สัมผัสที่xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

พิษในกายของมู่จิวซินเริ่มแล่นพล่าน เมื่อลิ้นสากxxxxxxxxxxxxส่วนใด ร่างกายของเขาก็จะเกิดความร้อนรุ่มอย่างโหยหา

“ต่ำช้านัก…ซี๊x!” เสียงแหบพร่าปนเสียงครางของมู่จิวซินทำเอาชายหนุ่มอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ แต่ร่างกายของเขามันกลับไม่เชื่อฟังคำสั่งเลยสักนิด ทุกครั้งที่สตรีไร้ยางอายผู้นี้xxxxxxตัวเขา พิษในกายก็แผดเผาจนเขาแทบอยากจะร้องขอชีวิต เพลิงราคะกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของมู่จิวซินให้มืดบอด จิตใจที่ไม่ยินยอมของชายหนุมมีหรือจะต้านทานพิษสวาทนี้ได้

“ฮ่าๆ ในที่สุดเจ้าก็ไม่สามรถรอดพ้นจากพิษราคะของข้าได้ มู่จิวซินเจ้านี่ช่างเป็นของเล่นที่ถูกใจข้าเสียนี่กระไร” เพียงชั่วอึดใจร่างอรชรอ้อนแอ้นของไป๋ลี่เซียนก็xxxxxxxxxxxxออกจดหมดอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเรือนร่างเxxxxxxxxxที่แสนจะxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“…” มู่จิวซินพยายามสูดลมหายใจลึก ชายหนุ่มพยายามกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อเรียกสติกลับคืนมา

“จุ๊ๆ ไม่เอาน่า อย่าดื้อกับข้าเลยนะเด็กดี มามะข้าจะพาเจ้าไปขึ้นสวรรค์ไปด้วยกัน” ไป๋ลี่เซียนกระชากอาภรณ์ของมู่จิวซินจนxxxxxxxxx เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่นางชอบxxxxxxxxxxxxห็นรอยจ้ำๆ

เมื่อเห็นดังนั้นหญิงงามก็ใช้ฝ่ามือลูบไล้เบามือคล้ายปลอบประโลม ก่อนจะผลักให้ร่างของมู่จิวซินนอนราบกับเตียงนอน ดวงตาทั้งคู่สบประสานกันเงียบๆ หากทว่ากลับจุดประกายเพลิงในดวงตาของพวกเขาให้ลุกโชน ในขณะที่ไฟสวาทกำลังจะเริ่มจะประทุขึ้น เสียงของเซียงเซียงก็เอ่ยขึ้นขัดจังหวะได้ทันเวลา

“คุณหนู ผู้ช่วยของท่านมาแล้วเจ้าค่ะ” เซียงเซียงเอ่ยด้วยใบหน้าราบเรียบขณะมองร่างของคนทั้งสองที่เxxxxxxxxxxxxไร้สิ่งปกปิด ส่วนข้างๆ นางนั้นมีสตรีใบหน้าจิ้มลิ้มยืนคลี่ยิ้มบางๆ

ไป๋ลี่เซียนยันกายลุกขึ้นxxxxxxxxxxxนั่งxxxxxx ก่อนจะเดินไปหาผู้ช่วยของนางอย่างอารมณ์ดี

“น้องฮวาเอ๋อร์ เจ้าสนใจจะปราบพยศม้าป่ากับข้าหรือไม่” ไป๋ลี่เซียนปรายหางตาไปยังร่างเปลืxxxเปล่าของมู่จิวซินที่นอนแข็งทื่ออยู่บนเตียง ลิ้นเรียวเล็กของนางเลียไปทั่วริมฝีปากราวกับกระหายหิว

สตรีที่มีใบหน้าพริ้มเพราปรายหางตามองตามแล้วหญิงงามก่อนจะพยักหน้าระรัว “พี่สาวแบ่งปันของเล่นให้ข้าอย่างใจป้ำเช่นนี้ มีหรือเหม่ยฮวาจะกล้าปฏิเสธน้ำใจได้”

“ดี! ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มาเริ่มกันเถอะ” โฉมงามแห่งหอหมื่นบุปผาเดินจูงมือกันไปยังเตียงไม้ด้วยใบหน้าระรื่น ขณะที่ก้าวเดินซูเหม่ยฮวาหญิงงามอันดับสองแห่งหอหมื่นบุปผาก็ฉีกxxxxxxxxทิ้งราวกับปีศาจจิ้งจอกที่กำลังจะออกล่าเหยื่อ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างชอบใจของเหล่าหญิงงาม มีดวงตาหนึ่งคู่ที่แอบจ้องมองพวกนางด้วยความชิงชัง เซียงเซียงกำหมัดแน่นด้วยความเคียดแค้น ความเดียดฉันท์ในดวงตาของหญิงสาวฉายชัดอย่างไม่ปกปิด

........................................................................

ปล. ไรท์ขอกระดาษซับเลือดกำเดาแปป จบตอนที่ 6 แว้วว (ตอนนี้ไรท์เขียนไปถึงตอนที่ 16 แย้วนะ) เขียนไปเขียนมาชักยาวขึ้นๆ แต่ละบทแต่ละตอนเลือดกำเดาของไรท์ไหลแทบจะหมดตัวอยู่รอมร่อ ไรท์หัวใจจะวายตายแล้ววววนะ บะบายนะ ไว้ตอนหน้ามาใหม่ อิอิอิอิอิอิอิ ^___^ 

-ไม่เซนเซอร์ เชิญที่ Tunwalai กับ Readawrite นะคะ ^^"

0 ความคิดเห็น