ไป๋เฟิงมี่ (สนพ.เฟยฮุ่ย)​

ตอนที่ 33 : ดอกบัวคลั่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1749 ครั้ง
    29 พ.ค. 62


                ณ เหลาอาหารไป๋ฟู่ หลังจากผ่านพิธีปักปิ่นมาได้สองวัน ไป๋เฟิงมี่ก็เข้ามาดูแลกิจการเหลาอาหารเป็นปกติเหมือนเดิม จะพักนานๆ ก็ไม่ได้ เดี๋ยวกำไรหดหายหมด อีกทั้งยังต้องเตรียมความพร้อมสำหรับอาหารชุดใหม่อีก เรื่องญาติที่เป็นประเด็นอยู่ก็ปล่อยท่านพ่อจัดการไปก่อน


                “คุณหนูขอรับ มีลูกค้าแจ้งความประสงค์อยากจะพบคุณหนู ตอนนี้นั่งอยู่ในห้องชั้นสองปีกขวาขอรับ” ไป๋เหอแจ้งแก่ผู้เป็นนาย


                “ใครกันที่ต้องการพบข้า แล้วได้แจ้งหรือไม่เจ้าคะ ว่ามีเรื่องอันใด” อืม หรือว่าจะติชมรสชาติอาหารกันนะ คิดอยู่ในใจเงียบๆ


                “เป็นสตรีผู้หนึ่งขอรับ แต่นางไม่ได้แจ้งไว้ว่าเรื่องอันใด”


                “เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ให้ลูกค้าคอยนานจะเสียมารยาทเอาได้” เดี๋ยวไปถึงคงรู้เองกระมัง


                ไป๋เฟิงมี่และคนสนิทไป๋หลาน เดินมาทางห้องปีกขวาของชั้นสองในทันที และเมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับสตรีนางหนึ่ง หน้าตาสะสวย ดวงตากลมโต นวลแก้มเปล่งปลั่งแต่แต่งหน้าจัดไปหน่อย ปากสวยเป็นกระจับทาด้วยชาดสีแดงแป๊ด ผมยาวสลวยดกดำเงางาม เกล้าขึ้นเป็นทรงปักด้วยปิ่นดอกเหลียนฮวา และยังสวมอาภรณ์สีชมพูปักลายดอกเหลียนฮวา อืม สงสัยเป็นพวกคลั่งดอกบัว(เหลียนฮวา = ดอกบัว)


                “คารวะแม่นางเจ้าค่ะ ข้าน้อยไป๋เฟิงมี่ เป็นผู้ดูแลเหลาอาหารไป๋ฟู่ ไม่ทราบว่าแม่นางมีอันใดที่ต้องการทราบเพิ่มเติมเกี่ยวกับอาหารหรือไม่เจ้าคะ” ไป๋เฟิงมี่กล่าวทักทายก่อน ถือเป็นมารยาทเจ้าบ้านที่ดี


                หลังจากสิ้นคำกล่าว สตรีผู้คลั่งดอกบัวก็ส่งสายตาที่ดูไม่เป็นมิตรมายังไป๋เฟิงมี่ในทันที พร้อมกับสำรวจไปทั่วร่างระหง โดยไม่คาดคิดมือเรียวสวยของสตรีดอกบัวเอื้อมมากระชากแขนไป๋เฟิงมี่อย่างรวดเร็ว ทำให้นางเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นห้องในทันที แล้วสตรีนางนั้นก็ส่งสายตาเยาะหยันแกมดูแคลนกลับมาให้


                “นี่หรือสตรีที่ท่านประมุขพึงพอใจ ช่างเป็นตัวไร้ประโยชน์สิ้นดี หน้าตารึก็ชาวบ้านธรรมดา ฐานะก็แค่ลูกพ่อค้าปลายแถว ไม่เป็นวรยุทธ์อีกต่างหาก บอกข้าทีเจ้ามีอะไรคู่ควรกับท่านประมุขกัน!” ประโยคสุดท้ายนางถึงกับหลุดกิริยาด้วยความแค้นยิ่งนักแล้วตวาดออกไปที่นางดึงแขนไป๋เฟิงมี่ก็เพื่อจะทดสอบวรยุทธ์ แต่ที่ไหนได้ ช่างอ่อนแอยิ่งนัก ท่านประมุขรักสตรีแบบนี้ได้อย่างไร มันมีอะไรคู่ควรกัน


                “คุณหนูเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ” ไป๋หลานรีบเข้ามาพยุงนายตนให้ลุกขึ้นและเริ่มสำรวจร่างกาย เมื่อพบว่าข้อมือของคุณหนูมีรอยบีบจนแดงช้ำ อีกทั้งท้องแขนที่เป็นรอยขูดไปกับพื้นอีก ทำให้เริ่มบันดาลโทสะในบัดดล


