เล่ห์พยัคฆ์ลวงมังกร

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 31 จุดเริ่มต้นของการแก้แค้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

“ท่านพ่อ! ฮือๆ” เสียงของเทพธิดาเสวี่ยนปี่ร้องคร่ำครวญเสียงดัง  นางฟุบใบหน้าของนางเข้ากับหมอน  เสียงฝีเท้าย่ำดังๆเข้ามามาในห้องด้วยความเป็นห่วง  ร่างของนางฟุบหน้าสะอื้นไห้

“เสวี่ยนปี่” เสียงเรียกเบาๆขององค์เง็กเซียนเรียกให้นางเงยหน้าขึ้นมา  โอ่เอ๋ย แม้ยามที่นางโศรกสลดความงามของนางก็มิได้ลดทอนลงแม้แต่น้อย

“ฝ่าบาท ท่านพ่อ ท่านพ่อ” นางไม่สามารถเอ่ยวาจาออกมาได้  ร่างอรชนโผเข้าหาอกกว้างหวังใช้เป็นที่พักพิง  ซึ่งก็ไม่ผิดหวังพระองค์โอบกอดนางเอาไว้แผ่วเบา ลูบแผ่นหลังเนียนปลอบนาง

“ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นกับท่านพ่อ ท่านพ่อจากข้าไปแล้ว เป็นเพราะข้า เป็นเพราะข้าเอง ฝ่าบาทหากไม่เพราะข้ามัวเที่ยวเล่นท่านพ่อคงไม่เป็นห่วงจรต้องออกตามหา” ว่าแล้วนางก็สะอื้นออกมา

“เจ้าไม่ผิดหรอก อย่าได้โทษตัวเองไปเลย เหตุสุดวิสัย” ใบหน้างามอิงแอบอยู่กับอกกว้าง นางยิ้มบางเบา เหตุสุดวิสัย หากตาเฒ่านั่นไม่มาพบเห็นความสัมพันธ์ของพี่น้อง ก็คงจะมีชีวิตอยู่ครองแดนน้ำแข็งต่ออีกหน่อย แต่ก็ชั่งเถอะยังไงก็ต้องตายอยู่แล้วช้าเร็วเท่านั้นเอง หึ!

“เพคะฝ่าบาท เหตุสุดวิสัย” นางเอ่ยเบาๆ

เหตุท่านอ๋องเจี้ยนคุนแดนน้ำแข็งสิ้นชีพด้วยเหตุสุดวิสัย  ด้วยวัยชราทำให้ตกลงจากหลังม้า อีกทั้งพื้นก็ลื่นมากจึงล้มลง นั่นเป็นเพราะมายาลวงที่เทพธิดาเสวี่ยนปีสร้างเอาไว้ให้ใครต่อใครได้รับรู้ตามที่นางต้องการ

“ท่านพี่หญิงช่วงนี้ท่านต้องงดใช้อำนาจของท่านบ้างแล้ว”

“นั่น ซิ ข้าเหนื่อยเกินไป” นางแตะขมับตนเองเบาๆ  การใช้มายาลวงของนางในการสร้างเรื่องการเสียชีวิตของอ๋องเจี้ยนคุนนั้นมากเกินไปนางจำเป็นต้องพัก  ดวงตาสวยซึ้งสบตาน้องชายของนาง

“ข้าจะเข้าฌาน ห้ามใครเข้ารบกวนข้า” นางตะโกนออกไปข้างนอก  บริวารรับใช้ของนางย่อกายรับทราบ  รู้ความว่าต้องทำการสิ่งใดต่อ

เซียนหนุ่มเสวี่ยนฟุ ลอบเข้าพบกับนางบ่อยครั้ง เขาได้ครองแดนน้ำแข็งแผนขั้นแรกสำเร็จ หากจะรอให้อ๋องเจี้ยนคุนสละตำแหน่งผู้ครองแคว้นคาดว่าคงอีกหลายร้อยปี  ร่างสง่ากำยำเอนกายกับตั้งไม้สลักลวดลายงดงาม  ร่างงดงงามราวกับไม่มีการเปลี่ยนแปลงของเทพธิดาเสวี่ยนปี่กอดเกยไม่ห่าง

“ท่านพี่หญิง มีของสิ่งหนึ่งที่ข้าต้องการใช้”

“อะไรหรือ” นางยังคงซบอิงแอบไม่ขยับไปไหน ทำราวกับว่าน้องชายสุดสวาทของนางจะหนีหายหากนางคลายวงแขนออก

