คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

58

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


58

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ส.ค. 62 / 17:05 น.
นิยาย <OS> Wraith Doll ꡵ԭҳ - SikHoon <OS> Wraith Doll ตุ๊กตาวิญญาณ - SikHoon | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


JUNG ILHOON


?????

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ส.ค. 62 / 17:05


"อันนั้น!!!"


เรียวนิ้วของเด็กมัธยมต้นยกขึ้นชี้ไปทางตุ๊กตาหมีสีขาว ที่นอนอยู่บนชั้นขายตุ๊กตาในห้างสรรพสินค้า ก่อนที่หญิงสาวซึ่งเป็นมารดาของเขาจะหยิบมันลงมาใส่ในตะกร้าพลางระบายยิ้มอ่อนแล้วส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเล็กน้อย ที่ลูกของเธอไม่ยอมเลิกเล่นตุ๊กตาสักที


"อิลฮุนครับ ตัวสุดท้ายแล้วนะ"


เด็กหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะเดินนำรถเข็นไปอย่างร่าเริง เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็คว้าตุ๊กตาตัวใหม่มา
กอดแล้วกระโดดขึ้นไปบนเตียงนอนของตนเองพลางเล่นกับมันจนพอใจ และเดินไปเปิดทีวีแก้เบื่อ
ระหว่างกอดตุ๊กตา


ช่องที่ถูกเปิดคือสารคดีของสัตว์ป่า ภาพของสิงโตกำลังนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ถูกฉายให้เด็กน้อยวัยสิบสามขวบ เจ้าป่าในหน้าจอค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วออกวิ่งด้วยความรวดเร็ว เมื่อเห็นเหยื่อข้างหน้าที่กำลังจะกลายเป็นมื้อเย็นในอีกไม่นาน


ท่าทางดุร้ายของราชสีห์ที่ฉีกกระชากเนื้อกวางด้วยความสกรรจ์ ร่องรอยของเลือดสีแดงสดย้อมสีเหลืองของดอกหญ้าแก่จน
ม่เหลือเค้าเดิม เด็กชายทำตาลุกวาวและอ้าปากค้างกับความแข็งแกร่งของเจ้าป่า หัวใจดวงเล็กๆ เริ่มเต้นรัวแรงขึ้นเพราะความตื่นเต้น หรือเพราะว่าเขาตกหลุมรักกับท่าทางน่าเกรงขามนั่นกันแน่นะ...


วินาทีที่เจ้าแห่งป่ากำลังฉีกกระชากเนื้อสดเป็นอาหาร ก็มีศัตรูใหม่พุ่งจู่โจมเข้ามาลอบทำร้ายด้วยฝ่าเท้าที่เบาหวิว แต่กลับเร็วยิ่งกว่าแสงและรุนแรงกว่าสิ่งใด มันคือเสือที่มีขนสีน้ำตาลอ่อนเหลือบทองประกาย แต่กลับมีนัยน์ตาสีฟ้า ต่างกับเสือตัวอื่นๆ ที่มักจะมีดวงตาสีดำค่อนไปทางน้ำตาล ถึงแม้ราชสีห์ที่ถูกขนานนามว่าเป็นเจ้าป่า แต่กลับแพ้เสือทรงเสน่ห์ตัวนี้ วินาทีที่มันชูคอขึ้นสูงเพื่อคำราม อิลฮุนก็รับรู้ถึงตัวเขาเอง ว่าตกหลุมรักมันเสียแล้ว


“เสือ...”


“อยากได้...”