                “เจ้าจะมากไปแล้วนะ เหตุใดจึงต้องมาทำร้ายคุณหนูของข้า หน้าตาสะสวยแต่กิริยาอย่างอันธพาลข้างถนน” ไป๋หลานโกธรมากในตอนนี้ สตรีนางนี้เป็นใคร เหตุใดถึงได้อุกอาจมาทำร้ายคุณหนูของนางแบบนี้ จึงได้กล่าววาจาเผ็ดร้อนออกไป


                “นังขี้ข้า ปากดีนักนะ เป็นแค่คนใช้ อย่ามาแส่ให้มันมากนัก ไม่อย่างนั้นแม้แต่ชีวิตก็จะไม่มีเหลือ” ด่าสวนกลับไปพร้อมข่มขู่ ยอมรับว่าโมโหพอตัวที่โดนสาวใช้กล้าสามหาวใส่


                “เจ้านั่นแหละหุบปาก อย่าได้มาใช้กิริยาต่ำทรามเช่นนี้ในเหลาอาหารของข้า ข้าคิดว่าเจ้าเป็นลูกค้าถึงได้มารับรองด้วยความยินดี แต่กลับเจอการกระทำเยี่ยงนี้ใส่ เช่นนั้นก็ไม่มีอันใดให้ต้องไว้มารยาทกันอีกต่อไป หากมีใจอยากทานอาหารก็เชิญทานไปอย่างสงบ แต่ถ้าไม่ได้เจตนามาดีก็ขอเชิญออกไปจากเหลาอาหาร อย่าให้ต้องใช้คนมาเชิญออกไปเลย”


                ในตอนนี้นางไม่สนอะไรแล้ว มองดูก็รู้ว่ามาด้วยเจตนาร้าย หากไม่รีบไล่ออกไป มีหวังต้องเกิดปัญหาตามมาเป็นแน่ สตรีผู้นี้เป็นใครข้ายังไม่รู้จักด้วยซ้ำ มาถึงก็ตรงเข้าทำร้ายกันอย่างไม่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ


                “ฮิ ฮิ ฮ่า ฮ่า อย่างเจ้านะหรือจะทำอันใดข้าได้ รู้เอาไว้ซะว่าข้าคือ เหอเหลียนฮวา คนรักของประมุขหยางเสวี่ยหลง ว่าที่นายหญิงของพรรคมังกรทมิฬ พรรคที่ยิ่งใหญ่ในยุทธ์ภพ ชาวบ้านธรรมดาเช่นเจ้าเอาอะไรมาเทียบกัน วรยุทธ์ข้าเป็นรองแค่เจ้าหอ เพียงเสี้ยววินาทีข้าก็สามารถเด็ดลมหายใจของเจ้าได้แล้ว”


                “อยากจะพูดอันใดก็เชิญเถอะ ถ้าหากว่ามันจะทำให้เจ้าสบายใจ” ไป๋เฟิงมี่กล่าวเสียงเหนื่อยหน่ายกลับไป ท่าทางแสดงออกว่าไม่เชื่อเรื่องที่ได้ยินแม้แต่น้อย


                เฮ้อ! สตรีผู้นี้สงสัยจะสติไม่มี มาพล่ามอะไรยืดยาวให้ข้าฟังกัน คิดว่าข้าจะต้องเสียใจร้องไห้โยเย ตัดพ้อต่อว่าคนรักที่หลอกลวงเช่นในนิยายหรือละครน้ำเน่าที่เคยดูในชีวิตเก่าเช่นนั้นหรือ บอกเลยว่ามันไม่ใช่แนว


                เห็นๆกันอยู่ว่าพี่หลงแทบจะมาสิงอยู่กับข้า แล้วจะมีเวลาที่ไหนไปพลอดรักกับหญิงอื่นอีก ของหมั้นข้าก็ได้มาแล้ว ยังจะมาอ้างอีกว่าเป็นว่าที่นายหญิงพรรคมังกรทมิฬ เห๊อะ เป็นได้แค่นางอิจฉาเท่านั้นแหละ


                “เจ้า! อย่าอวดดีให้มันมากนัก คิดว่าท่านประมุขจะเชิดชูเจ้าออกนอกหน้าอย่างนั้นหรือ คุณสมบัติของเจ้าไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์กับเขาเลยสักนิด ดีสุดคงเป็นได้แค่นางบำเรอเท่านั้น” เหอหลียนฮวาถึงกลับเดือดดาลเมื่อมองท่าทางสตรีน่าชังตรงหน้า ที่ไม่แม้แต่จะแสดงความเสียใจออกมาให้เห็น ทั้งที่นางอุตส่าห์พูดยั่วยุและกล่าวอ้างตนว่าเป็นคนรักของท่านประมุข มันน่าเจ็บใจยิ่งนัก


