[ทำมือ+E-book] Doctor Please อย่าอ่อยมาก...เดี๋ยวยอม

ตอนที่ 3 : [รีอัพ] หมอต้าคนอ่อย : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,025 ครั้ง
    17 มี.ค. 63



2

“เป็นอะไรไปเหรอ?” เสียงของแองเจลที่ถามมาอย่างเป็นห่วงทำเอาฉันหลุดจากภวังค์ ฉันมองหน้าเธอแล้วเบือนหน้ากลับมาพลางถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่สิบของวัน

“กระเป๋าตังค์หายอะ” ฉันตอบกลับไปเซ็งๆ

ใช่...เมื่อวานที่ฉันไปที่ตลาดนัดแล้วเจอหมอต้าตอนนั้นฉันก็คิดว่ากระเป๋าฉันยังในรถ แต่ที่ไหนได้มันกลับไม่มี ฉันทั้งค้นทั้งรื้อแต่ก็ไม่เจอ พอกลับมาที่ห้องก็ลองหาแทบพลิกแผ่นดินแต่ก็ไม่มีเลยแม้แต่ร่องรอย ดีนะที่วันนี้ฉันขับรถออกมาโดยไม่แวะดื่มโกโก้อย่างที่ชอบทำ ไม่งั้นมีหวังต้องไปเป็นคนล้างจานแน่

“เฮ้ย! ได้ไงอะ แล้วมีอะไรสำคัญๆบ้างปะ?” แองเจลดูวิตกกังวลร่วมกับฉัน ฉันชายตาไปมองเธอแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“มีเงินไม่กี่บาทนอกจากนั้นก็บัตรประชาชน บัตรนักศึกษาและก็บัตรเอทีเอ็ม เดี๋ยวฉันกะว่าจะไปอายัติบัตรเนี่ยแหละ” ฉันคิดไปพูดไป ไอ้นั่นน่ะไม่เท่าไหร่หรอกแต่มันน่าเจ็บใจตรงที่กระเป๋าที่มันหายดันเป็นกระเป๋าใบที่ฉันรักมากสุดๆด้วยเนี่ยสิ เก็บเงินมาตั้งหลายเดือนกว่าจะซื้อได้

อย่าให้รู้นะว่าใครเอาไป...

ถ้าเป็นผู้หญิงแม่จะกระชากผมให้หลุด แต่ถ้าเป็นผู้ชาย...

แม่จะตัดไอ้จ้อนให้ขาดไปเลย!

“เอาน่าๆ ไว้จะพาไปทำบุญสะเดาะเคราะห์” จบประโยคของแองเจลฉันก็หันควับไปมองเธอทันที ยัยเพื่อนรักมองฉันด้วยแววตาจริงจังว่าเธอจะพาฉันไปทำบุญตามที่บอกจริงๆ มันทำให้ฉันต้องระงับอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองไว้

ฉันไม่ใช่แม่พระแบบเธอ

จับได้ฉันเอาตายอย่างเดียวเว้ย!

ตึ๊ง!

อยู่ๆก็มีเสียงไลน์ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ของฉันที่วางไว้บนโต๊ะไม้หินอ่อน ตอนนี้ฉันกับแองเจลกำลังมานั่งรอเรียนคลาสต่อไป เสียงข้อความยังดังมาเนื่องแต่ฉันไม่สนใจเนื่องจากอารมณ์ที่หงุดหงิดตอนนี้ ไม่นานเสียงก็เงียบไป

“อะ!ถึงเวลาแล้ว” ฉันจัดการเก็บของทุกอย่างลงในกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืนหลังจากที่แองเจลยกนาฬิกาขึ้นมาดูแล้วพูดออกมา ฉันรอเธอเก็บของแป๊บหนึ่งก่อนจะพากันเดินไปเรียน


“งั้นฉันไปก่อนนะ” ฉันพยักหน้าให้กับคำพูดของแองเจลทำให้เธอส่งยิ้มมาแล้วก็หมุนตัวไป

ตอนนี้เลิกเรียนแล้วแต่ด้วยความที่ยังไม่เย็นมากเท่าไหร่บวกกับฉันที่ขี้เกียจกลับหอเลยเดินตรงมานั่งที่โต๊ะประจำข้างๆตึกคณะ สภาพของฉันตอนนี้อิดโรยสุดๆ ฉันยังไม่ชินกับการเรียนเลยไม่ว่าจะมัธยมหรือมหาลัยให้ตายสิ!

