เล่ห์พยัคฆ์ลวงมังกร

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 29 ความลับของเทพธิดา (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    12 พ.ค. 60

แดนสวรรค์โสภางดงามแวดล้อมด้วยเหล่าเทพเซียนทั้งชายและหญิง หนึ่งในนั้นปรากฏร่างอรชรของเทพธิดาผู้อ่อนหวานชดช้อย  นางเป็นถือกำเนิดจากหิมะหมื่นปีในถิ่นฐานของอดีตเทพบรรพกาล นางมีผิวขาวนวลสะอาดตา ใบหน้าสวยหวานจิ้มลิ้ม ผู้ใดได้พบพานก็ราวกับว่าจิตใจนั้นได้ถูกชำระล้าง ดวงจิตปลอดโปร่งราวกับสะสมความดีมานาน นางจึงมีนามว่าเสวี่ยนปี่ อ๋องเจี้ยนคุนแห่งแดนน้ำแข็งจึงรักนางมาก  อ๋องเจี้ยนคุนไร้บุตรธิดามาหลายพันปี  ดังนั้นเสวี่ยนปี่นางจึงเป็นดั่งดวงใจของดินแดนแห่งนี้

หญิงสาวเจริญวัยงดงามเป็นที่หวงแหนยิ่งนัก  เทพเซียนหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มากหน้าหลายตาล้วนหมายปองนาง  นางได้รับสิทธิ์ที่จะเลือกคู่ครองของนางเอง บุรุษมากมายที่ผ่านสายตาของนางล้วนไม่เป็นที่ต้องตาแม้แต่ผู้เดียว

วันหนึ่งร่างอรชรงดงามเยื้องย่างอยู่ในสวนสวยของตำหนักเพียงลำพัง  ดอกไม้งดงามชูช่อล้อกับความงามของนาง โอ๊ย! ความเจ็บปวดแล่นเข้าบริเวณข้อเท้าของนาง  อสรพิษร้ายสีขาวใสราวเกล็ดน้ำแข็ง พุ่งตัวออกไปจากพุ่มดอกไม้งาม  เทพธิดาเสวี่ยนปี่นางเซถลา  ทว่าร่างอรชรบอบบางกลับถูกไออุ่นของร่างแข็งแรงรวบรับเอาไว้ได้ทัน 

ชายหนุ่มปริศนาท่าทางองอาจ ใบหน้างดงามหมดจดริมฝีปากแดงดุจชาด ขนตายาวชดช้อย เขาเงยหน้าสบกับดวงตาสวยซึ้งของนาง

“ท่านถูกงูพิษกัด” เขาจัดการวางร่างของนางให้พิงกับต้นไม้ใกล้ๆ 

“ขออภัยท่านหญิง” มือเรียวดึงชายกระโปรงยาวของนางขึ้น  ทำให้เห็นข้อเท้าเรียวเล็กขาวสวยใต้ร่มผ้า  รอยเขี้ยวงูปรากฏ ก่อนที่พิษงูจะกำเริบ เขาก้มลงดูดพิษออกมา

“ท่านหญิงท่านต้องพักผ่อน ดีที่งูตัวนี้มีพิษเพียงน้อยนิด” มือใหญ่สัมผัสแผ่วเบากับข้อเท้าของนาง  ใบหน้าแดงระเรื่อสะเทิ้นเขินอายของนาง หลบซ่อนอยู่หลังผ้าเช็ดหน้าผืนบางเบา  นางค่อยๆชักเท้ากลับ  แต่แล้วราวกับนางตกจากที่สูงก็ไม่ปาน  ชายหนุ่มกลับยกร่างของนางขึ้นอุ้มไว้กับอก แล้วเดินย่ำกลับไปยังเก๋งริมน้ำ

“ท่านต้องพักผ่อน อย่างได้ขยับร่างกายไปไหนมาไหนในตอนนี้” เขาพูดเพียงเท่านี้ก็เดินลับหายไป  เทพธิดาเสวี่ยนปี่มองดูข้อเท้าตนเองแล้วให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ  หากบิดารู้ว่ามีชายอื่นเห็นข้อเท้าของตนเองมีหวังชายผู้นี้อาจตกที่นั่งลำบาก  ความสามารถของนางที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้คือ สร้างภาพมายาลวง

