#ก็จะดื้อ (omegaverse)

ตอนที่ 36 : โกโกส่งท้าย : ครอบครัวแมวดื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,072 ครั้ง
    25 มี.ค. 64

ก็จะดื้อ 35

 

 

ช่วงเวลาฮีทของตะนิดยาวนานอยู่ประมาณสามวันก็เริ่มดีขึ้น

แต่ก็เป็นสามวันที่เรียกได้ว่า

 

‘เต็มอิ่ม’

 

ได้นอนกอดซุกกันเต็มอิ่ม อาจจะมีหยุดพักไปกินข้าวบ้างแต่สุดท้ายก็จบลงที่ฟัดกันไปมาบนเตียง เปลี่ยนสถานที่ร่วมรักไปพื้นที่ต่างๆ ในบ้านแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน เป็นสามคืนที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยความรักที่ท่วมท้น 

 

แต่ทว่าก็เหงาหูเสียจนโหวงในบางครั้ง

 

ตะนิดลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับเด้งตัวขึ้นนั่ง ดวงตากลมหยีเล็กน้อยเมื่อรู้สึกปวดแถวๆ สะโพกกับต้นขาจากศึกรักร้อนแรงเมื่อคืนที่เขาและพี่ภาสจัดกันเสียจนตัวเองสลบเหมือดไปตอนไหนก็ไม่รู้ตัว แต่พอตั้งสติได้สิ่งแรกที่ตะนิดมองหาคือก้อนปานิน 

เจ้าตัวแก้มยุ้ยขี้ดื้อที่มักจะตื่นก่อนคนแรกเสมอแล้วก็มักจะคอยทำหน้าที่แทนนาฬิกาปลุกที่ดีไล่จิ้มไล่ปุ๋งใส่หน้าคนเป็นพ่อเป็นแม่ให้รีบตื่นไปทำอาหารเช้าให้

 

อา... 

อยู่กับภูเขานี่นา

 

“แมวดื้อ...” เสียงอู้อี้ของภาสดังขึ้นพร้อมกับแขนล่ำที่พาดโอบรอบเอวบางก่อนที่ร่างสูงจะซุกจมูกตัวเองเข้ากับพุงนุ่มนิ่มสูดดมกลิ่นแป้งผสมพีชเข้าเต็มปอด

“พี่ภาส” 

“หืม”

“ไปรับปานินกัน”

“อื้อ ไปสิ” 

“ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ก็ดีนะ”

“...”

“แต่มีลูกอยู่ด้วยดีกว่าเนาะ” แมวดื้อโน้มตัวลงจุ๊บแก้มสากที่มีตอหนวดของสามีเบาๆ 

“อื้อ” 

ภาสเห็นด้วยแบบไม่มีอะไรจะโต้แย้ง

สำหรับเขาแล้ว การได้ใช้ช่วงเวลากับตะนิดมันเป็นอะไรที่ดีมาก การที่ได้ยินเสียงแมวดื้อครางลั่นบ้านแบบที่ก่อนหน้านี้เจ้าตัวชอบทำแต่พอมีลูกก็ต้องคอยเก็บเสียงทุกครั้งที่มีโอกาสได้แอบทำเวลาเจ้าก้อนลูกแมวดูการ์ตูน ได้ฟัดแม่แมวเต็มที่แบบไม่ต้องยั้งติดกันทั้งวันทั้งคืน แต่สุดท้ายภาสเองก็คิดถึงเสียงเรียกแด๊ดดี้เล็กๆ ที่มักจะดังอยู่ทั้งวันด้วยเหมือนกัน 

“ป่านนี้คงรอให้ไปรับแย่แล้ว”

“แต่ไม่โทรมาเลยนะ” ภาสหยิบแว่นขึ้นมาสวมก่อนจะคว้ามือถือมาเชคก็พบว่าไม่มีการติดต่อมาจากน้องชายเลย ถึงจะมีส่งรูปมาให้บ้างสองสามรูปแต่ก็ไม่มีเนื้อความที่ว่าเจ้าลูกแมวงอแงอยากให้มารับเหมือนปกติ

“อื้อ ไปรับลูกกัน นิดคิดถึงลูก” กลายเป็นแม่แมวที่เริ่มงอแงแทน 

“ปะ อาบน้ำกัน”

“พี่ภาสไม่ลามก”

“แค่อาบน้ำ” ภาสถอดแว่นออกก่อนจะอุ้มแม่แมวขึ้นแนบอกซึ่งแน่นอนว่าตะนิดก็ตวัดขารัดไว้ตามสันชาตญาณ

“แค่อาบน้ำแต่พี่ภาสก็...” แม่แมวดึงหูคนพ่อทันทีเมื่อรู้ถึงอะไรบางอย่างดันอยู่บริเวณก้น 

“ป่ะ ถูๆ กัน”

“จ๊ากกกก หมายถึงถูสบู่ใช่ไหม” 

 

และใช่...

