ไป๋เฟิงมี่ (สนพ.เฟยฮุ่ย)​

ตอนที่ 34 : พิษรักพิษร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1600 ครั้ง
    29 พ.ค. 62


ภายในห้องขัง จะกล่าวว่าห้องขังก็ไม่เชิงซะทีเดียว เพราะภายในยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกให้อยู่ เช่น พวกเตียงนอน และโต๊ะน้ำชา 


          เหตุที่เหอเหลียนฮวา ไม่โดนขังในคุกมืด ไม่ใช่เพราะเป็นสตรีแล้วประมุขเกิดความสงสารแต่อย่างใด เพียงแต่ห้องคุกมืดมันเต็ม! เนื่องจากพึ่งได้ตัวนักโทษอีกกลุ่มหนึ่งมาก่อนนางเพียงไม่นาน นางจึงได้มาใช้บริการห้องขังที่ยกระดับขึ้นมาอีกขั้น



เหอเหลียนฮวานั่งอยู่บนพื้น โดยมีประมุขพรรคมังกรทมิฬนั่งบนเก้าอี้อยู่ตรงหน้า สายตาเย็นชาเรียบเฉยไร้แววของความรักใคร่ส่งลงมาที่นาง พาให้เจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก


“ท่านประมุข ข้ารักท่าน รักมาตั้งแต่ข้ายังเป็นเด็ก รักเรื่อยมาตลอด เหตุใดท่านจึงทำเยี่ยงนี้กับข้า ท่านสังหารท่านลุงของข้าทำไม ทำไมท่านถึงได้ใจร้ายนัก” นางกล่าวตัดพ้อคนที่นางรักมาตลอดด้วยความเสียใจอย่างที่สุด 


         หลังจากถูกจับมาขังในห้องนี้ นางก็พยายามจะติดต่อท่านลุง ให้มาช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ได้รับรู้กลับมาคือตอนนี้ท่านลุงของนางสิ้นแล้ว ญาติเพียงคนเดียวของนาง ที่รักและตามใจมาตลอดได้จากไปแล้ว และคนที่ลงมือสังหารก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นคนที่นางเฝ้ารักเฝ้าบูชา ชายที่อยู่ตรงหน้านางตอนนี้


          “จะโทษว่าเป็นความผิดของข้าอย่างนั้นรึ” เสียงเย็นชากล่าวออกมาเมื่อได้ฟังคำตัดพ้อของสตรีที่เขามองว่า อืม น่าจะวิปลาส 


         “เจ้ารักข้า แต่ข้าไม่รักเจ้ากลับไป ข้าผิด?”  


         “เจ้ารักข้ามานาน แต่ข้าไม่รับรู้ไม่สนใจ ข้าผิด?” 


         “ลุงของเจ้าทำเรื่องชั่วช้า คิดสังหารข้า แต่ข้าชิงลงมือก่อน ข้าก็ผิด เช่นนั้นรึ” อืม สงสัยสมองนางมีปัญหา เชื่อมโยงตรรกะอันใด ไม่เห็นจะเข้าใจเลย


         “เจ้าลองตรองดูเถอะว่าข้าไปให้ความหวังเจ้าตั้งแต่เมื่อใด ข้าเคยเอ่ยบอกรักเจ้างั้นรึ แม้แต่หน้าของเจ้าข้ายังพึ่งเคยเห็น ชื่อของเจ้าข้ายังไม่มีอยู่ในสมองเลยด้วยซ้ำ”


          ขยี้ซ้ำ ตอกย้ำว่าเขาไม่เคยมีนางในสายตาเลยแม้แต่น้อย เป็นนางเองที่คิดเองฝ่ายเดียวเป็นตุเป็นตะ ซ้ำยังเลยเถิดจนสร้างเรื่องขึ้นมา


         “ข้าไม่คู่ควรกับท่านตรงไหน ข้ามีพร้อมทุกอย่าง และมีมากกว่านางจิ้งจอกไป๋เฟิงมี่นั่นเสียอีก เหตุใดท่านไม่มองข้า ไม่รักข้าบ้าง ข้าพร้อมยอมทำเพื่อท่านทุกอย่าง ได้โปรดท่านประมุข ขอโอกาสให้เหลียนเอ๋อได้ปรนนิบัติท่านนะเจ้าคะ รับรองว่าท่านต้องลืมนังชาวบ้านนั่นอย่างแน่โอ๊ย!..”


