ไป๋เฟิงมี่ (สนพ.เฟยฮุ่ย)​

ตอนที่ 35 : เราแต่งงานกันเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1727 ครั้ง
    31 พ.ค. 62


                ณ เหลาอาหารไป๋ฟู่ ห้องพักของไป๋เฟิงมี่


                “พี่ใหญ่ เจ็บหรือไม่ เดี๋ยวฟานเป่าให้นะขอรับ ฟู่ ฟู่ โอ๋ หายนะ ไม่เจ็บน้า”  


                        ปากกระจับน้อยๆ เป่าลมที่มาพร้อมละอองน้ำ ไปทางแขนที่บาดเจ็บของพี่สาวหวังให้หายเจ็บปวด มันได้ผลจริงๆ นะ เขาพิสูจน์มาแล้ว เมื่อตอนหกล้มได้แผล ท่านแม่ก็เป่าให้และบอกแบบนี้ เขาก็รู้สึกไม่เจ็บขึ้นมาเลย


                “ขอบใจฟานฟานมากนะ เด็กดีพี่สาวหายเจ็บทันทีเลยที่เจ้าเป่าให้” ไป๋เฟิงมี่มองน้องชายด้วยความเอ็นดู น้องชายข้าช่างน่ารักอะไรเช่นนี้


                “มี่เอ๋อ เรื่องมันเกิดเช่นนี้แล้ว เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป ประมุขหยางไม่ใช่คนธรรมดา พ่อเกรงว่าต่อไปเจ้าจะได้รับอันตรายมากกว่านี้” ไป๋อี้ชิงเป็นห่วงบุตรสาวอย่างที่สุด ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากให้ทั้งสองถอยห่างออกจากกันเพื่อความปลอดภัยของมี่เอ๋อ


                แต่การจะพรากคนรักให้ออกจากกันนั้นเขาก็ทำไม่ลงเหมือนกัน ยิ่งเป็นบุตรของตนเองด้วยแล้ว เขาคงทนมองบุตรสาวทุกข์ทรมานไม่ได้อย่างแน่นอน เฮ้อ! ถ้าว่าที่ลูกเขยลาออกจากการเป็นประมุขพรรคมาทำการค้ากับเขาได้ก็คงดี จะได้ไม่ต้องมานั่งห่วงอยู่แบบนี้


                “ท่านพ่อไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ลูกเชื่อว่าพี่หลงจะจัดการเรื่องทั้งหมดลงได้” ไป๋เฟิงมี่มองสีหน้าเป็นกังวลของบิดาแล้ว ให้ร้อนใจ และอดกังวลตามไม่ได้ ท่านพ่อจะให้ข้าเลิกกับพี่หลงรึเปล่านะ


                ไป๋อี้ชิงยอมรับว่าตอนทราบเรื่องในคราแรกนั้น อารมณ์ชั่ววูบคือ เลิก มี่เอ๋อต้องเลิกกับประมุขหยางเท่านั้น ในเมื่อทำไม่ได้ตามคำสาบาน ปล่อยให้บุตรสาวของเขาต้องเจ็บตัว ฉะนั้นการหมั้นหมายทุกอย่างต้องเป็นโมฆะ เขาจึงได้ให้คนไปเรียกหยางเสวี่ยหลงมาเพื่อพูดคุยกันให้รู้เรื่อง


                แต่พอสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เมื่อมาพิจารณาดู ประมุขหยางก็ทำหน้าที่อย่างเต็มที่แล้ว ทั้งคนคอยคุ้มกันที่ส่งมาดูแล ทั้งคอยจัดการกับศัตรูในที่ลับให้กับนาง


                     ซึ่งเรื่องนี้เขาทราบมาตลอดแต่ไม่ได้พูดให้คนในเรือนตกใจกลัวไปก็เท่านั้นเอง เรื่องนี้จะโทษว่าเป็นความผิดประมุขหยางเลยก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ขนาดทวยเทพยังมีผิดพลาดได้ แล้วเหตุใดมนุษย์ธรรดาเดินดินจะพลาดบ้างไม่ได้


                การที่บุตรสาวเขาเจ็บตัวคราวนี้ คงเป็นเคราะห์กรรมของนางด้วยกระมัง คิดดังนั้นจึงปลงตกได้ในระดับหนึ่ง แต่คนก็ให้ไปเรียกมาแล้ว ก็คอยดูละกันว่าท่านประมุขจะจัดการอย่างไร แต่ที่แน่ๆ ข้าขอแกล้งว่าที่ลูกเขยที่เป็นประมุขพรรคใหญ่หน่อยก็แล้วกัน ฮ่า ฮ่า ข้ารอเจ้าอยู่นะท่านประมุข