“ลูกแก้วแห่งความปรารถนา” ลูกแก้วที่ว่าหายากยิ่ง ใช่ว่าเทพเซียนชั้นสูงจะมีติดตัวมาแต่กำเนิด  ลูกแก้วที่สามารถทำความปรารถนาให้เป็นจริงได้เพียงเพ่งสมาธิและส่งเข้าไปเพียงเท่านั้นก็สามารถทำความปรารถนาให้เป็นจริงได้ตามต้องการ หากต้องการครองฟ้าก็สามารถทำได้สมใจ

“แล้วจะไปหาได้ที่ใดกัน เจ้ารู้ว่าลูกแก้วนั่นหายากแค่ไหน”

“ข้ารู้ว่าอยู่ที่ใคร” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ พลิกตะแคงกายเชยคางของนางขึ้นส่งยิ้ม

“บางทีท่านพี่หญิงคงต้องออกจาการเข้าฌานเสียแล้ว” ยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มนั้นราวสวรรค์สร้างให้เคลิบเคลิ้ม  เทพธิดาเสวี่ยนปี่ทุบกำปั้นน้อยๆเข้าไปที่กลางอกเบาๆหลายที

“เจ้าเบื่อพี่แล้วหรือ” ไม่ตอบแต่กลับรวบร่างอรชรไว้แทน เสี่ยนฟุหัวเราะเบาสมใจ หากจะคุยกับพี่สาวคนงามคงต้องคุยด้วยวิธีนี้นางถึงจะเข้าใจ

...ห่างออกไป ณ แดนมนุษย์ สถานที่ที่ต่างถูกลืมเลือน มีเพียงศาลเจ้าเก่ากับชายแก่ที่ตั้งหน้าตั้งตากวาดใบไม้แห้ง  ภายในถ้ำมืดสลัวเงาร่างของสัตว์ลักษณะคล้ายจิ้งจอก  เป็นเพียงแผ่นหนังขนาดใหญ่โตติดอยู่บนเพดานถ้ำ มีอาการเคลื่อนไหวเบาๆทั้งที่หมายร้อยปีแล้วที่มันไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย...

ตำหนักหมื่นห้องขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้ครึกครื้นรื่นเริงด้วยงานเลี้ยง  หากเทพธิดาเสวี่ยนปี่ต้องการสิ่งใดย่อมจัดหาได้ทุกสิ่ง

“แหม ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันเพียงปรารถนางานเลี้ยงเล็กๆเท่านั้นเอง” นางออดอ้อนฉอเลาะตัดพ้อกับพระองค์  แต่จักรพรรดิหยกผู้ไม่ยอมทำอะไรเล็กน้อยเพื่อนางกลับหัวเราะเบิกบาน

“กับเจ้าข้าจะน้อยกว่านี้ได้อย่างไร” เขาเชยคางมนของนางขึ้นด้วยแรงปรารถนา  จริงตามที่เสวี่ยนฟุบอก หากนางต้องการอะไรที่เล็กๆก็จะได้ไหญ่ๆกลับมา หากต้องการใหญ่ก็จะได้ที่มหาศาล  นางยิ้มแย้มในอ้อมกอด

“ฝ่าบาท ข้าทำขนมหวานให้พระองค์ลองชิมเพคะ” นางยกถ้วยหยกเนื้อสวยใส่ขนมหวานทำท่าจะตักป้อนให้กับพระองค์  แต่องค์จักรพรรดิหยกกลับหยิบถ้วยขนมออกไปจากมือนางวางไว้บนโต๊ะแทน

“ข้าอยากกินเจ้ามากกว่าเสวี่ยนปี่”

“แหม ฝ่าบาทเพคะ” นางสะท้านไปทั้งกาย

“ฝ่าบาททรงเชิญท่านเทพชิงหรงมาด้วยหรือไม่เพคะ” พระองค์ทำเพียงพยักหน้า ยังคงมุ่งมั่นกับการกลืนกินเทพธิดาเสวี่ยนปี่ นางค่อยๆผลักใบหน้าของเขาออกให้ห่างจากทรวงอกของนาง

“แล้วท่านชิงหรงรับปากหรือไม่เพคะ”

“มา ซิ พาภรรยามาด้วยตามที่เจ้าขอ” เพียงได้ยินเท่านั้นรอยยิ้มหวานหยดของนางก็ผุดขึ้น  องค์จักรพรรดิหยกไม่เข้าใจความหมายของรอยยิ้มของนาง  มือเรียวสวยแกะผ้าควาดเอวออก นางแหวกสาบเสื้อออกเหลือเพียงเอี้ยมตัวสีแดงสดลายดอกโบตั๋นนางทอดกายลงกับฟูกนุ่มหนาส่งสายตาเชิญชวน