เด็กหนุ่มกดปิดทีวีแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง โดยที่แทบจะโยนตุ๊กตาตัวเก่าทิ้งทันที เขาวิ่งไปหาแม่ของเขาที่กำลังจะเริ่มทำอาหารเย็นอยู่ในครัว ส่วนสูงของเด็กมัธยมต้นที่ต่ำกว่ามาตรฐาน ทำให้หัวของเขาไม่ถึงบ่าของผู้เป็นแม่ด้วยซ้ำ มือทั้งสองข้างจับชายผ้ากันเปื้อนลายสตรอว์เบอร์รีเอาไว้แน่น ก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอน แม่ของเขารู้ดีว่าลูกของตนต้องการอะไรผ่านจากแค่ลูกอ้อนที่ถูกยกมาใช้ในทุกๆ วัน


"อิลฮุนครับ  วันนี้สัญญาแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าตัวสุดท้าย"


"โธ่ แม่ครับ อันนี้ตัวสุดท้ายของชีวิตเลยก็ได้ ถ้าอิลไม่ได้นอนกอดมันวันนี้ ต้องนอนฝันร้ายแน่ๆ เลยครับ"


เมื่อหญิงสาวได้ยินข้อเสนอของลูกชายก็หูผึ่ง บางทีนี่อาจจะเป็นทางที่จะทำให้ลูกของตนเองเลิกกอดตุ๊กตาเหมือนเด็กได้ ถึงจะยังไม่รู้ว่าลูกของตนต้องการตุ๊กตาอะไร หรือแบบไหน แต่ในใจของเธอเอง ก็ตอบรับไปกว่าครึ่งเสียแล้ว


"ตัวสุดท้ายแน่ใช่มั้ยครับ? "


"ตัวสุดท้ายแล้วครับ อิลอยากได้มากๆๆๆ "


"ไหน ตุ๊กตาอะไรครับ"


ผมยาวสลวยที่ถูกรวบลวกๆ ไว้ข้างหลัง ห้อยลงมาตามแรงโน้มถ่วง เมื่อเธอก้มลงมองหน้าลูกตัวแสบของเธอใกล้ๆ ใบหน้าของเด็กหนุ่มเปื้อนยิ้ม จนตาแทบจะเป็นเส้นตรง ฟันซี่ขาวที่เรียงตัวสวยทำให้แม่ของเขาต้องแอบอมยิ้ม มือเล็กทั้งสองข้างจับมือของหญิงสาวเอาไว้แล้วรีบลากไปที่รถเพื่อที่จะเดินทางไปห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง หญิงสาวรีบถอดผ้ากันเปื้อนอย่างเร่งรีบแล้วโยนมันไว้ที่โต๊ะกินข้าว


"เดี๋ยวสิครับอิลฮุน ใจเย็นหน่อย! "

.

.

.

.

.


เด็กหนุ่มยังคงระบายยิ้มออกมาอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าเขาจะซื้อ 'ตุ๊กตาเสือขาว' จนเสร็จและกลับมาถึงบ้านแล้วเรียบร้อย แต่เขาไม่สามารถหุบยิ้มได้เลย มิหนำซ้ำยังจ้องขนปุยสีขาวและดวงตาสีฟ้าโทแพซเป็นประกายเอาไว้ไม่วางตา เขาตกหลุมรักมันเข้าแล้วจริงๆ


"อย่าลืมสัญญาที่พูดนะจ๊ะ"


"ครับผม"


ตุ๊กตาที่ซื้อมาในคราวนี้ มีขนาดใหญ่กว่าตัวเขาประมาณสองเท่า ทำให้เป็นเรื่องยากมากๆ ที่เด็กมอต้นจะอุ้มมันขึ้นบันไดคนเดียวได้ อิลฮุนกอดมันเอาไว้ข้างหน้า และหรี่ตามองทางจากช่องที่เหลืออยู่ระหว่างใบหน้าและขนปุยของตุ๊กตา เขาก้าวขึ้นบันไดด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นคลอน และนั่นทำให้เขาพลัดเสียหลักและลื่นตกจากบันไดลงมา แต่แขนทั้งสองข้างก็ยังคงกอดตุ๊กตาไว้และหลับตาปี๋อีกทั้งยังกัดริมฝีปากแน่นเพราะความกลัว



แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกที กลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดและเมื่อลดตุ๊กตาให้ต่ำลง ถึงเห็นว่าตัวเองลอยอยู่กลางอากาศระหว่างที่กำลังจะตกบันไดราวกับเวลาได้หยุดเดิน แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นของฝ่ามือที่แผ่นหลังของเขาค่อยๆ ดันอิลฮุนให้ยืนอยู่บนขั้นบันไดเช่นเดิม