นางทำให้แผลงูกัดกลายเป็นข้อเท้าพลิก  บริวารของนางวิ่งหน้าตาตื่นมายังเก๋งริมน้ำ ต่างช่วยกันลงมือนวดเฟ้น หากท่านอ๋องทราบเรื่องเข้ามีหวังถูกลงโทษกันเป็นทิวแถว

“พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าเดินไม่ดีเอง ช่วยพยุงข้าขึ้นทีเถอะ” บริวารของนางช่วยประคองแขนหนึ่ง จับเอวบางให้ทรงตัวได้อีกหนึ่ง จนกระทั่งมาถึงโถงรับรองนางจึงของเอนกายพักครู่หนึ่ง

“ลูกหญิง พ่อมีใครจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก” ร่างเล็กของอ๋องเจี้ยนคุนเดินนำหน้าชายร่างสูงสง่าไหล่กว้างท่าทางองอาจเข้ามาในโถงรับรอง  เพียงสบตาคู่สวยของชายผู้นี้  นางถึงกับอึ้งค้างไปชั่วครู่

“ขออภัยที่ข้าไม่อาจลุกขึ้นได้ ข้าไม่ทันระวังทำให้เกิดข้อเท้าพลิก” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อครู่นางถูกอสรพิษขบกัด ใยถึงบอกว่าข้อเท้าพลิกกันเล่า  สายตาของนางชำเลืองไปยังท่านอ๋องแดนน้ำแข็ง เท่านี้ชายหนุ่มก็รู้ได้ทันที

“เขาผู้นี้เป็นน้องชายของเจ้า” การแนะนำตัวชายผู้นี้ให้กับนาง ดังสายฟ้าฟาดเข้ากลางอก น้องชายอย่างนั้นหรือเป็นไปไม่ได้ ทำไมกันสวรรค์ช่างแกล้งกันได้  นางเก็บสีหน้าได้อย่างมิดชิด หัวใจของนางฟีบแฟบไม่มีแรงสูบฉีดโลหิต  หนุ่มน้อยหน้ามนอมยิ้มน้อยๆ  ยิ่งนางได้สบตาเขา นางยิ่งอยากกรีดร้อง

“เขากำเนิดมาจากสถานที่เดียวกับเจ้า ย่อมต้องเป็นน้องของเจ้าน่ะเสวี่ยนปี่”

“ท่านพ่อลูกเวียนศีรษะขอตัวไปพักผ่อน” นางเอ่ยออกไปดื้อๆ บริวารของนางต่างรีบเข้าประคองนายสาวของตนกลับไปยังห้อง  นางไล่ให้บริวารทั้งหมดออกไปจากห้อง  หัวอกของเทพธิดาผู้งดงามหาใดเปรียบแทบแตกสลาย  รักแรกของนางกลับกลายเป็นน้องชายไปได้  ร่างอรชรลุกขึ้นเดินช้าๆเปิดหน้าต่างออกรับลม  นางนั่งเอนกายกับตั้งเตี้ยทอดถอนใจ  สายลมเย็นบางเบาโบกโบยช้าๆเข้ามาในห้อง  ใบหน้าของนางราวถูกสัมผัสด้วยมืออุ่นแผ่วเบา  นางสะดุ้งกับสัมผัสนั้น

“เจ้า!

“ขออภัยพี่หญิง ท่านงามมากจนข้าอดใจไม่ได้ ข้าก็เสียใจที่ท่านเป็นพี่สาวของข้า” นางมองใบหน้าหล่อเหลาของชายตรงหน้า  เขานั่งอยู่ข้างกายนาง นิ้วเรียวแตะแก้มเนียนของนางอย่างถือวิสาสะ

“เหตุใดพี่หญิงถึงดูเศร้านัก” สายตาใสซื่อเอ่ยถามด้วยวาจานุ่มนวลชวนหลงใหล  ไม่เคยมีชายใดที่มีท่วงท่าชวนให้ลุ่มหลงได้ขนาดนี้

“ข้าอยากอยู่คนเดียว” นางสะบัดหน้าหนีไม่อยากเห็นใบหน้าหล่อเหลาชวนลุ่มหรงของชายผู้นี้

“ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านเถอะ” ร่างสูงสง่านั่งเบียดชิดร่างของนาง ขวางไว้ไม่ให้ลุกหนีไปไหน หนำซ้ำยังส่งสายตาออดอ้อน ขอความสงสาร