         “ใครให้เจ้าสามหาวต่อคนรักข้า เห็นข้านั่งคุยด้วยแล้วได้ใจ กล้ากำเริบอย่างนั้นหรือ หึ มือข้างนี้สินะที่ทำร้ายมี่เอ๋อของข้า มีแล้วนำมาใช้ในทางที่ผิดก็อย่าได้มีมันเลยแล้วกัน… กร๊อบ…” 


          “โอ๊ย! ท่านประมุข แขนข้า”


            สิ้นเสียงกล่าว แขนเรียวขาวของอิสตรีก็ถูกหักลงในทันใด หยางเสวี่ยหลงไม่เคยคิดจะรังแกสตรีให้เสียเกียรติแม้แต่น้อย แต่ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น


            หากเหอเหลียนฮวาไม่มาแตะต้องคนรักเขา นางคงจะไม่มาอยู่ในสภาพนี้ ยิ่งเมื่อครู่ที่นางใช้ถ้อยคำจิกเรียกมี่เอ๋อว่าเป็นนางจิ้งจอกบ้างล่ะ นังชาวบ้านบ้างล่ะ มันทำให้เขาโกธรจนแทบอยากหักคอนางซะเดี๋ยวนี้เลย
ไม่ว่าใครก็อย่าได้มากล่าวว่าร้ายคนรักเขา 


          ถึงมี่เอ๋อจะเป็นยังไง ร้ายกาจขนาดไหน แต่ก็เป็นสตรีนางเดียวที่เขารัก และหากเขาบอกว่านางเหมาะสม มี่เอ๋อย่อมต้องเหมาะสมอย่างแน่นอน ใครหน้าไหนบังอาจมาออกความเห็น


        “ฮือ ท่านทำร้ายข้าเพราะมันอย่างนั้นรึ ฮือ ท่านช่างใจร้ายยิ่งนัก ข้าไม่มีทางยอมมันอย่างแน่นอน มีข้าต้องไม่มีมัน แล้วท่านจะต้องเสียใจที่ไม่เลือกข้า” 


         เหอเหลียนฮวาร้องไห้ สติแตกออกมาอย่างเสียอาการ ในตอนนี้นางไม่ต่างอันใดกับสตรีวิปลาสคนหนึ่ง ด้วยเพราะเป็นคุณหนู ถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ เคยแต่ชี้นิ้วสั่งแล้วได้ทุกอย่างมาครอบครอง ไม่เคยมีคนขัดใจและไม่เคยเรียนรู้การไม่สมหวัง ทำให้นางไม่รู้จักการพ่ายแพ้ ก้าวร้าวดึงดังจะเอาทุกอย่างตามแต่ใจตน


        นี่ล่ะหนอนิสัยคน ย่อมมาจากการเลี้ยงดู อบรมจากครอบครัวเป็นหลัก รักได้แต่ต้องคอยชี้แนะให้ถูกให้ควรถึงจะดี


        “เช่นนั้นก็ไม่ต้องมีเจ้าอยู่อีกต่อไป ข้าจะได้ไม่ต้องเสียใจที่เลือกมี่เอ๋อ  ฟง” ท่านประมุขกล่าวด้วยเสียงเย็นชา แต่แผ่แรงกดดันออกมาโดยรอบ หึ ถึงขนาดนี้ยังคิดจะทำร้ายคนรักข้าอีก งั้นเจ้าก็อย่าอยู่เลย 


        ฟงที่ได้รับสัญญาณจากท่านประมุข ก็เดินเข้ามาพร้อมถ้วยหนึ่งใบ ในถ้วยบรรจุน้ำสีดำ กลิ่นเหม็นฉุนจนขึ้นจมูก เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าเหอเหลียนฮวา เขาก็ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือถ้วย จับปลายคางของนางขึ้นพร้อมออกแรงบีบกรามให้อ้าปาก จากนั้นจึงกรอกน้ำสีดำๆ ในถ้วยลงไป