                นางคือคุณหนูเหอเหลียนฮวา หลานสาวของเจ้าหอสองแห่งพรรคมังกรทมิฬ ตั้งแต่เด็กท่านลุงก็พร่ำสอนว่าโตขึ้นนางต้องได้เป็นคู่หมายของคุณชายหยางเสวี่ยหลง นางก็จำฝังใจเรื่อยมา แม้จะยังไม่เคยพบหน้าก็ตกหลุมรักเขาแค่ชื่อไปเสียแล้ว  พอโตขึ้นมีโอกาสได้พบเขาเป็นบางคราในงานชุมนุมของพรรค นางก็ยิ่งชมชอบเขามากยิ่งขึ้น ถึงขนาดคอยตามจัดการกับสตรีอื่นที่คิดจะเข้าในชีวิตเขา


                จนกระทั่งเขาได้ขึ้นเป็นประมุขพรรค เมื่อครั้งที่ท่านลุงพาไปแนะนำให้รู้จักกับเขาอย่างเป็นทางการ นางก็ตกหลุมรักอย่างไม่อาจถอนตัว บุรุษหน้าตาหล่อเหลา ทั้งความสามารถเก่งกาจไม่เป็นรองใคร ช่างเหมาะสมกับนางที่เป็นหลานสาวของเจ้าหอสอง 


                    หน้าตาของนางก็งดงามเป็นหนึ่งในพรรค กิริยามารยาททั้งความสามารถสตรีก็ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดีไม่มีตกหล่น อีกทั้งวรยุทธ์ก็อยู่ในขั้นเชิดหน้าชูตาไม่เป็นที่น่าอับอาย เช่นนี้แล้วจะมีใครเหมาะสมกับท่านประมุขเท่านางอีก


                แต่ความคิดของนางเป็นต้องสะดุดลง เมื่อท่านประมุขปฏิเสธความเกี่ยวดองที่ท่านลุงเสนอให้อย่างไม่ไว้หน้า ซ้ำเขาไม่แม้แต่จะชายตาแลนางเลยสักนิด ไม่สนใจว่ารูปร่างหน้าตาจะงดงามปานใด ความสามารถนางมีมากขนาดไหน ท่านประมุขปฏิเสธตอกหน้าท่านลุงและข้า แล้วยังข่มขู่กลับมาอีก มันน่าน้อยใจและเจ็บใจยิ่งนัก


                แต่ถึงจะโดนปฏิเสธอย่างไร นางก็ไม่อาจตัดใจจากท่านประมุขได้ลง เฝ้าแต่คอยวนเวียนหาทางเข้าใกล้เพื่อจะได้ทำความสนิทสนม แต่ก็โดนขัดขวางโดยกลุ่มเงาและคนสนิทของเขาอยู่ตลอด


                นางกลับมาคิดพิจารณาเหตุใดท่านประมุขถึงได้ปฏิเสธได้ถึงขนาดนี้ คิดไปคิดมาจึงสรุปความได้ว่า เขาต้องมีสตรีในดวงใจแล้วอย่างแน่นอน นางจึงได้ให้คนของท่านลุงไปสืบข่าว และผลที่ออกมาก็เป็นไปตามคาด


                ท่านประมุขไปติดใจหญิงสาวชาวบ้าน ที่ไม่มีอะไรสู้นางได้เลย ฐานะหรือก็ยังห่างชั้นกับนางมากนัก วรยุทธ์ก็ไม่มี มีดีแค่หน้าตาที่สะสวยใช้ล่อลวงบุรุษให้ติดกับ ช่างเป็นนางจิ้งจอกเจ้ามารยายิ่งนัก ยิ่งคิดยิ่งแค้นสุมทรวง


                    และเรื่องที่ทำให้นางต้องมาที่เหลาอาหารในวันนี้ก็เพราะข่าวที่ได้รับมาว่า ท่านประมุขถึงขนาดมอบปิ่นหงส์เพลิงให้กับมันเพื่อเป็นการหมั้นหมาย นางจึงอดรนทนไม่ได้อีกต่อไป ยังไงวันนี้ต้องจัดการนางจิ้งจอกนี่ให้ได้


                “หากเจ้าคิดว่าตนเองเหมาะสมกับ “พี่หลง”เหตุใดต้องมาตามหาเรื่องข้า หากมีดีจริงอย่างที่พูดไยไม่นั่งรอให้บุรุษเข้าหาเอง นอกเสียจากว่าเขาไม่แม้แต่ชายตาแลเจ้ากระมัง ถึงได้เที่ยวมาหาเรื่องหญิงอื่นไปทั่วเช่นนี้” 


