ไป๋เฟิงมี่ (สนพ.เฟยฮุ่ย)​

ตอนที่ 42 : จะมาก็มา เหตุใดต้องทรมานบิดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1452 ครั้ง
    13 มิ.ย. 62


                กาลเวลาดำเนินไปเรื่อยๆ การใช้ชีวิตในฐานะฮูหยินประมุขพรรคมังกรทมิฬของไป๋เฟิงมี่ก็เป็นไปด้วยดีเหมือนกัน แม้จะมีเรื่องภายนอกพรรคเกิดขึ้นมากมาย แต่ก็เป็นหน้าที่ของสามีที่ต้องจัดการ ส่วนตัวนางนั้นแค่นั่งสวยๆ ให้สามีเลี้ยง... เอ่อ จริงๆ แล้วนางก็มีงานทำนะ และที่ทำให้นางพอใจที่สุดคือวรยุทธ์ของนางก้าวหน้าขึ้นมากแล้ว


                ไม่เคยนึกเลยว่า คนที่มาจากยุคสองพันอย่างนางจะสามารถฝึกวรยุทธ์ได้ด้วย นี่เป็นเพราะคนที่นี่มีพื้นฐานพลังยุทธ์แฝงอยู่ในกายทุกคน หากได้ร่ำเรียนอย่างถูกวิธีก็จะสามารถกระตุ้นพลังแฝงให้แสดงออกมา เพิ่มพูนทักษะและเก่งกาจขึ้นมาได้ แต่หากไม่ได้รับการกระตุ้นก็จะกลายเป็นคนธรรมดา เหมือนนางเมื่อครั้งยังไม่ได้เรียนวรยุทธ์


                ยิ่งเรื่องการใช้พิษและปรุงยาแก้ นางยิ่งชำนาญ เป็นผลพวงจากการเป็นนักวิทย์มาก่อน สมุนไพรและวิธีการสกัดตัวยาก็สามารถจดจำและทำออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว จนแม้แต่คนสอนอย่างสามีนางยังอดทึ่งไม่ได้


                “ท่านประมุขอยู่ที่ไหนรึ” ไป๋เฟิงมี่สอบถามกับบ่าวรับใช้ของสามี ขณะรีบเร่งเดินทางออกมาจากที่พักผ่อน


                สาเหตุที่รีบเร่งและร้อนรน เพราะเมื่อครู่บ่าวชายที่เดินนำหน้านางตอนนี้ เข้ามาแจ้งว่าสามีนางไม่สบายอย่างหนัก ขณะประชุมพรรคอยู่ๆ ก็วูบเรี่ยวแรงหดหาย จนต้องให้คนเข้าไปประคอง นางจึงได้รีบไปดูอาการและหาทางรักษาให้ทันการ นี่พี่หลงจะโดนพิษรึเปล่านะ


                เมื่อมาถึงห้องพักก็เห็นประมุขพรรคนอนหมดสภาพอยู่บนเตียง สูญสิ้นท่าทีเคร่งขรึมและน่าเกรงขามกันเลยทีเดียว ใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือด พยายามจะหันมองเมื่อได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามา แต่ก็ต้องหลับตาลงเพราะหันคอเร็วไป อาการเวียนหัวจึงตีตื้นขึ้นมาอีกรอบ


                ฟง คนสนิทประมุขรีบเอากระโถนมารองรับเศษน้ำและอาหารที่ออกจากปากผู้เป็นนายอย่างรู้งาน เมื่อเห็นว่าท่านประมุขผงกหัวโก่งคอเตรียมอาเจียนอีกรอบ


                “อ๊อก อึก แค่ก แค่ก” ประมุขหนุ่มขย้อนของเหลวออกมาทางปากอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ ตอนนี้เขาทรมานอย่างถึงที่สุด ทั้งเวียนหัว ทั้งอาเจียนจนไม่มีอะไรจะให้ออกมาแล้ว เรี่ยวแรงที่เคยมีก็หดหาย จนตอนนี้แทบไม่อยากทำอะไร ได้แต่นอนนิ่งๆ เพื่อปรับสมดุลของร่างกาย


