ที่ปรึกษาพิเศษ "แอชลีย์"

ตอนที่ 2 : EP.1 - แอบดีใจนะคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.พ. 62

<เอเลี่ยน...คอสเพลย์?>

แอชลีย์ออกอาการเหวอไปเล็กน้อยก่อนที่จะปลุกสามัญสำนึกตัวเองว่ามันไม่มีเอเลี่ยนอยู่จริงๆ ตามที่เซเบอร์ว่า เพียงแต่สถานที่ๆ เขามามีแต่คนแต่งตัวคอสเพลย์เอเลี่ยนเต็มไปหมดไม่เว้นแม้แต่พนักงานโซนฟู๊ดพาร์คของที่นี่

"หอดูดาวที่นี่กำลังมีงานทัศนศึกษาของเด็กประถมหลายโรงเรียนหลายภูมิภาคเลยเลือกธีมเอเลี่ยนเรียกเด็กเข้ามาน่ะ รุ่นพี่"

นี่คือคำอธิบายสุดเซเบอร์ก่อนที่เธอจะกระซวกสเต็กเนื้อจานที่สองต่ออย่างเอร็ดอร่อย แอชลีย์ที่นั่งอยู่ด้วยกันมองดูรอบตัวภายในอาคารที่มีครูนำไกด์นักเรียนเข้าเยี่ยมชมหอดูดาวที่นี่เพราะไม่เคยมาที่นี่มาก่อนถึงจะอยู่ในเขตมหาวิทยาลัยแต่ต้องนั่งรถขึ้นมายังยอดภูเขาแห่งนี้

<ไม่ยักรู้มาก่อนว่าหอดูดาวของมหาลัยดูดีใช้ได้เลย>

แอชลีย์พยักหน้าให้กับความคิดตัวเอง ก่อนที่จะหันไปถามคนกิน

"โรงอาหารที่นี่ติดใจเธอหรือไง?"

"โคตรติดใจเลยรุ่นพี่! แต่แย่จังที่รุ่นพี่ดันกินข้าวอิ่มก่อนเจอฉันละ ทำไมไม่บอกกันก่อนชวนขึ้นมาที่นี่ละ? ดูสิ รุ่นพี่ต้องมานั่งดูฉันกินข้าวฝ่ายเดียวเลย"

"เป็นชวนเองอย่าบ่นให้มาก"

"ข๊าาาา งั้นขอกินต่อน๊าาาาา ง่ำๆ! ดูนี่สิ นี่มันเนื้อแรร์เลยน๊าาาาา"

เซเบอร์ยั่วเต็มที่ แต่ทำได้แค่ให้แอชลี่ย์ยิ้มมุมปากแบบชั่วร้ายว่า 'ไม่ได้ผลหรอก!' เธอเลยทำหน้าเซ็งก้มหน้ากินสเต็กต่อไป แอชลี่ย์ควักมือถือขึ้นมาเช็คแจ้งเตือนที่สั่นมาก่อนหน้านี้ พอเห็นว่าเป็นเพื่อนที่แชร์ข่าวเดิมๆ ที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ประหลาดแสงเหนือเกิดขึ้นมาแบบสุ่มไปทั่วโลกที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ช่วงทั้งปีนี้เลยเก็บมือถือลงไป ซึ่งเขาคิดเล่นๆ ว่า การที่หอดูดาวคึกคักขนาดนี้อาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์ที่ว่าก็เป็นได้

"อ่ะ รุ่นพี่! ฉันเลี้ยง!"

เซเบอร์บอกแล้ววางถ้วยแก้วที่มีขนมสีแดงขุ่นอยู่ข้างใน แอชลีย์ไม่ทันรู้ตัวว่าเซเบอร์ลุกไปตอนไหนก่อนที่จะหรี่ตาดุใส่

"ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่--"

"มันเป็นของหวานแนะนำที่นี่เลยนะ เยลลี่เชอรี่!"