Rrrr

อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น ฉันก้มลงหาโทรศัพท์สักแป๊บก่อนจะหยิบขึ้นมาดูว่าใครโทรมาก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะเป็นเบอร์แปลก และไม่รู้อะไรดลใจฉันให้กดรับสาย

“…” ฉันเงียบหยั่งเชิงอีกฝ่าย

[ลี่ครับ] ถึงสรรพนามในการเรียกฉันจะทำให้ตกใจไม่น้อยเพราะฉันให้น้องและพ่อกับแม่เท่านั้นที่สามารถเรียกแบบนี้ได้ แต่น้ำเสียงของปลายสายมันทำให้ฉันรู้ว่าไม่ใช่สามคนนั้นแน่ เพราะฉันจำเสียงนั้นได้ เขาคือ...

หมอต้า!

“...” ช็อคอยู่ไม่สามารถพูดอะไรได้

[นี่หมอต้าเองนะครับ] ปลายสายพูดแนะนำตัวเองเพราะคิดว่าฉันคงจะไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ขอโทษเถอะค่ะ...ฉันรู้ว่าเป็นเขา! และการที่เขาพูดแบบนั้นมันยิ่งย้ำว่าฉันคิดถูก ฉันไม่เคยพลาดเรื่องผู้ชายหรอก

“มะ หมอมีอะไรเหรอคะ?” เสียงสั่น สั่นสุดๆอะ ร้อยวันพันปีไม่เคยมีผู้ชายหล่อปานเทพบุตรโทรมาหาฉันเลย มันทำฉันประหม่า...โคตรประหม่า

[มีใจครับ] ตึ่งโป๊ะ!

“…” ซ็อตนี่กูตายค่ะ

[ล้อเล่นน่ะครับ] ฉันได้ยินหมอต้าหัวเราะเล็กน้อย

“ฮู่วว แล้วไป ลี่ตกใจหมดเลย นึกว่าหมอกำลังอ่อยลี่อยู่นะเนี่ย” แซวเสร็จก็หัวเราะกลบเกลื่อนเล็กน้อย เขาลี่มาฉันก็ลี่ไป แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมให้เขาเรียกฉันแบบนั้น อาจจะเพราะเขาหล่อมั้ง เขาว่ากันว่าคนหล่อมักจะทำอะไรไม่ผิดซึ่งมันก็ถูก

[ก็อ่อยอยู่นิครับ] แต่คำพูดของเขาทำเอาฉันหัวเราะไม่ออก

หมอรู้ตัวมั้ยคะว่าหมอพูดอะไรออกมา!

“มะ หมอโทรมาหาลี่มีอะไรเหรอคะ?” เมื่อทำอะไรต่อไม่ถูกฉันเลยเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนา ไว้เขาหยอดมาอีกมีหวังตายแน่ๆ ไม่ใช่หมอต้านะที่ตาย

ฉันเนี่ยแหละตาย!

เลือดหมดตัวกันพอดี...

[อืม ไม่รู้ว่ามีคนแถวนี้ทำกระเป๋าตังค์หายรึเปล่าน่ะครับ] คำพูดของเขาทำเอาฉันเบิกตาโต

กระเป๋าตังค์หาย...หมายถึงฉันใช่มั้ย!?