                “พี่หลงเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงมีอาการเยี่ยงนี้กัน” ไป๋เฟิงมี่รีบรุดเข้ามาประคองสามี พร้อมสอบถามอาการอย่างเป็นห่วง เห็นสามีในสภาพนี้แล้วก็สงสารจับใจ จากคนที่ร่างกายแข็งแรงไม่เคยแม้จะเจ็บป่วย แต่ต้องมานอนหมดแรงเช่นนี้ คงจะทรมานน่าดู


                “อืม มี่เอ๋อ อา ดีจริง กลิ่นของเจ้าหอมยิ่ง” หยางเสวี่ยหลงซุกหน้าเข้าหากายบางทันทีที่ภรรยานั่งลงข้างเตียง กลิ่นของนางทำให้เขาหายพะอืดพะอม และยังช่วยทุเลาอาการต่างๆ ที่มันรุมเล่นงานเขาเมื่อก่อนหน้านี้


                “ท่านประมุขเป็นอะไร แล้วมีใครตามหมอหรือยัง” ไป๋เฟิงมี่หันไปถามฟง คนสนิทของสามี


                “ท่านหมอกำลังมาขอรับฮูหยิน ส่วนอาการท่านประมุขนั้น เมื่อตอนเช้าในขณะที่กำลังประชุมพรรคกัน อยู่ๆ ท่านประมุขก็มีอาการคลื่นไส้อาเจียนออกมาขอรับ” ฟงเล่าอาการเจ้านายให้นายหญิงฟัง


                “ท่านประมุขทานอะไรก่อนหน้านั้นหรือไม่ ในอาหารอาจจะมีพิษก็ได้นะ” กล่าวข้อสันนิษฐานออกไป พลางลูบหลังกอดปลอบสามี ที่กำลังทำตัวอ้อนเป็นลูกแมวอยู่ตอนนี้


                “ข้าได้ตรวจสอบในน้ำชา และขนมที่ท่านประมุขทานแล้วขอรับ ทุกอย่างปกติไม่มีพิษใดๆ ปนเปื้อนอย่างแน่นอน” ฟงกล่าวปฏิเสธในข้อสงสัยของนายหญิง เพราะเขาได้ทำการตรวจสอบแล้วก่อนหน้านี้


                “เช่นนั้นเป็นเพราะเหตุใด พี่หลงจึงมีอาการเช่นนี้กัน” ไป๋เฟิงมี่พยักหน้ารับข้อมูลแต่ก็กล่าวพึมพำกับตัวเองขบคิดหาสาเหตุการป่วยของสามี


                “เหม็น ขนมมันเน่าแล้ว” คนป่วยที่นอนซบพุงภรรยา เอ่ยงึมงำกับหน้าท้องเมีย จนฟังดูแทบไม่รู้เรื่อง


                “พี่หลงว่าอะไรนะเจ้าคะ ขออีกรอบ ข้าฟังไม่รู้เรื่อง” ไป๋เฟิงมี่พยายามแงะสามีออกจากพุง ให้หันมาคุยกันดีๆ แต่กลับโดนกอดแน่นกว่าเดิมอีก เฮ้อ นี่มีสามีหรือมีลูกกัน ท่านเป็นประมุขนะ เหตุใดทำตัวยังกับเด็กสามขวบ


                “อือ ขนมมันเหม็น” ท่านประมุขมีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อยที่โดนแงะหน้าออกมาจากกลิ่นกายหอม แต่ก็ยอมผละหน้าออกมาตอบคำถาม เสร็จแล้วก็กลับไปมุดใหม่


                “ขนมมันเสียหรือเปล่า เอาขนมค้างคืนมาให้ท่านประมุขทานกันหรือ” ฮูหยินสอบถามคนสนิทประมุขพรรคอีกทีตามที่สามีบอกมา


                “ขนมปกติทุกอย่างขอรับ และพึ่งทำสดใหม่จากเตาเมื่อเช้า ซึ่งทุกคนที่เข้าประชุมก็ทานแต่ก็ไม่มีใครบอกว่าผิดปกติ มีแต่ท่านประมุขที่แค่ได้กลิ่นก็อาเจียนออกมาขอรับ”


