เล่ห์พยัคฆ์ลวงมังกร

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 16 เช่นนั้นถือว่าหายกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    18 ก.ค. 60

               ป่ายจื่อเฉียนเดินลัดเลาะออกมาจนถึงเส้นทางเล็กๆ  นางเดินจนเกือบถึงหน้าศาลเจ้า  ร่างสูงสง่าเส้นผมสีเงินยืนเด่นอยู่หน้าศาลเจ้า  ทว่าร่างนั้นกลับแผ่รังสีอำมหิตออกมา  ท่าทางจะโกรธแต่ก็ไม่ใช่เรื่องของนาง  ป่ายจื่อเฉียนเดินตัวตรงเชิดหน้าผ่านเขาไป

            “นั่นเจ้าไปไหนมา” เขายังคงยืนที่เดิมเอ่ยถามกับร่างเล็กๆที่เดินผ่านเขาไป  นางไม่หยุดและไม่จำเป็นต้องตอบ  

           “จื่อเฉียน!  นางไม่หยุดฟังเดินหายเข้าไปในศาลเจ้า  สายตาของเทพชิงหรงดำมืด  มองร่างเล็กๆที่ไม่แยแสเขาแม้แต่น้อย

            บรรยากาศภายในศาลเจ้าออกจะอึดอัดไม่น้อย  ผู้เฒ่าเหลี่ยวฟุนั่งอยู่ห่างกับทั้งสองลอบมองอยู่ตลอด เทพชิงหรงนั่งนิ่งสงบไม่เอ่ยคำ  ส่วนท่านป่ายจื่อเฉียนนางเดินไปเดินมา

            “แดนอสูรเป็นอย่างไรบ้าง” ร่างของผีเสื้อโลกันต์สีดำสนิทกระพือปีกเบาๆ  ป่ายจื่อเฉียนจ้องมองผีเสื้อสีดำบนฝ่ามือ  เสียงกระพือปีกแผ่วเบานำความมารายงานต่อนาง

            “แจ้งให้ท่านหวงหรงได้ทราบถึงสาเหตุที่ท่านซ่งหลินต๋าลอบเข้าแดนอสูร  และแจ้งต่อท่านเสวี่ยนอู่และท่านจูเชว่ ให้ระวังภัย” นางเอ่ยฝากคำไปกับผีเสื้อโลกันต์  ผีเสื้อตัวเท่าฝ่ามือกระพือปีกขยับขึ้นบินแล้วหายไปราวสายหมอก  จากนั้นร่างเล็กๆก็มุดหายเข้าไปภายใต้ผ้าห่มหนา ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ศาลเจ้าก็เล็กแคบแค่นี้จะเอาตัวเองไปแอบตรงไหนได้กันหนอ ผู้เฒ่าเหลียวฟุรำพึงกับตัวเอง  ระหว่งที่จมจ่อมกับความคิดของตัวเองอยู่  ชายชราก็มีอันสะดุ้งขึ้นมา

            “ท่านเหลี่ยวฟุ เห็นท่านบอกว่าจะไปเข้าฌานมิใช่หรือ” ชายแก่นั่งจิบชาเงียบๆแทบสำลัก  ท่านชิงหรงที่ท่านเอ่ยมาเมื่อครู่ท่านถามหรือว่าไล่กันแน่

            “นั่นซิ ข้าก็ลืมไป แก่แล้วหลงๆลืมๆ ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัว” เทพชิงหรงพยักหน้า ผู้เฒ่าเหลี่ยวฟุออกมานอกศาลเจ้า ปิดประตูดวงอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ที่น่าห่วงคือผู้ที่อยู่ในห้องต่างหาก  เพียงคิดแล้วก็ได้แต่ถอนใจ

            “ท่านเทพประตูทั้งสอง เรื่องของท่านทั้งสองข้างในอย่าได้ยื่นมือไปสอด หากไม่อยากกลายเป็นเศษประตู” เทพรักษาประตูทั้งสองพยักหน้า  ท่านทั้งสองรับรู้ถึงบรรยากาศแปลกระหว่างทั้งคู่ได้ตั้งแต่กลางวัน อีกคนดื้ออีกคนก็หน้าทน

           

            “จื่อเฉียน ข้าถามทำไมไม่ตอบ” เงียบร่างเล็กใต้กองผ้าทำเพียงขยับตัว  ร่างสูงลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ แต่ทำได้เพียงแค่มองก้อนกลมๆใต้ผ้าห่มเท่านั้น  จื่อเฉียนน้อยแสร้งนอนหลับตาไม่อยากพูดกับเขา  ในเมื่อบอกว่าไม่มีปลาตัวใหญ่กระโดดอยู่ในอกคงไม่มีจำเป็นที่ต้องมาใกล้ชิดกันให้มากนัก  นอกจากเรื่องที่เขาต้องมาช่วยตนเองหาความจริง เรื่องการหายตัวของชาวอสูร