“สีอะไรคะ?” ด้วยความไม่แน่ใจฉันจึงลองถามดู

[สีชมพูหวานแหววเลยล่ะครับ] ชัดเลย ของฉันชัวร์

“แล้วทำไมหมอเพิ่งมาบอกล่ะคะ!?” ฉันแว้ดออกไปอย่างลืมตัวพอนึกขึ้นได้ก็รีบกล่าวขอโทษเขาไปทันที “ขะ ขอโทษค่ะ” หมดกันภาพลักษณ์เด็กน้อยน่ารัก

[ไม่เป็นไรครับ หมอส่งไลน์ไปบอกแล้วแต่ลี่ไม่อ่านเลยโทรมาน่ะครับ] เสียงไลน์ก่อนเข้าเรียนนี่เป็นของเขาเองหรอกเหรอ?

โอ๊ย! นี่แกกล้าไม่ตอบแชทคนหล่อเหรออิลี่!

"แฮะๆ ลี่ไม่ได้เปิดดูน่ะค่ะ แล้วจะให้ลี่ไปเอาที่ไหนคะ?” หมายถึงกระเป๋าตังค์น่ะ

[ที่ห้องหมอก็ได้ครับ]

เอ๊ะอะชวนเข้าห้องตลอด หื่นเกินไปแล้วนะ!

“มะ ไม่สะดวกมั้งคะ”

[แต่หมอสะดวกนะครับ] เฮือก...พอเถอะค่ะเลือดจะหมดตัวแล้วเนี่ย!

“เอาเป็นว่าตอนนี้หมออยู่ไหนดีกว่า เดี๋ยวลี่จะไปเอาเองค่ะ” ฉันรีบหาทางออกที่ดีให้แก่ทั้งคู่

[หมออยู่ที่คอนโดครับ] แต่ดูเหมือนปลายสายจะให้ฉันไปที่ห้องเขาตลอด

ถ้าไม่ติดว่าหล่อนี่แตะผ่าหมากไปแล้ว!

“แต่ตอนนี้ลี่อยู่ไกลมากค่ะ ไกลกับคอนโดของหมอม๊ากมากกก”

[ลี่รู้ว่าคอนโดผมอยู่ไหนเหรอครับ?] เออว่ะ

“มะ ไม่รู้หรอกค่ะ” ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม “แต่ลี่คิดว่ามันต้องไกลมากแน่ๆค่ะ”

[แต่รู้ไว้ก็ดีนะครับ]

“…” เอ๊ะ...แล้วทำไมฉันจะต้องรู้ด้วยล่ะ?

[เพราะยังไงไม่ช้าก็ต้องมาอยู่ดี]

เดี๋ยวนี้ผู้ชายเขารุกหนักขนาดนี้เลยเหรอคะ!?

ฉันเป็นพวกคลั่งไคล้คนหล่อและชอบอ่อยไปเรื่อยแต่ไม่เคยถูกใครอ่อยแถมยังเป็นคนชอบหื่นแต่ไม่ชอบให้มีคนมาหื่นใส่

ซึ่งหมอต้ากลับเป็นแบบนั้นหมดเลย!

และนั่นน่าจะเป็นเหตุผลที่ทำไมฉันถึงไม่หลงคารมณ์ของเขาง่ายๆทั้งที่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคนจะยอมตั้งแต่เห็นหน้าตาของเขาแล้ว

ตอนเห็นหน้าหล่อๆของเขาก็เกือบจะยอมนะถ้าไม่ติดตรงที่เขาเต๊าะหื่นใส่ฉันนี่แหละ

[ลี่ครับ?] เพราะเสียงของหมอต้าทำให้ฉันหลุดจากภวังค์เลยรีบตอบเขาไปแบบแก้ๆกังๆ

“ขะ ขอโทษทีค่ะ พอดีคิดอะไรเรื่อยเปื่อย”

[คิดถึงหมออยู่สินะครับ?] คือก็อยากจะปฏิเสธอยู่หรอกนะ...ถ้าไม่ติดที่ว่ามันคือเรื่องจริงน่ะ

“คิดว่าจะเอากระเป๋ามายังไงมากกว่าค่ะ” ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน ได้ยินปลายเสียงหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะตอบกลับมาด้วยโทนเสียงที่ร่าเริงจนน่าหมั่นไส้

คือตอนนี้ฉันไม่มีเงินป่ะวะ? น่าตลกตรงไหน!