                “พูดมาก” ประมุขหนุ่มส่งเสียงไม่พอใจคนสนิท ที่เล่าความอ่อนแอของตนเองให้ภรรยาฟัง


                “ท่านหมอมาแล้วขอรับ” เสียงบ่าวชายที่ให้ไปตามหมอ กล่าวแทรกเข้ามา หยุดการสนทนาระหว่างคนทั้งสาม


                เมื่อหมอมาถึงไป๋เฟิงมี่จะลุกออกเพื่อให้ท่านหมอตรวจได้สะดวก แต่ติดมือหนาที่ไม่ยอมให้นางขยับไปไหน กอดไว้แน่นยังกับลูกลิง


                “ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ ท่านหมอจะได้ตรวจสะดวก” ฮูหยินพรรคพยายามเกลี้ยกล่อมสามี แต่ก็ไม่เป็นผล


                “ไม่ เจ้าอย่าไป” ประมุขหนุ่มยึดตัวภรรยาไว้แน่นไม่ยอมให้ห่างกาย


                ไป๋เฟิงมี่หันไปขอความเห็นจากท่านหมอทางสายตา และได้รับการยืนยันว่าไม่เป็นปัญหาอันใด นางจึงไม่ขยับไปไหน นั่งให้สามีกอดในขณะที่ท่านหมอก็ทำการตรวจไป


                “อาการท่านประมุขเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านหมอ” เมื่อหมอตรวจเสร็จ    ไป๋เฟิงมี่จึงถามถึงผลการตรวจ


                “เป็นอาการที่ประหลาดอยู่สักหน่อยขอรับฮูหยิน จากที่ตรวจร่างกายท่านประมุข ข้าไม่พบความผิดปกติใด ไม่ได้โดนพิษและร่างกายก็แข็งแรงดี 

                         

                         ส่วนที่ป่วยนี่อาจจะมาจากความเครียดและพักผ่อนน้อยจึงทำให้หน้ามืด หรืออาเจียนออกมา เช่นนั้นข้าจะจัดเทียบยาบำรุงร่างกายให้ท่านประมุขนะขอรับ ต้มให้ดื่มเช้าเย็น และพักผ่อนให้เพียงพอ อาการก็น่าจะทุเลาลงขอรับ” ท่านหมอกล่าวอธิบาย พร้อมจ่ายยาเสร็จสรรพ


                “ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะ” ไป๋เฟิงมี่กล่าวขอบคุณ แต่ก็ยังไม่วางใจในอาการของสามี เป็นหนักขนาดนี้ยังบอกว่าร่างกายปกติ นี่หมอเถื่อนรึเปล่าอ่ะ


                เมื่อได้รับยาและการพักผ่อนที่เพียงพอ อาการของประมุขพรรคมังกรทมิฬจึงดีขึ้นตามลำดับ จนทุกคนเริ่มวางใจ โดยเฉพาะไป๋เฟิงมี่ เมื่อเห็นอาการสามีดีขึ้นก็ใจชื้นมาหน่อย จึงเข้าครัวลงมือทำอาหารให้ทานอย่างสุดฝีมือ เพราะจากที่ได้รับรายงานมา สามีนางทานอะไรไม่ได้นอกจากน้ำชา ซ้ำยังมาอาเจียนออกหมดอีก ตอนนี้คงท้องว่างอย่างแน่นอน


                ไป๋เฟิงมี่ทำข้าวต้มอาหารอ่อนทานง่ายให้กับคนป่วย และยังทำอาหารที่ตัวเองอยากทานมาด้วย นั่นคือยำเล็บมือนาง ที่รสชาติออกจะจัดจ้านไปสักหน่อย ตามใจปากของนางที่อยากทานเอามากๆ


                เมื่อจัดการทำอาหารเสร็จเรียบร้อยจึงได้ให้บ่าวรับใช้ยกมาที่ห้องทานข้าว ส่วนตัวนางนั้นเข้าไปพยุงสามีในน้องพักเพื่อพามาทานอาหารด้วยกัน