                “ท่านพ่อยิ้มอันใดเจ้าคะ” ไป๋เฟิงมี่มองหน้าบิดาแล้วรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก ไยท่าทีท่านพ่อถึงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเยี่ยงนี้ เดี๋ยวกังวลเคร่งเครียด สักพักกลับแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์น่ากลัวขึ้นมา อา ท่านพ่อ ท่านน่ากลัวมากเจ้าค่ะ


                “ไม่มีอันใดหรอกลูกรัก พ่อแค่ดีใจที่เจ้าไม่เป็นอันใดมาก เอาล่ะ พ่อไม่กวนเจ้าแล้วพักผ่อนเถอะ พ่อมีธุระต้องไปจัดการต่อ” ฝ่ามือหนาลูบลงบนเรือนผมดำสลวยของบุตรสาวสองสามทีจึงได้ผละตัวออกจากห้องไป


                “ท่านแม่ ท่านพ่อรีบไปไหนหรือเจ้าคะ” ไป๋เฟิงมี่หันไปถามมารดาที่นั่งอยู่ข้างเตียงของนางในตอนนี้


                “คงไปจัดการเรื่องธุระอย่างที่กล่าวมานั่นล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ท่านพ่อทำอันใด จงจำไว้ท่านทำเพื่อลูกทั้งนั้นมี่เอ๋อ” 


                         ไป๋ซือเจินบอกกับบุตรสาวด้วยความอ่อนโยน นางนั้นรู้ดีว่าสามีจะไปที่ใด แต่นางก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว เพราะรู้ว่าอย่างไรแล้วสำหรับสามีนั้น มี่เอ๋อย่อมมาที่หนึ่งเสมอ ฉะนั้นเขาจะไม่มีวันทำในสิ่งที่มีผลให้บุตรสาวต้องเสียใจอย่างแน่นอน


                “นอนพักอีกหน่อยเถอะลูก เจ้าเสียเลือดไปมาก ซ้ำยังมีไข้อีก เมื่อทานยาเสร็จแล้วก็นอนต่อซะนะ เดี๋ยวแม่จะไปดูในครัวให้ ตื่นขึ้นมาอีกทีเจ้าจะได้ทานข้าว แล้วทำแผลใหม่” ไป๋ซือเจินบอกกลับบุตรสาว


          เมื่อวานช่วงหัวค่ำเรือนสกุลไป๋ได้รับแจ้งข่าวว่าไป๋เฟิงมี่โดนทำร้ายได้รับบาดเจ็บ ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะนางเมื่อทราบว่าบุตรสาวเลือดตกยางออก ใจคนเป็นแม่เจ็บปวดยิ่งกว่า ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กลัวลูกจะอาการหนัก จึงได้รบเร้าสามีให้รีบเดินทางมาตั้งแต่เมื่อคืน


          เมื่อมาถึงก็เป็นเวลาต้นยามโฉ่ว (ตีหนึ่ง) เห็นบุตรสาวนอนหลับไหลไม่ได้สติ ใบหน้าซีดเซียวไม่มีสีเลือดก็พาให้เป็นห่วงจนแทบอยากจะร้องไห้ ยิ่งมองไปเห็นรอยบาดแผลที่แขนของบุตรสาว นางยิ่งอยากเจ็บแทน


โถ่มีเอ๋อของแม่ ตัวก็เล็กแค่นี้ มาเจ็บเช่นนี้ ลูกคงทรมานน่าดู


         ตลอดทั้งคืนนางอยู่เฝ้าบุตรสาวข้างเตียง คอยเช็ดตัวให้เพราะมี่เอ๋อเริ่มจับไข้จากพิษบาดแผล ส่วนไป๋อี้ชิงก็ไปจัดการดูแลเหลาอาหาร โดยให้ไป๋เหอติดประกาศหน้าร้าน หยุดให้บริการสองวัน 


     และหากใครมาสอบถาม ให้บอกไปว่าเป็นวันหยุดประจำปีของลูกจ้าง ทางร้านหยุดให้ลูกจ้างได้พักผ่อนและไปเที่ยวหลังจากที่ทำงานมาอย่างหนัก แค่นี้ก็ไม่มีคนสงสัยอะไร ส่วนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน บรรดาลูกค้าทราบแต่เพียงว่ามีการทะเลาะวิวาทกันของลูกค้าชั้นสอง ไม่มีใครทราบรายละเอียดนอกจากนั้น จึงปิดข่าววางใจได้ไปเปาะหนึ่ง


“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่” ไป๋เฟิงมี่กล่าวกับมารดา และหลับลงไปอย่างง่ายดาย ด้วยทั้งอ่อนเพลียจากเสียเลือดและจับไข้ เรี่ยวแรงจึงยังไม่ฟื้นคืนมา

 