“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันคงต้องให้รางวัลฝ่าบาท แต่ของหวานอย่างหม่อมฉันจะทำให้พระองค์พอพระทัยหรือไม่กันหนอ”

งานเลี้ยงจัดขึ้นด้วยเหตุผลคือการรับขวัญเทพธิดาเสวี่ยนปี่ให้หายคลายเศร้า  เวลาก็ผ่านมานานหลายปีแล้วนางก็ยังคงเศร้าเรื่องบิดาเสียชีวิต  เทพเซียนมากมายมาร่วมงาน แต่ที่ต่างเฝ้ารอคือเทพมังกรดำชิงหรงและภรรยา  ภรรยาที่ว่าเป็นเพียงเทพธิดาดอกไม้แสนจะธรรมดาไม่มีอำนาจหรือความพิเศษใดๆ  สูงกว่าเซียนรับใช้เล็กน้อยเท่านั้น

“ท่านชิงหรง ข้าไม่อยากมาเลย”เสียงหวานเอ่ยคำเบาๆ  ใบหน้ารูปไข่หาได้งามหยดย้อย แต่กลับเรียบง่ายไม่สะดุดตา นางก้มหน้ามองมือตัวเอง  เทพมังกรดำชิงหรงยิ้มอ่อนโยนวางมือใหญ่บนศีรษะของนางเบาๆด้วยความรักเต็มดวงตา

“หลิงหลิง เจ้าไม่ต้องห่วงไป เราจะอยู่เพียงไม่นาน เพราะข้าเองก็ไม่ชอบงานวุ่นวายแบบนี้” เขายิ้มให้กับนางทำให้คลายความกังวลลงได้บ้าง 

ซูหลิงหลิงนางป็นถึงภรรยาเพียงคนเดียวของเทพมังกรดำแห่งบรรพกาล  แต่นางไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย เพราะชาติกำเนิดที่แสนต่ำต้อย หากหลับหลังท่านชิงหรงนางมักถูกถากถางตลอดเวลาจากนางฟ้านางสวรรค์  แต่นางก็ไม่เคยที่จะนำเรื่องเหล่านั้นไปบอกให้สามีได้รับรู้  ร่างเล็กๆนั่งพิงสามีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนสวรรค์  ยิ่งเขามีความสำคัญมากเพียงใดนางกลับรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยค่าลงเท่านั้น

“ท่านชิงหรงท่านป่ายจื่อเฉียนมาด้วยหรือไม่” เขาปรายตามองภรรยาร่างเล็ก จะถามหาชายอื่นต่อหน้าสามีทำไมกัน  นางสังเกตเห็นสายตาแบบนั้นเข้าถึงกับหัวเราะ

“ท่านอย่าได้คิดมากไปเลย”นางหัวเราะเบาๆ  ไม่คิดว่าท่านชิงหรงจะยังคงมีความคิดว่าท่านป่ายจื่อเฉียนพยัคฆ์ขาวแห่งประจิมเป็นชาย  ก็รูปลักษณ์แบบนั้นใครที่พบเห็นครั้งแรกยังต้องคิดแบบนั้น  ซูหลิงหลิงนั่งพิงไหล่ของสามีแล้วหลับตา

นางเคยพบกับท่านป่ายจื่อเฉียนนานมาแล้ว ก่อนที่จะย้ายไปยังสุดขอบจักรวาลกับสามี เหตุการณ์ที่สร้างความประทับใจให้กับนาง สตรีที่เข้มแข็งเก่งกล้าและอ่อนโยนอย่างที่สุดในเวลาเดียวกัน  นางจึงตั้งความปรารถนาอย่างเต็มเปี่ยมที่จะเป็นให้ได้ดังเช่นท่านป่ายจื่อเฉียน ยืนหยัดเคียงข้างสามีผู้ยิ่งใหญ่ของนางสักวันให้ได้

ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทมีเพียงเส้นผมสีเงินยาวของเทพบรรพกาลผู้นี้เท่านั้นที่สว่างเจิดจ้า ข้างกายเป็นสตรีร่างเล็กบอบบางใบหน้าหมดจด ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นภรรยาของเขา ซูหลิงหลิง หากแต่ว่าครั้งนี้สายตาเดียจฉันท์จากบรรดานางฟ้านางสวรรค์กลับหลบวูบ