                “ทานข้าวต้มหน่อยนะเจ้าคะพี่หลง ท่านอาเจียนออกไปหมดแล้ว ตอนนี้ท้องคงว่างเป็นแน่” ไป๋เฟิงมี่จัดการอาหารให้สามีเสร็จสรรพ พร้อมทั้งตักป้อนให้ถึงปาก เมื่อป้อนสามีหนึ่งคำ นางก็หันมาหยิบตะเกียบคีบยำเข้าปากตนเองหนึ่งคำเหมือนกัน


                “นั่นคืออะไรหรือ” หยางเสวี่ยหลงเห็นภรรยาคีบอาหารหน้าตาประหลาดกินอย่างเอร็ดอร่อยจึงถามออกไป


                “นี่คือยำเล็บมือนางเจ้าค่ะ ข้าอยากกิน ก็เลยทำเอามากินพร้อมกับท่าน”บอกล่าวออกไป มือก็ตักข้าวป้อนสามีไปสลับคีบยำกินเองไปเรื่อยๆ


                “ข้าอยากลองกินบ้าง” ท่านประมุขร้องขอฮูหยิน เขาไม่รู้หรอกว่ารสชาติมันเป็นอย่างไร แต่เขาได้กลิ่นมะนาวมันทำให้เกิดความรู้สึกเปรี้ยวปากขึ้นมา


                “แต่รสมันจัดมากนะเจ้าคะ ท่านพึ่งจะฟื้นตัวทานของพวกนี้ไป เดี๋ยวอาการทรุดกันพอดี” ไป๋เฟิงมี่เอ่ยขัดสามีทันที ด้วยความเป็นห่วง


                “นะ นิดเดียวก็ได้ ข้าอยากกิน” สายตาหงอยๆ ออดอ้อน ส่งมาให้ภรรยา จนไป๋เฟิงมี่เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ จึงยอมคีบยำป้อนใส่ปากให้สามี ที่นั่งเป็นลูกนกรอแม่ป้อนเหยื่อให้ถึงปาก


                “อร่อย อืม เอาอีก” ทันทีที่ได้ชิม ดวงตากลมดำก็แวววาวสดใสขึ้นทันใด ร้องขอจะทานกินอีก และเมื่อเห็นภรรยาชักช้าไม่ทันใจ จึงหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกินเอง


                ไป๋เฟิงมี่มองดูสามีคีบยำกินเองอย่างตื่นตะลึง ทั้งความเร็วในการคีบ ทั้งสีหน้าเวลาทานอาหารเข้าไป นี่สามีนางชอบอาหารรสจัดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ตกตะลึงได้ไม่นาน ก็ต้องตกใจกับความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า 


                         ยำจานใหญ่ที่นางเตรียมมากินเอง ตอนนี้ถูกสามีแย่งทานไปจนหมดไม่เหลืออะไรไว้ให้นางได้ทานเลยแม้เพียงเล็กน้อย หมดจริงๆ นะ แม้แต่น้ำยำพี่ท่านยังยกซด อะไรจะอร่อยในการกินขนาดนั้น


                “หมดแล้วหรือ มีอีกหรือไม่ ข้ายังไม่อิ่มเลย”


                แววตาน่าสงสารส่งมาให้นางอีกครั้ง แล้วนั่นคืออะไร น้ำเสียงออดอ้อนขอของกินอย่างกับหมาน้อยนั่นมันอันใดกัน ไป๋เฟิงมี่ได้แต่กระพริบตาปริบๆ พูดไม่ออกเมื่อได้เห็นอาการของสามี


                “ข้าว่าลิ้นของท่านต้องมีปัญหาแน่แล้วเจ้าค่ะ ปกติท่านไม่ทานอาหารรสจัดพวกนี้นี่นา แล้วเหตุใดวันนี้ท่านจึงทานมันได้อย่างเอร็ดอร่อยขนาดนี้ เรียกหมอมาตรวจอีกสักครั้งดีหรือไม่เจ้าคะ”เมื่อเล็งเห็นความผิดปกติของสามี นางชักเริ่มเป็นห่วงขึ้นมาแล้วสิ