                         เน้นความสนิทสนมโดยการเรียกพี่ เอาสินาทีนี้วาจาหยาบคายอันใดข้าไม่สน ข้าหาใช่ผู้ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ร้ายมาข้าก็ด่ากลับแบบปากตลาดได้เหมือนกัน


                “กรี๊ดดด! เจ้ามันสตรีชั้นต่ำ วันนี้คือวันสุดท้ายที่เจ้าจะได้ปากดีเช่นนี้” เหอเหลียนฮวากรีดร้องออกมาด้วยความคับข้องใจและเครียดแค้นยิ่งนัก สิ่งที่ไป๋เฟิงมี่กล่าวออกมาช่างเสียดแทงเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ตอกย้ำว่าเป็นความเป็นจริงทุกอย่าง


                ด้วยความโมโหและเกลียดชังเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เหอเหลียนฮวาจึงลงมือใช้กำลังกับไป๋เฟิงมี่ในทันที นางตรงเข้าซัดผ่ามือใส่หน้าอกของไป๋เฟิงมี่อย่างรวดเร็ว หมายใจให้ตกตายในหนึ่งผ่ามือ


                หากแต่ไป๋เฟิงมี่กลับหลบหลีกทันอย่างหวุดหวิด โชคดีที่นางระวังตัวไว้ตลอดเวลา ตั้งแต่โดนทำร้ายครั้งแรก หึ ครั้งนั้นแค่ยังไม่ทันตั้งตัวหรอก ใครจะคิดว่าอยู่ๆ จะมีคนมากระชากแขนกัน แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ ข้าคอยระวังและเตรียมตั้งรับอยู่ตลอด ซ้ำผลของการฝึกฝนวิชากับพี่หลง มันทำให้ร่างกายของข้าคล่องตัวมากยิ่งขึ้น เคลื่อนไหวรวดเร็ว พร้อมกับสวนกลับคู่ต่อสู้ได้เหมือนกัน


                ไป๋เฟิงมี่หลบฝ่ามือของเหอเหลียนฮวา พร้อมกับเอี่ยวตัวออกด้านข้าง คว้ามือที่ซัดพลังใส่นาง แล้วทำการกระชากไพล่หลัง บิดแขนศัตรูด้วยแรงทั้งหมดที่มี พร้อมทั้งฟาดผ่ามืออย่างแรงไปที่จุดๆหนึ่งตรงกลางหลัง จนเหอเหลียนฮวาถึงกับร้องด้วยความเจ็บปวด


                “โอ๊ย! เจ้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อยข้า!


                เหอเหลียนฮวาร้องด้วยความเจ็บปวด น่าเจ็บใจนัก นางไม่น่าประมาทเลย เห็นว่าไป๋เฟิงมี่ไม่มีวรยุทธ์จึงไม่ทันระวังตัว ทำให้ตนเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเช่นนี้


                เหอเหลียนฮวาส่งสัญญานให้กับผู้ติดตามที่แอบอยู่ในห้องให้มาช่วยเหลือ ถึงนางจะมีวรยุทธ์เก่งกล้าขนาดไหนแต่สถานการณ์ในตอนนี้ นางถูกบิดแขนและกดจุดอ่อนแรง ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงจะพลิกกลับเป็นผู้ได้เปรียบได้เลย


                เพียงแวบเดียวก็ปรากฎบุรุษชุดดำพุ่งออกมาจากที่ซ่อน ส่งกระบี่อันแหลมคมตรงเข้าใส่ไป๋เฟิงมี่อย่างรวดเร็ว ไป๋เฟิงมี่ในตอนนี้ป้องกันตนเองไม่ทันอย่างแน่นอน เพราะมือทั้งสองใช้กดร่างและบิดแขนเหอเหลียนฮวาอยู่


                แต่ก่อนที่ปลายดาบจะเข้าถึงตัวไป๋เฟิงมี่ องครักษ์เงาที่คอยปกป้องว่าที่นายหญิงก็ออกมาปัดป้องกระบี่ให้ออกห่างกายบาง พร้อมทั้งเข้าต่อสู้ จนฝ่ายคนของคุณหนูเหอเพี้ยงพร้ำ และถูกจัดการลง


                “คุณหนูเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ” เงาองครักษ์หันมากล่าวกับไป๋เฟิงมี่อย่างนอบน้อม


                “ข้าไม่เป็นอันใด ขอบใจท่านมากเจ้าค่ะ”


                ไป๋เฟิงเห็นเช่นนั้นก็ให้รู้สึกหายใจคล่อง โล่งใจขึ้นมาหน่อย ดีนะไม่เหมือนนิยายที่เคยอ่าน มีคนคอยคุ้มกันตลอดเวลาแท้ๆ แต่เวลาเกิดเรื่องไม่รู้หายหัวไปไหนหมด รอจนเจ้านายได้รับบาดเจ็บค่อยออกมา แต่มันก็สายไปแล้วไหมล่ะ