ภายในห้องอาหารชั้นสองของเหลาไป๋ฟู่ ไป๋อี้ชิงและประมุขพรรคมังกรทมิฬกำลังอยู่ในท่าทางเคร่งเครียดกันเป็นอย่างมาก


“ประมุขหยาง ท่านเคยสาบานว่าอย่างไร ท่านจำได้หรือไม่” ไป๋อี้ชิงกล่าวเสียงขรึมออกมา แต่ภายในใจนั้นพยายามระงับความเกร็งอย่างสุดกำลัง ไม่ได้ ข้าจะหลุดอาการไม่ได้


“ท่านพ่อตา เป็นความผิดพลาดของข้าเอง ขอโทษและขอโอกาสให้ข้าแก้ตัวด้วยขอรับ” ท่านประมุขหน้าหงอยลงหลายส่วน ภายในใจคิดว่าว่าที่พ่อตาต้องโกธรมากเป็นแน่


“ประมุขหยางเรียกข้าว่าท่านลุงเหมือนที่ผ่านมาเถอะ ท่านกับมี่เอ๋อยังไม่ได้ตบแต่งกัน ข้ามิบังอาจขยับฐานะรวดเร็วขนาดนั้น” คราวนี้คิ้วกระตุกของจริง ความเกร็งหายเป็นปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยความไม่พอใจหน่อยๆ


แต่ไหนมา ตั้งแต่ประมุขหนุ่มผู้นี้คบหากับบุตรสาว เขาก็ให้เรียกว่าท่านลุงเป็นพอ แต่ก็มีบางครั้งที่เผลอหลุดปากเรียกเขาว่าพ่อตา ก็ได้แต่เอ่ยเตือนทางสายตากลับไปเท่านั้น แต่ครั้งนี้สงสัยต้องพูดกันให้ชัดเจน เจ้าจะมาโมเมเอาเยี่ยงนี้ไม่ได้ ตราบใดที่มี่เอ๋อยังไม่ออกเรือน เขาก็ยังมีลูกแค่สองคน หาได้อยากมีบุตรชายเพิ่มขึ้นมาไม่


อย่างไรความหวงบุตรสาวก็ยังหลงเหลืออยู่ในจิตใจ ไป๋อี้ชิงจึงยังมีท่าทีกึ่งยอมรับกึ่งรับไม่ได้ ที่บุตรสาวมีคนรัก มันเลยทำให้การแสดงออกในบางครั้งรู้สึกขัดกันอยู่เนืองๆ ทั้งยอมทั้งไม่ยอมขัดแย้งกัน


“ขออภัยขอรับท่านลุง” ท่านพ่อตาโกธรจริงๆ ด้วย เขาเคยเผลอตัวเรียกแบบนั้นท่านไม่เคยพูดออกมาสักครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน จะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้ ฟงไม่อยู่ตรงนี้เสียด้วย ไม่มีคนให้ปรึกษาเลย


เห็นท่าทางหางลู่หูตกของประมุขพรรคผู้ยิ่งใหญ่ ไป๋อี้ชิงก็รู้สึกขัดแย้งกันภายในใจ มันมีทั้งความพอใจที่เขาสามารถข่มคนผู้นี้ อีกความรู้สึกคือเวทนาสงสารเห็นแล้วแกล้งไม่ลงเลยจริงๆ


“เฮ้อ! เอาเถอะ ที่ข้าเรียกท่านมาคุยวันนี้ เพราะต้องการทราบว่าท่านจะจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไร บอกตรงๆ ข้าเป็นห่วงมี่เอ๋อมากในตอนนี้” ไป๋อี้ชิงเข้าเรื่องในทันที


“ท่านลุงไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น ตอนนี้ปัญหาทุกอย่างข้าจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ” หยางเสวี่ยหลงกลับมาท่าทีขึงขัง ตอบคำถามขึ้นอย่างจริงจัง


“จัดการเรียบร้อยแล้ว? หมายถึงเรื่องทุกอย่างนะหรือ แล้วท่านจัดการเยี่ยงไร” ไป๋อี้ชิงให้ฉงนใจนัก เวลาแค่ชั่วข้ามคืนเนี่ยนะ จัดการทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว มันจะเป็นไปได้จริงหรือ หรือแม้ถ้าจัดการไปจริง แน่ใจหรือว่ามันจะเรียบร้อยไม่มีอะไรหลงเหลือมาทำร้ายบุตรสาวของเขาอีกในภายหน้า


หยางเสวี่ยหลงเห็นท่าทีสงสัยและไม่วางใจของว่าที่พ่อตา ก็ให้แจ้งใจว่าท่านคงไม่เชื่อว่าเรื่องจะจบแบบโดยง่ายขนาดนี้ เขาจึงได้กล่าวเพื่อไขข้อข้องใจทั้งหมดให้ว่าที่พ่อตาฟัง