'ระวังหน่อยสิครับ'


แต่เมื่อร่างเล็กหันหน้ากลับไปข้างหลัง กลับไม่มีใครอยู่ และแม่ของเขาก็ยังหั่นแครอทอยู่ในครัวเหมือนเดิม เด็กน้อยกระชับตุ๊กตาแน่นพลางขมวดคิ้วนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่สุดท้าย เขาก็เดินขึ้นห้องนอนของตนเองต่อโดยที่คิดว่าคงคิดไปเอง บางทีแม่ของเขาอาจจะรีบวิ่งมาช่วย แต่ไม่ได้พูดอะไรก็ได้ ถึงแม้ว่ามันจะดูเป็นไปไม่ได้ก็ตาม


.

.

.

.

.


เมื่อเด็กหนุ่มจัดการชำระล้างร่างกายของตนเองเสร็จก่อนนอน เขาก็กระโดดขึ้นเตียง วงแขนเรียวทั้งสองข้างโอบตุ๊กตาเสือขาวตัวใหม่เอาไว้ พลางจ้องดวงตาสีฟ้าอย่างหลงใหล มือขวายกขึ้นลูบหัวที่ปกคลุมไปด้วยขนสีขาว ไล่ลงมาเรื่อยๆ จนถึงอุ้งมือที่มีขนาดเกือบจะเท่ามือของเขา


"อื้ออออ น่ารักจังเลย น้องเสือ"


'พี่เสือต่างหากล่ะครับ'



"งื้ออออ น้องเสือมีแก้มด้วยยยยย ไม่เห็นน่ากลัวเหมือนในทีวีเลย"


'ก็ตอนนี้พี่เป็นตุ๊กตานี่ครับ จะน่ากลัวได้ยังไง'


เสียงทุ้มติดแหบพร่าถูกเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ดูเหมือนเด็กน้อยจะไม่ได้ยินมัน และเพราะความเหนื่อยล้าของร่างกาย ทำให้อิลฮุนหาวออกมา ดวงตาเล็กหรี่ลงพร้อมน้ำคลอใสๆ ปากกระจับเคลื่อนเข้าใกล้ตุ๊กตาและแตะลงที่ปากสีชมพูของตุ๊กตาเสือ

"ฝันดีนะครับ น้องเสือ..."

.


.

.

.


"นอนไม่ห่มผ้า เป็นเด็กไม่ดีเลยนะครับ"


"อื้ออออ อิลร้อนนนน..."


"ก็ต้องร้อนสิครับ กอดพี่ไม่ปล่อยขนาดนี้"


"อื้ออ.....!!!!! "


อิลฮุนดีดตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเขานึกขึ้นได้ว่ามีเสียงหนุ่มของชายแปลกหน้ากำลังโต้ตอบกับเขาอยู่ และเสียงนั้นมันก็ใกล้มากจนน่าตกใจ


"อ้าว... ไม่กอดพี่ต่อแล้วเหรอครับ"


ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเรือนผมสีบลอนด์ทองอ่อนๆ นัยน์ตาวาวสีน้ำเงินเข้มสะท้อนวาบกับแสงจันทร์นอกหน้าต่างในยามค่ำคืน ชายแปลกหน้าลุกขึ้นนั่งมองเด็กน้อยที่ถอยตัวเองไปจนปลายเตียงและกำลังตัวสั่นด้วยความกลัว


"คะ..ใคร..ครับ ละ..แล้วน้องเสือของอิลล่ะ?!! "


"พี่ไม่ใช่น้องนะครับ โตกว่าเราตั้งหลายปี"


"หะ....ห๊า? "


ชายหนุ่มเคลื่อนกายเข้าใกล้ร่างเล็กที่สั่นเป็นลูกนก มือหนายกขึ้นจัดผมที่ปรกหน้าของอีกฝ่ายออกให้เป็นระเบียบ ก่อนจะลูบหัวของอีกฝ่ายอย่างเบามือ


"พี่ไงครับ เสือขาวที่อิลฮุนกอดมาทั้งวัน"


"มะ...ไม่จริงหน่า..."