                เฮ้อ! ข้าจะไม่พลาดพิง เข้าเรื่องต่อดีกว่า ข้า มองมายังร่างที่ข้ากดอยู่ตอนนี้อย่างสมเพช คิดจะรอบกัดข้าอย่างนั้นหรือ ช่างเป็นสตรีที่น่าชังยิ่งนัก คิดแล้วก็ดึงร่างข้างใต้ให้เงยหน้าขึ้นมา แล้วใช้หลังมือตวัดตบหน้าไปหนึ่งที แล้วผลักให้ลงไปกองกับพื้นแบบที่นางทำกับข้าตอนแรก


                “โอ๊ย! นังไป๋เฟิงมี่ นังมารจิ้งจอก เจ้ามันร้ายกาจไร้ยางอาย กล้าทำร้ายข้าอย่างนั้นรึ วันนี้หากเจ้าไม่ตาย อย่าเรียกข้าว่าเหอเหลียนฮวา” เหอเหลียนฮวาเจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ นางจะต้องฆ่าไป๋เฟิงมี่ให้จงได้ ตอนนี้เหมือนจุดที่ถูกกดไว้จะค่อยคลายตัวแล้ว 


                    เรี่ยวแรงของนางเริ่มจะกลับมา คงเพราะไป๋ฟิงมี่หาได้มีพลังปราณที่แข็งแกร่งการกดจุดจึงยังไม่สมบูรณ์ ทำได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ดีล่ะ เป็นทีของนางบ้าง ข้าจะตอบแทนเจ้าทบต้นทบดอกเลยทีเดียว เหอเหลียนฮวาคิดอย่างหมายมาด


                “ข้าหรือร้ายกาจเป็นนางจิ้งจอกทำร้ายเจ้า มิใช่ว่าเจ้ามาหาเรื่องข้าถึงถิ่นหรืออย่างไร ข้าจึงต้องปกป้องตนเอง” ไป๋เฟิงมี่ตอบกลับอย่างยียวน


     “แล้วอีกอย่างข้าวของที่เสียหายจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เจ้าก็ต้องชดใช้ให้กับข้า เพราะเจ้าเป็นฝ่ายเข้ามาหาเรื่อง” ใช่ข้าจะไม่ยอมเสียเงินตนเองซ่อมหรอกนะ เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ!


     “ได้! ข้าจะชดใช้ให้กับเจ้าเอง” รวดเร็วแบบไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัวทัน หยิบกระบี่ที่ตกอยู่ข้างตัวพุ่งแทงเข้าใส่ไป๋เฟิงมี่ในทันที


     ไป๋เฟิงมี่ขยับหลบตามสัญชาตยาน แต่ก็ไม่อาจพ้น คมกระบี่จึงเฉือนไปที่ต้นแขนข้างซ้ายของนาง เลือดสีแดงไหลออกมาเปอะเปลื้อนแขนเสื้อจนเปียกชุ่ม ร่างแน่งน้อยเซถลาไปข้างหลังเล็กน้อย


                เหอเหลียนฮวาเห็นเช่นนั้นก็ก็รู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย นางเล็งเป้าไปที่อกซ้ายตำแหน่งหัวใจ หวังกระบี่เดียวปลิดชีพ แต่ดันพลาดซะได้ นางจึงเตรียมซ้ำอีกรอบ หมายใจครั้งนี้ไป๋เฟิงมี่ไม่รอดอย่างแน่นอนคิดเสร็จสรรพก็พุ่งกระบี่เข้าไปใหม่


                แต่กลับเป็นเหอเหลียนฮวาที่เป็นฝ่ายกระเด็นออกไปไกลถึงสองฉื่อ พร้อมกับกระอักเลือดออกมา มือที่กำกระบี่อยู่เรี่ยวแรงหดหายจนต้องปล่อยให้หล่นลงข้างตัว นางยังมึนงงอยู่ มันเกิดอันใดขึ้น เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจึงได้รู้คำตอบในทันที


                เป็นท่านประมุขหยางเสวี่ยหลงที่โอบประคองนางจิ้งจอกนั่นด้วยความห่วงใย สีหน้าแววตาบ่งบอกอย่างชัดเจนถึงความรักที่มีให้กัน และก็เป็นเขาที่ลงมือทำร้ายนางเพื่อนางแพศยานั่น เหตุใดท่านจึงทำอย่างนี้กับข้า ทำไมท่านไม่รักข้า