“ขอรับ ข้าจัดการกับทุกคนที่คิดเข้ามาทำร้ายมี่เอ๋อ เรื่องมันเป็นเช่นนี้ขอรับ


หยางเสวี่ยหลงเอ่ยเล่าเรื่องราวทั้งหมด ทั้งผู้คนที่เกี่ยวข้อง ทั้งวิธีการที่คนร้ายวางแผน ตลอดจนเรื่องที่เขาจัดการกับคนร้าย ให้ว่าที่พ่อตาฟังอย่างละเอียด


“และตอนนี้คนพวกนั้นได้ไปชดใช้กรรมที่ปรโลกแล้วขอรับ” ปิดท้ายด้วยประโยคสวยหรู บ่งบอกว่าไม่มีใครมาทำร้ายคนรักเขาได้อีกต่อไป


“แล้วจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าเรื่องเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก” ไป๋อี้ชิงให้ข้อสงสัยต่อเรื่องที่ได้รับรู้มา


“ท่านลุงโปรดวางใจ เรื่องนี้ข้าได้หาทางแก้ไข และป้องกันไว้แล้วขอรับ โปรดให้โอกาสข้าแก้ตัวอีกสักครั้ง” ใช่ในครั้งนี้เขาได้วางแผนแก้ไขระยะยาวไว้แล้ว ยิ่งมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นบทเรียนชั้นดี เขายิ่งมีแนวทางแก้ไขที่รัดกุม


เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาประมาท และไม่ใส่ใจเท่าที่ควร ด้วยไม่นึกว่าสตรีที่เปรียบดั่งบุปผาจะมีหนามแหลมและพิษสงมากมายขนาดนี้ ในความคิดเขาสตรีก็คือสตรี อ่อนแอ อ่อนหวาน และน่าปกป้อง เห็นทีเขาต้องมองสตรีในอีกด้านเสียแล้ว


“อืม เอาเถอะ ในเมื่อท่านบอกว่าจัดการเรื่องทุกอย่างได้แล้ว เช่นนั้นข้าจะลองเชื่อใจท่านอีกสักครั้ง และหวังว่าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังเป็นครั้งที่สอง” ความจริงก็ยอมตั้งแต่สงบสติอารมณ์ได้แล้ว เพียงแต่ขอสักนิดเถอะ ขอแกล้งสักนิดก็ยังดี


“ขอบคุณท่านลุงขอรับข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน” ประมุขหยางจากท่าทีหงอยๆ พอว่าที่พ่อตายอมโอนอ่อนให้ ก็มีท่าทางดีใจออกนอกหน้า ยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตาอย่างน้อยครั้งที่จะแสดงออก พร้อมกล่าวรับคำแข็งขัน


ไป๋อี้ชิงเห็นท่าทางแบบนั้นของประมุขพรรคใหญ่ ก็ได้แต่คิดว่า บุตรสาวของเขาถึงไม่ได้เลี้ยงสุนัขแต่ก็เหมือนมีลูกสุนัขตัวโตเสนอตัวมาให้นางเลี้ยงแล้วกระมัง ช่างเหมือนกันจริงๆ


“เช่นนั้นข้าขอไปเยี่ยมมี่เอ๋อได้หรือไม่ขอรับ ท่านลุง” ประมุขพรรคกล่าวพร้อมส่งสายตาแสดงความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม


“อืม เชิญเถอะ ข้าจะไปดูความเรียบร้อยของเหลาอาหารเหมือนกัน”


แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันออกจากห้อง หยางเสวี่ยหลงเดินเลี้ยวมาอีกห้องที่เป็นห้องพักของไป๋เฟิงมี่ในขณะนี้


ก๊อก ก็อก


แอ๊ดด.....


“คารวะท่านน้า” หยางเสวี่ยหลงทำความเคารพสตรีตรงหน้าที่มาเปิดประตูให้ อย่างนอบน้อม


“ประมุขหยาง เชิญด้านในก่อนเถอะ” ไป๋ซือเจินเชิญบุรุษที่มาเคาะประตูห้องบุตรสาวให้เข้ามาข้างในห้อง


“มี่เอ๋อหลับไปได้สักพักแล้ว อีกเดี่ยวคงจะตื่นมาทานข้าว ทานยา” เมื่อเข้ามาในห้องกันแล้ว เห็นประมุขหนุ่มมองไปยังบุตรสาวที่หลับไหลด้วยความห่วงใยจึงบอกกล่าวออกไป


“เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเองขอรับ ขอท่านน้าโปรดอภัยด้วย”หยางเสวี่ยหลงเอ่ยขอโทษต่อว่าที่แม่ยายด้วยความสำนึกผิด