"ถ้าพี่มาช่วยเราไม่ทันตอนตกบันไดจะเป็นยังไงแล้วครับตอนนี้ วันหลังก็ระวังหน่อยนะ"


"นั่นพี่เป็นคนมาช่วยเหรอครับ? "


เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เพราะความอ่อนโยนจากฝ่ามือบนหัวของเขาและน้ำเสียงทุ้มต่ำ ที่เมื่อได้ยินก็รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก และยิ่งไปกว่านั้น เขาคือคนที่ช่วยอิลฮุนไว้ตอนตกบันได


"ตอนนั้นก็มีแค่พี่ไม่ใช่เหรอครับ ที่จะช่วยเราได้"


"แล้วทำไมตุ๊กตาเสือถึงกลายเป็นคน พี่ไม่ได้หลอกอิลใช่มั้ย พี่มีชื่อหรือเปล่า ถ้าอิลแตะพี่ อิลจะกลายเป็นเสือมั้ย? "


"พี่ชื่อฮยอนชิกครับ เป็นดวงวิญญาณที่สิงอยู่ในตุ๊กตาเสือตัวนี้"


เมื่อได้ยิน เด็กหนุ่มก็ทำหน้าเหวอ ในหัวเริ่มประมวลสถานการณ์ทีละอย่างและปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน 
'ถ้ามีดวงวิญญาณอยู่ในตุ๊กตาเสือ และดวงวิญญาณหมายถึงคนที่ตายไปแล้ว นั่นก็หมายถึงผี ถ้าผีอยู่ในตุ๊กตา นั่นก็หมายถึงตุ๊กตาผีสิง'


"ฮึก...ยะ..อย่ามาหลอกอิลเลยนะครับ อิลกลัวแล้ว"


ฮยอนชิกขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ภาพที่เขาอยากเห็นคือรอยยิ้มของเด็กน้อย แต่สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นน้ำตาของอิลฮุน และก็ยังคงกอดเข่าร้องไห้โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องง่ายๆ ทำเอาคนตัวโตกว่าทำอะไรไม่ถูก ทั้งพยายามจะพูดปลอบหรือลูบหลัง แต่ยิ่งเขาพยายามทำอะไร นั่นก็ทำให้ร่างบางร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม แม้กระทั่งพยายามจะหยิบตุ๊กตาตัวอื่นมาแกล้งเล่นด้วย ก็ไม่ได้ช่วยอะไร


เมื่อนึกอะไรไม่ออก เขาจึงจบทุกอย่างด้วยการโอบกอดร่างที่สั่นเทาเอาไว้ด้วยร่างที่สูงใหญ่ของเขา พยายามจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเหมือนที่อิลฮุนทำกับเขามาทั้งวัน แต่ก็ไม่มากเกินไปจนหายใจไม่ออกพลางลูบหัวไปด้วยช้าๆ และมันก็ได้ผล เด็กหนุ่มค่อยๆ หยุดร้องไห้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของอีกฝ่าย


"ไม่เอา ไม่กลัวพี่นะครับ พี่ไม่ใช่ผีแบบนั้นสักหน่อย"


"ฮึก.. แล้วพี่เป็นผีแบบไหนเหรอครับ"


"อืมมม....ผีหล่อมั้งครับ? "


ชายหนุ่มพูดติดตลกก่อนจะระบายยิ้มออกมา ทำให้อิลฮุนลดความกลัวในใจไปได้บ้างและหยุดร้องไห้ ปลายนิ้วของมือทั้งสองข้างพยายามแตะตัวของคนสูงกว่าเบาๆ


"เป็นผีจริงๆ เหรอ ทำไมอิลแตะพี่ได้ด้วย"


"ก็พี่ไม่ใช่ผีแบบนั้นนี่ครับ"