“ไม่ออกไป!” นางสะบัดหน้าหนีตะแคงข้างหันหลังให้

“พี่หญิงของข้า ช่างใจดำ น้องชายของท่านสู้ตามท่านมาเหตุใดถึงหมางเมินเช่นนี้” ดูซิ น้ำคำของชายผู้นี้ออดอ้อนเว้าวอนกับนาง ทำราวกับว่านางเป็นหญิงใจดำ

“ใครเป็นพี่หญิงของเจ้ากัน ออกไปให้พ้น!” นางตวาดเสียงดังใส่หน้าเขา  ชายหนุ่มมีสีหน้าสลดก้มหน้านิ่ง  เทพธิดาเสวี่ยนปี่นางถึงกับอึ้งค้าง  ร่างสูงโปร่งโผเข้ากอดนางแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“พี่หญิง อย่าใจร้ายกับข้า” เขากอดนางแน่นขึ้น ไออุ่นจากร่างของบุรษที่นางไม่เคยได้สัมผัส  ทำให้ร่างกายของนางอ่อนปวกเปียก  มือเรียวนุ่มนิ่มยกขึ้นสัมผัสแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มช้าๆ  จากการกอดรัดที่แน่นราวเชือกรัด  เขาคลายวงแขนออกช้าๆ

“ข้าดีใจที่พี่หญิงไม่รังเกียจข้า เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เชิญพี่หญิงพักผ่อนให้สบาย พรุ่งนี้เช้าข้าจะให้พี่หญิงพาข้าชมอาณาจักรของท่าน"  เอ่ยจบร่างของเขากลายเป็นสายลมแผ่วหายออกไปทางหน้าต่าง  นางได้แต่มองตามด้วยความเสียดายในสัมผัสที่มิเคยได้พบพาน  สองแขนกลมกลึงเอื้อมดึงหน้าต่างปิดเข้ามา

“ท่านพ่อ ข้าขออนุญาตให้พี่หญิงพาข้าชมอาณาจักรของท่านพ่อ” อ๋องเจี้ยนคุนดีอกดีใจที่ได้บุตรชายมาโดยไม่คิดฝัน  กำเนิดสถานที่เดียวกับเสวี่ยนปี่ จึงเรียกเขาว่าเสวี่ยนฟุ  ชายหนุ่มมีท่าทีองอาจกล้าหาญ เก่งทั้งบุ๋นบู๊เป็นเลิศในทุกๆด้าน  สามารถเอาชนะทหารสวรรค์ฝีมือระดับแม่ทัพได้อย่างง่ายดาย  ในเมื่อวันนี้เอ่ยปากชมเมืองท่านอ๋องเจี้ยนจึงยินดี

ม้าสองตัวย่ำไปตามเส้นทาง โดยมีบริวารตามมาห่างๆอีกหลายชีวิต  เทพธิดาเสวี่ยนปี่นางไม่พูดจาอันใด ได้แต่นั่งบนหลังอาชาสีขาวนำหน้าเขาไปเท่านั้น  นางวางตัวให้ห่างจากตัวปัญหาที่ทำให้ใจของนางร้อนลุ่ม  แต่ทว่าเซียนเสวี่ยนฟุกลับชักม้าเร่งตามนางให้ทัน

ย่า!...ว๊าย! เสียงฝีเท้าม้าดังชัดจากข้างหลัง  เทพธิดาเสวี่ยนปี่นางหันหลังไปมอง พบเพียงมือใหญ่ของชายหนุ่มที่รวบเอวบางหอบตัวนางไปนั่งบนหลังม้าตัวเดียวกัน

“นี่เจ้า มันจะมากไปแล้วน่ะ”

“หึๆ” มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอที่ดังออกมา  เสวี่ยนฟุเร่งฝีเท้าม้าออกไปจนบริวารวิ่งตามไม่ทัน  พวกเขาต่างพากันเดินตามนายทั้งสอง  ซึ่งอยู่ห่างออกไปไกลลิบ ไม่รู้ว่าจะไปยังสถานที่แห่งหนใดกัน  เบื้องหน้าหิมะขาวโพลน แต่กลับปรากฏสระน้ำสีขาวขุ่น ไอน้ำลอยหนือผิวน้ำขุ่นขาวราวน้ำนม

“บังเอิญข้าพบสถานที่แห่งนี้เข้า ทำให้นึกถึงพี่หญิง”