[งั้นเอางี้ล่ะกันครับ]

“ว่าไงคะ?” เพราะจู่ๆปลายสายก็เงียบมาเสียดื้อๆทำเอาฉันรีบถามต่ออย่างร้อนรน จำเป็นมั้ยที่ต้องชวนระทึกแบบนี้ นี่ถ้าไม่ติดว่าหล่อนะพ่อคุณ…แม่จะจับฆ่าหั่นศพไปโยนให้แมวกินเลย!

[เจอกันที่ร้านนั้นข้างๆมหาวิทยาลัย S ก็แล้วกัน พอดีหิวๆอยู่ อยากดื่มชาเขียวสักแก้วจังเลยครับ] นี่คือตั้งใจจะดื่มชาเขียว ไม่ใช่ตั้งใจเอากระเป๋ามาให้ฉัน?

แต่มหา’ลัย S นั่นมันมหา’ลัยฉันนี่!


“ชาเขียวกับโกโก้ได้แล้วครับ” เสียงพนักงานพร้อมกับถาดที่บรรจุไว้ด้วยเครื่องดื่มที่ฉันสั่งถูกวางไว้ตรงหน้า ฉันพยักหน้ายิ้มขอบคุณเขาทีหนึ่งก่อนจะเบือนใบหน้ามาจดจ่อกับโกโก้ของตัวเอง

ตอนนี้ฉันมานั่งอยู่ที่ร้านนั้น คือชื่อร้านน่ะ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตั้งชื่อให้มันยุ่งยากด้วย ฉันเคยเถียงกับยัยแองเจลเรื่องชื่อร้านด้วยแหละ ระหว่างที่ฉันมานั่งรอก็สั่งของเครื่องดื่มของตัวเองและไม่ลืมที่จะสั่งเผื่อหมอต้าด้วย เห็นตอนคุยโทรศัพท์บ่นว่าอยากดื่มชาเขียว แต่อย่าหวังว่าฉันจะจ่ายนะ ใครชวนคนนั้นจ่าย!

“มานานแล้วเหรอครับ?” ไม่นานนักเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ฉันเอี้ยวตัวไปมองก็เห็นว่าหมอต้าที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆแต่กลับทำให้หล่อขึ้นเป็นเท่าตัวกำลังเดินมาหา เขาดึงเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามกับฉัน

“รู้ด้วยแฮะว่าหมอจะเอาอะไร รู้ใจกันแบบนี้มันน่าจับไปไว้ที่บ้านจริงๆ” เอาเข้าไป มาถึงปุ๊ปก็หยอดปั๊ป แล้วไม่ใช่เขาเองรึไงที่บอกว่าจะเอาอะไรน่ะ!

ที่สั่งเผื่อมันก็แค่มารยาทเท่านั้นเอง...

...มารยาทที่มีให้เฉพาะคนหล่อ

“ก็แค่สั่งให้น่ะค่ะ แต่หมอต้องจ่ายนะคะ ลี่ไม่มีเงินไม่รู้ใครเอากระเป๋าลี่ไป” ฉันพูดทีเล่นทีจริงแต่ประโยคหลังก็ไม่วายแขวะเขาด้วย ร่างสูงตรงหน้าหัวเราะเล็กน้อย เขายิ้มออกมาจนตาหยี่ คือจะว่าไงดี มันน่ารักมากๆเลยอะ