“เรื่องนี้น้าให้ท่านพ่อของมี่เอ๋อจัดการ และประมุขหยางคงได้พบและพูดคุยกันแล้ว น้าจะไม่ก้าวก่าย แต่ในฐานะแม่คนหนึ่งยอมรับว่าเรื่องนี้ ทำให้น้าเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย ไม่มีแม่คนไหนอยากให้ลูกตัวเองต้องมาเจ็บตัวแบบนี้หรอกนะท่านประมุข เพราะฉะนั้นน้าจึงอยากขอร้อง ได้โปรดดูแลปกป้องบุตรสาวของน้า อย่าให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกจะได้หรือไม่ น้าไม่อยากเห็นลูกต้องนอนเจ็บอยู่แบบนี้อีกแล้ว” 


นางกล่าวออกมาจากใจของคนเป็นแม่ที่ห่วงลูก ถ้าจะรักลูกของนางก็ช่วยดูแลดีๆ ด้วยเถอะอย่าให้เจ็บตัวแบบนี้อีกเลย


“ท่านน้าโปรดวางใจข้าจะดูแลมี่เอ๋อให้ดีกว่านี้ รับรองว่าจะไม่มีใครทำอันใดนางได้อีกขอรับ” ท่านประมุขรับปากกับว่าที่แม่ยายด้วยความจริงจัง


“อืม เช่นนั้นน้าก็วางใจ เดี๋ยวน้าจะไปดูอาหารและยาของมี่เอ๋อในครัว น้าฝากมี่เอ๋อไว้สักครู่ได้หรือไม่” เมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจ ไป๋ซือเจินจริงเปิดโอกาสให้ท่านประมุขได้เข้าเยี่ยมบุตรสาวตามลำพัง


“เชิญท่านน้าตามสบายขอรับ ข้าจะดูแลมี่เอ๋อให้เอง”


เมื่อไป๋ซือเจินเดินออกพ้นประตูห้องไป หยางเสวี่ยหลงจึงเดินมานั่งขอบเตียงของคนป่วยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอะไรอยู่ตอนนี้


หยางเสวี่ยหลงมองพิจารณาสตรีอันเป็นดวงใจที่นอนหลับใหลอยู่ขณะนี้ ดวงตาดุดันส่อแววอ่อนแสงลง หลงเหลือแค่ความอ่อนโยนที่ส่งมาให้ นิ้วเรียวยาวแตะแผ่วเบาลงบนใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงคนรัก ไล้ลากผ่านลงมาเรื่อยๆ หยุดอยู่บริเวณปากกระจับน้อยๆ ที่ติดจะซีดเซียวเพราะพิษไข้


ไป๋เฟิงมี่รับรู้ถึงสัมผัสแผ่วเบาที่เกิดขึ้นบริเวณใบหน้า จึงทำให้นางค่อยๆ ตื่นจากห้วงนิทรา ขยับลืมตาขึ้นมาทีละน้อย พร้อมกับกระพริบตาปรับแสงสองสามที


“พี่หลง” เมื่อลืมตาขึ้นมาได้และสติเข้าร่างครบครัน ก็เห็นบุรุษผู้เป็นคนรักนั่งอยู่ข้างๆ จึงได้เรียกออกไปด้วยเสียงติดแหบเล็กน้อย


“ขอโทษมี่เอ๋อ ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ”เมื่อเห็นนางตื่นขึ้นมาก็ให้รู้สึกผิดที่เป็นฝ่ายรบกวนการพักผ่อนของนาง


“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้านอนมาเยอะแล้ว” ตอบกลับไปให้คนรักคลายกังวลพร้อมขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง


“เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บแผลมากหรือเปล่า” หยางเสวี่ยหลงเข้าไปช่วยประคองร่างระหงให้นั่งพิงหัวเตียงเรียบร้อยแล้วจึงสอบถามอาการออกไป


“ยังเจ็บแผลอยู่เจ้าค่ะ และมีไข้เมื่อคืน แต่ได้ท่านแม่ดูแลข้าเป็นอย่างดี ตอนนี้ไข้จึงลดลงมากแล้ว” ไป๋เฟิงมี่ตอบกลับไปตามความเป็นจริง โดยไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแต่คนที่รับฟังกลับแสดงความรู้สึกผิดออกมาทางสีหน้าชัดเจน หน้าตาจึงหงอยลงเรื่อยๆ จนไป๋เฟิงมี่จับสังเกตได้


“พี่หลงเป็นอันใดไปเจ้าค่ะ ไยจึงทำหน้าเยี่ยงนั้น”


“ข้าขอโทษ ขอโทษนะมี่เอ๋อ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะข้า เจ้าถึงได้มาเจ็บตัวอยู่แบบนี้ ข้าช่างไม่ได้เรื่องเลย”