“ทำไมต้องเป็นข้า” นางแหวกลับไปเอวบางถูกฝ่ามือใหญ่รวบเข้าหาตัว

“พี่หญิงท่านอย่าโกหกตัวเองลย จนป่านนี้เหตุใดท่านไม่เลือกเทพเซียนที่เข้ามาสู่ขอท่านกันเล่า  หากมิใช่ตัวท่านกำลังรอข้าอยู่”

“หยุดพูดจาเหลวไหลแบบนี้ เจ้าเป็นน้องชายของข้าน่ะเสวี่ยนฟุ” นางพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของเสวี่ยนฟุแต่ก็ไร้ผล  จมูกโด่งซุกซอนเข้ากับลำคอขาวผ่องของนางสูดดมความหอมจากนาง ความตื่นตระหนกกับสัมผัสแรกทำให้นางใจสั่น  ร่างกายของนางอ่อนระทวยในอ้อมกอดของชายหนุ่ม  ท่าทางของนางทำให้เสวี่ยนฟุยิ้มพอใจ

“เห็นไหมพี่หญิง อย่างนี้แล้วท่านจะหลอกตัวเองไปทำไมกัน" จมูกโด่งยังคงซุกซอนดอมดม หาความหอมหวานจากเทพธิดาที่ขึ้นชื่อว่างามล้ำในแดนสวรรค์

“เจ้า เจ้า เป็นน้องชายของข้าน่ะ” เสียงของนางเริ่มจะหอบ หัวใจเต้นโครมรามแทบจะไม่มีแรงขัดขืน ร่างกายของนางสั่นเทิ้ม กับสัมผัสเร่าร้อนนั้น

“แล้วยังไง ก็แค่น้องชายนอกไส้ หาได้เป็นสายเลือดเดียวกันเสียหน่อย ท่านกับข้าล้วนกำเนิดจากหิมะหมื่นปีดินแดนที่อดีตเคยรุ่งโรจน์เสียยิ่งกว่าแดนน้ำแข็งนี่เสียอีก  แล้วใครเล่าจะเหมาะสมไปกว่าเราทั้งคู่กัน เพราะเราถูกสร้างให้เป็นของกันและกัน" นางช้อนตาขึ้นมองรับสัมผัสแรกของจุมพิตแผ่วหวาน  ใช่แล้วนางคิดนางยอมรับว่าไม่เคยแยแสชายใดที่เข้ามาหวังสานสัมพันธ์  ใจนางปรารถนาชายผู้นี้  ชายที่จะเคียงข้างนาง ไปตราบนานเท่านาน

“น้องพี่” ในที่สุดนางก็เรียกเขาว่า น้อง ความมืดดำในจิตใจฉุดให้ทั้งคู่ดำดิ่งสู่ความมืดมิด  ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออก  นางมองตามด้วยความโหยหาและแสนเสียดาย

“เอาไว้วันหน้าข้าจะพาพี่หญิงมาอาบน้ำแร่ด้วยกัน” เพียงได้ฟังคำชวนเชิญ ใบหน้าของนางถึงกับแดงซ่าน มือใหญ่ล้วงเข้าสาบเสื้อของนางลูบไล้เนื้อนวลใต้เอี้ยมสีสดปักลายดอกโบตั๋นดอกใหญ่  ซ้ำยังก้มกระซิบถามกับนางด้วยเสียงแหบสั่น

“ว่า ยังไงพี่หญิง รับคำเชิญของข้าหรือไม่” นางพยักหน้าช้าๆ ปล่อยในจิตใจล่องลอยไปกับสัมผัสนั้น เสวี่ยฟุยิ้มแย้มอารมณ์

“ถ้าอย่างนั้นเรากัลบกันเถอะ ยังมีเวลาอีกมากมายนัก” เขากระโดดลงจากหลังมาจับจูงสายบังเหียนออกเดิน 

“ท่านพี่หญิงเสื้อของท่าน” นางก้มลงมอง ทรวงอกอวบอิ่มอวดท้าทายสายตา นางรีบจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนที่บริวารของนางจะมาพบเห็นเข้า และทั้งคู่ก็ยิ้มให้กันหากสังเกตให้ดี เป็นยิ้มที่คู่รักส่งให้กันมากกว่าการเป็นพี่น้องเสียอีก