“กะว่าจะเลี้ยงอยู่แล้วน่ะครับ เลี้ยงทั้งชีวิตก็ได้นะ” หมอต้าช้อนสายตาขึ้นมามองฉันขณะที่ตัวเองยังคงดูดชาเขียวข้างหน้าอยู่

ถ้าไม่ติดว่าเขาหล่อนะฉันคงสำลักพุ่งโกโก้ที่อยู่ในปากใส่หน้าเขาแล้ว…

“อ๊ะ! ขอโทษค่ะ” จู่ๆเสียงใสเล็กของเด็กผู้หญิงก็ดังมาจากข้างๆหมอต้า พอฉันชะโงกหน้าไปมองก็เห็นว่าที่ชายเสื้อของเขามีรอยสีน้ำตาลเปื้อนอยู่คาดว่าน่าจะเป็นโอวัลตินที่อยู่ในมือของเธอ เด็กคนนั้นก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ตัวนี่สั่นสะท้านอย่างกับอยู่บนยอดเขาเอเวอร์เรค

“ไม่เป็นอะไรค่ะ อย่าทำหน้าหงอยแบบนั้นสิคะ” หมอต้าเอื้อมมือไปลูบหัวเธออย่างเอ็นดู ยัยเด็กผู้โชคดีที่ได้รับฝ่ามือของคนหล่อสะท้านโลกยิ้มดีใจแล้ววิ่งกลับไปที่โต๊ะ ได้ไงอะ...เขาอ่อยฉันอยู่เขายังไม่ลูบหัวฉันแบบนั้นเลย!

“ทำไมยิ้มแบบนั้นครับ?” เสียงของหมอต้าฉุดให้ฉันออกมาจากความคิดของตัวเองก่อนจะพบว่าตัวเองยิ้มอยู่จริงๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าทำไมฉันถึงได้ยิ้มออกมาแบบนี้

“คือรู้สึกว่าหมอต้าพูดแบบนั้นแล้วน่ารักดีน่ะค่ะ” ใช่แล้ว...เพราะฉันแพ้ผู้ชายพูดคะขาไง!

“แบบไหนครับ?” หมอต้าเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ก็ที่พูดคะขาอะค่ะ” ฉันตอบไปแบบไม่ปิดบัง ไม่รู้จะปิดทำไมก็ฉันชอบอะ แต่คำพูดต่อไปของหมอต้าทำเอาฉันแก้มแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“งั้นหมอจะพูดคะขากับลี่นะคะ” เขายิ้มให้ฉันอีกแล้ว รอยยิ้มนั้นขับให้เขาดูหล่อน่ารักมากยิ่งขึ้น

โอ๊ย! คนอะไรหล่อพร่ำเพรื่อแบบนี้ หล่อแบบรัศมีการทำลายล้างสูง หล่อแบบอปป้ายังต้องกราบ หล่อไม่พอยังอ่อยพร่ำเพรื่อด้วย!

“ลี่เป็นอะไรไปคะ? หน้าแดงเชียว ไม่สบายหรือเปล่า?” พูดเหมือนเป็นห่วงแต่สายตาเนี่ยสิฉายแววความสนุกสุดๆ อีกอย่างเขาน่ะเป็นหมอ คงไม่โง่แบบดูไม่ออกว่าอันไหนเขินอันไหนไม่สบายหรอกนะ

“ร้อนน่ะค่ะ” ฉันโบกมือพัดเข้าหาตัวเองประกอบคำพูดทั้งๆที่ในร้านนี้น่ะเปิดแอร์เย็นเฉียบ

“งั้นเหรอคะ” ไอ้หน้าไม่เชื่อถือนี่มันคืออะไรคะหมอ!?