เซเบอร์พรีเซ็นต์เต็มที่ด้วยเสียงดังของเธอจนแอชลีย์ต้องรีบบอกให้เบาเสียง แต่ดูเหมือนว่าที่นี่เต็มไปด้วยเสียงเด็กจอแจอยู่แล้วเลยไม่มีใครสนใจเลยแอบขำนิดหน่อยก่อนที่จะยอมกินเยลลี่ก็พบว่าอร่อยดีและตักไม่กี่ช้อนก็หมดแก้วแล้วเพราะมันเป็นแก้วเล็กช็อตผสมเหล้า ก่อนที่จะสะดุ้งเพราะเซเบอร์งอแง

"แงะ! รุ่นพี่! กินหมดคนเดียวเลย!"

"อ้าว!? อย่าบอกนะว่าแก้วแค่นั้นแบ่งกันกิน?"

"สำหรับสองคน!"

"แต่เธอบอกว่าเลี้ยงเองนะ!"

"ก็นั่นแหละ! รุ่นพี่ไม่สำนึกบุญคุณเลย! แบร่!"

เซเบอร์แลบลิ้นใส่ นั่นแปลว่าตะกี้ที่งอแงแค่แกล้งเล่น ซึ่งแอชลีย์ชินกับการเจอแบบนี้เลยไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ก่อนเวลามีโม้เม้นท์แบบนี้ในสายตาคนนอกมักจะเข้าใจผิดว่าเป็น 'แฟนกัน' มันเลยเจ็บจี๊ดทุกครั้งที่ต้องคอยบอกคนอื่นว่าเฟรนโซนอยู่เรื่อย

แอชลีย์เผลอขมในความคิดไม่รู้ตัว เลยไม่สังเกตว่าเซเบอร์กำลังมองหน้าเขาอย่างสงสัย

"รุ่นพี่...มือแฟนพี่หนักดีนะคะ ป่านนี้ยังไม่หายแดงเลย"

"แฟนที่ไหนเล่า ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เธอสะใจมากพอหรือยังละ ย้ำอยู่นั่นแหละ"

"แอบดีใจมากกว่าค่ะ"

เซเบอร์พูดออกมาชัด จนแอชลีย์ที่คิดว่าตัวเองได้ยินชัดเจนเกินไปจนไม่แน่ใจเมื่อกี้ได้ยินถูกหรือเปล่า

"เซเบอร์...ตะกี้เธอว่าอะไรนะ?"

เขาเงยหน้าขึ้นมาถามถึงได้เห็นว่าตอนนี้เซเบอร์กำลังยิ้มในมุมที่เขาไม่เคยเห็น ก่อนที่จะเบ้ปากเสียออกมา

"ดีใจสิที่ผู้หญิงคนนั้นไม่เอารุ่นพี่ คนอย่างรุ่นพี่เจ้าชู้ บ้ากาม ซกมก ขี้เกียจสันหลังยาว ไม่แคร์ไม่ใส่ใจ ไม่---"

"พอๆ พอเลย"

แอชลี่ย์ยกมือขึ้นห้ามและรู้สึกคิดผิดที่ยอมบอกเรื่องโดนหักอกก่อนหน้านี้กับเซเบอร์

<รู้ดีขนาดนี้ ยัยบ้านี้ไม่ยอมเห็นเราเป็นผู้ชายอยากได้เธอเป็นแฟนแน่ๆ>

เขาถอนหายใจแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

"ไปห้องน้ำนะ เดี๋ยวมา"

"อุ้ย!? อย่าบอกนะคะว่ารุ่นพี่เป็นพวกมาโซ!?"

"หา!?"

"รุ่นพี่ชอบคนด่าคนว่า แล้วทนไม่ไหวจะไปทำห้องน้ำสาธารณะเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำข้นสี--"

แอชลีย์ไม่อยู่ฟังจนจบเพราะรู้ดีว่ามันคืออะไร รีบเดินหนีไปทันทีก่อนที่คนอื่นแถวนั้นจะหันมอง เซเบอร์เห็นท่าทีแบบนั้นแล้วอดกั้นขำไม่ได้ที่ได้แกล้ง แล้วก็มองแผ่นหลังรุ่นพี่ของเธอจนเดินเลี้ยวหายไป เธอเผยรอยยิ้มอย่างพึ่งพอใจแล้วพึมพำกับตัวเอง

"รุ่นพี่...ฉันแอบดีใจจริงๆ นะคะ"

 

0 ความคิดเห็น