ใบหน้าเด็กน้อยยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว ฮยอนชิกก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น เขาไม่ได้มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะหรือเลือดที่นองท่วมทั้งตัว แต่ก็ดูเป็นคนปกติธรรมดา


"แล้วทำไมพี่ถึงมาอยู่ในตุ๊กตาครับ"


"เอาจริงๆ แล้ว พี่ก็ไม่รู้อะไรมากหรอกครับ พี่จำเรื่องตอนที่ตัวเองตายไม่ได้ด้วยซ้ำ แค่รู้ว่ายังไปจากที่นี่ไม่ได้ แถมลืมตามาอีกที โลกก็ดูใหญ่กว่าปกติ เพราะพี่ดันกลายเป็นตุ๊กตาซะได้ แย่จริงๆ "


น้ำเสียงของชายหนุ่มหม่นลง อีกทั้งยังเหมือนกับตัดพ้ออะไรสักอย่างเกี่ยวกับชีวิต ถึงแม้อิลฮุนจะไม่เข้าใจเรื่องที่อีกฝ่ายพูดเสียเท่าไหร่ แต่กลับคุกเข่าลงตรงหน้าของฮยอนชิก ก่อนจะประกบริมฝีปากของตนเองลงกับกลีบปากของคนตรงหน้า คนโตกว่าเบิกตาโพล่ง มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ เขาไม่ควรจะรู้สึกดีกับจูบนี้ มือหนาทั้งสองข้างยกมือประคองใบหน้าเรียวเล็กและปรับองศาให้เข้ากับเขา ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากที่เผยอออกรอเขาอยู่ ไม่ใช่ว่าคนตัวเล็กยอมเขา แต่เพราะว่าไม่สามารถรับมือกับการกระทำที่รวดเร็วนี้ได้


ร่างสูงหลับตาลงพลางดูดกลีบปากล่างของอิลฮุนอย่างเคลิบเคลิ้ม ลิ้นร้อนควานหาความหอมหวานที่คล้ายกับลูกอมรสคาราเมล กลิ่นหอมละมุนและรสชาติไม่หวานเลี่ยนจนน่าเบื่อตอบรับกับประสาทสัมผัสของเขา ผิดกับเด็กน้อยอย่างอิลฮุนที่หลับตาลงเพราะความกลัว ถึงจะแอบรู้สึกดีอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้ว่าสิ่งนี้ไม่ควรเกิดขึ้น จนกระทั่งร่างเล็กเริ่มหายใจไม่ออกและทุบลงที่แผ่นอกแกร่งของฮยอนชิกเบาๆ เขาถึงยอมผละจูบออก


"ทำอะไรเนี้ย!! "


"มันแอบคิดถึงน่ะครับ ไม่ได้จูบใครมานานมากๆ แล้ว"


"อิลไม่ใช่ตัวแทนของใครก็ได้นะครับ"


"อ่า.... พี่ขอโทษนะครับ ยกโทษให้พี่นะครับ"



มือทั้งสองข้างยกขึ้นพนมอย่างน่าสงสาร ดูขัดกับภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูแข็งกร้าว ปากของเขาเบะออกอย่างขี้เล่น หวังให้ร่างบางหลุดขำกับท่าทางของเขา และมันก็ได้ผล


"ฮ่าฮ่าฮ่า ก็ได้ครับ แล้วเมื่อไหร่พี่จะกลับเป็นเสือล่ะครับ"


"เร็วๆ นี้แล้วครับ :) "


"หืม หมายความว่ายังไงอ่ะ"


"พี่รู้แล้วล่ะครับ ว่าทำไมพี่ถึงกลายเป็นเสือ และอีกไม่นานพี่จะกลับไปยังที่ที่พี่ควรจะอยู่ ไม่ใช่ในตุ๊กตาเสือ...... แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่อยากให้เราจำไว้นะครับ ว่าพี่อยู่ข้างเราเสมอ จะอยู่ปกป้องเราแบบนี้ไปตลอดนะครับ เพราะเราเป็นคนที่ทำให้ความปรารถนาของพี่เป็นจริง อย่าลืมพี่นะครับ เก็บเรื่องของเราเป็นความลับแล้วก็ดูแลตัวเองด้วย"