ไม่ได้จบแค่ถูสบู่หรอก

 

กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็เล่นเอาตะนิดแทบหมดแรง ขนาดเขาไม่ฮีท อีกฝ่ายก็ไม่รัท แต่ก็ยังฟัดเขาเสียจนเสียงแหบเสียงแห้ง ตะนิดแอบเหลือบตามองอัลฟ่าหนุ่มที่กำลังคว้าเสื้อยืดมาสวมแล้วก็ได้แต่คิด 

 

พี่ภาสนี่จะอึดเกินวัยไปรึเปล่า! 

พอลูกไม่อยู่หน่อยนี่ไม่ปล่อยให้ขาแตะพื้นห้องเลยนะ!!!! 

แล้วไอ้ลอนหน้าท้องนั่นมันอะไรเนี่ย วันๆ ก็สลับอยู่แค่บ้านกับออฟฟิส เอาเวลาที่ไหนไปปั้นหน้าท้องมาให้ดูเซ็กซี่ขนาดนั้น ยิ่งแก่ยิ่งฮอตมันเป็นแบบนี้เองเหรอ!!!

 

“จ้องพี่ทำไมแบบนั้น” ภาสขมวดคิ้วงงเมื่อหันกลับมาเจอแม่แมวกอดอกขมวดคิ้วทำหน้าเหมือนแมวกำลังดุอาหารเม็ด

“พี่ภาส...”

“หืม?”

“ถ้าพี่ภาสจะเป็นคนฮอตๆ นิดก็จะฮอตๆ บ้างนะ”

“พี่ไม่รู้ว่าเราคิดอะไรอยู่แต่หยุดคิดเถอะ” ภาสรีบยกปางห้ามคิดไปเรื่อยขึ้นมาทันทีที่ตะนิดพูดจบ แมวดื้อมักจะมีความคิดอะไรแปลกๆ อยู่ในหัวเสมอ และทุกไอเดียนั่นมักจะอันตรายอยู่เสมอด้วยเหมือนกัน 

“พี่ภาสแบบกล้ามแน่น หุ่นดี แต่นิดอ้วนเอา” 

“เราไม่ได้อ้วน”

“คณิตเรียกนิดว่าแม่หมู”

“คณิตแค่แกล้งเรา” แล้วก็แกล้งมาตลอดด้วยไม่ใช่รึไง ภาสได้แต่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป 

“นิดว่าจะออกกำลังกายแล้ว ไปฟิตเนสกับคณิตดีกว่า” 

“...”

“นิดจะได้หุ่นดีมีซิกส์แพคแบบพี่ภาสบ้าง”

“...”

แน่นอนว่าภาสไม่ห้ามหรอก เพราะรู้ดีว่าอย่างตะนิดน่ะออกกำลังได้ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์หรอก เดี๋ยวก็บ่นปวดกล้ามเนื้อแล้วก็ไปจบที่นั่งกินสเวนเซ่นกับปานินเหมือนเดิม 

 

“ถ้านิดฮอตๆ แล้ว พี่ภาสต้องหวงนิดชัวร์ นิดขอบอก” 

“ไม่ฮอตพี่ก็หวงอยู่ดี” ภาสถอนหายใจแล้วเดินไปหยิบนาฬิกามาใส่ เชคของอะไรให้เรียบร้อยก่อนออกจากบ้าน โดยที่มีแม่แมวเดินตามต้อยๆ ตามภาษาคนเพิ่งออกจากฮีทแล้วติดกลิ่น 

“ถ้านิดมีซิกส์แพคนิดจะถ่ายอวดลงไอจี”

“...” ภาสเลือกไม่โต้ตอบเพราะคงไม่ได้มีให้อวดหรอก เผลอๆ อีกไม่กี่เดือนนี้น่าจะได้อวดหน้าท้องตามที่เจ้าตัวอยากนั่นแหละ

...แต่คงไม่ใช่ท้องซิกส์แพค

น่าจะเป็นท้องลูกคนที่สองมากกว่าซึ่งแน่นอนว่าภาสก็ไม่พูดออกไปให้แม่แมวนึกขึ้นได้หรอก

