ตอนที่ 51 : Ch.48 Mental Tower IV [ศัตรูที่คุ้นเคย – ไททันโกเลม]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ส.ค. 59


Crystalfall: Uprising

คริสตัลฟอร์: อัพไรซิ่ง

Ch.48 Mental Tower IV [ศัตรูที่คุ้นเคย – ไททันโกเลม]

ลิฟต์นี่ช้ามาก...

ปลายเท้าข้างขวาของเฟลิกซ์เคาะไม่หยุดเพราะความกังวลในการที่ต้องไปรีบช่วยยูกะที่ชั้น 33 ของหอคอยเหล็กกล้านี้แต่เวลาผ่านไปร่วมสิบนาทีแล้วลิฟต์ตัวนี้ก็ยังพาขึ้นไปไม่ถึงสักที เรย์ลี่กำลังเช็คอุปกรณ์อาวุธตัวเองไม่ว่าจะเป็นคทา ปืนพกเวทมนต์และของขว้างเล็กๆ น้อยๆ ส่วนทอมมี่กำลังจะเอ่ยปากถามพอดี

“เฟริน...”

“อะไร”

เฟลิกซ์ยังคงฉุนถึงได้มองตาขวาง แต่ทอมมี่ไม่ได้ใส่ใจเพราะมีเรื่องที่ซีเรียสอยู่

“ตั้งแต่เข้ามารู้สึกว่าทุกอย่างมันคุ้นๆ ไหม อย่างเช่นลิฟต์นี่?”

คุ้นๆ งั้นหรอ...

เธอพิจารณาสิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวอีกครั้งภายในลิฟต์ครึ่งวงกลมแห่งนี้ ส่วนโค้งเป็นกระจกใส ประตูลิฟต์ที่เป็นเหล็กเงินกว้างพอๆ กับลิฟต์ขนของตามโรงงานอุตสาหกรรม

“ก่อนนี้ฉันบอกว่าหอคอยนี่มันเหมือนกับที่โลกเก่าก็จริง แต่...เรื่องมันนานมากแล้วฉันจำไม่ได้หรอกว่ามีลิฟต์แบบนี้หรือเปล่า”

“ถ้าอย่างงั้นสรุปว่านี่เป็นสิ่งก่อสร้างข้ามมิติมา เป็นไงครับกับข้อสรุปนี้?”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ไอ้พระเจ้านั่นคงแค่ก็อบปี้มาไว้เพื่อให้ฉันตกใจ—”

เดี๋ยวสิ...ถ้าพระเจ้านั่นทำแบบนั้นจริงๆ

งั้นแสดงว่ามันต้องมีมากกว่านี้อีกแน่ เซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิดนั่น

เฟลิกซ์แน่นิ่งไป ทอมมี่ที่อยากจะถามว่าทำไมถึงหยุดพูดกลางคั่นแต่พอเห็นสีหน้าที่หวั่นวิตกของเธอแล้วก็ไม่กล้า ลิฟต์ที่ผ่านทั้งสามคนขึ้นไปเริ่มชะลอความเร็ว

“ใกล้ถึงแล้ว...เรามาเตรียมพร้อมกันเถอะค่ะ”

เรย์ลี่แนะนำก่อนที่จะควงคทาของตัวเองขึ้นมา ส่วนทอมมี่ทำในสิ่งที่เฟลิกซ์ตะลึง...เขาเพียงหลับตาก็มีออร่าสีแดงปกคลุมก่อนที่มันจะเปลี่ยนผิวหนังของเขาเป็นเกราะสีแดงฉานและปีกสีดำที่ใหญ่กว่าที่เคยเห็นงอกขึ้นแล้วสยายกางออก เขาสีแดงใหญ่งอกกลางหน้าผาก ขอบสีดำรอบตัวดวงตามันลามเกือบจรดหู

“ทอมมี่ นี่นาย...”