                “ข้าไม่ได้เป็นอันใดสักหน่อย อาการที่เจ้าทำมันรสชาติดี ข้ากินแล้วจึงติดใจต่างหาก” ท่านประมุขแก้ต่างให้ตัวเอง ก็เขาไม่ได้ป่วยเสียหน่อย เนี่ยอาหารก็ทานได้แล้ว ทานได้เยอะเสียด้วย


                การทานอาหารมื้อนั้นจึงจบลงด้วยท่านประมุขทานยำไปสองจานใหญ่จึงพอใจ ไม่งอแงใส่ภรรยาที่คอยดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ก็น่าโล่งใจที่เขาสามารถทานอาหารได้เยอะ ร่างกายจะได้กลับมาแข็งแรงดังเดิมโดยเร็ว


                แต่ดีใจได้ไม่นาน เช้าวันรุ่งขึ้น หยางเสวี่ยหลงก็ลุกขึ้นมาอาเจียนแต่เช้า อาการอ่อนเปลี้ยเพลียแรงกลับมาอีกครั้ง จนต้องตามหมอมาอีกรอบ ไป๋เฟิงมี่รีบร้อนหากระโถนมารองแทบไม่ทัน ดีนะที่เตรียมไว้ข้างเตียงเพราะกลัวอาการกำเริบ แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ


                เมื่อหมอมาตรวจก็หาสาเหตุไม่เจอเหมือนเดิม ได้แต่จัดยาให้ตามเทียบเก่า จนฮูหยินชักจะหัวร้อนขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยความเป็นห่วงสามี


                “ท่านหมอ ท่านประมุขจะไม่เป็นอะไรได้อย่างไร ก็เห็นอยู่ว่าอาเจียนหนักขนาดนี้ ทานอะไรเข้าไปก็ออกมาหมด นี่คืออาการของคนปกติหรือ” 


                         ไป๋เฟิงมี่อารมณ์ครุกรุ่นอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ เผลอตัวขึ้นเสียงและแสดงกิริยาเกรี้ยวกราดใส่หมออย่างที่ไม่เคยทำ นางเองยังตกใจตัวเองเมื่อมีสติรู้สึกตัวจึงรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย ปกตินางสามารถควบคุมอารมณ์และใจเย็นกว่านี้ แต่ช่วงนี้รู้สึกจะอารมณ์แปรปวนบ่อย เผลอทำกิริยาที่ไม่เหมาะสมตั้งหลายอย่าง


                “ต้องขออภัยท่านหมอเจ้าค่ะ ข้าเป็นห่วงท่านประมุขมากไปหน่อย จึงได้แสดงกิริยาที่ไม่สมควรแล้ว ประกอบกับช่วงนี้เลือดลมข้าไม่ค่อยจะดี จึงมีอารมณ์หงุดหงิดได้ง่าย ขอท่านหมออย่าถือสา” ไป๋เฟิงมี่กล่าวขอโทษหมอด้วยความสำนึกผิด


                “มิได้ ๆ ขอรับฮูหยิน ท่านห่วงใยท่านประมุข ข้าน้อยย่อมทราบดี ข้าไร้ความสามารถทำให้ฮูหยินเป็นกังวลแล้ว ข้าสิที่ต้องขออภัยฮูหยินกับท่านประมุข” ท่านหมอกล่าวจบก็ก้มหัวขอโทษฮูหยินด้วยความนอบน้อม พร้อมหน้าซีดเหงื่อตกเล็กน้อย ก็ดูหน้าท่านประมุขสิ หากทำให้ฮูหยินรู้สึกผิดจนซึมเศร้าลงไปเขาคงถูกท่านประมุขเด็ดหัวเป็นแน่