                “ท่านประมุข” เอ่ยได้เพียงแค่ชื่อ น้ำตาของนางก็ไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ สายตาตัดพ้อต่อว่า ทั้งน้อยใจส่งไปให้คนที่คอยเฝ้ารักเสมอมา ฮือ ฮือ เหตุใดท่านประมุขถึงไม่มองมาที่ข้าบ้าง ข้าที่รักท่านมากมายขนาดนี้


                “มี่เอ๋อเป็นเช่นไรบ้าง เจ็บมากหรือไม่” หยางเสวี่ยหลงไม่สนใจสตรอีกนางแม้แต่น้อย ตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงสตรีตรงหน้า และบาดแผลที่นางได้รับ ตาย ตายแน่ๆ หากท่านพ่อตาทราบเรื่อง เขายังจะคบกับนางได้อยู่หรือไม่ คิดแล้วก็ให้แค้นใจ สตรีร้ายกาจไร้ยางอายนางนี้อย่าหวังว่าจะได้มีชีวิตอยู่


                “ข้าเริ่มชาแขนแล้วเจ้าค่ะ  เลือดออกเยอะ คงต้องห้ามเลือดก่อน” ไป๋เฟิงมี่ตอบกลับด้วยท่าทีอ่อนแรงจากการเสียเลือด พอสิ้นคำนางก็หมดสติในทันที


                “จับนางไปขังไว้ก่อน รอข้าไปจัดการ” ท่านประมุขสั่งเสียงเรียบ เย็นชา ตาไม่แม้แต่จะเหลียวมองให้เป็นที่รังเกียจ


                “มี่เอ๋อ ข้าจะพาเจ้าไปทำแผล อดทนก่อนนะเด็กดี พวกเจ้าไปตามหมอมา เร็ว!” ประโยคแรกเอ่ยด้วยความอ่อนโยนกับสตรีคนรัก ประโยคต่อมาสั่งออกไปอย่างเร่งรีบ


                หลังจากสั่งคนให้ไปตามหมอ หยางเสวี่ยหลงก็ช้อนตัวคนรักอุ้มพาไปยังห้องพักทันที พอมาถึงก็วางร่างบอบบางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนถึงแผล ส่วนเลือดที่แขนของไป๋เฟิงมี่ตอนนี้หยุดไหลแล้ว เพราะท่านประมุขได้ทำการสกัดจุดให้เลือดหยุดไหลเอาไว้


                ครู่ต่อมาไป๋เหอก็พาหมอเข้ามา ซึ่งก็เป็นหมอคนเดียวกันกับเมื่อครั้งเกิดคดีใส่ร้ายเหลาอาหารนั่นล่ะ ผ่านไปสักพัก หลังจากหมอได้ทำการรักษา โดยการทำแผลใส่ยาจนเรียบร้อย พร้อมทั้งเขียนเทียบยาเพื่อใช้รักษาและบำรุงร่างกายจากการเสียเลือด


                “ให้คุณหนูไป๋ทานยาเทียบนี้เช้าเย็น ติดต่อกันเป็นเวลาห้าวัน ยานี้จะช่วยบำรุงเลือดและทำให้มีกำลังฟื้นตัวขึ้นมา ส่วนเทียบนี้เป็นยาลดไข้ เนื่องจากพิษบาดแผล คุณหนูอาจจับไข้ในคืนนี้ ให้ต้มให้นางดื่มเมื่อมีอาการ และยาเทียบนี้นำมาบดแล้วปิดที่แผลเช้าเย็น เป็นเวลาเจ็ดวัน หรือจนกว่าแผลจะแห้งตกสะเก็ด ระหว่างนี้ระวังอย่าให้แผลโดนน้ำโดยเด็ดขาด ไม่เกินสามสัปดาห์แผลก็หายดีอย่างแน่นอน หากไม่มีอะไรแล้วข้าต้องขอตัว” ท่านหมอชี้แนะวิธีการใช้ยาเสร็จจึงเอ่ยลา


                “ขอบคุณท่านหมอ จงอินไปส่งท่านหมอ” หยางเสวี่ยหลงเอ่ยขอบคุณและให้เงาองครักษ์ที่แฝงตนเป็นคนคุ้มกันเหลาอาหารไปส่งหมอและจ่ายค่ารักษาให้เสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วจึงกลับมานั่งลงข้างเตียงที่ไป๋เฟิงมี่นอนหลับอยู่


                นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไปบนเส้นผมที่พาดลงมาบนแก้มนวล ปัดให้ออกไปอยู่ด้านหลังอย่างแผ่วเบา เปิดเผยใบหน้าเรียวงามที่ตอนนี้ซีดเซียวลงเพราะบาดเจ็บ อีกมือเข้าเกาะกุมมือบอบบางของร่างที่นอนหลับใหล แววตาอ่อนแสงเฝ้ามองคนรักด้วยความเป็นห่วงอย่างเหลือคณา