“พลังปีศาจของผมกลับมาแล้วครับ”

ทอมมี่ตอบอย่างภาคภูมิใจแล้วจู่ๆ เรย์ลี่ทำลายมัน

“แต่ก็แค่หนึ่งในสี่เท่านั้นละคะท่านพี่”

“เอ่อ...ไม่ต้องบอกขนาดนั้นก็ได้นะครับ”

ทั้งสองคนก็เถียงกันไปมา เฟลิกซ์ไม่สนใจแล้วเพิ่งจะนึกอะไรได้

เดี๋ยวสิ ตะกี้ข้างล่างที่สู้กับเจ้าตาแก่ฉันยังสะบักสะบอมเลย...

จะให้สู้กับตัวอะไรก็ไม่รู้ไหวไหมเนี่ย

ไม่สิ...พวกเรามาเพียงช่วยยูกะเท่านั้น แค่ชิงตัวให้ได้มาก็เป็นพอ...

แล้วเธอเอามือขวากุมคริสตัลที่หน้าอก

มาเรีย...โปรดมอบพลังและความมั่นใจแก่ฉันด้วยเถอะ

คำภาวนาในใจจบลงพร้อมกับลิฟต์ที่หยุดเคลื่อนที่ ประตูค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เสียงที่เสียดสีระหว่างเหล็กชวนปวดหัว...เมื่อเปิดจนสุดก็พบว่าภายในห้องโถงที่กว้างใหญ่ตรงหน้าต่างถูกปกคลุมด้วยความมืดยกเว้นตรงกลางที่มีไฟส่องให้เห็นร่างของยูกะที่นอนแน่นิ่งไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย เฟลิกซ์กับเรย์ลี่ต่างรู้ดีว่ามันมีอะไรแปลกๆ ซึ่งสิ่งที่ควรทำตอนนี้ก็คือสังเกตสิ่งรอบข้างให้แน่ใจ แต่สำหรับคนที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์อย่างทอมมี่ที่ถึงแม้จะมีความทรงจำของจอมมารแต่ด้วยนิสัยส่วนตัวที่เห็นผู้หญิงเจ็บไม่ได้เลยรีบวิ่งเข้าไปหา เฟลิกซ์คว้าตัวไว้ไม่ทัน

“เฮ้ย! ทอมมี่อย่าไป!

ตูม!!!

มีอะไรบางอย่างชนตัวทอมมี่ไปทางขวากระแทกกับตัวโครงเหล็กของหอคอย

ตะกี้มัน...มือเหลี่ยมอันใหญ่ยักษ์ใช่ไหม

เฟลิกซ์ไม่ได้ตะลึงที่ขนาดที่ใหญ่ราวกับว่าตัวเธอกลายเป็นของเล่นในกำมือที่ทำร้ายทอมมี่แต่มันเหมือนกับบางสิ่งในโลกก่อนอย่างมาก...และไม่กี่วินาทีก็มีเสียงเครื่องจักรทำงานเต็มสูบดังลั่น แสงไฟที่ติดโดยรอบเริ่มส่องแสงให้สว่างเปิดเผยศัตรูภายในชั้นนี้อย่างชัดเจน หุ่นยนต์โกเลมยักษ์ขนาดใหญ่กว่ารถสิบล้อสามคันจอดต่อเรียงกัน ที่ตัวของมันถูกทาสีน้ำเงินเหลืองและมีสัญลักษณ์ดาวมีปีกซึ่งเป็นตราของเวิลด์เจเนอรัลตรงกลางตัว ส่วนหัวของมันมีหลอด HP จำนวน 5 หลอดยาวแสดงอยู่

ไททันโกเลม!!

“ทะๆๆๆๆ ท่านพี่! ทำไมตัวใหญ่ขนาดนี้ละคะ!?

เรย์ลี่เหมือนเสียสติไปชั่วขณะ ที่เหนือหัวพวกเขามีม่านพลังสีฟ้าเกิดขึ้นแล้วมีตัวอักษรว่า Warning สีแดงมากมายกระพริบพร้อมสัญญาณเตือนอันตรายก่อนที่จะมีกีตาร์ไฟฟ้าบรรเลงขึ้นเป็นพื้นหลังการต่อสู้ครั้งนี้

นี่มันไม่ใช่เกมนะโว้ย!!

ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว ลำแสงพิฆาตสีเหลืองถูกยิงจากปากไททันโกเลมมาหา ทั้งสองคนรีบกระโดดหลบไปคนละทาง เฟลิกซ์รีบตะโกนบอก

“เรย์ลี่! ไปช่วยหมอนั่น! เดี๋ยวฉันจะช่วยยูกะเอง!

“คะท่านพี่!

ถึงพูดอย่างงั้นไปแต่ก็ยังทำไม่ได้ตามที่ว่าเพราะมือขวาใหญ่ของเจ้าไททันโกเลมกำลังจะตบเธอให้เละเหมือนมดเลยรีบวิ่งกระโดดหลบให้พ้นระยะ

โครม!!!

เสียงสะเทือนลั่นไปทั่วหอคอย เฟลิกซ์ตัวปลิวชนกับโครงเหล็กด้วยแรงลมปะทะจากฝ่ามือ ร่างยูกะเองก็กลิ้งเข้าใกล้ตัวไททันโกเลมมากขึ้น

ให้ตายสิ แบบนี้จะช่วยยูกะได้ยังไงเนี่ย...ขืนวิ่งสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปมีหวังได้เละทั้งคู่แน่

รู้แบบนี้ชาติก่อนน่าจะเอาเจ้าตัวนี้เป็นคู่ซ้อมสักตาบ้างก็ยังดี

การเคลื่อนไหวของมันคล้ายๆ โกเลมรุ่นเล็กอยู่หรอก แต่ขนาดกับพลังมันคนละเรื่องเลย

ถ้าฉันยังเป็น No.1 ที่มีพีทูควบคุมแสงอยู่ละก็...

เพราะมัวแต่คิดนานไปหน่อยจึงเกือบโดนลำแสงสีเหลืองสาดเข้าใส่อีกรอบ เธอวิ่งเรียบผนังหอคอยไปทางซ้ายวนเป็นวงกลมไปเรื่อยๆ เพื่อหาช่องว่างที่จะเข้าไปช่วยยูกะ พอวิ่งไปเรื่อยๆ ก็เห็นเรย์ลี่กำลังฮีลให้ทอมมี่ HP เต็มหลอดอยู่เลยรีบหันตัวกลับกระโดดหลบลำแสงเพื่อไม่ให้ไปโดนทั้งสองคนนั้น ไททันโกเลมยังคงไล่ยิงเธอต่อไป

ทำไมมันเล็งแต่ฉันวะเนี่ย!

หลังจากคิดแบบนั้นไม่นาน ลำแสงจากไททันโกเล็มก็หยุดยิงแล้วใช้มือยักษ์ทั้งสองดักทางซ้ายขวาแล้วกำลังรวบตบเธอเหมือนตบยุง เฟลิกซ์เห็นท่าไม่ดีเลยยิงมือซ้ายออกไปเกาะตรงไหล่ของมันแล้วดึงตัวเองลอยขึ้นไปหาแล้วกะจะลองใช้หมัดซ้ายจักรกลต่อยเข้าที่ส่วนหัวของมันสักครั้งแต่มีบางอย่างตรงหน้าอกของมันเปิดออกแล้วพุ่งออกมาจำนวนกว่ายี่สิบลูก

มิสไซล์ติดตาม!

ด้วยสัญชาตญาณรีบยกแขนซ้ายตั้งการ์ดเพื่อให้โล่เวทมนต์ทำงาน

ตูมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!

เรย์ลี่หันมองตามเสียงแล้วเห็นร่างของท่านพี่ตัวเองร่วงจากอากาศมาทางนี้ด้วยความเร็วสูงชนิดที่กางเวทมนต์รับไม่ทันเลยปะทะเข้ากับผนังโครงเหล็กอย่างจัง หลอด HP ลดฮวบจนเหลือขั้นขีดเหลือง โล่เวทมนต์ทรงกลมเฉพาะที่เฟลิกซ์มีเริ่มติดๆ ดับๆ

“ท่านพี่! ฮีล!

