R.I.P king of pop

เศร้ายังไม่หาย กับการที่ไมเคิล แจ็คสัน หรือ ปีเตอร์ แพน ของข้าพเจ้า 
เดินทางกลับไปเนฟเวอร์แลนด์ 
มันคงเป็นข่าวช็อกโลก สำหรับใครหลาย ๆ คน 
รวมทั้งข้าพเจ้าด้วย คล้าย ๆ อาการ อาฟเตอร์ช็อก 
แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ดูเหมือนจะโหดร้ายกว่าอาฟเตอร์ช็อกมาก 

ตี2ของวันที่ 26 มิถุนายน (ตามเวลาไทย) 
ทีวีทุกช่องรายงานข่าวการเสียชีวิต (ไม่อยากพูดคำนี้เลย เศร้า ๆ ๆ) ของ ราชาเพลงป็อป 

พนันได้ว่า แทบทุกคน ตะลึงกับข่าวนี้ 

รวมถึง ตัวเราเองด้วย 
พอได้ยินข่าว ก็อยากจะตบหน้าตัวเองแรง ๆ (แต่ไม่กล้า กลัวเจ็บ) 
แล้วบอกตัวเองว่า มันเป็นแค่ข่าวลือ 

แต่วันนี้ มันเป็นเรื่องจริง 

ถึงจะไม่เคยได้เห็นผลงานของไมค์เลย 
(TT^TT ไม่รู้ว่าตัวเองไปมุดรูไหนมา ถึงไม่เคยได้เห็นเอ็มวีหรืออะไรเลย)
แต่ก็รู้สึก เศร้ามาก ๆ ๆ ๆ ๆ ความรู้สึกมันโหวงพิลึก 
เพิ่งเข้าใจ ในความหมายของคำว่า โลกเงียบ 

ถึงจะเคยได้ยินเพลงของไมค์อยู่ไม่กี่เพลง (โดยที่ตอนแรกไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้องเพลงพวกนั้น - -") 
แต่ตัวเราเอง ทุก ๆ คน ก็โตมากับเพลงของไมค์นี่ 

โตมากับความยิ่งใหญ่ของคนที่ชื่อ ไมเคิล แจ็คสัน 

เราอาจจะเซนต์ซิทีฟกับเรื่องนี้มากไปหน่อย แต่น้ำตามันจะไหลออกมาซะอย่างงั้น 

ภาพตอนเด็ก ๆ ที่วิ่งหนีเอ็มวีthriller 
(เอ็มวีของไมค์เพลงเดียวที่เราได้ดู แถมยังดูถึงแค่ตอนหมาป่า ก็วิ่งหนีแล้ว นึกว่าหนังผี 555) 
ภาพตัวเองฝึกท่ามูนวอล์ค เพราะเห็นพี่ ๆ ทำแล้วมันเท่ดี (โดยที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิด) 
ภาพเพื่อน ๆ เต้นท่าลูบเป้า (โดยที่ไม่รู้อีกเหมือนเดิม ว่าใครเป็นคนคิด) 
ภาพอะไรเกี่ยวกับไมค์มันไหล ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เข้ามาในหัว 
เหมือนหนังที่พอถึงฉากไคลแมกซ์บางเรื่อง ตัวละครจะระลึกชาติ หรือ ระลึกความหลังได้งั้นแหละ 

แล้ว ตึ่งโป๊ะ!!!! 

ความรู้สึกวังเวง มันก็ พุ่งเข้าใส่ตัวเอง 

เหมือนสูญเสียคนสำคัญ หรืออะไรที่ยิ่งใหญ่ไป (ก็เค้ายิ่งใหญ่จริง ๆ อ่ะ - -") 

แล้วก็ทำใจไม่ได้ สุด ๆ เลย 

ทำใจไม่ได้จนทุกวันนี้ล่ะ 

ยังพยายามจะคิดว่ามันเป็นแค่ข่าวลือ 

แต่อีกทางก็ดีใจ ที่เค้าหนีสื่อ หนีอะไรที่ทำร้ายเค้ามาทั้งชีวิตพ้นแล้ว 

เค้าจะได้เริ่มชีวิตใหม่แล้ว ชีวิตที่มีแต่ความสุข 

ข้างบนนั้นไง 

แหงนหน้ามองท้องฟ้าทางทิศตะวันออก และมองหาดาวดวงที่สองจากด้านขวา

ดาวดวงที่เปล่งประกายสีฟ้า ดาวเด่นของกลุ่มดาวพิณ 

ดาวดวงนั้นไง เนฟเวอร์แลนด์   

R.I.P King of Pop