        เหอเหลียนฮวาดิ้นรนขัดขืนอย่างหาทางรอดตามสัญชาตญาน แต่ก็ไม่อาจสู้แรงผู้ชายได้ สุดท้ายจึงได้ดื่มน้ำพิษเข้าไปอย่างทุลักทุเล พร้อมสำลักออกมาเปอะเปื้อนหน้าตาและเสื้อผ้าอย่างน่าอนาถ


         “ท่านให้ข้าดื่มอันใด” เมื่อตั้งตัวได้จากอาการสำลัก จึงได้ถามออกไป


         “พิษกร่อนวิญญาณ เจ้าคุ้นเคยดีนี่” ประมุขพรรคกล่าวออกมาเสียงราบเรียบ แววตาวาวโรจน์เมื่อคิดถึงสิ่งที่สืบมาได้


          เหอเหลียนฮวาช่างเป็นสตรีที่ร้ายกาจและโหดเหี้ยมยิ่งนัก นางลักลอบติดต่อกับหัวหน้าห้องปรุงพิษของพรรคพิษโลกันตร์ และร่วมมือกันวางแผนจัดการมี่เอ๋อ โดยลอบวางยาพิษกร่อนวิญญานในงานปักปิ่น แต่ก็ถูกคนของเขาสกัดไว้ได้


         เมื่อผู้ใดถูกพิษกร่อนวิญญาณ อวัยวะภายในจะถูกทำลายไม่เหลือแม้แต่กระดูก เลือดจะออกทั้งเจ็ดทวาร และสิ้นใจตายภายในสองเค่อ เหมือนอาการที่เหอเหลียนฮวากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้


        “ท่าน…ประ…ประมุข ชะ…ช่วย…ข้าด้วย ท..ร..มาน  เหลือเกิน” เหอเหลียนฮวาดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมาน พิษเริ่มออกฤทธิ์ ตอนนี้เลือดเริ่มไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ผ่านไปสองเค่อ นางก็สิ้นใจลงในที่สุด


        หยางเสวี่ยหลงมองดูร่างไร้วิญญาณเบื้องหน้าอย่างเฉยชา จะหาว่าเขาโหดร้ายอย่างนั้นหรือ เชิญเถอะ เพราะเขาเป็นเช่นนั้น หากเป็นการปกป้องคนที่รัก เขายอมถูกประนามว่าร้ายกาจโหดเหี้ยม เพราะถ้าเขาไม่ทำคนที่ต้องมีสภาพแบบสตรีตรงหน้านี้คงเป็นคนรักของเขาอย่างแน่นอน 


         “เจ้าใช่หรือไม่เงาที่อยู่กับมี่เอ๋อ เจ้าผิดพลาดอย่าง  มหันส์ที่ปล่อยให้นางต้องได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นจงไปรับโทษขั้นต้นตามกฎของพรรคซะ” ประมุขพรรคเอ่ยสั่งลงโทษเสียงเย็น ต่อลูกน้อง ในเมื่อทำงานผิดพลาดก็ต้องรับโทษ 


        “ขอบคุณประมุขที่เมตตา ข้าน้อมรับโทษ” ได้รับโทษแค่ขั้นต้นถือว่าท่านประมุขยังเมตตาอยู่ ตอนแรกคิดว่าจะไม่มีชีวิตอยู่เสียแล้ว โทษขั้นต้นที่ว่าก็คือ เฆี่ยนร้อยทีแล้วราดด้วยน้ำเกลือ โดยใช้แส้อาบพิษร้อนในการโบย นี่คือโทษเบาที่สุดแล้วเขายอมรับทุกอย่าง  ถือว่าเป็นบทเรียนในคราต่อไปสำหรับเขา


        ในตอนนี้ที่คุณหนูเหอใช้กระบี่แทงคุณหนูไป๋ครั้งแรกนั้น เขายอมรับว่าประมาทเกินไป คิดว่านางยังโดนสกัดอยู่ ไร้เรี่ยวแรงจะทำร้ายใคร เขาจึงพลาด แต่ในครั้งที่สองเขาก็กระโจนเข้าไปช่วยคุณหนูไป๋นะ แต่ก็ยังช้ากว่าท่านประมุขอยู่ดี  