“เฟริน! โธ่โว้ย! ย๊ากกกกกกกกก!!

ทอมมี่ที่ฟื้นเต็มร้อยพอเห็นสภาพเฟลิกซ์แล้วคลั่งบินสูงแล้วสาดเวทมนต์ลำแสงสีแดงต่างๆ นานาโดยที่ไม่ต้องร่ายใส่ไททันโกเลมแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยระแคะระคายเลยถูกตอบโต้ด้วยการยิงมิสไซล์และลำแสงคืน ซึ่งเขาใช้ปีกของตัวเองบินหลบไปมาอย่างคล่องแคล่ว

“ดูเหมือนว่าเขาจะพอเอาตัวรอดได้แล้ว”

“หมอนั่น...” เฟลิกซ์เอ่ยขึ้นอย่างลำบาก “ทำ...อะไรเกินตัวอีกแล้ว”

“ท่านพี่ต่างหากที่ทำเกินตัว! ไงว่าแค่ช่วยยูกะก็พอนี่คะ? แล้วไงตะกี้ถึงได้ไปซัดตรงๆ กับเจ้าหุ่นเหล็กยักษ์นั่น!?

เรย์ลี่ต่อว่าคนไม่เจียมซึ่งก็ยังไม่ค่อยเจียมตัวเท่าไหร่นัก

“ช่วยไม่ได้ สถานการณ์มันบังคับ...ถ้าไม่หาทางหยุดการเคลื่อนไหวของมันก็ช่วยยูกะไม่ได้หรอก”

“งั้นตอนนี้น่าจะพอช่วยได้แล้วมั้งคะ คุณทอมมี่เขากำลังหลอกล่ออยู่”

“แล้วเธอทำไมไม่ไปช่วยละ?”

“กลัวจะถูกบี้แบนก่อนสิค่ะ” เรย์ลี่บอกพอเห็นสีหน้างงของเฟลิกซ์เลยอธิบายต่อ “คือ...เวทมนต์ใช้ไม่ค่อยได้ผลกับเจ้านั่นคะ ถึงแม้เสริมแรงตัวเองให้วิ่งไปแต่พอเข้าไปใกล้ๆ มันแล้วผลเสริมแรงก็จะหายไปทันทีค่ะ มันเป็นแบบนี้ทุกชั้นอยู่แล้ว...หน้าที่เรย์ลี่เลยมีแต่ฮีลกับช่วยคนนอกวงต่อสู้ค่ะ”

ความจริงที่เรย์ลี่เล่าให้ฟังทำให้เฟลิกซ์ร้องอ๋อ

มิน่า...ถึงเคลียร์หอคอยแต่ละชั้นช้ากันมาก

“แล้วที่ผ่านมาเคลียร์กันได้ยังไง?”

“ส่วนมากจะใช้สิ่งที่เรียกว่าระเบิดมือของพวกช่างตีเหล็กที่ประดิษฐ์ขึ้นมา ไม่ก็ใช้ดาบคมกริบตัดสายที่ส่งพลังงานภายในตัวมันตามที่คุณทอมมี่บอกมาค่ะ”

ตัดสายส่งพลังงาน? ตัดสายไฟของมันสินะ

แต่เท่าที่จำได้...รู้สึกว่าโกเลมรุ่นเล็กนี่จะไม่มีช่องว่างให้ทำแบบนั้นได้เลย รุ่นใหญ่นี่น่าจะเหมือนกัน

เฟลิกซ์คิดแล้วมองไททันโกเลมตามซอกมุมต่างๆ เผื่อจะหาเจอแต่ก็ไม่พบ

เรื่องนั่นเป็นยังไงก็ช่างก่อน...ตอนนี้ต้องช่วยคุณยูกะให้ได้!

