เล่ห์พยัคฆ์ลวงมังกร

ตอนที่ 1 : ก่อนจะเข้าเรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    18 ก.ค. 60

          ก่อนที่จะเข้าเรื่อง...สำหรับรีดที่ยังไม่เคยได้เข้าไปทัศนาล ลัดฟ้าข้ามพิภพ
        เรื่องนี้จะเล่าถึงจุดเริ่มต้นเรื่องราวท่านอ๋องแปดเยี่ยนอู๋จี้กับสาวสายโหดอี้ไป๋หู่  ในภพภูมิก่อนของทั้งคู่ท่านอ๋องแปดเยี่ยนอู๋จี้คือเทพมังกรดำชิงหรง กับสาวสายโหดอี้ไป๋หู่นางคือเสือขาวแห่งตะวันตกนามว่าป่ายจื่อเฉียน (นิสัยเดิมของทั้งคู่ยังคงเส้นคงวา จนกระทั่งมาพบเจอกันในภพใหม่)  และเรื่องที่ว่ากันว่าทำไมท่านอ๋องแปดถึงคร่ำครวญเรื่องตายซ้ำตายซากของคนรัก  และทำไมท่านอ๋องแปดถึงจำเรื่องราวต่างๆในภพเดิมของตนเองได้ ในขณะที่อี้ไป๋หู่นางกลับจำเรื่องราวอะไรไม่ได้ และความรักของจอมอสูรเซี่ยเจี่ยเหยียน  ซึ่งในเรื่องนี้จะออกแนวเทพเซียน อสูร ปีศาจ กันยกใหญ่ตามจินตนาการ(เพ้อคลั่งเป็นระยะ)ของผู้เขียน  ซึ่งจีเหนียนเขียนนิยายแนวนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต (แต่ดันลงลัดฟ้าข้ามพิภพก่อน) ซึ่งลำดับเทพเซียนทั้งหลายอาจจะไม่ถูกต้องตรงตามตำราที่ว่าด้วยเรื่อง เทพเซียน ปีศาจ อสูร เพราะอย่างที่บอกล่าวว่า ล้วนผุดขึ้นเองตามจินตนาการทั้งสิ้น 
            นักอ่านที่ติดตามกันมาหรือเพ่งจะหลงเข้ามา หากผิดพลาดประการใด ขาดตกหกหล่นตรงไหน ว่ากล่าวตักเตือนกันได้(เหมือนเดิม)   เพราะหากไม่มีพวกคุณทุกท่าน เรานั้นคงไม่อาจพัฒนาตัวเองได้   
                                                                                                                              

                                                                                                                                  ด้วยรักและนับถือนักอ่านทุกท่าน

                                                                                                                                                  จีเหนียน


แนะนำตัวละคร

เทพชิงหรง     :     เทพมังกรดำที่อายุยืนยาวมากที่สุดของตระกูลมังกรดำ นิสัยเรียบง่ายเงียบขรึมแต่ก็ดุดันเหี้ยมเกรียมในบาง                              อารมณ์ เคยแต่งงานมาแล้วและพระชายาได้เสียชีวิตไปจากเหตุการณ์วิวาทบนสวรรค์ ทำให้เขาพลั้งมือสังหาร                              น้องชายสุดที่รักของเทพธิดาเสวี่ยนปี่จนนางต้องเอ่ยปากสาบแช่งด้วยแค้นเคือง ว่าจะทำเขาเจ็บชำโดยการต้อง                              เห็นคนรักต้องมาตายซ้ำซากต่อหน้าตลอดกาล
ป่ายจื่อเฉียน     :  เทพประจำทิศตะวันตก โดยที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเทพพยัคฆ์ขาวเป็นหญิงสาวใบหน้างดงาม ตาสวยคมดุ มักแต่ง                              กายเป็นชาย เป็นธิดาของเจ้าแม่หนี่ว่า  ชอบทำตัวตามสบาย นิสัยตรงๆ แต่โง่งมของหญิงชาย  ความจริงนางไม่ได้                            มีอายุเพียงหกร้อย ในความเป็นจริงป่ายจื่อเฉียนมีอายุมากกว่านั้น เป็นเพราะระหว่างเกิดศึกกับปีศาจบนสวรรค์ได้                            จัดการสละร่างกายส่วนหนึ่งเป็นศิลาเฝ้าปากถ้ำผนึกปีศาจไว้  ส่วนจิตที่เหลือก็กลับมากำเนิดใหม่ นางสามารถ                              ตายแล้วฟื้นคืนได้ แต่จะลืมเรื่องในอดีตพราะไปซดน้ำแกงยายเมิ่งทุกครั้ง แต่ความ(แอบ)รักมากมายที่มีต่อเทพชิง                              หรงนั้นกลับไม่อาจเลือน 
เซี่ยเจี่ยเหยียน     : เทพสูรแห่งแดนอสูร ปกครองแดนอสูรทั้งหมด ฝีมือร้ายกาจมักปิดบังใบหน้าและปลอมตัวเป็นองครักษ์ ใบหน้า                             เหมือนเด็กหนุ่มอารมณ์ดี ตาสีเขียว นิสัยโดยรวมเด็ดขาด แต่กับป่ายจื่อเฉียนจะยอมอ่อนข้อและให้เกียรติกับนาง                             เสมอ หลงรักท่าทางง่ายๆสบายๆของป่ายจื่อเฉียนเพียงแรกสบตา รักโดยไม่มีข้อแม้ เป็นผู้สร้างแคว้นตะวันตก                              บนภพมนุษย์ให้กับป่ายจื่อเฉียน(ตำหนักประจิมในเรื่องลัดฟ้าข้ามพิภพและลำนำภูผาไร้นาม)