ร่างสูงกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่นพลางพูดต่างๆ นานา ไปเรื่อยๆ ความอบอุ่นของฮยอนชิกและน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้สึกอุ่นใจ ทำให้เปลือกตาของคนในอ้อมกอดหนักขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะปิดสนิท


"อือ... อิลจะไม่ลืมพี่นะครับ"


"ง่วงแล้วก็นอนนะครับคนดี"



เขาวางร่างของอิลฮุนลงกับเตียงอย่างระมัดระวังและจัดท่านอนให้สบายที่สุด สุดท้ายก็ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นจนถึงแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจแสดงให้เห็นว่าคนบนเตียงหลับสนิทดีแล้ว


"ฝันดีนะครับเด็กน้อยของพี่ ขอบคุณที่มอบจูบที่เต็มไปด้วยความรักให้พี่ ถึงแม้มันจะปะปนไปด้วยความกลัว แต่มันก็ทำให้ความปรารถนาของพี่เป็นจริง พี่จะคอยปกป้องเราตลอดไปนะครับ ถึงเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วก็ตาม"


เขาก้มลงประทับรอยจุมพิตที่หน้าผากมน มันคือจูบที่มีความหมายที่สุดในชีวิตของเขา ความรู้สึกที่เรียกว่า 'รัก' มันอาจจะเกิดขึ้นเพราะเวลาเพียงแค่เสี้ยววินาที แต่ความรู้สึกนั้น มันจะตราตรึงอยู่ในหัวใจของพวกเขาตลอดไป....

.

.

.

.

.

.


"อิลฮุน ตื่นได้แล้วนะ มากินข้าวเช้าได้แล้ว!! "


เสียงของหญิงสาวที่เดินเข้ามาเขย่าร่างของเขาในห้อง ปลุกให้ตื่นจากนิมิตอันยาวนาน


"อื้อออ เดี๋ยวไปแล้วครับ.."


"รีบมานะครับ เดี๋ยวข้าวจะเย็นซะก่อน"


เมื่อผู้เป็นแม่เดินออกจากห้องไป เด็กหนุ่มก็รีบดีดตัวเองขึ้นจากที่นอน ตุ๊กตาเสือที่เคยวางอยู่ข้างๆ เขามันหายไปเสียแล้ว เมื่อคืนหลังจากที่เขาหลับตาลง นั่นไม่ใช่เพราะความง่วงและเขาก็ไม่ได้หลับจริงๆ แต่ร่างกายของเขาเหมือนมีอะไรสักอย่างหนักๆ ทับเอาไว้อยู่ตลอดเวลา แม้แต่จะลืมตายังทำไม่ได้ เขารู้สึกเพียงแค่สัมผัสเย็นวาบบริเวณหน้าผาก ทั้งๆ ที่อยากจะลุกขึ้นมาโบกมือลาอีกฝ่าย แต่กลับทำไม่ได้ สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือแสงสีฟ้าที่เจิดจ้าจนสามารถเล็ดรอดเข้ามาผ่านเปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่ได้ และมันก็ลอยหายไปสักที่... ลอยหายไปในที่ที่เขาไม่รู้จัก...

.

.

.


.

.

.

END

จบแล้วค่า5555 เป็น OS สั้นๆ ของคู่ชิกฮุน ที่ไม่ได้มีพล็อตหวือหวาอะไร แค่อยู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ ไม่ได้แต่งนิยายบรรยายมาสักพักนึงแล้ว ถ้าเกิดว่าบรรยายไม่ดีหรือใช้คำซ้ำ พิมพ์ผิดอะไรยังไง ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ สามารถคอมเมนต์ติชมกันได้ ขอบคุณมากค่ะที่อ่านจนจบ ขอให้สนุกนะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 8106 จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น