ด้วยใจอันแรงกล้าลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งเป็นเวลาเกี่ยวกันกับที่เรย์ลี่ฮีลให้เสร็จพอดี

“ท่านพี่...ไหวแล้วหรอคะ?”

“ไม่ไหวก็ต้องไหวละ เรย์ลี่...ไปคอยที่ทางออกเลย”

“แต่ว่า...เอ่อ...ได้ค่ะ! แล้วเรย์ลี่จะรอนะคะ!

อีกฝ่ายพูดกำกึ่งเหมือนจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งแต่ก็ตัดสินใจแล้ววิ่งเรียบไปทางที่มีลิฟต์อยู่ ส่วนเฟลิกซ์ตะโกนบอกคนที่บินหลบดวงมิสไซล์อยู่

“ทอมมี่! นายล่อมันไว้ยาวๆ เลยนะ! ฉันจะเอาตัวคุณยูกะออกมาเอง”

“อย่าตะโกนมาสิครับ! ไม่อย่างงั้นมันจะ—”

สิ่งที่ทอมมี่จะบอกปรากฏขึ้นให้เฟลิกซ์เห็นทันที ลูกตาสีแดงคู่ของไททันโกเลมกำลังจ้องเธออยู่

ไวต่อเสียงสินะ...งานเข้าแล้ว!!

[สิบนาทีต่อมา]

มันไม่ยอมให้เข้าใกล้ได้เลยวุ้ย

เฟลิกซ์บ่นในใจก่อนที่จะตั้งการ์ดยกขึ้นกันแสงเลเซอร์อันเล็กที่ถูกยิงกระจายมั่วๆ จากฝ่ามือยักษ์ทั้งสอง ทอมมี่และเรย์ลี่ต่างก็ใช้เวทมนต์บาเรียเช่นกัน แต่ยังดีที่ว่าไม่ถูกยูกะที่ยังนอนไร้สติเพราะอยู่ใกล้กับไททันโกเลมนั่นเอง

มีทางเดียวต้องผลักเจ้านั่นถอยห่างออกไปให้ได้...

แต่ก่อนหน้านี้ก็ลองล่อให้มิสไซล์หันเข้าหาตัวมันเองแล้วแต่กลับระเบิดกลางอากาศเฉย

เหลือแต่ลองใช้หมัดซ้ายตรงๆ ใส่มันแล้วเนี่ย แต่คง...

“เฟรินครับ! ลองใช้แขนซ้ายของคุณดูสิ! อึ่ก!

ทอมมี่แนะนำเหมือนกับที่เธอเพิ่งคิดเสร็จ เขาก็ถูกมิสไซล์ถูกหนึ่งโดนเข้าอย่างจังแต่สำหรับจอมมารที่ยังได้พลังกลับมาไม่สมบูรณ์อย่างเขาแค่นั้นไม่เป็นอะไรมากก่อนที่จะเสกวงเวทย์หกเหลี่ยมอันเล็กรับมิสไซล์แต่ละลูก ที่ไม่กางอันใหญ่เพราะต้องการเก็บมานาไว้นั่นแหละเพราะเห็นว่าศึกนี้ยืดเยื้อแน่นอน

คงมีแต่ต้องลองสินะ

เฟลิกซ์โยกตัวหลบเลเซอร์อันใหญ่ที่ยิงจากปากของไททันโกเลมอีกครั้งด้วยการก้มหลบแล้ววิ่งฝ่าไปหาแล้วรีบยิงมือซ้ายไปเกาะกับส่วนต้นขาซ้ายของมันเพื่อให้มันหยุดยิงลำแสงเลเซอร์ที่กำลังจะถูกตัวมันเองและตั้งใจจะวิ่งไต่ขึ้นหาลำตัวที่น่าจะเป็นจุดอ่อนเพื่อลองใช้แขนซ้ายอัดเข้าจังๆ สักหมัด แต่แล้วต้องร้องเหวอเพราะมือซ้ายของมันกำลังกวาดขึ้นมาจากข้างล่าง

ชิบแล้ววววววววววว!!