                นางเจ็บตัวก็เพราะเขา อุตส่าห์ปกป้องคุ้มครองนางอย่างเข้มงวด แต่ก็ยังพลาดจนได้ ในตอนนี้เขารู้สึกผิดยิ่งนัก


                “มี่เอ๋อ ข้าสัญญาจากนี้ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องบาดเจ็บอีกแน่นอน ข้าจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่เราจะแต่งงานกัน จะไม่มีใครมาทำอันตราย หรือแม้แต่คิด ข้าก็จะไม่ให้มันได้มีลมหายใจอยู่ต่ออย่างแน่นอน เจ้าเชื่อใจข้านะ ดวงใจของข้า” กล่าวเสร็จก็ก้มลงจูบหน้าผากมนของคนที่นอนหลับไหล แล้วค่อยๆ ผละออกไป


                “ดูแลนางให้ดี” หยุดหน้าสาวใช้คนสนิทของหญิงคนรัก และเอ่ยสั่งเสียงเรียบ


                “เจ้าค่ะ” ไป๋หลานรับคำ และรีบเดินเข้ามาดูแลคุณหนูของตน


                ส่วนท่านประมุขก็ก้าวออกจากห้องเพื่อไปจัดการกับปัญหาต่างๆ ทั้งเรื่องพรรค เรื่องคนที่อยู่ในคุก และคนที่แฝงตัวอยู่ในพรรคพิษโลกันต์


                ข้าจะมีความสุข ไยพวกเจ้าถึงชอบขัดขวางนัก ดีในเมื่อไม่อยากอยู่อย่างสงบ งั้นก็อย่าอยู่เลยแล้วกัน


*************

เอาไปแบบยาวๆ เลยละกัน ไม่รู้จะตัดตรงไหน 555

เคยแจ้งไปแล้วนะคะ ว่าต่อไปจะไม่ได้มาทุกวัน (ขอเวลาไรท์แต่งต่อหน่อยนะ)

ทั้งงานราษฎ์งานหลวงรุมเล้า มีเวลาแต่งนิยายวันละเพียงนิด

แต่ก้พยายามจะไม่หายไปนาย ยังไงก็รอกันหน่อยนะคะ (แต่ใครที่รอไม่ไหวก็ไม่เป็นไรน้าา เราไม่ว่ากัน วินๆ สองฝ่ายเนอะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.749K ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1358 jisjyk (@jisjyk) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:25
    แล้วมีเงาไว้ทำไมอะ
    #1358
    0
  2. #1290 New-Manee (@Zaop-mepba) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 03:00
    สงสัยอ่ะ ที่ให้คนคอยปกป้องคุ้มครองนางถามจริงว่าพวกนี้เค้าได้ทำหน้าที่กันบ้างไหม หรือมาเป็นสายลับเอาแต่ไปรายงานข่าวเป็นแค่อย่างเดียวคะ งง
    #1290
    0
  3. #1279 Nok Nok Nok (@Rabbitnok) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 19:44

    ขัดใจมากสุดก็ตรงนี้ล่ะ เขียนมาตั้งนานว่าเงาคอยปกป้องตลอด แต่ตกม้าตายตรงที่ให้ตัวร้ายมาทำร้ายง่ายๆ โดนทำร้ายค่อยโผล่หัว แถมโผล่ออกมาปกป้องยังไงให้ตัวร้ายเอามีดแทงได้...ไม่เนียนอ่ะ ขัดใจ จึงแม้จุดประสงค์ต้องการให้พระเอกขี่ม้าขาวก็เถอะ แต่...พล๊อตเรื่องยังไม่โอเค

    ติเพื่อก่อ...แค่อยากให้เนื้อเรื่องแนบเนียนอ่านแล้วไม่ขมวดคิ้วขัดใจ

    #1279
    0
  4. #1275 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:26
    จัดการเลย
    #1275
    0
  5. #1015 minmin96 (@mimin96) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 13:45

    องครักษ์ไปตายที่ไหน ฉะไหนปล่อยให้ว่าที่นายหญิงโดนทำร้านขนาดนี้???