นับแต่นั้นทั้งคู่เป็นจึงเป็นคู่พี่สาวน้องชายที่มักปรากกฏกายพร้อมๆกัน  พี่สาวสวยงามหยดย้อย น้องชายองอาจกล้าหาญ หล่อเหลางดงามเป็นที่เลื่องลือทำให้ท่านอ๋องเจี้ยนภูมิใจกับทั้งคู่ไม่น้อย  จนกระทั่ง องค์เง็กเซียนฮ่องเต้มีบัญชาให้นางเข้าเฝ้า เจตนาคือให้นางเข้าถวายตัวนั่นเอง

“ข้าไม่อยากไป เสวี่ยฟุ ข้าไม่อยากจากเจ้าไป” นางโผเข้ากอดร่างสูงสง่าร้องไห้ฟูมฟาย  แม้แต่บิดาก็ไม่สามารถเข้าหน้านางได้  เสวี่ยนฟุลูบผมของนางเบาๆปลอบประโลม

“ท่านพี่หญิง โปรดสงบใจเถอะ อย่างไรเสียท่านกับข้าก็ยังคงอยู่ด้วยกันเช่นเดิม”

“อยู่ได้อย่างไรกัน ในมื่อ ในเมื่อข้าต้องถวายตัว โฮ” นางคร่ำครวญไม่หยุดเป็นที่น่าเวทนา แต่เสวี่ยฟุกลับใจเย็นเอ่ยให้สติกับเทพธิดาเสวี่ยนปี่ผู้พี่สาว

“ท่านกับข้าจะขึ้นเป็นใหญ่ หิมะหมื่นปีให้กำเนิดเราสองด้วยเหตุผลนี้ นี่เป็นโอกาศแล้ว” นางกระพริบตาถี่มองเสวี่ยนฟุเอ่ยความนัยออกมา

“ท่านต้องทำให้องค์เง็กเซียนฮ่องเต่ลุ่มหลงในตัวท่าน”

“แต่ว่า เจ้า ไม่เออ...”

“คิดการใหญ่เหตุใดต้องถือเรื่องยิบย่อย” เขามีสีหน้าเย็นกระด้างขึ้นมา  เสวี่ยนปี่เกรงว่าน้องชายจะโกรธนางจึงรีบพยักหน้ารับทันที

“ให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ข้ายินดี แต่ว่าข้าเกรงว่าเขาจะลุ่มหลงข้าเพียงไม่นาน เมื่อพบหญิงงามคนใหม่ก็จะหลงลืมข้า  ทำให้เจ้าเสียงานใหญ่ไปได้”  เสวี่ยนฟุยิ้มแย้มออก  ร่างสูงลุกขึ้นยืนจับจูงมือเล็กๆของนาง  ทั้งยังกระซิบแผ่วหวานกับนาง เพียงได้ฟังเท่านั้นนางถึงกับใบหน้าแดงระเรื่อ

“ท่านจำวันที่ข้าบอกว่าจะชวนท่านไปอาบน้ำแร่ได้หรือไม่  ข้าจะสอนวิธีที่ทำให้จักรพรรดิหยกอยู่ในกำมือของพี่หญิงคนงามของข้าไปตลอดกาล” 

รุ่งขึ้นเสวี่ยนฟุเอ่ยขออนุญาตพาพี่สาวไปสงบสติอารมณ์ให้พร้อมก่อนการถวายตัว  ซึ่งองค์เจี้ยนก็ยินดีจึงอนุญาตให้สองพี่น้องไปด้วยกัน  โดยเทพธิดาเสวี่ยนปี่ขอเดินทางกันเพียงลำพังสองพี่น้องเท่านั้น  ท่านอ๋องเจี้ยนไม่รู้ว่าทั้งคู่เดินทางท่องเที่ยวไปยังสถานที่แห่งใด  เทพธิดาเสวี่ยนปี่สร้างภาพมายาล่อลวงให้ใครต่อใครเข้าใจว่านางไปยังแดนมนุษย์

สระน้ำสีขาวราวน้ำนมห่างไกลผู้คน ชายหนึ่งหญิงหนึ่งกอดก่ายกันโดยไม่สนใจฟ้าดิน  นางหิวกระหายและเสวี่ยนฟุช่วยเติมเต็ม  จากเทพธิดาผู้งดงามความดีที่ขาวสะอาดดุจหิมะ บัดนี้นางกลายเป็นเทพธิดาที่มากด้วยจริตมารยา พร้อมพลีเสียสละเพื่อฝันที่เสวี่ยนฟุวาดหวังเอาไว้