หลังจากนั้นเราก็พูดคุยกันเรื่องจิปาถะเล็กๆน้อยๆก่อนที่ฉันจะเดินออกมานอกร้านและรอเขาจ่ายเงินอยู่ บอกแล้วไงว่าใครเชิญคนนั้นจ่าย... อ๋อ ฉันได้กระเป๋าคืนแล้วนะ กว่าจะได้หมอต้าก็ลีลามากเหลือเกิน

“ลี่กลับยังไงคะ?” รอไม่นานหมอต้าก็เดินออกมาที่ฉันยืนอยู่ ผู้คนรอบข้างรอบหันมาสนใจที่พวกเรา ก็แน่สิ หมอต้าเขาเล่นมีรัศมีอปป้าขนาดนี้เล่า

“ลี่เอารถมาค่ะ” ฉันตอบพลางหันกลับไปยิ้มให้เขา หมอต้านิ่งเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนี นี่ฉันพูดอะไรผิดไปวะ? แต่ไม่เป็นไร คนหล่ออิลี่จะไม่สงสัย

“หวา อดไปส่งเลย” เพราะแววตาขี้เล่นของเขาและใบหน้าหล่อน่ารักนั้นมันทำเอาฉันหัวใจเต้นผิดจังหวะก่อนจะรีบหันหน้าหนีทันที เขาก็แค่อ่อยฉันตามประสาหนุ่มหล่อเท่านั้น อย่าไปสนใจสิอิลี่ สนใจแค่หน้าตาเขาก็พออย่าสนใจคารมณ์

“รถลี่จอดตรงไหนเหรอคะ?” อยู่ๆหมอต้าก็โพล่งออกมาพร้อมกับก้มตัวลงมาช้อนมองหน้าฉันเพราะระดับความสูงที่ต่างกัน ฉันนิ่งอึ้งตาเบิกกว้างก่อนจะดึงสติตัวเองกลับมาแล้วขยับไปด้านซ้าย

“ตะ ตรงข้ามร้านค่ะ” บ้าจริง ทำไมเสียงถึงสั่นได้เนี้ย

“บังเอิญจังเลยค่ะ หมอก็จอดตรงนั้นพอดี” หมอต้ายิ้มอีกครั้ง โอ๊ย! รู้ตัวบ้างมั้ยว่ายิ้มพร่ำเพรื่อเกินไปแล้ว “เดี๋ยวหมอเดินไปส่งนะคะ”

“ดะ...!” 

ไม่รอให้ฉันพูดประท้วงหมอต้าก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือฉัน เขากระตุกมือฉันให้เดินตามหลังไปซึ่งฉันก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย ฉันรู้สึกเหมือนสติกำลังหลุดออกจากร่าง

คนหล่อกำลังจับมือฉันเลยนะเฮ้ย

“คะ...คนมองหมดแล้วนะคะ” ฉันพูดขึ้นเมื่อเราเดินมาถึงริมฟุตบาท สายตาผู้คนที่อยู่รอบๆไม่ว่าจะชายหรือหญิงต่างหันมาสนใจที่เรา คงจะเพราะหน้าตาที่หล่อเหลาและเบ่งออร่าได้ของหมอต้ามันทำให้เราสองคนกลายเป็นจุดเด่นไปโดยปริยาย

“ไม่เห็นเป็นไรเลยนิคะ ดีสักอีก...” หมอต้าเว้นช่องว่าง พอไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดงเขาก็ดึงฉันให้ข้ามถนน “คนอื่นๆจะได้รู้ว่าลี่มีหมอแล้ว”

ตึกตัก...ตึกตัก

คะ แค่พูดเล่นเท่านั้นเอง หัวใจจะเต้นแรงขนาดนี้ทำไม หมอต้าน่ะเขาหล่อจะตาย คงมีผู้หญิงมาพัวพันเป็นสิบ ฉะนั้นห้ามเต้นแรงแบบนี้อีกนะมายฮาร์ท!