         “ยังเหลืออีกคนสินะ” แววตาโหดเหี้ยมแสดงออกมาให้บรรดาลูกพรรคโดยรอบต่างหลบสายตาทันที ก้าวเดินด้วยท่าทีปกติไปยังห้องขังนักโทษที่เป็นคุกมืด แต่บรรดาผู้ติดตามย่อมรู้ดีว่าภายใต้ท่าทางนิ่งสงบนี้ ซ่อนพายุอารมณ์ที่จะส่งผลเลวร้ายขนาดไหน หากมันได้ปะทุออกมา



          ภายในคุกมืด มีร่างชายฉกรรจ์สามคนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่อย่างแน่นหนา ผูกโยงห้อยต่องแต่งลงมาจากคาน ขาทั้งสองข้างเหยียบไม่ถึงพื้นหนึ่งในชายทั้งสามคนคือหัวหน้าห้องปรุงพิษพรรคพิษโลกันตร์ “หลี่เถีย” และอีกสองคนคือลูกน้องคนสนิทของหลี่เถีย


          ในตอนแรกหยางเสวี่ยหลงคิดจะไปพรรคพิษโลกันตร์เพื่อขอตัวนักโทษกลุ่มนี้มา แต่สงสัยจะถึงคราวเคราะห์ของมันเร็วกว่ากำหนด เมื่อลูกพรรคที่เขาให้ติดตามเรื่องนี้ มารายงานว่าพบเจอพวกมันออกมาลับๆล่อๆ บริเวณเขตนอกพรรค


           หยางเสวี่ยหลงจึงได้สั่งให้จับตัวมา แต่กว่าจะล้มคนผู้นี้และจับตัวมาได้ ก็เสียบรรดาลูกน้องเขาไปไม่น้อยเลยทีเดียว แล้วเขาก็ส่งคนไปแจ้งท่านลุงเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด 


          “หยางเสวี่ยหลง เจ้าจับพวกข้ามาด้วยเหตุใด อย่าถือว่าเป็นประมุขพรรคแล้วจะรังแกกันได้ตามใจชอบนะ เรื่องนี้ประมุขพรรคพิษโลกันตร์ต้องทราบเรื่อง และเจ้าต้องโดนตักเตือน” เมื่อเห็นคนที่จับพวกเขาเดินเข้ามา หลี่เถียก็เปิดปากข่มขู่ทันที


         “หึ เจ้าคิดว่าข้ากลัว” ตอบกลับแบบยียวนหน้านิ่งๆ


           “เจ้าอย่าคิดว่าท่านพ่อบุญธรรมรักแล้วเขาจะไม่ลงโทษหรือ ข้าก็เป็นบุตรบุญธรรมของเขาเหมือนกัน และเป็นว่าที่ประมุขพรรคพิษโลกันตร์คนต่อไป อย่างไรท่านประมุขก็ต้องเห็นแก่ข้ามากกว่า” 


          หลี่เถียเกลียดหยางเสวี่ยหลงเป็นที่สุด เขาเป็นเด็กกำพร้า บิดามารดาแท้ๆ เป็นพ่อค้า เมื่อตอนที่เขาอายุห้าขวบครอบครัวเดินทางมาทำการค้าที่อำเภอชิงไห่ แต่ถูกโจรดักปล้นและฆ่าล้างครอบครัว เขาต้องเห็นครอบครัวตายไปต่อหน้าต่อตา ช่างเป็นเรื่องที่โหดร้ายกับเด็กห้าขวบยิ่งนัก 


        แต่เหมือนโชคชะตาจะยังปรานีเขาอยู่จึงทำให้ประมุขพรรคพิษโลกันตร์ “อ้าวสง” เดินทางผ่านมาพอดี และได้เข้าช่วยเหลือไว้ทันการ แต่ก็มีเพียงเขาที่รอดชีวิต ท่านประมุขเวทนาจึงรับเขามาเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรม 