            “จื่อเฉียน” น้ำเสียงที่ใช้เรียกอ่อนโยนลง แต่เขาก็ยังคงเรียกชื่อของนางต่อเบาๆ  ป่ายจื่อเฉียนเริ่มจะหมดความอดทน  ว่าจะแกล้งทำเป็นหลับเขาก็ยังเรียกอยู่ได้  นางตวัดผ้าห่มออกจากกายเหวี่ยงกระเด็นลงไปกองกับพื้น  ร่างเล็กๆกลายเป็นพยัคฆ์ขาวโถมเข้าใส่ร่างของเทพชิงหรง  เขี้ยวขาวฝังลงไปยังลำคอขาวของเขาเต็มแรง  นางกัดไม่ยั้งไม่ปรานี ด้วยความโกรธและความไม่เข้าใจ  กัดเพียงครั้งเดียวโลหิตแดงฉานเปรอะเปื้อนเส้นขนสีขาวสะอาด ร่างสูงใหญ่ล้มตึงไปกับพื้นโดยมีปัดป้องแต่อย่างใด ร่างสูงใหญ่นอนราบกับพื้นมีร่างลูกเสือขาวตัวเขื่องแยกเขี้ยวขาวคร่อมอยู่บนร่างของเขา

            “อย่ามายุ่งกับข้า! ในเมื่อท่านไม่มีปลาตัวใหญ่อยู่ในอก  ก็อย่ามาวุ่นวายกับข้า เชิญท่านจมอยู่กับซูหลิงหลิงต่อไป ข้าจะไม่เกี้ยวพาท่านอีกแล้ว” เส้นขนสีขาวสะอาดเปื้อนเลือดสีแดงสด  ฟูฟ่องด้วยความโกรธแยกเขี้ยวขาวขู่คำรามลั่น เอาจริง!

            “จื่อเฉียน” เพียงฟังสิ่งที่เจ้าเสือน้อยแยกเขี้ยวขาวเอ่ย  ร่างแกร่งนอนแผ่หรากับพื้น ยกมือขึ้นแตะที่ทรวงอกของพยัคฆ์ขาวต้วเขื่องเบาๆ  เป็นหัวใจนี่เอง หัวใจที่เต้นระทึกราวกับมีปลาตัวใหญ่กระโดดอยู่ข้างใน

            “ปลาตัวใหญ่ในอกของข้าไม่กระโดดตูมตามแน่หากเจ้าเป็นลูกเสือแบบนี้” ดวงตาสีสวยดุดันอ่อนแสงลง  นางกลายกลับเป็นจื่อเฉียนน้อยอีกครั้ง  ร่างเล็กๆยังคงคร่อมอยู่บนร่างของเทพชิงหรง

            “แล้วก็ไม่กระโดดโลดเต้นเวลาเจ้าเป็นเด็กน้อยแบบนี้”  ร่างเล็กๆหน้ามุ่ยรีบหันหลังให้ทันที  เขาลุกขึ้นนั่งเสยผมยาวที่ยุ่งเหยิงนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างหลังของนาง  มองร่างเล็กๆที่เริ่มมีอาการสั่นน้อยๆ  ป่ายจื่อเฉียนหัวใจของนางราวจะแตกเป็นเสี่ยง มือเล็กกุมหน้าอกไว้แน่น  เกิดอะไรขึ้นกับตนเองกัน

            “จื่อเฉียน จื่อเฉียนเจ้าเป็นอะไร” อาการสั่นแบบนี้ไม่ปกติแล้ว มือใหญ่คว้าไหล่เล็กให้หันหน้ากลับมา  ใบหน้ารูปไข่จิ้มลิ้มแดงก่ำอ้าปากพูดไม่เป็นคำ

            “ข้า ข้า อะ..”  ร่างเล็กของนางลงไปนอนดิ้นกับพื้น  เทพชิงหรงมีสีหน้าตื่นตระหนก เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังก้อง  เขารีบคว้าร่างของเจ้าเสือน้อยเข้ามากอดไว้กับอก

            ร่างของนางยังคงกระตุกอย่างแรงไม่หยุด “อย่า อย่า มอง ข้า! อย่า มอง” ในความรู้สึกของนางร่างกายแทบจะแตกเป็นเสี่ยง  ร่างของนางกระตุกอย่างแรงอีกครั้งแล้วนิ่งเงียบไป