และแล้ววันถวายตัวก็มาถึง พิธีการดำเนินไปจนเสร็จสิ้น คำคืนของการถวายตัวเทพธิดาเสวี่ยนปี่ นางงามหยดย้อยยั่วยวน ร่างงามเยื้องย่างเชิดหยิ่งราวพญาหงส์ เสียงกำไรข้อเท้าดังหวานหูยามเมื่อนางก้าวเดิน สองขาเรียวสวยก้าวย่างไปยังสระน้ำกว้างที่นางต้องการให้มีในตำหนักของนาง  อาภรณ์งามหรูถูกถอดทิ้งไม่ใยดี ทีละชิ้นกองกับพื้น องค์เง็กเซียนฮ่องเต้จับจ้องร่างงามสล้างละออตา เส้นผมสีดำดุจม่านไหมสยายยาว นางนั่งลงกับตั้งเตี้ยลำแขนเรียวขาวเกล้าผมยาวเพียงหลวมๆแล้วเสียบด้วยปิ่นทอง นางปิดกายชม้ายชายตาไปยังร่างแกร่งขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้ เขาทำได้แต่มองเท่านั้น จะแตะก็แตะไม่ได้หากนางไม่อนุญาต  เลือดลมตีกลับจนแทบทนไม่ไหว

เทพธิดาเสวี่ยนปี่สมองของนางนึกถึงแต่ใบหน้าของเสวี่ยนฟุ สร้างภาพมายาลวงว่าชายที่นั่งตรงนั้นคือเสวี่ยนฟุน้องชายสุดที่รัก อาภรณ์บางเบาชิ้นสุดท้ายถูกโยนทิ้ง เทพธิดาที่เทพเซียนมากมายต่างหมายปอง ยืนโอ้อวดความงามของนางต่ออค์จักรพรรดิหยก  ร่างขาวนวลหย่อนลงสระน้ำสวยใสอย่างแช่มช้า นางแหวกว่ายสายธาราอย่างสบายอารมณ์

“ฝ่าบาทเพคะ วันนี้ทั้งวันหม่อมฉันเมื่อยมากเพคะ” ราวเสียงสวรรค์จักรพรรดิหยกปรีเข้าหาร่างอรชรกลางสระสวย บริวารรับใช้ถูกสั่งให้ออกห่างจากตำหนักของนาง  ห้องอาบน้ำที่เปิดโล่งกลางสวนสวย จึงมีเพียงเสียงน้ำในสระที่แตกกระจาย เสียงกระพรวนที่ดังไม่หยุดจากข้อเท้าของนาง เสียงหัวเราะอย่างรื่นรมย์สมใจ

เสวี่ยนฟุนั่งอยู่บนยอดไม้สูงมองดูทั้งชายหญิงทั้งคู่อย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน เขาหัวเราะออกมาพอใจที่เทพธิดาคนงามยอมทำตามเพราะความลุ่มหลง ไม่นาน อีกไม่นานดินแดนหิมะหมื่นปีจะเข้าครองทั้งแดนสวรรค์ชั้นฟ้า และกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง หากจักรพรรดิหยกผู้นี้ยังครองบัลลังก์ทองต่อไป ฮ่าๆๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #197 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:22
    ไม่น่าเกิดบนสรรค์เลยเลวทั้งคู่
    #197
    0
  2. #185 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:49
    อืมมม เป็นฉะนี้นี่เอง

    ปล. นางเป็น (ผู้) ?/ปลอดโปร่ง/อย่าได้ขยับ/ก็เดิน/ดูข้อเท้า/ริมน้ำ/ขอเอนกาย/กำเนิด/ตะแคงข้าง/บุ๋นบู๊/ร้อนรุ่ม/ว้าย/ลอยเหนือ/ท่านกำลังรอ/เป็นน้องชาย..นะ/ข้าจะพา/เอี๊ยม/อารมณ์ (ดี) ?/เรากลับ/มีบัญชา/โอกาส/..ฮ่องเต้ลุ่มหลง/ที่เสวี่ยนฟุวาด../ค่ำคืน/เยื้องย่าง/กำไล/ลออ/ปรี่เข้าหา
    #185
    0
  3. #182 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:42
    แย่ทั้งคู่ น้องชายหลอกพี่สาวใช้มะ ให้พี่สาวมาหลอกเง็กฯอีกที กรรมแท้ๆ
    #182
    0