                “เช่นนั้นข้าน้อยขอตรวจอาการฮูหยินสักหน่อยนะขอรับ เผื่อว่าจะเจอสาเหตุที่ฮูหยินกล่าวมา ข้าจะได้จัดเทียบยาเพื่อปรับสมดุลร่างกายให้กลับมาเป็นปกติได้” ด้วยความที่เป็นหมอ จึงมีสัญชาตญาณของหมอว่าต้องมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับร่างกายของนายหญิงอย่างแน่นอน จึงจะขอตรวจเพื่อความแน่ใจ


                “เช่นนั้นก็รบกวนท่านหมอแล้ว” กล่าวจบพร้อมยื่นแขนให้คนเป็นหมอตรวจอย่างเต็มใจ นางก็อยากรู้อาการของตัวเองเหมือนกัน นอกจากกินเยอะขึ้น และง่วงนอนบ่อย นางยังหงุดหงิดต่อเรื่องเล็กๆ ได้อย่างง่ายๆ ไม่เหมือนเมี่อก่อน ถ้าเป็นตามอายุของชีวิตเก่า นางคงถูกมองว่าอยู่ในช่วงวัยทองแล้วเป็นแน่


                “เป็นเช่นไรบ้างท่านหมอ ข้าต้องกินยาตัวใดเพื่อปรับสมดุลร่างกายดี”         ไป๋เฟิงมี่ถามหมอเมื่อเห็นว่าตรวจเสร็จแล้ว


                “คงต้องจัดยาบำรุงขนานใหญ่เลยทีเดียวขอรับ ทั้งยังต้องเข้มงวดเรื่องอาหารการกิน และการเดินเหินออกกำลัง เรื่องการฝึกวรยุทธ์คงต้องขอให้ฮูหยินหยุดไว้ก่อน อืม มีอะไรอีกนะ...” ท่านหมอเตรียมร่ายยาวข้อห้ามต่างๆ โดยไม่ได้มองสีหน้าคนป่วยทั้งสอง ที่ตอนนี้เริ่มเคร่งเครียดไปตามๆ กัน


                “อาการข้าร้ายแรงมากเลยหรือท่านหมอ แล้วตกลงว่าข้าเป็นอันใด” ไป๋เฟิงมี่สีหน้าเริ่มหวาดหวั่น นี่นางเป็นโรคร้ายขนาดนั้นเลยหรอ มาตรการดูแลที่ท่านหมอกล่าวมาดูเข้มงวดอย่างกับคนเป็นมะเร็ง หืม โอ้ไม่นะ หรือข้าจะเป็นมะเร็ง


                ไม่ใช่แค่ฮูหยินที่เคร่งเครียด ตอนนี้ท่านประมุขเองก็ไม่ต่างกัน อารมณ์รุนแรงเริ่มก่อตัว แผ่รังษีดำมืดเข้าครอบคลุมพื้นที่ภายในห้องทันที ในใจเริ่มคิดไปแล้วว่าเมียรักต้องโดนวางยาอย่างแน่นอน ฮื่ม ใครมันบังอาจกล้าแตะเกล็ดย้อนข้า มันต้องไม่ได้ตายดีอย่างแน่นอน


                “มิได้ๆ ขอรับ ฮูหยินหาได้ป่วยร้ายแรงแต่อย่างใด เป็นข้าที่ต้องแสดงความยินดีกับท่านประมุขและฮูหยินแล้ว ตอนนี้ฮูหยินตั้งครรภ์ได้น่าจะสักสิบสัปดาห์แล้วขอรับ ถ้าจะให้แน่ใจ ข้าต้องขอถามฮูหยินว่าระดูของท่านไม่มานานเท่าใดแล้วขอรับ” 


                              ท่านหมอรีบอธิบายบอกเล่าสาเหตุการผิดปกติของนายหญิงทันที ไม่อย่างนั้นท่านประมุขคงได้ลงมือฆ่าคนเป็นแน่ แผ่กลิ่นอายสังหารออกมาขนาดนั้น


                “ห๊ะ ทะ ท้อง เช่นนั้นรึ” ไป๋เฟิงมี่ตกใจจนพูดไม่เป็นคำ นางไม่เคยนึกถึงสาเหตุนี้มาก่อนเลย และไม่เคยคิดว่าตนเองจะท้องด้วย แต่นางคงลืมไปว่าตนเองแต่งงานแล้ว และสามีก็ขยันขนาดนั้นไม่ท้องสิแปลก