        หลี่เถียได้รับความรักความเอ็นดูจากพ่อบุญธรรมเป็นอย่างมาก นั่นเพราะประมุขอ้าวสงไม่มีบุตร หลี่เถียทั้งได้รับการสอนวิชาต่างๆ มากมาย กินอยู่แบบคุณชายมากอำนาจคนหนึ่ง และมีความสุขเป็นอย่างมาก


        จนเมื่อสองปีต่อมา ประมุขพรรคมังกรทมิฬพาฮูหยินและลูกชายวัยสี่ขวบปีมาเยี่ยมท่านประมุข ซึ่งเป็นพี่ชายของฮูหยิน หลี่เถียจึงได้เรียนรู้ว่าอาการอิจฉาริษยาเป็นอย่างไร


          ท่านประมุขอ้าวสงรักและหลงหลานชายเป็นอย่างมาก ตลอดเวลาหนึ่งสัปดาห์ ที่พวกเขาพักอยู่ที่พรรคพิษโลกันตร์ อ้าวสงเอาแต่สนใจหยางเสวี่ยหลง ทั้งของเล่นอะไรก็หามาให้


        เวลาหลี่เถียและหยางเสวี่ยหลงเล่นด้วยกัน พอเสวี่ยหลงได้รับบาดเจ็บ ประมุขอ้าวสงจะเข้าถึงตัวเขาเป็นคนแรกและอุ้มโอ๋กันไปต่อหน้าต่อตาเขา มันทำให้เขาเริ่มหวาดระแวง กลัวความรักที่มีเหลืออยู่หนึ่งเดียวจะถูกแย่งชิงไป หลี่เถียจึงเริ่มตั้งตนเกลียดชังหยางเสวี่ยหลงตั้งแต่นั้นมา


        “แล้วเจ้าว่า ถ้าท่านลุงไม่อนุญาต ข้าจะพาเจ้ามาได้หรือ เจ้ากล้าล้ำเส้นเข้ามาแตะต้องคนรักข้า คิดว่าข้ายังจะยอมปล่อยไปง่ายๆ หรืออย่างไร” 


         ใช่เรื่องนี้เขาได้ให้คนไปแจ้งแก่ท่านลุงให้รับทราบแล้ว พร้อมเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง ท่านลุงเสียใจเป็นอย่างมาก ท่านรักหลี่เถียเสมือนบุตรชายแท้ๆ แต่สุดท้ายท่านก็ยอมตัดใจให้เขาจัดการทุกอย่าง ท่านไม่อยากเป็นคนลงมือเองเพราะคงทำใจฆ่าคนที่รักเหมือนบุตรไม่ลง


          ทั้งที่ท่านลุงก็มอบความรักให้มากมายขนาดนั้น เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดชายผู้นี้ถึงทำตัวเหมือนเรียกร้องความสำคัญอยู่ตลอดเวลา ทำตัวน่าสมเพสยิ่งนัก


         “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ท่านพ่อไม่ห้ามเจ้าเช่นนั้นหรือ” หลี่เถียแววตาไหววูบ รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก ในที่สุดท่านก็เลือกหลานชายในไส้แทนข้าซึ่งเป็นแค่บุตรนอกไส้


           โดยที่หลี่เถียนั้นไม่เคยรู้เลยว่า ความรักที่ได้รับนั้นเป็นความจริงทุกอย่าง เพียงแต่ความหวาดระแวงเข้ามาบดบังความจริงเอาไว้ จนมองทุกอย่างผิดพลาดไปหมด เขาจึงต้องมามีจุดจบเช่นนี้


           “การกระทำของเจ้า ทำให้ท่านลุงเสียใจและผิดหวังเป็นอย่างมาก”


         “หุบปากของเจ้าซะ เจ้าจะไปรู้อะไร คนที่มีพร้อมแบบเจ้า คนที่ใครๆ ก็รักแบบเจ้า ข้าไม่เคยมีมันเลย ข้าไม่เคยสู้เจ้าได้สักอย่าง ทำไม  ทำไมเจ้าต้องเกิดมาเป็นมารขวางความสุขของข้าด้วย ขนาดคนที่ข้ารักอย่างเหลียนเอ๋อ นางก็ปักใจรักแต่เจ้า ข้าเกลียดเจ้ายิ่งนักหยางเสวี่ยหลง!” 