“ข้าไม่ได้กล่าวโทษท่านสักหน่อย อย่าทำหน้าอย่างนั้นเลยเจ้าค่ะ ไม่สมกับเป็นประมุขพรรคผู้ยิ่งใหญ่เอาซะเลย” ข้าเอ่อเย้าบุรุษตัวโตตรงหน้า ให้เลิกทำท่าลูกสุนัขโดนเจ้าของดุได้แล้ว เห็นแล้วมัน…..มันเขี้ยวยิ่งนัก


“แต่ข้าอยากทราบเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเจ้าค่ะ ท่านเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่” ใช่ตอนนี้ข้าอยากจะรู้ว่าสตรีดอกบัวคนนั้นเป็นใครเกี่ยวข้องอย่างไรกับคนรักของนาง ยอมรับว่าอาการหึงหวงเริ่มจะกำเริบขึ้นมานิดนึงแล้วตอนนี้


“ได้ ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังทุกอย่าง” เมื่อได้ฟังน้ำเสียงจริงจังของคนรัก ที่มีกลิ่นน้ำส้มลอยมาเล็กน้อย หยางเสวี่ยหลงจึงรีบเล่าแจ้งแถลงไขเรื่องราวทุกอย่างให้ฟังอย่างไม่มีตกหล่น


“อืม เช่นนั้นเรื่องนี้ก็อาจเกิดขึ้นอีกได้ เพราะท่านเป็นที่หมายปองของสตรีมากมาย เป็นที่ต้องการของผู้ที่ฝักใฝ่ใช้ท่านสู่อำนาจ” อืม นี่มันไม่ได้การแล้วมีคนหมายปองแย่งชิงพี่หลงเยอะเกินไป ข้าต้องหาทางแก้ไขและรับมือกับเรื่องนี้


ไป๋เฟิงมี่มัวแต่คิดอยู่กับตนเองไม่ได้สนใจว่าหยางเสวี่ยหลงกล่าวว่าอันใดออกมา ข้าควรทำเช่นไรดีนะ อืมม....


“ไม่ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก เจ้าจะ…..” / พี่หลงเราแต่งงานกันเถอะเจ้าค่ะ” 


ไป๋เฟิงมี่เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงได้กล่าวออกมาขัดการพูดแก้ตัวของประมุขหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว เอ๋ เมื่อครู่นี้พี่หลงกล่าวอันใดนะ


     ประมุขหนุ่มถึงกับขยับหาเสียงของตนเองไม่เจอ เมื่อได้ฟังคำพูดของคนรักที่ทะลุขึ้นมากลางปล้องขัดการพูดของเขา ตอนแรกยอมรับว่าตกใจเป็นอย่างมาก แทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าได้ยินถูกต้องหรือไม่ แต่พอเริ่มตั้งสติได้แล้ว ความยินดีเริ่มเข้ามาแทนที่ ตื่นเต้นจนลนลานไปหมดแล้วตอนนี้


“จะเจ้าว่าอย่างไรนะ แต่งงานเช่นนั้นหรือ พูดจริงหรือมี่เอ๋อ เจ้าไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่” ประมุขหนุ่มคว้ามือสาวงามมาเขย่าอย่างหลุดอาการบุรุษผู้นิ่งขรึมไปเสียแล้วในตอนนี้


“พี่หลงใจเย็นๆ เจ้าค่ะ อย่าเขย่าแขน ข้าเจ็บแผล!” ไป๋เฟิงมี่ตอนนี้เจ็บแผลแทบน้ำตาร่วง นี่เขาจะฆ่านางหรือไงกัน!


“โอ๊ะ! ข้าขอโทษ เจ้าเจ็บมากหรือไม่มี่เอ๋อ ให้ข้าตามหมอดีหรือไม่” เมื่อครู่ดีใจไม่หน่อย ตอนนี้ต้องมานั่งเสียใจที่ทำคนรักเจ็บตัวอีกแล้ว


“ไม่ต้องเจ้าค่ะ เพียงแต่ท่านหยุดเขย่าแขนข้าก็พอ” ไป๋เฟิงมี่รีบห้ามไม่ให้คนวิ่งออกไปตามหมอ และส่งแววตาตำหนิการกระทำไปให้เขาเพียงครู่หนึ่งเท่านั้น


“ข้าขอโทษ ข้าเพียงดีใจไปหน่อย ที่เจ้ายอมตกลงแต่งงานกับข้าแล้ว” ดวงตายินดีส่องประกายแวววาว บ่งบอกถึงความดีใจเป็นอย่างมาก


“ก็ข้าไม่อยากเสียท่านไปให้กับหญิงอื่นนี่เจ้าคะ หากข้าไม่รีบแต่งงานกับท่าน เกิดมีสตรีอื่นเข้ามาอีก ข้าก็กลัวเรื่องมันจะไม่จบลงง่ายเช่นนี้อีก” นางกล่าวความคิดออกไปอย่างไม่ปิดบัง