“หากข้ารู้ว่าใครกล้ารังแกซูหลิงหลิงข้าไม่เอาไว้แน่” คำประกาศแบบเลือดเย็นของเทพอสูรพยัคฆ์ขาวที่ร่างเต็มไปด้วยหยาดโลหิตแบบนั้นใครบ้างจะไม่เกรงกลัว  ขนาดเข้าเฝ้าองค์เง็กเซียนยังมาในสภาพแบบนั้น แค่นึกถึงอดีตนางก็อมยิ้ม

“ก็ใครใช้ให้บอกว่าเข้าเฝ้าทันทีที่กลับมากัน ข้าก็มาแล้วไง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” วาจาที่ไม่ลงให้ใครกับท่าทางกวนอารมณ์แบบนั้นใครพบเจอครั้งแรกต้องคิดว่าเป็นชายกันทั้งนั้น รวมทั้งสามีของนางด้วยเช่นกัน

ท่ามกลางงานเลี้ยงที่ดำเนิน องค์เง็กเซียนฮ่องเต้พูดคุยกับเทพบรรพกาลและเทพมังกรทอง ร่างอรชรของเทพธิดาเสวี่ยนปี่เยื้องย่างเข้ามาทักทายนาง

“เออ หม่อมฉัน”

“อย่าได้มากพิธีไปเลย ท่านก็เหมือนน้องสาวของข้าคนหนึ่ง มาทางนี้เถอให้พวกผู้ชายคุยกัน” นางฉุดรั่งให้ซูหลิงหลิงตามไปยังสวนสวยของตำหนักนาง

“รอข้าตรงนี้เยวข้ามา มีของจะมอบเป็นของขวัญให้กับเจ้าด้วย” เทพธิดาเสวี่ยนปี่เดินลับหายเข้าไปภายในตำหนัก  ซูหลิงหลิงนั่งรออยู่เป็นนาน เมื่อเห็นว่านานเกินไปนางจึงลุกขึ้นหมายจะเข้าไปบอกลากลับ

“โอ นั่นแขกของพี่หญิงหรือนั่น เอะ ท่านซูหลิงหลิงนั่นเอง” สายตาแบบนั้นนางไม่ชอบเอาเสียเลย เซียนเสวี่ยนฟุขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ มากสตรีข้างกาย จึงต้องหาทางหลบเลี่ยง

“เออ คือข้ากำลังจะกลับ ขออภัยที่ไม่อาจอยู่พูดคุยด้วย” นางรีบก้มหน้าหมายจะหนีแต่ก็ถูกมือใหญ่กระชากแขนเอาไว้ แล้วจ้องตานาง

“แหมๆ ท่านฮูหยินมังกรดำ เหตุใดท่านถึงทำท่ารังเกียจข้าเช่นนั้น” ร่างสูงสง่าเดินเรื่อยเฉื่อยแต่ในท่าทีเรื่อยเฉื่อยนั้นซูหลิงหลิงกลับไม่ไว้ใจ  เซียนผู้นี้คงต้องหวังอะไรสักอย่าง

“ท่านมีสิ่งที่ข้าต้องการ”

“อะไรกันข้าไม่รู้ว่าท่านต้องการอะไร” นางส่งเสียงออกไปเริ่มมองหาใครสักคนที่พอจะผ่านมาได้แต่ก็ไร้ผล

“ข้าต้องการลูกแก้วของท่าน ขอให้ข้าเถอะ” หากเป็นทุกครั้งนางคงรีบยื่นให้แต่  หญิงสาวท่าทางบอบบางกลับถอยหลังหนี  เซียนเสวี่ยนฟุเบิกตา เป็นเพราะนางมีลูกแก้ววิเศษนั่นอยู่ในตัวนั่นเอง มนต์ของเขาถึงทำอะไรนางไม่ได้  รอยยิ้มเหยียดชั่วร้ายในสายตาของซูหลิงหลิง

“หึ ในเมื่อขอกันดีแล้วท่านไม่ให้ เห็นทีข้าคงต้องใช้กำลัง” ซูหลิงหลิงหวีดร้องสุดเสียงนางหวังให้เทพธิดาเสวี่ยนปี่ได้ยินแล้วออกมาช่วย  หากสายตาที่ซูหลิงหลิงได้รับจากสตรีสูงศักดิ์ในตำหนักที่เดินผ่านมีเพียงแววตาเย้ยหยัน