           หลี่เถียระเบิดอารมณ์ ความนึกคิดทั้งหลายที่เก็บไว้ในใจถูกกล่าวออกมาพร้อมกับความโกธรเกรี้ยวอย่างมากมายที่ไหลทะลักออกมาตามอารมณ์
“ข้าก็ไม่ได้รักเจ้าเหมือนกัน” ตอบกลับหน้ามึนๆ คิดว่าข้าพิสวาทเจ้ารึไง


            “เจ้า…” เจอคำตอบกลับแบบนี้ทำเอาชะงักไปเหมือนกัน


           “เจ้ารักเหอเหลียนฮวาแล้วทำไมไม่มาสู่ขอตบแต่งออกไปเล่า มาโทษอันใดข้าอีก ข้าไม่ได้รักนางสักหน่อย” 

           เอะอะโทษเขาหมด เขาผิดอันใด ไม่รักตอบก็ผิด ถูกรักแบบไม่รู้ตัวยังผิดอีก เกิดเป็นข้าช่างลำบากยิ่ง เฮ้อ!


          “หึ ถ้าข้าทำสำเร็จ คนรักของเจ้าล้มตายไป ป่านนี้ข้ากับเหลียนเอ๋อก็จะครองคู่กันอย่างมีความสุข นั่งมองเจ้าทุกทรมานที่ต้องเสียคนรักอย่างสาสมใจไปแล้ว”


          เขานั้นรักเหลียนเอ๋อตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเมื่อตอนงานศพประมุขหยางคังเล่อพ่อของหยางเสวี่ยหลง เขาเฝ้าเพียรเกี้ยวนางมาตลอด แต่นางก็บ่ายเบี่ยงปฏิเสธ เพราะมีหยางเสวี่ยหลงเป็นชายในดวงใจอยู่แล้ว หลี่เถียยิ่งให้โกธรเกลียดหยางเสวี่ยหลงมากขึ้นไปอีก ทำไมคนที่เขารักทุกคนถึงต้องถูกมันแย่งไปทั้งหมด ยิ่งคิดยิ่งแค้นใจยิ่งนัก


         แต่เมื่อสองเดือนที่แล้ว เหอเหลียนฮวาติดต่อมาหาเขา แล้วบอกว่านางต้องการแก้แค้นหยางเสวี่ยหลงให้เจ็บปวดอย่างสาสมกับการที่ปฏิเสธความรักของนาง โดยที่ต้องการให้เขาร่วมมือจัดการคนรักของหยางเสวี่ยหลง ทำให้มันต้องทนทุกข์ทรมานจากการที่สูญเสียคนรัก 


         แล้วเหลียนเอ๋อรับปากจะแต่งงานกับเขาเมื่องานสำเร็จ นางบอกว่าตัดใจจากประมุขหยางได้แล้ว ตอนนี้มีแต่ความแค้นเคืองที่โดนทำให้เจ็บช้ำน้ำใจจึงอยากจะแก้แค้น เขายอมตกลงช่วยเหลือนางทันที เพราะการได้เห็นหยางเสวี่ยหลงทุกข์ทรมานเป็นความสุขสำหรับเขา อีกทั้งเขายังจะได้หญิงอันเป็นที่รักมาครอบครองอีกด้วย มีแต่ได้กับได้


         อนิจจา ความรักทำให้คนตาบอด หลี่เถียถูกเหอเหลียนฮวาหลอกใช้ ก็เพราะความรักที่เขามีให้ทั้งนั้น


         “อืม สงสัยคงต้องเป็นข้าที่นั่งสาสมใจดูเจ้าทรมานจากการเสียคนรัก” ท่านประมุขกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่แววตาแสดงถึงความโกธรแค้นเป็นที่สุด นี่อยากดูข้าทรมานจนคิดเรื่องชั่วๆ เช่นนี้ออกมาได้ หึ เช่นนั้นก็เจ็บปวดแทนข้าไปเถอะ เพราะเจ้ามันโง่ทำงานพลาดเอง ช่างไร้ฝีมือยิ่งนัก