“ถึงจะมีสตรีอีกเป็นร้อยเป็นพันคนเข้ามา หากไม่ใช่เจ้าข้าก็ไม่สนใจ เพราะข้านั้นรักเพียงเจ้าคนเดียว ทั้งรักทั้งหลงจนไม่มีสายตาไปแลคนอื่นแล้ว มี่เอ๋อ”


หยางเสวี่ยหลงโอบกอดคนรักและกล่าวปลอบโยนให้นางเชื่อใจเขา ว่าจะมีเพียงนางที่เป็นหนึ่งเดียวในใจ


ถ้อยคำกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน พาให้หญิงสาวเขินอายหน้าแดงซ่าน ภายในหัวใจอบอุ่นยิ่งนัก นางผละตัวออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย จ้องมองหน้าบุรุษหล่อเหลาตรงหน้า ต้องเป็นคนนี้เท่านั้นที่นางจะฝากชีวิตไว้ด้วยต่อจากนี้


“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”


จบคำหญิงสาว หยางเสวี่ยหลงก็ค่อยๆ โน้มตัวเข้าหาหญิงคนรัก กดริมฝีปากหนาทาบทับกลีบปากบอบบางอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน ขยับเม้มแผ่วเบาตามความนุ่มหยุ่น อ่า ช่างหวานล่ำอะไรอย่างนี้


ไป๋เฟิงมี่ยินยอมให้เขาแสดงความรักด้วยจูบอย่างเต็มใจ ปากบางขยับอ้าออกเล็กน้อย เพื่อเปิดทางหาอากาศหายใจ แต่กลับเป็นการเปิดโอกาสให้ลิ้นสากสอดเข้าฉกชิมความหอมหวานที่มากขึ้น ไป๋เฟิงมี่สติหลุดลอยไม่อาจควบคุมอันใดได้ในตอนนี้ ได้แต่โอนอ่อนตามการชักนำของหยางเสวี่ยหลง ในหัวของนางว่างเปล่าขาวโพนไปหมด เรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดหดหายไปในบัดดน


หยางเสวี่ยหลงตามใจตนอย่างตระกละตระกลาม กวาดต้อนความหวานในโพรงปาก ดุนดันไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ


“อื้อ อื้อ” ไป๋เฟิงมี่เริ่มขาดอากาศหายใจ นางจึงพยายามส่งเสียงประท้วงและถอนใบหน้าออก


“อืม จุ๊บ” เมื่อเห็นร่างเล็กขยับถอยหนีและมีท่าทางหายใจไม่ออก จึงยินยอมยุติการฉกชิมความหอมหวานที่เกิดขึ้น ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมา และกดจูบหนักๆ หนึ่งทีปิดท้ายจนเกิดเสียงดัง พร้อมกับโอบร่างบางที่หอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยอ่อนเข้าสู่อ้อมกอดอย่างรักใคร่


ไป๋เฟิงมี่รีบกอบโกยอากาศเข้าปอดทันทีที่ปากเป็นอิสระ สติความนึกคิดเริ่มเข้าที่เข้าทาง ก็ให้สำนึกรู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ใบหน้าจากขาวซีดเพราะเจ็บป่วย ตอนนี้กลับมีเลือดไหลเวียนบนผิวหน้ามากมายจนมองเป็นสีแดงพาดผ่านทั้งสองแก้ม ลามไปถึงใบหูทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียมกัน ดันตัวเองเข้าสู่อกหนาอบอุ่น ไม่พร้อมเงยหน้าขึ้นมองสบตาใครในตอนนี้ ฮือ น่าอายยิ่งนัก


“มี่เอ๋อ เราแต่งงานกันพรุ่งนี้เลยดีหรือไม่ ข้าจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว” เอ่ยกระซิบข้างหูน้ำเสียงแหบพร่าเนื่องจากอารมณ์หวามไหวที่เกิดขึ้นยังไม่จางหายไป พร้อมทั้งกดจมูกสูดกลิ่นหอมจากนวลแก้มขาวบางไปหนึ่งฟอด


“อื้อ พี่หลง หยุดกินเต้าหู้ข้าได้แล้วเจ้าค่ะ  เรื่องแต่งงานให้ผู้ใหญ่หาฤกษ์มงคลก่อนสิเจ้าคะ ทำอะไรตามใจตนมันไม่ดี” 


     ไป๋เฟิงมี่ตอบอู้อี้กับแผงอกล่ำ ตอนนี้นางทั้งเขินอายและมีความสุขในคราวเดียวกัน ฮื้อ! การมีคนรักมันดีอย่างนี้นี่เอง