******************************************************


คำนำ



             เหล่าเทพเซียนทั้งหลาย ทั่วทั้งสวรรค์ชั้นฟ้า ล่องลอยงามสง่า สวยงาม ตำหนักมากมายสูงเสียดฟ้า ภูผาสูงงดงาม บุรุษรูปงามสง่าในชุดสีดำสนิท เส้นผมสีขาวเป็นเงินยวงยาวสยาย นั่งอยู่บนร่างของมังกรสีดำตัวมหึมา เกล็ดนั้นเป็นสีดำเป็นมันเลื่อมแวววาวน่าเกรงขาม ล่องลอยลงมาจากฟากฟ้าชั้นบนสุด บ้างก็ว่ามาจากสุดขอบของจักรวาล  ร่างสูงสง่างามหาใดเทียมเยื้องย่างเนิบนาบไม่เร่งร้อนตรงไปยังตำหนักสีทองอร่ามของญาติผู้น้องที่อายุห่างกันชนิดไม่เห็นฝุ่น

“หวงหรง” ผู้ถูกเอ่ยนามเงยหน้าจากสิ่งที่กำลังให้ความสนใจ เมื่อเห็นว่าใครมาจึงฉีกยิ้มร่าดีใจ “เสด็จพี่ชิงหรงมาถึงเสียที กว่าจะมาได้ท่านแวะไปกี่ที่แล้วเล่า”

“ข้าแวะไปดูตำหนักตะวันออกมา น่าอยู่มากเงียบสงบแต่ก็ไม่เงียบเหงา ข้าชอบต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นมากน่านอนทีดียว ซ้ำวิวทิวทัศน์ก็งดงามไม่น้อย” เทพหวงหรงขมวดคิ้ว นี่ญาติผู้ใหญ่สู้อุตส่าห์ลงมาจากสุดขอบจักรวาลละทิ้งการท่องเที่ยวเพื่อมาหาที่นอนอย่างนั้นหรือ ว่าแต่ต้นไม้ใหญ่ที่่ว่าสามารถเห็นวิวทิวทัศน์งดงงามตรงไหนกัน นอกจากฝั่งตะวันตกแล้วก็มีเพียงตำหนักชิวเทียน

“หากเป็นเช่นนั้น ขอเชิญเสด็จพี่ตามสบายเลยแล้วกัน” เทพมังกรทองหวงหลงหัวเราะเสียงดังเปิดเผย มีเพียงเทพมังกรดำชิงหรงที่ยิ้มบางเบาเท่านั้น พลันความมืดก็เข้ามาปกคลุมไปทั่วทั้งวิมานชั้นฟ้า ตามด้วยเสียงครืนๆลั่นสนั่น ฟ้าร้องดังไปทั่ว จากที่มีเทพเซียน และเหล่านางฟ้าอยู่กันเต็มไปหมด บัดนี้กลับไร้วี่แวว ราวกับว่าทั้งหมดต่างพากันหนีหายเพื่อหลบเจ้าก้อนเมฆสีดำทมึนที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

“เจ้าเด็กตัวแสบ มาดีๆกับเขาไม่เป็นหรือยังไงกัน” เทพหวงหรงบ่นเสียงดังยืนโบกมือหวอยๆ ใบหน้าอารมณ์ดีช่างประหลาดนักเชียว

“นั่นใครกัน” เทพชิงหรงเอ่ยปากถาม กลุ่มเมฆสีดำเคลื่อนเข้ามาใกล้ เสียงอื้ออึงชวนให้ขนลุกของเหล่าอสูรฟ้าดังก้องไปทั่ว เงาร่างของแม่ทัพในชุดสีดำ ผมสีน้ำตาลออกแดงยาวสะบัดตามแรงลมจนแทบยุ่งเหยิงนั่งอยู่หลังของพยัคฆ์สีขาวร่างใหญ่ หันหน้ามองลงมายังเทพมังกรทั้งคู่ที่อยู่เบื้องล่าง ดวงตาคมโตสีน้ำตาลสวยผู้นี้ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากอสูรแสยะยิ้มไว้  