...เป็นเพียงเทพธิดาชั้นต่ำได้เป็นถึงภรรยาของท่านเทพบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่เท่านี้ก็นับว่าบุญโขแล้ว... ไม่ นางอ่านปากของเทพธิดาเสวี่ยนปี่ได้  หญิงสาวน้ำตาไหล หวังพึ่งพาใครไม่ได้แล้ว  นางกำมือแล้วสะบัดออกไปแรงๆ เกิดเป็นละอองฝุ่นออกไป  ขาเล็กๆออกแรงวิ่งหวังที่จะออกไปที่งานเพื่อขอความช่วยเหลือจากท่านชิงหรง  แต่นางกลับหาทางออกไปพบ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

กรี๊ด! แควก! เสื้อตัวนอกถูกกระชากขาด หญิงสาวเสียหลักล้มลง นางดิ้นรนให้พ้นจากอุ้งมือชั่วร้าย สมองของนางนึกไปถึงใบหน้าสวยคมของป่ายจื่อเฉียน  เงาวูบผ่านหน้าเซียนเสวี่ยนฟุฝากรอยข่วนไว้ที่ใบหน้า

“หนอย เจ้าแมวบ้า” นั่นเป็นโอกาสอันดีที่ซูหลิงหลิงลุกขึ้นหนี ร่างสีขาวผลุบหายเข้าไปในพุ่มไม้  ร่างเล็กๆของซูหลิงหลิงวิ่งห่ายไป

เทพชิงหรงเหลียวมองไปยังตำหนักของเทพธิดาเสวี่ยปี่บ่อยครั้ง องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ถึงกับเอ่ยปากล้อ

“ท่าทางท่านออกจะเป็นห่วงภรรยาไม่น้อย มิน่าถึงยังไม่มีภรรยารองเสียที” เทพชิงหรงส่งสายตาตำหนิให้กับองค์เง็กเซียนบอกให้รู้ว่าเขาไม่พอใจ

“ข้ากับภรรยาไม่ได้อยากมาร่วมงานเท่าไหร่ ตั้งใจว่ามาแล้วจะรีบกลับเท่านั้น นางไปนานเกินไปแล้ว” เทพชิงหรงทำท่าจะลุกขึ้นก็ปรากฏเงาร่างสี่ขาวพุ่งออกมาจากพุ่มไม้

“เรียนท่านชิงหรง ข้าน้อยเป็นข้ารับใช้ท่านป่ายจื่อเฉียน ตอนนี้ท่านซูหลิงหลิงกำลังมีภัยท่านมหาเทพรีบไปช่วยนางด้วย” เทพมังกรดำเดือดดานขึ้นมาทันที ร่างสูงสง่ารีบพุ่งตรงไปตามที่ ข้ารับใช้ตำหนักประจิมนำไป

“ใครกัน”

“ท่านเซียนเสวี่ยนฟุขอรับ เขากำลังไล่ตามนาง ข้าสู้ไม่ได้ ท่านป่ายจื่อเฉียนเพียงให้ข้าตามท่านภรรยาของท่าน หากนางถูกเทพธิดาหรือนางฟ้ารังแกก็ให้ไปรายงานนายท่านขอรับ” ระหว่างที่วิ่งนำหน้าปากก็รายงานไปด้วย

เสียงเอะอะทำให้เทพธิดาเสวี่ยนปี่ต้องรีบออกมาห้ามปราม แต่ความโกรธเกรี้ยวมากมายของเทพมังกรดำนั้นยากที่จะระงับ  ซูหลิงหลิงนางนอนราบกับพื้นโดยมีเซียนเสวี่ยนฟุคล่อมอยู่บานร่าง  นางทั้งดิ้นรนหาทางเอาตัวรอด มือของเซียนเสวี่ยนฟุกดทับบนหน้าอกของนาง

“เจ้า เจ้าพวกชั้นต่ำ บังอาจมาล่อลวงน้องชายข้า” เทพธิดาเสวี่ยนปี่นางรีบพลิกสถานการณ์ทันทีที่เห็นท่านเทพมังกรดำปรากกตัว  ร่างอรชรพุ่งเข้าไปจิกลากซูหลิงหลิงออกมา

“นางโกหก เซียนเสวี่ยนฟุต้องการของบางอย่างจากท่านซูหลิงหลิง ข้าอยู่กับนางด้วย” ข้ารับใช้ตำหนักประจิมขึ้นชื่อเรื่องความซื่อสัตย์ ไม่ไว้หน้าใครเหมือนนายของตน  มนต์ของสองพี่น้องใช้กับข้ารับใช้ผู้นี้ไม่ได้ และยังไม่ได้ผลกับเทพมังกรแห่งบรรพกาลและเหล่าเทพเซียนที่ตามมา