                “หมอ เจ้าว่าอย่างไรนะ มี่เอ๋อท้องเช่นนั้นหรือ” ท่านประมุขก็มีอาการไม่ต่างจากภรรยาตกใจอยู่ไม่น้อยในตอนแรก แต่พอเรียบเรียงเรื่องราวได้ ก็มีความดีใจอย่างที่สุดเข้ามาแทน นี่เขาจะมีลูกกับมี่เอ๋อหรือนี่ เขาจะได้เป็นบิดาแล้ว ดีใจจนกล่าวออกมาเป็นคำพูดไม่ออก สองแขนดึงภรรยาเข้ามากอดอย่างเต็มรักและดีใจ


                “ข้าดีใจอย่างที่สุด ที่เราจะมีลูกด้วยกัน เจ้าดีใจหรือไม่มี่เอ๋อ” ท่านประมุขกล่าวกับภรรยาในอ้อมกอดพร้อมรอยยิ้มยินดีที่ไม่อาจปิดบังได้


                “ข้าก็ดีใจเจ้าค่ะ ในที่สุดครอบครัวของเราจะได้มีพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก” นางกอดตอบสามีและกล่าวยินดีจากความรู้สึกข้างใน


                “ข้าคิดว่าที่ท่านประมุขมีอาการป่วยที่ผ่านมา คงมีสาเหตุมาจากเรื่องนี้ ท่านประมุขคงแพ้ท้องแทนฮูหยินขอรับ” ท่านหมอกล่าวแทรกเจ้านายทั้งสองที่กำลังแสดงความดีใจร่วมกันอยู่บนเตียง เมื่อประมุขหนุ่มได้ฟังคำหมอวินิจฉัย พลันความคิดไม่สบอารมณ์ในตัวบุตรก็เกิดขึ้นมาชั่วแวบในจิตใจ


                 เจ้าจะมาก็มา บิดาไม่เคยห้ามมีแต่จะยินดี แต่เหตุใดมาแล้วต้องทรมานบิดาด้วยเล่า เจ้าก้อนซาลาเปา



*************************************

หลานมาแล้วนะทุกคน เตรียมรับขวัญกันด้วยนะคะ

นิยายใกล้จะจบแล้วนะ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้นค่ะ

อ่ะ เอายำตี...เอ่อ ยำเล็บมือนางมาฝากค่ะ

        


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ซาลาเปาน่ารัก  ซาลาเปาน้อยผู้น่ารัก                                     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.452K ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1359 BALTASA (@BALTASA) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 15:26
    555 แพ้ท้องแทนเมีย
    #1359
    0
  2. #1213 Cnkm18 (@mind_momind) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 12:58
    หลงเมียมากก็แพ้ท้องแทนเมียไปเลย55555
    #1213
    0
  3. #1212 Nitha Pupa (@bovycopy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 07:38
    รอซาลาเปา
    #1212
    0
  4. #1211 jaewoonuna (@jaewoonuna) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:53

    มีความเอ็นดูคุณพ่อ 555555555

    #1211
    0
  5. #1207 รินเจ้าค่ะ (@masarurinyahiko) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 06:02

    ขอแฝดชายยยขอป่วนๆ

    #1207
    1
    • #1207-1 Lukhwa_111 (@Lukhwa_111) (จากตอนที่ 42)
      16 มิถุนายน 2562 / 07:15
      เห็นด้วย
      #1207-1
  6. #1204 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 20:49

    รอนะคะ
    #1204
    0
  7. #1203 yeenpanta123 (@yeenpanta123) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 20:31
    ไรท์ให้เฟิงมี่ ได้แฝดชายเลย

    ส่วนรอบสอง แฝดชายหญิง
    #1203
    0
  8. #1202 view2544 (@chalika2544) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 18:17
    กร๊ากกกก​ มีความเอ็นดู​ เจ้าก้อนซาลาเปาน้อยย
    #1202
    0
  9. #1201 ##@@ZINdear@@## (@DearDeaiwDream) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 17:44