เทพมังกรดำยังคงนั่งนิ่งกับพื้น เพียงแต่ว่าร่างเล็กๆของจื่อเฉียนน้อยที่เขากอดเอาไว้ในคราแรก  กลับกลายเป็นหญิงสาวโตเต็มวัย  เส้นผมสีน้ำตาลยาวสยายเต็มหลัง  อกอวบอิ่มเบียดชิดกับอกแกร่งของเขา  เสียงหายใจหอบเบาๆของนางข้างหูของหเขานั้นทำให้รู้ว่าป่ายจื่อเฉียนนางยังคงครองสติอได้ยู่

ป่ายจื่อเฉียนไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับร่างของตัวเอง ร่างทั้งร่างนั่งเกยอยู่ตักของเทพชิงหรง ไม่มีอาภรณ์ปิดร่างมีเพียงเส้นผมยาวหนาเท่านั้น  กับสองแขนแข็งแรงที่โอบกอดร่างของนางไว้

“อย่า มอง ข้า” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วเบา เสียงของนางสั่นน้อยๆ  เทพชิงหรงยังคงนิ่งค้างโอบกอดร่างเปลือยของป่ายจื่อเฉียนไว้  ในหัวขาวโพลนไปหมด มีเพียงสัมผัสเนียนนุ่มของผิวกายใต้ฝ่ามือของเขา

“ทำไม” เขาเอ่ยถามกลับด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกระซิบเช่นกัน  หัวใจของเขาตอนนี้รัวราวกับกลองศึก  บุรุษเช่นเขานั้นใช่ว่าจะไม่เคยสัมผัสร่างกายของสตรี  แต่งงานก็เคยผ่านมาแล้ว แต่คราวนี้เหตุใดถึงสั่นสะท้านราวเด็กหนุ่มรุ่นกระทงได้เพียงนี้

“ข้า ข้าอาย” เสียงหวานตอบแผ่วเบาของป่ายจื่อเฉียนทำให้ใบหน้าของเทพชิงหรงร้อนวูบขึ้นมา  นางยกมือขึ้นปิดตาของเขาไว้ แล้วค่อยๆดันร่างของตัวเองออก แต่กลับไม่ง่ายเพราะแขนแข็งแรงของเทพชิงหรงไม่ให้ความร่วมมือ มือข้างขวาของเขาเลื่อนลงช้าๆ จากแผ่นหลังมาหยุดที่เอวบางเหนือสะโพกกลม  มือซ้ายของเขาจับมือของนางที่ปิดตาของเขาออก  แล้ววางเหนือหน้าอกแกร่งตรงบริเวณหัวใจ

แรงสะเทือนของหัวใจแห่งเทพมังกรดำใต้ฝ่ามือเล็กๆของป่ายจื่อเฉียน  เต้นรัวเร็วแรงแทบทะลุออกมา เทพชิงหรงยิ้มเย็นอ่อนโยน เอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ข้าคิดว่าปลาตัวใหญ่ของข้าคงกระโดดตูมตามอยู่ข้างในแล้ว”  ดวงตารีเรียวสีนิลวิบวับจ้องใบหน้างามที่แดงซ่านไม่แพ้กัน จมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มเนียนกระซิบเบาๆ

“เจ้างามถึงเพียงนี้ เหตุใดต้องอาย” ติ่งหูนุ่มนิ่มถูกริมฝีปากอุ่นร้อนขบเบาๆ  ป่ายจื่อเฉียนขนลุกเกรียวขยับตัว กลับถูกแขนแข็งแรงโอบรัดแน่นอีกครั้ง

“อย่าคิดจะกลายร่างเป็นพยัคฆ์ขาวขย่ำข้าเสียให้ยาก เจ้าเห็นข้าเปลือยทั้งร่างมาแล้ว คราวนี้..."  เขาหยุดเอ่ยคำทว่าสายตาวิบวับกลับทอดมองสำรวจเรือนร่างงามของนาง 

"เช่นนั้น ถือว่าหายกัน” เอ่ยออกมาด้วยความหน้าตาเฉย  เจ้ามังกรดำหน้าหนาช่างกล้าพูดออกมาได้  ป่ายจื่อเฉียนนางถูกสกัดกั้นมิให้กลายร่าง  แต่อย่าได้หวังว่านางจะไม่ตอบโต้  

'ถึงเป็นร่างมนุษย์ข้าก็กัดเจ้าได้'  ใบหน้าหวานฉีกยิ้มก่อนจะกัดเข้าที่ลำคอขาวของเทพมังกรดำอีกครั้ง...