“...” ฉันเงียบ คือบอกตามตรงว่ายังอึ้งที่เขาจับมือฉันและคำพูดของเขาเมื่อกี้ไม่หาย เกิดมามีแต่คอยตามกรี๊ดผู้ ทำได้มากสุดก็แค่เดินเฉียดๆ แต่นี่สกินชิฟมากเลยนะ คือปรับตัวไม่ทัน ทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ใกล้ๆหนุ่มหล่อแบบนี้

“นั่นรถลี่รึเปล่าคะ?” เมื่อข้ามมาถึงฝ่ายตรงข้ามหมอต้าก็ชี้ไปที่รถคันสีขาวคันเดียวที่จอดอยู่ ฉันพยักหน้ารับเพราะมันเป็นรถของฉันจริงๆ แต่ทำไมฉันไม่เห็นรถคันอื่นเลยล่ะ? ไหนบอกว่าจอดที่เดียวกันไง?

“แล้วรถของหมอล่ะคะ?” ด้วยความที่เป็นคนขี้สงสัยบวกกับเวลาคิดอะไรก็พูดออกไปทำให้ฉันถามร่างสูงโดยเอียงคอตามฉบับ แต่คนตรงหน้ากลับเบือนหน้าหนีแล้วเกาท้ายทอยเล็กน้อย

“อยู่แถวนี้แหละค่ะ” ทำไมถึงพูดเสียงเบาจัง “ลี่ขึ้นรถไปเถอะเดี๋ยวถึงบ้านดึกนะ”

“ลี่อยู่หอน่ะค่ะ” อ้าวเฮ้ย แล้วจะไปบอกเขาทำไมหะ!

หมอต้าหันกลับมามองฉัน เขาฉีกยิ้มขึ้นอีกครั้งซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ก่อนที่เขาจะพูดประโยคหนึ่งออกมา มันทำให้ฉันหน้าแดงล่ามไปถึงใบหน้าและรีบเดินไปขึ้นรถทันที

“งั้นเหรอคะ...ไว้จะแวะไปหานะคะ”

              



[อัพครบ]

ไรท์กำลังคิดอยู่ว่ารีปริ้นท์ครั้งนี้จะใส่ตอนพิเศษเพิ่มไปสักตอนดีมั้ย555555 

เลยมาถามรีดก่อนว่าจะให้ไรท์แต่งดีมั้ย ยังไงเม้นบอกนะค่าาาา

จะไปหากันที่ห้องเลยเหรอคะหมอออ

โอ๊ยยย มีความตามใจอ่ะ พอบอกชอบพูดคะขาอิหมอก็

จัดให้เลยจ้าาา จะบอกว่านี่แค่น้ำจิ้ม อิหมอนางยังอ่อยได้อีกกก5555



ตอนนี้เรื่องหลักของไรท์จะเป็น2เรื่องนี้นะคะ ยังไงก็ฝากด้วยเด้อออ เป็นแนวฟีลกู๊ดไร้สาระเช่นเดิมค่ะ5555555


หอเก่าฉันมีโรคจิตทำให้ต้องย้ายที่อยู่ใหม่
แต่โชตชะตากลับเล่นตลกเมื่อฉันมาเจอเข้ากับ
ตาลุงหน้าหล่อข้างห้องที่ทำตัวหนักกว่าโรคจิตเนี้ยสิ!
"นี่ลุง แก่แล้วก็อย่ามาวุ่ยวายกับหนูดิ"
 "เห็นแก่แบบนี้แต่เอวยังใช้ได้ดีอยู่นะ ลองปะ?"
พูดงี้หมายความว่าไงวะลุง!?