                    ด้านหยางเสวี่ยหลงเองก็คิดว่า อย่างน้อยเหอเหลียนฮวาก็มีความดีอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะนางทำให้เขาได้แต่งงานกับมี่เอ๋อเร็วขึ้น อืม เช่นนั้นเขาจะยอมให้ฝังศพนาง แทนการเอาไปทิ้งในป่าให้สัตว์กัดกินก็แล้วกัน 

************
มาแล้วๆ ไม่ต้องรอถึงหนึ่งปี ไรท์ไม่ใจร้ายกับท่านประมุขขนาดนั้นหรอก อิอิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.727K ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1291 Sidamao (@Sidamao) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 07:37
    ชอบแนวท่านประมุข ฮากระจาย
    #1291
    0
  2. #1061 Cnkm18 (@mind_momind) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:28
    รังแกน้องงง
    #1061
    0
  3. #1021 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 14:53
    สนุกค่ะ ชอบๆ
    #1021
    0
  4. #1000 suteera (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 22:11

    รังแกคนป่วยนะพี่หลง

    #1000
    0
  5. #989 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 13:51
    ท่านพ่อขี้แกล้ง
    ว่าแต่พี่หลงดูช่ำชองนะเจ้าคะ ไปฝึกกับใครมา 555+
    #989
    0
  6. #982 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 17:06

    จองแถว Super VIP โซนหลังคาเตียง 555555

    #982
    0
  7. #981 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:51

    รอนะคะ
    #981
    0
  8. #980 LR041 (@saiopza) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 12:14
    ตอนนี้ฆ่าคนโสดชัดๆ!!
    #980
    0
  9. #977 Big -M- (@big-m-) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 06:01
    หวานมดขึ้นอ่ะ
    #977
    0
  10. #976 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:48

    แหมพี่นี่ก็ จะใจโฉดเกินไปล่ะ

    #976
    0
  11. #975 Supranee2542 (@Supranee2542) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:33
    อิจฉาเนาะ
    #975
    0
  12. #974 Xuehua_ns (@manaw_ns) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:19
    ให้คนหั่นน้องดอกก่อนเอาไปฝังได้มั้ย กลัวน้องดอกฟื้นขึ้นมาล้างแค้นไงไม่รู้555
    #974
    0
  13. #973 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:16
    แต่งเลยจ้า
    #973
    0
  14. #972 Mui25200511 (@Mui25200511) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:15
    แหม่แหม่ พี่หลงใจร้อนจริง น้องยอมแต่งแล้วจะมีอะไรมาพรากคู่รักอีกไหม ยิ่งหล่อ รวยมากอำนาจด้วย
    #972
    0
  15. #971 anchareenavang (@anchareenavang) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:57

    ##พี่หลงจัยร้อนจิงๆๆ

    ##สนุกๆๆๆมาต่อๆๆๆ

    ###สู้ๆไรท์เตอร์

    #971
    0
  16. #970 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:49
    แหมทีงี้มีประโยชน์ทันที อิอิ
    #970
    0
  17. #969 monprapai (@monprapai) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:46
    จองเสาเตียงมันจะเร็วไปมั้ยนะ
    #969
    0
  18. #968 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:34
    โอ้ยยย ดีต่อใจจริงๆเลยจ้า
    #968
    0
  19. #967 Mailrose23 (@Mailrose23) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:28
    ขอจองที่นั่งโซนvipใต้เตียงเจ้าค่ะไรท์ คิดเงินกี่เหรียญทองเจ้าคะ คึคึคึ
    #967
    1
    • #967-1 Sasichi (@aesasich) (จากตอนที่ 35)
      31 พฤษภาคม 2562 / 20:55
      ชอบๆ ขอจองโซนนี้ 1 ที่เจ้าค่ะ ^^
      #967-1
  20. #966 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 19:51

    พี่หลงปราณีมากจากเอาศพไปทิ้งเป็นให้ฝังศพ พี่หลงเขาเป็นวัยรุ่นใจร้อนได้คืบจะเอาศอก อยากแต่งงานเร็ว ๆ แต่ไม่เท่ากับอยากเข้าหอเร็วกว่ามั้ง เจ้าคะ

    #966
    0
  21. #965 Tenebris (@fahkorn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 19:33
    เหลียนฮวาคงจะบอกว่า ข้าจะต้องรู้สึกยังไงดี
    #965
    0
  22. #964 got7-blackpink (@got7-blackpink) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 18:35

    รีบหาฤกษ์เเต่งนะพี่หลง//ปักหลักรอใต้เตียง
    #964
    0
  23. วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 17:52

    ขอบคุณครับ

    #963
    0
  24. #962 thipa1595 (@thipa1595) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 17:48
    ฟลุคมากเรยพี่หลง555
    #962
    0
  25. #961 Emmajung (@Emmajung) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 17:33

    แต่งแล้วๆ
    #961
    0