“นังเพศยา ฝ่าบาทอย่าทรงเชื่อลมปากของพวกชั้นต่ำ นายมันไร้มารยาทยังไงบ่าวของมันก็อย่างนั้น” เทพธิดาเสวี่ยนปี่ส่งเสียงร้องขอความเห็นใจกับองค์เง็กเซียนฮ่องเต้  ในสายตาของเหล่าเทพเซียนทั้งหลายเห็นได้ว่าเซียนเสวี่ยนฟุกำลังคิดหยามเกียรติของซูหลิงหลิง

ซูหลิงหลิงนางน้ำตานองหน้ามองซ้ายมองขวาแล้วหยุดที่ใบหน้าเย็นเยียบของสามี  สายตาแบบนั้นนางส่ายหน้า เขาจะคิดว่านางเป็นสตรีชั่วร้ายที่ออกมาเริงสวาทกับเซียนเสวี่ยนฟุรูปงาม นางส่ายหน้า

“ท่านชิงหรง ข้าไม่ผิด เขา เขา...” นางส่ายหน้าน้ำตานอง เทพชิงหรงมองหน้าภรรยาสุดรัก แล้วก็ตะโกนเสียงดัง

“หลิงหลิง อย่าๆ เจ้าเข้าใจผิดข้าไม่...” นางใช้ปิ่นปักผมแทงเข้าที่หัวใจของนางเองโดยไม่ฟังคำทัดทานใดๆ  ความเสียใจ ความอดสูใจ ความอ่อนแอที่นางทำให้สามีต้องอดสู ทำให้นางตัดสินใจปลิดชีพตัวเอง ทั้งที่นางไม่มีความผิด

ร่างบอบบางทรุดลงกับพื้น เทพมังกรดำส่งเสียงคำรามกึกก้อง ดวงตาแดงก่ำส่งไปยังเซียนเสวี่ยนฟุ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งถึงขีดสุด  ความเป็นจริงที่เห็นและจากปากของข้ารับใช้ตำหนักประจิม เซียนเสวี่ยนฟุกำลังทำร้ายซูหลิงหลิง ร่างสูงสง่าพุ่งเข้าใส่ซัดฝ่ามือเต็มแรง จนร่างหล่อเหลากระเด็นไปกระแทกต้นไม้หักเป็นทาง ร่างของเทพมังกรดำถูกห้อมล้อมด้วยไอสังหารรุ่นแรง เสียงคำรามของมังกรดังสนั่นทั่วแผ่นฟ้า กรงเล็บแหลมคมของมังกรดำขย่ำไปบนร่างของเซียนเสวี่ยนฟุ จะหนีก็ไม่มีที่ให้ไป  

อ้าก! เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของน้องชายทำให้เทพธิดาเสวี่ยนปี่กรีดร้อง นางทรุดร่างงามลงไปกับพื้นแหงนใบหน้าขึ้นฟ้า  เปลวไฟลูกใหญ่สว่างจ้าไปทั้งแผ่นฟ้า ร่างของเสวี่ยนฟุมีไฟลุกท่วมไปทั้งร่างล่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง

ไม่ ไม่! น้องพี่ น้องพี่! เรียกเท่าไหร่ร่างนั้นก็แน่นิ่ง  ความร้อนของเพลิงพิโรธทำให้นางไม่อาจเข้าใกล้ร่างของน้องชายได้ นางได้แต่นั่งร้องไห้คร่ำครวญไม่หยุด  เป็นที่น่าเวทนายิ่ง

เทพชิงหรงเดินตรงไปยังร่างของซูหลิงหลิง นางนอนแน่นิ่งโดยมีข้ารับใช้ของป่ายจื่อเฉียนนั่งอยู่ข้างกายนาง

“หลิงหลิง เด็กโง่ เจ้าจะไม่เป็นอะไรเชื่อข้า” ซูหลิงหลิงได้แต่ฝืนยิ้มน้ำตาไหล

“ข้าวาสนาน้อยท่านชิงหรง ข้า ข้า ขอ โทษ” ดวงตาที่มักมองเขาด้วยความเทิดทูลปิดลงลมหายใจสุดท้ายของนางหลุดออกจากร่าง  ร่างสูงสง่ากอดร่างของซูหลิงหลิงร่ำไห้เบาๆ

“ท่านชิงหรง ข้ามีเรื่องบางอย่างต้องบอกกับท่าน”

“ว่ามา”

“นางไม่ผิด”