         “เจ้ากล่าวอันใด ใครเสียคนรัก หรือว่า…เจ้าทำอันใดเหลียนเอ๋อ บอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ!” หลี่เถียเริ่มควบคุมตนเองไม่อยู่อีกครั้งเมื่อมีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องร้ายกับคนรัก


          “นางตายแล้ว…ด้วยพิษชนิดเดียวกันที่เจ้าคิดจะสังหารคนรักข้า” ตอบข้อข้องใจให้ทั้งหมด พร้อมยกยิ้มมุมปากเยาะหยันเล็กน้อย


           “เจ้า! หยางเสวี่ยหลง ข้าจะข้าเจ้า! เจ้ามันอำมหิตโหดเหี้ยม ฆ่าได้แม้กระทั่งสตรีไม่มีทางสู้ โถ่เหลียนเอ๋อ นางจะทรมานขนาดไหนก่อนจะสิ้นใจ เหลียนเอ๋อของข้า” 

           หลี่เถียดิ้นพล่านเพื่อหวังให้หลุดจากการพันธนาการ ปากตะโกนด่าไม่ยอมหยุด พร้อมทั้งคร่ำครวญถึงสภาพคนรักก่อนสิ้นใจ


          “เจ้าบอกว่าข้าอำมหิต ฆ่าสตรีที่ไม่มีทางสู้ แล้วเจ้าล่ะ วางยาคิดฆ่าคนรักของข้า มี่เอ๋อนางก็เป็นสตรีเหมือนกัน และนางยังไม่มีวรยุทธ์ไว้ป้องกันตัวด้วยซ้ำ ใครที่อำมหิตกว่ากัน” 


          หึ ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก ตนเองทำไม่ผิด พอคนอื่นทำบ้างร้องประกาศปาวๆ ว่าไม่สมควร ดีจะได้รู้เสียบ้างว่าข้ารู้สึกอย่างไร เวลาที่เห็นคนรักต้องตกอยู่ในอันตราย
“ข้าจะฆ่าเจ้า เจ้าต้องตาย ข้าจะข้าเจ้า” หลี่เถียโกธรแค้นจนสติหลุดไปแล้ว เอาแต่กล่าววาจาจะฆ่า จะฆ่าอยู่ตลอดเวลา


        “เช่นนั้นเจ้าก็ตายก่อนเถอะ” สิ้นคำกล่าว พิษกร่อนวิญญานก็ถูกกรอกลงปากหลี่เถียในทันที


        “ข้าป้องกันตัวเอง ก่อนเจ้าจะมาฆ่าข้า เช่นนั้นข้าชิงลงมือฆ่าเจ้าก่อน ถือว่าไม่ผิด” ท่านประมุขพรรคกล่าวออกมาอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอันใด


       เมื่อเสร็จธุระจากคุกมืด หยางเสวี่ยหลงก็รีบกลับไปหาหญิงคนรักในทันที ไม่แม้แต่จะอยู่ดูความทรมานก่อนตายของหลี่เถียและลูกสมุนด้วยซ้ำ ในใจตอนนี้ร้อนรนเป็นอย่างมากตั้งแต่ที่ได้รับรายงานจากเงาองครักษ์

        จะไม่ให้เขาร้อนใจได้อย่างไร ในเมื่อถ้อยคำที่ได้รับจากการบอกกล่าวนั้น ช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก


        ‘ท่านประมุข นายท่านไป๋ทราบเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว และรอพบท่านประมุขอยู่ที่เหลาอาหารขอรับ’