  
'เขาบอกว่าผู้ชายในผับไว้ใจไม่ได้'
นั่นเป็นคติประจำและสามารถทำให้ฉันหลุดรอดมาถึงทุกวันนี้
จนกระทั่งวันหนึ่ง...มันกลับพังทลายลงเพราะดันเจอเข้ากับ 'คิว'
บาเทนเดอร์คนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับประโยคที่พูดกับฉันว่า
"ขืนพี่มาดื่มบ่อยขนาดนี้มีหวังหมดตัวแน่
เอาอย่างนี้มั้ยครับ...พี่ลองมาดื่มในห้องผมดู ผมชงฟรีไม่คิดเงินครับ"


1 เมนต์ = 1กำลังใจน๊า

พูดคุยกันได้ที่
 Facebook : Black Paradises คลิก
Twitter : @black_paradises #หมอต้าคนอ่อย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.025K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,547 ความคิดเห็น

  1. #1490 firstzy93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 01:12
    อยากอ่านค่าาา
    #1,490
    0
  2. #1489 Jihoon2309 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 20:56
    หมอน่ารักเกินไปแล้ววว อยากได้เล่มมม
    #1,489
    0
  3. #1464 Molyslam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 20:48
    โอ้ยยน ทำไมเพิ่งมาเจอ อยากได้เล่ม
    #1,464
    0
  4. #1461 Flamingooo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 18:35
    หมออออออ!!!! โอ้ยยยแพ้ผู้ชาบแบบนี้
    #1,461
    0
  5. #1436 Moo_paem (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 20:51
    หมออ่อยสุดๆ
    #1,436
    0
  6. #1094 pinjite1234 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 19:17
    น่ารัก...
    #1,094
    0
  7. #993 whan.p (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 13:28

    แพ้ผช.ที่พูดคะขาเหมือนกัน งื้อออออออออออ

    #993
    0
  8. #913 MyMINO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 18:59
    รุกแรงงงงงง
    #913
    0
  9. #885 พระพายนารี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 17:21

    หมอคะ ตอนนี้หัวใจทำงานหนักมาก เปลี่ยนจากหมอต้าเป็นหมออ้อยดีมั้ยคะ? อ้อยหนักจังเลย

    #885
    0
  10. #851 SiriphonSeangsai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:24
    อ่อยหนักอ่อยแรงมากหมอ
    #851
    0
  11. #834 Cute girl vampire (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 13:39
    ผู้ชายพูดคะขา ชอบลูบหัว มาแบบพี่ชายที่แสนดี คือจุดอ่อนของช้านน^ω^≧ω≦
    #834
    0
  12. #697 นึกอะไรไม่ออก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 22:58
    ผู้ชายพูดคะขา กูตายยยยยย
    #697
    0
  13. #513 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 20:20
    ตายยยยยเขินผู้ชายคะขาจังวุ้ยยยย
    #513
    0
  14. #301 JitchutaP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 19:37
    มีความคะขา จะเอาอะไปสู้ ใจก็รำส่ำสิคะหรออะไร แต่มุข-ังเสี่ยวเหมือนเดิม
    #301
    0
  15. #292 Kanijang_1630 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 17:18
    เลือดหมดตัวแล้วค่ะ
    #292
    0
  16. #276 comtoontrans (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 13:22
    ตายๆๆๆอ่อยอะไรจะขนาดนี้
    #276
    0
  17. #242 จันทร์จิรา เชียงใต้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 15:20
    ใจไม่ดีเลยหมออ่อยหนักมาก
    #242
    0
  18. #231 Ploybabboyza Parichat Urramporn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 18:37
    หมออ่อยหนักมากกกกก
    #231
    0
  19. #162 Akazaki Miyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 09:48
    หมอ อย่าอ่อยสิ เดี๊ยวใจไม่ดี>\\\<
    #162
    0
  20. #133 BBB_13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 12:34
    หมออ่อยเกิ้นน เรานี่เขินยังกะเป็นน้องลี่ซะเอง55
    #133
    0
  21. #67 ZYLVES (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 01:20
    หมอออออออ >///<
    #67
    0
  22. #12 aomsinchulalak (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 07:32
    หมออย่าขายอ้อยเยอะสิคะ เราเขินนะ
    #12
    0
  23. #11 Palinz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 17:39
    หมออ่อยเกินนน
    #11
    0