“ข้ารู้ เป็นมัน” ร่างของเสวี่ยนฟุกลายเป็นธุลีและค่อยๆจางหาย เทพธิดาเสวี่ยนปี่นางพยายามไขว่คว้าเอาไว้ทุกสิ่งของน้องชายเอาไว้  จะมีแต่ความว่างเปล่าที่นางคว้าไว้ได้  จากความเสียใจอย่างหนักกลายเป็นความเคียดแค้นอย่างเหลือแสน  นางหันไปทางเทพชิงหรงทั้งสองประสานสายตากัน หนึ่งว่างเปล่าหนึ่งเคียดแค้น

“ท่านเทพมังกรดำ ท่านจะต้องเจ็บปวดหัวใจอย่างที่สุดเหมือนกับข้า ข้าสาบานว่าจะทำให้ท่านไม่อาจมีสุข นางจะเกิดมาแต่แตกดับต่องหน้าท่านนานเท่านาน” ดวงตาของนางแดงก่ำราวกับย้อมไปด้วยเลือด  แต่เทพชิงหรงกลับอุ้มร่างไร้วิญญานของซูหลิงหลิงเดินผ่านนางไปไม่นำพากับเสียงสาปแช่งแม้แต่น้อย

ซูหลิงหลิงยืนมองแม่น้ำแห่งความเป็นตาย  นางเดินไปพบกับยายเมิ่ง หญิงชราส่งยิ้มอบอุ่นให้กับนาง

“แม่นางน้อยจะข้ามสะพานอย่างนั้นหรือ”

“คงอย่างนั้น แต่ทำไมข้าถึงมาที่นี่แทนที่จะไปยังปรโลกก่อน ข้าควรต้องชำระความมิใช่หรือ”

“ท่านซูหลิงหลิง ท่านซูหลิงหลิงขอรับ แย่แล้วขอรับ เทพธิดาเสวี่ยนปี่ส่งทหารมานำวิญญานของท่าน” ซูหลิงหลิงนางตกใจเข่าอ่อน  ตายแล้วใยถึงต้องตามมาราวีกันด้วย

“นางจะใช้วิญญาณของท่านแก้แค้นท่านชิงหรงขอรับ” ข้ารับใช้รีบสาธยายให้กับนางก่อนที่จะไม่ทันการ  วิญญาณของข้าอย่างนั้นหรือ  นางแบมือออกปรากฏลูกแก้วสีสวยสดใสบนฝ่ามือของนาง  ข้ารับใช้ทำตาโตชี้นิ้วไปที่ลูกแก้ว

“นั่น นั่นไง ที่เซียนเสวี่ยนฟุต้องการจากท่าน” นางพยักหน้าแล้วส่งลูกแก้วให้กับท่านยายเมิ่ง

“ข้าขอฝากให้กับท่านป่ายจื่อเฉียน” หญิงชรามีท่าทีลังเลแต่ก็พยักหน้า  นางหากล่องไม้เพื่อเก็บลูกแก้วเอาไว้ข้างใน

“อยู่ที่นั่น!เสียงของทหารสวรรค์ดังลั่น พวกเขามาเพราะคำสั่งของเทพธิดาเสวี่ยนปี่ ร่างกำยำตรงเข้าฉุดกระชากหญิงสาวท่าทางไร้ทางต่อสู้  ราวกับเศษผ้า  ร่างอาชรเยื้องย่างเข้าไปหานาง อย่างแรกที่ทำคือควานหาลูกแก้วในตัวของนาง

“อยู่ไหนลูกแก้วอยู่ที่ไหน หากมีมันน้องข้าจะฟื้นคืน” นางส่งเสียงตวาดไปยังซูหลิงหลิง  ทว่าสายตาของนางกลับว่างเปล่า

“เออ นางดื่มน้ำแกงของข้าไปแล้วนางจำไม่ได้หรอก” หญิงชรานั่งเอ้อระเหยแคะหูแล้วเป่าแรงๆ  แดนแห่งนี้เทพธิดาเสวี่ยนปี่นางมิอาจทำอะไรได้มากนัก 

“ยายแก่บ้า” ท่านยายเมิ่งยิ้มยิงฟันเหลือน้อยให้กับนาง

“หลงมาข้ามสะพานเมื่อใด ข้าจะจัดน้ำแกงชนิดพิเศษให้นางชนิดลืมไม่ลงเลยทีเดียว” ข้ารับใช้แห่งประจิมได้แต่พยักหน้า มองดูเหล่าทหารฉุดลากซูหลิงหลิงไปจนลับตา