เพราะมันมาไม่ตั้งตัวเลยเข้ามาใกล้มากอีกเพียงห้าก้าวก็จะถึงตัวแล้ว เธอตัดสินใจวัดดวงพลิกตัวแล้วง้างหมัดซ้ายจักรกลอัดสวนกลับเต็มที่

โครม!!!

มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น มือซ้ายยักษ์ที่ควรจะต้านแขนซ้ายของเธอได้กลับหลุดออกร่วงลงกับพื้นเฉย

ไหงเป็นงี้ละ? พลังฉันเริ่มกลับมาแล้วหรือไง?

ถึงแม้เธอจะยังไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่ด้วยสิ่งที่เป็นอยู่ทำให้ยิ้มออกแล้วหันกลับไปมองไททันโกเลมอย่างมั่นใจ

“ได้เวลาเอา—”

ฟรืนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงกลไกทำงานหลายๆ อันพร้อมกัน มันเป็นป้อมปืนกลขนาดเล็กที่ผุดออกมาแถวๆ ที่เธอยืนอยู่ตรงต้นขาเต็มไปหมดและเล็งมาทางเธอ

“บาเรีย!!

เฟลิกซ์ไม่รอเรียกให้หินสีรุ้งในต้นแขนซ้ายทำงานขึ้นมา เหล่าดงกระสุนนับพันกำลังสาดใส่เธอถึงแม้ว่าจะยังงงๆ อยู่ว่าทำไมเธอถึงใช้เวทมนต์ได้ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้ตัวมันแต่ก็เดินหน้าต่อไปเพื่อจะเข้าใกล้ช่วงลำตัวและสังเกตแถบ MP ที่กำลังลดฮวบลงเรื่อยๆ เพราะพลังป้องกันของบาเรียคือค่า MP ของตัวเองและเพิ่งรู้ตอนสู้กับเจ้านี้มาสักพักแล้วเธอต้องชะงักตัวเพราะตรงหน้าอกของมันเปิดออกแล้วยิงมิสไซล์ออกมาแต่เคราะห์ดีที่ไม่ได้ยิงใส่เธอ มันยิงใส่ทอมมี่กำลังจะบินลงมาช่วยเลยต้องถอยกลับไปและนั่นทำให้เฟลิกซ์คิดอะไรได้

ถ้าฉันต่อยแผงยิงมิสไซล์นั่นละ...

ทันทีที่เดินฝ่ากระสุนถึงที่หมายเจ้าตัวรีบกระโดดขึ้นเกาะลำตัวปีนขึ้นไปหาส่วนกลางอก ดูเหมือนว่าไททันโกเลมจะรู้ตัวเลยเริ่มเคลื่อนที่ถอยหลังให้ตัวมันเองกระแทกกับผนังโครงเหล็กเพื่อให้เฟลิกซ์ร่วงลงไปแต่เธอมือเหนียวกว่า ระหว่างนั้นหลอด MP ใกล้จะหมด ทอมมี่ก็ใช้เวทย์ลำแสงสีแดงของตัวเองไล่ทำลายป้อมปืนเล็กที่ยิงใส่คนรักของเขาอยู่ แต่เฟลิกซ์รีบตะโกนบอก

“ทอมมี่! รีบพาตัวยูกะไปเซ่!!

ที่บอกแบบนั้นไปเพราะตอนนี้ตำแหน่งของไททันโกเลมออกจากตรงกลางมาอยู่ริมผนังแล้ว เฉพาะนั้นยูกะเลยอยู่ในที่โล่งที่จะช่วยได้ไง ทอมมี่รีบทำตามที่บอกทันทีบินลงไปอุ้มตัวแล้วส่งให้เรย์ลี่ ไททันโกเลมเริ่มเดินหน้าเลี้ยวไปทางขวาแล้วเอาด้านหน้าที่มีเฟลิกซ์อยู่พุ่งชนกับผนัง

โครม!!!