*********************************

ร่างเปลือยสมส่วนม้วนขดตัวกลมอยู่ใต้ผ้าห่ม  นอนหนุนตักแกร่งของเทพชิงหรง ส่วนเขาเองก็เอาแต่นั่งอ่านตำรา โดยมืออีกข้างลูบกลุ่มผมนุ่มมือเบาๆ  แล้วคลำบริเวณต้นคอของตนที่ยังคงมีรอยฟันเล็กเห็นเด่นชัด  เขาทอดสายตามองหญิงสาวบนตักของเขา  ดวงตาคมโตปิดสนิท กับเสียงหายใจเบาๆ  ดวงตาสีนิลมองใบหน้างามบนตักแล้วอมยิ้มโล่งใจ  เดชะบุญที่สถานที่แห่งนี้เป็นศาลเจ้า เขาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก  ที่ไม่เกิดเรื่องเกินเลยขึ้นในสถานที่แห่งนี้

พรุ่งนี้คงต้องหาเสื้อผ้าให้นาง ตอนนี้คงต้องใช้ผ้าห่มแทนไปก่อน’ ความเจ้าเล่ห์ของเทพบรรกาลหากจะเนรมิตอาภรณ์สักชุดให้นางใส่  ก็สามารถทำได้ไม่ยาก...แต่เขาในตอนนี้ กลับไม่ทำ

รุ่งเช้า...เทพมังกรดำแทบสติหลุด เมื่อร่างเล็กๆของจื่อเฉียนน้อยขดตัวกลมอยู่ใต้ผ้าห่ม แทนที่จะเป็นร่างงามเย้ายวนเมื่อค่ำคืนของนาง

แต่ก่อนที่เจ้าเสือน้อยจะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นตัวเองไม่ใส่เสื้อผ้า เทพมังกรดำจอมหน้าหนาจัดการสะบัดชายแขนเสื้อ เนรมิตให้เจ้าเสือน้อยใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อยก่อนที่นางจะตื่นขึ้นมาอาละวาด

...ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นกันแน่เมื่อคืนนี้!


ก่อนที่ไรท์จะไปเข้านอน...ฝากให้กิ้วก้าว พรุ่งนี้ค่อยลงสี ขอทำใจก่อน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #124 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 21:40
    รู้สึกว่าลวดลายท่านเทพมังกรดำเริ่มโผล่มาเรื่อย ๆ
    จริง ๆ แล้ว มังกรลวงพยัคฆ์นี่ละ

    ปล. ปรานี/คร่อมอยู่/เสียงของนาง/กลองศึก
    #124
    1
    • #124-1 อยู่ต่อเลยได้ไหม (@spyware) (จากตอนที่ 18)
      24 เมษายน 2560 / 00:10
      5678... หมู่มิตรสหายก็ว่าอย่างนั้นค่ะ เจ้าตัวคิดมุขจีบหนุ่ม ตัดช่องน้อยแต่พอตัวไปกับสามีที่ ตปท.แล้ว
      #124-1
  2. #123 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 19:21
    ขอบคุณค่ะ#เพิ่งเข้ามาอ่าน....อ่านเพลิน เผลอแปบเดียวหมดตอนซะแล้วว#รออ่านต่อค่ะ
    #123
    0
  3. #122 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 02:53
    โอ๊ยๆๆๆๆสนุกขำจนคนข้างเคียงว่าบ้า 55555
    #122
    0
  4. #109 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:31
    ทั้งหวาน ทั้งฟินนนนนน 



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 เมษายน 2560 / 13:31
    #109
    0
  5. #108 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:30
    อ๊าคไม่มีเนื้อหาอะ ช่วงนี้เว้ปเป็นอะไร เด้งอัพแต่เปิดทาไม่มีให้อ่านเข้าออกกี่รอบก้ออ่านไม่ได้ ต้องทิ้งเป็นวันจึงอ่านได้ แถมเวลาเม้นนี่อัพไม่ขึ้นเลย อัพเป็นสิบรอบก้อยังไม่ขึ้น
    #108
    0
  6. #107 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:30
    อ๊าคไม่มีเนื้อหาอะ ช่วงนี้เว้ปเป็นอะไร เด้งอัพแต่เปิดทาไม่มีให้อ่านเข้าออกกี่รอบก้ออ่านไม่ได้ ต้องทิ้งเป็นวันจึงอ่านได้ แถมเวลาเม้นนี่อัพไม่ขึ้นเลย อัพเป็นสิบรอบก้อยังไม่ขึ้น
    #107
    0
  7. #106 Yingant (@Yingant) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:29
    ไม่มีเนื้อหาอ่ะ?
    #106
    0