ปฏิบัติการจองเวรของเทพธิดาเสวี่ยนปี่จึงเริ่มนับแต่นั้น หลายร้อยปีที่เทพชิงหรงต้องมองดูภรรยาสุดรักกลายเป็นเถ้าธุลีปลิวหาย ภายนอกเขานิ่งเฉยเฉื่อยชาไร้ความรู้สึก  แต่ในหัวใจข้างในร้าวรานสุดทนปลิ่มจะทนไม่ไหว หนีไปยังแดนมนุษย์ก็ยังไม่พ้น เมื่อใดที่เขายอมจำนนให้กับความเสียใจแสดงความอ่อนแอออกไปเท่ากับเสวี่ยนปีนางมีชัย จึงพยายามหลบเลี่ยงมาหลายร้อยปี หาวิธีช่วยวิญญานของนาง

แต่อีกไม่นานนางก็จะเป็นอิสระ คำพูดของท่านยายเมิ่งบอกเอาไว้กับท่านเทพชิงหรงเมื่อครั้งที่เขาไปยืนรอนางเมื่อหกร้อยปีก่อน

ขณะเดียวกับที่เจ้าแม่หนี่ฮวาจูงมือป่ายจื่อเฉียนตัวน้อยไปส่งหน้าตำหนักเทพมังกรทอง








ไรท์คิดถึงคู่นี้จัง เห็นแล้วอมยิ้ม รักมากมายจริงๆคู่นี้ แล้วก็เจ้าสามหน่อของคู่นี้ อิๆ




กับคู่นี้ พ่อแม่ของ ไป๋หู่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #202 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 01:50
    ทำไมเสวี่ยนปี่ถึงสามารถทำร้ายซูหลิงหลิงได้ยาวนานขนาดน้าน ?

    ปล. โธ่เอ๋ย ?/โศกสลด/อรชร/ห่วงจน/เสวียนปี่สร้าง.../ตั่งไม้/ร่างงดงาม/ต้องออกจาก/เสวี่ยนฟุหัวเราะ/หลายร้อยปี/ผ้าคาดเอว/เอี๊ยม/นางเป็นถึง/ลับหลัง/ทางนี้เถอะ/ฉุดรั้ง/เดี๋ยวข้ามา/เอ๊ะ ?/หา..ไม่พบ/ตำหนัก..เสวี่ยนปี่/สีขาว/เดือดดาล/คร่อมอยู่บนร่าง/แพศยา/รุนแรง/ขย้ำ/อ๊าก ?/ร่วงหล่น/เทิดทูน/ต่อหน้า/ปิ่มจะทน/เสวี่ยนปี่นาง
    #202
    2
    • #202-1 อยู่ต่อเลยได้ไหม (@spyware) (จากตอนที่ 33)
      18 พฤษภาคม 2560 / 13:26
      กรี๊ด พอไข้ทุเลา ถึงกับตื่นตะลึง ตั้งหน้าตั้งตาแก้กันต่อ กราบขอบพระคุณอย่างยิ่งที่อดทนกับไรท์
      #202-1
    • #202-2 อยู่ต่อเลยได้ไหม (@spyware) (จากตอนที่ 33)
      18 พฤษภาคม 2560 / 17:08
      นางมีความแค้นเป็นที่ตั้ง มีกองหลังที่หนา และความรู้สึกผิดเล็กๆที่ชิงหรงทำให้น้องชายนางตาย หากรู้ว่าสองพี่น้องจู้ฮุกกรูกัน พี่แกคงจับเผาไปพร้อมกันๆแหละ
      #202-2
  2. #199 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:25
    เกรียดอินังเป่าปี่
    #199
    0
  3. #193 pom0512 (@pom0512) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 11:55
    ชอบกาตูนน่ารัก
    #193
    0
  4. #191 lillynalinee (@lillynalinee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 16:05
    อานไปอ่านมาเริ่มไม่ปลื้ม เข้าใจว่านางเอกไม่ค่อยอะไรก่ะชายหญิง แต่สรุปรักใครกันแน่ บอกรักพระเอกแต่เหมือนจะชอบจอมอสูรด้วยคือไรต์ค่ะ เขาไม่ปลื้ม ช่วงแรกอ่ะชอบ แต่พอมาหลังๆเริ่มล่ะออกอาการ ถ้าเป็นงี้ก้อฝห้กาะจอมอสูรไปเลยน่ะเขาจะเอาชิงหลง
    #191
    1
  5. #189 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 08:15
    ยิ่งดูยิ่งคิดถึงจังเลยค่า
    #189
    0
  6. #186 irainii (@Darezo_osca) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 17:29
    คิดถึงเทพชิงหลงแล้วค่าาาา ????????
    #186
    0