“นี่เจ้า จื่อเฉียนวันนี้หากเจ้าว่างมากินขนมที่ตำหนักข้า มีของชอบของเจ้าด้วย” หัวขบวนหยุดใบหน้าภายใต้หน้ากากส่งยิ้มพยักหน้าหงึกๆ  แต่กลับมองมายังชายร่างสูงในชุดสีดำที่ยืนข้างกายเทพหวงหวงด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเท่าใด จากนั้นก็พุ่งตัวลงมายังเบื้องล่าง เทพหวงหรงเพียงเห็นก็แทบหัวเราะออกมา เจ้าเด็กแสบนี่ท่าทางคงคิดหาเรื่องเสด็จพี่เป็นแน่

“ตาแก่นี่เป็นใครกันท่านหวงหรง” ป่ายจ่อเฉียนเอ่ยถามเทพหวงหรง แต่ดวงตาคมโตกลับจดจ้องชายร่างสูงสง่าที่ยังคงยืนนิ่งรักษาท่าทีผู้นี้ 

ฮ่าๆๆ  เสียงหัวเราะกึกก้องของเทพหวงหรงที่ไม่คิดยั้งอารมณ์ขบขัน เทพชิงหรงปรายตาเหล่มองร่างสูงเพรียวที่ยืนมองหน้าหาเรื่องเขาอยู่ ร่างเล็กกว่าเขามากนักลักษณะท่าทางแข็งแรงสวมเกราะสีแดงหม่นแล้วยังสวมหน้ากากน่าเกลียดนั่นอีก จากนั้นก็หันไปมองญาติผู้น้องที่หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย 

 –เจ้าเด็กปากเสียนี่มันน่าฆ่าจริง- เทพชิงหรงเก็บอารมณ์ได้มิดชิดด้วยอายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว หมุนกายเดินเลี่ยงออกไปจากสายตาคุกคาม เชอะ! เหมือนจะได้ยินเสียงเย้ยจากข้างหลัง เขาหันกลับมามอง ร่างเพรียวสูงแข็งแรงก้าวฉับๆ กระโดดเพียงครั้งเดียวก็หายไปพร้อมกับเหล่าอสูรที่ตามมาโดยไม่หันมาสนใจอีกเลย  เขามองตามกลุ่มเมฆดำที่จางหายไปทางทิศตะวันตก

“ท่านอย่าได้ถือสาหาความอะไรกับเด็กอย่างป่ายจื่อเฉียนเลยอายุเพียงหกร้อยปีเอง” เทพหวงหรงเอ่ยพลางรินน้ำใสลงจอกหยกขาว มือเรียวยกขึ้นจรดริมฝีปาก 

"นั่นคือผู้ปกครองตำหนักประจิมพยัคฆ์ขาวแห่งทิศตะวันตก เพิ่งกลับมาจากไปปราบปีศาจ แล้วนั่นก็คือทัพร้อยอสูรหรืออสูรฟ้ายังไงหละ" เทพชิงหรงไม่รู้ว่าการตอบรับคำเชิญของญาติผู้น้องคราวนี้จะสงบสุขอย่างใจหวังหรือไม่

            ...หนอยมาเรียกข้าว่าตาแก่ เจ้าเด็กเมื่อวานซืน คงต้องมีใครสักคนอบรมนิสัยให้ใหม่แล้ว
            ขบวนของป่ายจื่อเฉียนมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกจนลับตา  เทพชิงหรงมองตามขบวนนั้น บางอย่างทำให้เขาต้องรีบกลับไปยังตำหนักบูรพา  ครั้นจะเอ่ยปากถามเทพหวงหรงถึงเจ้าตัวแสบก็ยั้งปากเอาไว้ แล้วลอยหายไปสู่ตำหนักบูรพาทันที


ขอบคุณภาพจาก http://www.weibo.com/ibukisatsuki

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #335 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 20:04
    นางแสบทุกชาติเลย 555
    #335
    0
  2. #328 numinjang (@palmyleo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 12:16
    ตาแก่ถึงกับเงิบ 5555
    #328
    0
  3. #100 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:00
    5555ตาแก่
    #100
    0
  4. #60 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 14:51
    ชอบอิมเมจนางงง
    #60
    0
  5. #9 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 11:04
    น่าสนใจดีค่ะ พล็อตไม่เหมือนใครดีค่ะ
    #9
    0
  6. #7 samby (@samby) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 18:45
    รอค่าาาา
    #7
    0
  7. #5 hellie (@maiden-sweet) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 18:38
    ลองอ่านดูน่าสนุกค่ะ สู้ๆอัพต่อไปนะคะ
    #5
    0