***********
มาแล้วคร้า พึ่งเสร็จการประชุมสัมนา2วันติด ช่วงนี้วิ่งรอกภาคสนามและเข้าประชุม เหนื่อยมาก

คำผิดเดี๋ยวกับมาแก้ทีหลังนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.6K ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1293 Ladda Aew (@ladda2523) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:44
    สองปีก่อน กับหยางเสวี่ยหลงอายุสี่ขวบ 4+2=8 เท่ากับอายุตอนนี้8ปีเองนะ พิมพ์ตกกรือเปล่า มันต้อง สิบสองปี หรือเปล่า
    #1293
    0
  2. #1278 zhangyu2 (@zhangyu) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 09:00
    ตาต่อตา ฟันต่อฟันเลย
    นิดนึงนะคะไร้ท์
    ลอบกัด # รอบกัด
    เปรอะเปื้อน # เปรอะเปรื้อน
    #1278
    0
  3. #1057 Cnkm18 (@mind_momind) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 08:07
    พี่หลงโดนแน่555555
    #1057
    0
  4. #1017 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 14:04
    สนุกค่ะ หลงรักพี่หลงเลย
    #1017
    0
  5. #1006 เกด (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 20:45

    เจอยาฆ่าหญ้า2ราย เจอพ่อตาแล้วหน้าเสีย แต่ถ้าชื่อเมีย สะท้านถึงก้นบึงหัวใจ

    #1006
    0
  6. #985 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 12:37
    โหดแทบตายแต่จุดจบคือกลัวว่าที่พ่อตาไม่ยกลูกสาวให้ 555+
    #985
    0
  7. #952 Noomai_tm (@Noomai0501) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 10:02
    ตายแน่พี่หลงแก
    #952
    0
  8. วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 08:42
    เพ้ยยยยย ท่านประมุขตายน้ำตื้นเรอะ หงอยเลย5555555555
    #951
    0
  9. #949 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 19:19

    ท่านพ่อตาเล่นแกแน่ พี่หลง

    #949
    0
  10. #948 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 17:43
    พี่หลงงานเข้าแล้ว555
    #948
    0
  11. #946 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 15:41

    พ่อตาคว้าไม้เรียวรอแล้วขอรับท่าน

    #946
    0
  12. #945 anchareenavang (@anchareenavang) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 14:52

    ##สนุกๆๆๆๆ

    ##งานเข้าแร้วท่านประมุข

    #945
    0
  13. #943 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 11:50

    ท่านประมุข งานเข้า!!!!

    #943
    0
  14. #942 suteera (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 11:01
    เอาไงดีพี่หลง พ่อตาโกรธแล้ว
    #942
    0
  15. #941 Xuehua_ns (@manaw_ns) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 10:28
    ท่านพ่อตาอย่ากีดกันอิพี่หลงนะ อิพี่จัดการคนชั่วร้ายพวกนั้นให้น้องแล้วนะท่านพ่อตา
    #941
    0
  16. #940 Kam (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 10:24

    คนชั่วก็แบบนี้ มองไม่เห็นความชั่วของตัวเอง สมแล้วโดนซะบ้าง

    #940
    0
  17. #939 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 09:07

    รอนะคะ
    #939
    0
  18. #938 นามข้าว่าพ่นไฟ (@guidchue) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 08:46
    จะโดนห้ามพบกันไหมนะ คิคิ
    #938
    0
  19. #937 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 04:42

    พ่อตามาแล้วพี่หลงจะโดนต่อว่าไหมนะ พี่หลงเขาเนื้อหอม มีคนทั้งรัก ทั้งอิจฉา 555

    #937
    0
  20. #936 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 04:26
    งานเข้าพี่หลงแล้วว่าที่พ่อตารออยู่5555
    #936
    0
  21. #934 NeVi LeeNoChe' (@RyuWon) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 23:03
    ไม่รักก็ผิด เอ่อเนอะ คนเรา ....
    #934
    0
  22. #933 Karaketsukhchwy (@Karaketsukhchwy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 22:16

    พี่หลงหน้ามึนมากค่ะ แต่คิดๆดูมันก็ถูกน่ะก็มารักพี่หลงเอง พี่หลงไม่รักมันก็ไม่ผิดนี่ มาต่อค่ะกำลังสนุก
    #933
    0
  23. #932 Tita789 (@Tita789) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:42
    โดน-กเลิกแน่ๆ
    #932
    0
  24. #931 yodtoey2 (@yodtoey2) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:38
    ข้าไม่สน ข้าไม่ผิด อิอิ
    #931
    0
  25. #930 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:16
    ท่านพ่อตารอชำระความกับท่านประมุขแล้วเจ้าคะ
    #930
    0