    #1015
    0
  6. #1010 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 12:14
    สนุกค่ะ ชอบๆ
    #1010
    0
  7. #1004 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:59

    พลาดพิง >> พาดพิง

    สัญชาตยาน >> สัญชาตญาณ


    คำผิด


    องครักษ์เงานี่ยังไง ปล่อยให้มันลงมือได้ อยู่กันตั้งหลายคน มันมาคนเดียว ต้องให้ถึงมือประมุข อย่างน้อยก็ต้องเอาตัวไปขวางแล้ว

    #1004
    0
  8. #979 LR041 (@saiopza) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 11:49
    แอบติดใจเรื่องเงาเหมือนกันนะคะ เข้ามาช่วยครั้งหนึ่งแล้วหายไปไหนคะ
    #979
    0
  9. #978 poppy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 11:33

    ข้าอ่านแล้วรู้สึกแปลกๆนะ ทำไมตอนนางเอกโดนทำร้ายครั้งที่สอง ไป๋หลานหายไปอยู่ไหน ทำไมไม่เข้าไปช่วยเจ้านาย ยืนเอ๋ออยู่หรอ? แล้วองครักษ์ปกป้องนางยังไงถึงให้อีนางร้ายเข้ามาทำร้ายได้อีก ทั้งๆที่คนของนางร้ายก็โดนจัดการไปแล้วไม่ใช่รึ หรือข้อเข้าใจอะไรผิด แบบว่า พอทำภาระกิจอย่างนึงเสร็จก็แอบไปอู้ที พอเรียกค่อยออกมาอีก งี้อ่อ? งงเด้ ไม่สมเหตุสมผลอ่า มีช่องโหว่เยอะเกินไม่สมจริงเลยจ้ะ

    นี่ข้าไม่อินเลยนะ แต่อยากให้ไรท์อ่านทบทวนดูทีนะคะ คิดเหมือนข้าหรือเปล่า

    #978
    0
  10. #916 anchareenavang (@anchareenavang) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 17:10

    มมาต่อจ้าาา

    #916
    0
  11. #914 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 12:08
    จัดการลูกน้องได้ แต่พอนางหยิบกระบี่ออกมา แต่เงาไม่ขัดขวาง กูว่าเงานั้นเป็นหนอนแน่ๆ ปล่อยให้มี่โดนจัดการโดยนางนั้น
    #914
    0
  12. #913 554910140 (@554910140) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 11:38
    มีคำผิดแก้หน่อยจ้า
    เรื่องจากผิดจากบาดแผล > พิษจากบาดแผล
    น่าสมเพส > น่าสมเพชเวทนา
    ประมาณนี้มั้ง รอตอนต่อไปจ้า
    #913
    0
  13. #909 หนูเล็ก (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 07:49

    สนุกค่ะ รออ อ่านอยู่น่ะคะ

    #909
    0
  14. #908 นามข้าว่าพ่นไฟ (@guidchue) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 07:48
    หนำใจมากกกก
    #908
    0
  15. #907 น้องพริกหวาน (@2228314) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 03:24
    มีคำผิด แต่ก็อ่านรู้เรื่องค่ะ พระเอก ! มีสาวมาหึงมาหวงทำร้ายนางทั้งที่มีองค์รักมาตามดูแล แต่พอเกิดเรื่องกลับหายศรีษะไปหมด นี่ถ้าพระเอกมาไม่ทันนางตายแน่ ช่วยไปกวาดบ้านตัวเองให้สะอาดเถอะ นางเอกไม่มีวรยุทธ์ตายอย่างเขียดแน่
    #907
    0
  16. #906 จ่า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 00:40

    สนุกดีแต่คำผิดเยอะมาก​ ไม่ตามหมอมางี้​ ยาผิดงี้​ เอ่ออ​ ไรท์ช่วยอ่านตรวจทานก่อนลงซักนิดนึงนะคะ

    #906
    0
  17. #905 Xuehua_ns (@manaw_ns) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:15
    สนุกค่ะ แต่คำผิดเยอะไปหน่อย
    #905
    0
  18. #903 fjdjdhhe3621 (@fjdjdhhe3621) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 20:48
    รออยู่เสมอคะ
    #903
    0
  19. #902 Kam (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 19:48

    หาเรื่องนะอินาง

    #902
    0
  20. #901 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 18:41
    รอต่อจ้าาา
    #901
    0
  21. #900 Sudrarat (@Sudrarat) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 18:28

    ยังยาวไม่พอค่ะ ต้างทุกตอน555

    #900
    0
  22. #897 G HAMAJI (@poker-face321) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 17:04
    สั่งเปลี่ยนเงายกเซ็ตเถอะ ถ้าไม่ใช่แผนที่ตั้งใจเจ็บตัว แปลว่าเงาไม่มีประโยชน์ 5555
    #897
    0
  23. #896 fong (@kanka) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 15:40
    ติดตามครับ
    #896
    0
  24. #895 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 14:35
    รอติดตามนะคะ
    #895
    0
  25. #894 junpen1470 (@junpen1470) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 14:06
    อย่างนี้ต้องสั่งเปลี่ยนเงาไม่ทันใจไม่ได้เรื่อง 2 วันต่อตอนก็ยังดี
    #894
    0