    เวรกรรม ทำพิษพ่อเค้านะซาลาเปาาาง

    #1201
    0
  10. #1200 dictate (@Kistun) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 13:28

    รอหลานคงจะป่วนน่าดูชม ขนาดอยู่ในท้องยังทรมารพ่อได้ อิอิ รอหลานออกมาป่วนค่ะ

    #1200
    0
  11. #1199 Nisaluck11 (@Nisaluck11) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 11:21

    เอ็นดูอ่ะ แพ้ท้องแทนเมียด้วย น่าร๊าก


    #1199
    0
  12. #1198 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 10:47

    รักเมียมาก เลยแพ้ท้องแทน

    #1198
    0
  13. #1197 นามข้าว่าพ่นไฟ (@guidchue) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 06:32
    นี่วายหลายหลานเปาแน่เลย จัดแฝดให้คุณพ่อมือใหม่ปวดหัวเลยจ้า 55555555555 เอาให้แสบและซนไปเลย
    #1197
    0
  14. #1196 ChiresuAki (@ChiresuAki) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 05:51

    โดนหมายหัวแล้วเจ้าก้อนซาลาเปาน้อยย
    #1196
    0
  15. #1195 atittays (@atittays) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 05:12
    รอเจ้าซาลาเปาน้อยย
    #1195
    0
  16. #1194 Karaketsukhchwy (@Karaketsukhchwy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 04:11

    เห็นแล้วอยากกินจับจิตจับใจเลยค่ะไรท์. คิดถึงความเปรี้ยวจี๊ดของมะนาว ความเผ็ดของพริก ความหวานเค็มของเครืองปรุงรสและกลิ่นผักสดที่เย๋ายวนซี๊ด โอ๊ย...ไรท์นำ้ลายไหล มาต่อค่ะตอนนี้ขอมโนแป๊บน่ะค่ะว่ากำลังโซ๊ยยำ....
    #1194
    0
  17. #1193 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 03:46

    รักเมียมากเลยต้องแพ้ท้องแทนซะเลย ตราวนี้ท่านพ่อคงต้องแย่งอาหารท่านแม่ทานทุกมือ เพราะเปรี้ยวปากนี่เอง ไม่แปลกที่ไม่แพ้กลิ่นเมีย ยำเล็บมือนางท่าทางรสแซบถูกใจท่านพ่อเชียวล่ะ ล่อไปซะสองจาน 5555

    #1193
    0
  18. #1192 Patcharee Som (@patcharee121) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 02:18
    ซาลาเปาน้อยทำพิษบิดาแล้วววว
    #1192
    0
  19. #1191 -GigGiw- (@-GigGiw-) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 01:58
    อ่านแล้วอยากกินยำขึ้นมาเลย 555
    #1191
    0
  20. #1190 Nuengsupasit (@Nuengsupasit) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 00:37

    รู้สึกอยากกินขึ้นมาเลยค่ะไรท์
    #1190
    0
  21. #1189 pleple122 (@pleple12) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 00:33

    อ่านจบ ต้องรีบออกไปซื้อยำมากินก่อนนะไรท์ รอตอนต่อไปจร้า

    #1189
    0
  22. #1188 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:31

    เปรี้ยวปากอยากกินยำเล็บมือนางด้วยเลย
    #1188
    0
  23. #1187 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:29
    5555 รีดผู้มีประสบการณ์รู้ตั้งแต่ชื่อตอนแล้ว 5555 รีดรู้มากรีกรู้ดี
    #1187
    0
  24. #1186 mitarine (@mitarine) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:24
    สงสารคนอ่านตอนใกล้เที่ยงคืนไหมเจ้าคะ ร้านยำปิดหมดแล้ว เปรี้ยวปากมาก
    #1186
    0
  25. #1185 anchareenavang (@anchareenavang) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:59

    ##ซาลาเปาน้อยๆๆๆมาแร้วๆๆๆ

    ##มาต่อๆๆๆจ้าาาา

    #1185
    0