ตัวหอคอยสั่นเล็กน้อย หลอด HP ของเฟลิกซ์ลดฮวบเกือบครึ่งหลอดและรู้สึกจุกตัวอย่างมากแต่มือซ้ายยังเหนียวเกาะไว้แน่นเพราะมาถึงตรงที่ปล่อยมิสไซล์แล้ว

เอาละ...มาลองดูสิถ้าโดนเข้าไปจะเป็นยังไง

เธอง้างแขนซ้ายพร้อมๆ กับตัวไททันโกเลมที่กำลังถอยหลังเต็มกำลังเพื่อกระแทกผนังหอคอยอีกรอบ

“ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

ตูม!!!!

ด้านหลังของไททันโกเลมที่อยู่ในตำแหน่งเดียวกันที่บรรจุมิซไซล์ระเบิดออกอย่างรุนแรงมากและจังหวะพอกับที่ตัวมันกระแทกกับผนังพอดีเลยทำให้โครงเหล็กที่ควรจะกันตัวมันไว้อยู่เกิดพังแล้วร่างไททันโกเลมร่วงลงพร้อมๆ กับเฟลิกซ์ที่ถูกมือขวาของมันเกี่ยวลงมาด้วย...หลอด HP ของเธอลดลงเกือบขีดแดงเพราะโดนแรงระเบิดเต็มๆ แต่ที่ไม่ตายเพราะยังพอมีบาเรียที่เหลือไว้เล็กน้อยรับแทนไว้ซึ่งตอนนี้มันหมดไปแล้วพร้อมๆ กับเรี่ยวแรงของเธอ ทั้งแขนทั้งขาและร่างกายเธอกำลังแหวกว่ายกลางอากาศปะทะกับลมสู่เบื้องล่าง

มันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกันนะ...แต่เหมือนได้ยินใครเรียกชื่อฉันตามหลังมาแฮะ

แล้วคราวนี้ ฉันจะตายจริงๆ ใช่ไหม

เฟลิกซ์เริ่มทำใจเพราะคราวนี้ไม่น่าจะรอด แต่จู่ๆ มือขวาของไททันโกเลมที่เกี่ยวตัวเธอไว้ดันตัวเองเข้ามาใกล้กับส่วนหัวของมัน กระบอกยิงเลเซอร์ที่ปากกำลังชาร์จ

เจ้านี่มันสู้สุดฤทธิ์...งั้นฉันก็เอาด้วยเหมือนกัน!!

เธอรวบรวมเฮือกสุดท้ายส่งหมัดจักรกลเข้าที่กระบอกยิงเลเซอร์จนหักหมุนเข้าหาตัวเอง...กระแสไฟช็อกปรากฏขึ้นทั้งร่างก่อนที่จะมีแสงสีทองเรืองแสงทั้งตัวเป็นสัญญาณให้รู้ว่าตัวของมันกำลังจะระเบิด เฟลิกซ์หลับตายอมรับชะตากรรม

อย่างน้อยก็...ได้ช่วยคนอื่นไว้

แสงเจิดจ้าที่เกิดจากการะเบิดครั้งใหญ่กลางอากาศข้างหอคอยชั้นที่สิบเป็นที่ประจักษ์แก่เหล่าแนวหน้าทุกคนให้รู้ว่าบอสชั้นที่สามสิบสามได้ถูกกำจัดแล้ว


โปรดติดตามตอนต่อไปที่มีชื่อว่า

Ch.49 Mental Tower V – [ความหวังใหม่]

ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย!

 

53 ความคิดเห็น

  1. #42 ปลาน้อย (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 20:08
    มาต่อเร็วๆๆๆ อยากรู้เฟลิกซ์จะเป็นอย่างไร
    #42
    1
    • #42-1 ::Spy:: (@spy-spy-spy) (จากตอนที่ 51)
      2 สิงหาคม 2559 / 22:00
      เรื่องเรายังมีคนติดตามอยู่ T_T
      #42-1