ในที่สุดก็แต่งตัวเสร็จได้เวลาขับรถไปรับลูก ตะนิดดูจะกระวนกระวายเป็นพิเศษหลังจากที่ปานินไม่โทรมางอแงเหมือนทุกครั้งที่เอาไปฝากไว้ที่บ้านอื่น พอรถจอดเทียบหน้าบ้านตะนิดก็รีบก้าวขาลงจากรถ เพียงแค่ขาเตะพื้น เสียงเล็กก็หวีดดังลั่น

“มัม!!! แด๊ดดี้!!!” ปานินตะโกนลั่นพร้อมกับเตรียมสับเกียร์มาหาคนเป็นแม่

 

...แต่ทว่า

จู่ๆ ลูกแมวก็ชะงักตัว แล้วก็ยืนอยู่นิ่งๆ ทำเอาทั้งภาสและตะนิดงงจนต้องรีบเดินเข้าไปหา

 

“ปานินเป็นอะไร” ตะนิดนั่งยองๆ ลูบหัวลูกแมวที่ยืนก้มหน้าดึงชายเสื้อตัวเองไม่ยอมส่งเสียงอ้อนแบบที่เคยทำ

“ปานินเป็นเข็มแข็ง”

“...”

“อาภูบอกถ้าปานินเป็นพี่คนโตแล้วต้องเข้มแข็ง”

“...”

“ปานินไม่งอแงให้มัมรีบมารับแล้ว ปานินเข้มแข็ง ปานินอยู่ได้ ฮึก” 

 

เป็นเข้มแข็งแต่น้ำตาหยดเป็นเม็ดทำเอาใจคนเป็นแม่เหลวไปหมด

 

“ปานิน ต่อให้เป็นพี่ก็อ่อนแอได้ ไม่ต้องรีบโตหรอก ไหน ใครคิดถึงมัมยกมือขึ้น” ตะนิดคว้าเจ้าก้อนลูกแมวขึ้นอุ้ม แค่นั้นลูกแมวก็ปล่อยโฮออกมาลั่น มือเล็กกอดคอคนเป็นแม่แน่น 

“ฮึก ปานินครับ ฮืออออออออ ปานินคิดถึงมัม ปานินคิดถึงแด๊ดดี้ ฮึก” 

“โอ๋ๆ” ตะนิดตบตูดลูกชายไปมา ส่วนภาสก็ได้แต่ถอนหายใจเดินมาหอมหัวลูกไปหนึ่งฟอด ตอนเห็นเจ้าตัวยืนนิ่งๆ ไม่วิ่งเข้ามาหาก็ใจหายหมด คิดว่าลูกเป็นอะไร พอรู้ว่าไปรับบทเรียนการเป็นพี่ชายมาจากอาที่เป็นน้องคนสุดท้ายของบ้านก็ได้แต่ตวัดตามองไปในบ้านที่มีเหล่าอัลฟ่าตระกูลภ.ยืนอยู่

... เดี๋ยวค่อยคิดบัญชีแล้วกัน

ภูเขาโดนคาดโทษคดีเร่งให้ลูกชายเขารีบโต เพิ่งจะสี่ขวบแถมน้องที่ว่ายังไม่ทันได้เจาะรังไข่เลยด้วยซ้ำ วุ่นวายไม่เข้าเรื่องจริงๆ 

“แด๊ดดี้อุ้ม” 

“มาครับ” ภาสคว้าลูกแมวมากอดพร้อมกับฟัดแก้มยุ้ยชื้นน้ำตาไปหนึ่งที

“แด๊ดดี้ ถ้ามีปาทองแล้ว แด๊ดดี้จะยังรักปานินไหม”

“รักสิ” แต่ปาทองนี่อะไรนะ? ทดไว้ก่อนในใจว่ามีสิ่งไม่ถูกต้องเกิดขึ้นในสารระบบของลูกชาย 

“แด๊ดดี้ต้องห้ามลืมรักปานินนะ ฮึก” ก้อนแป้งเบะปากฮือพร้อมกับเอียงแก้มถูตอหนวดคนเป็นพ่ออย่างออดอ้อน 

“แด๊ดดี้จะลืมรักเราได้ยังไง ไม่มีทาง” 

“ฮึก ปานินจะดื้อนิดนิด พอมีปาทอง ปานินจะดื้อนิดนิดนิด เหลือดื้อแค่จิ๋วๆ เองแด๊ดดี้”

“จะดื้อบิ๊กๆ หรือจิ๋วๆ แด๊ดดี้กับมัมก็รักปานินอยู่ดี”

“ฮึก ปานินคิดถึงแด๊ดดี้กับมัมคับ” 

“หึ”

“อาภูซื้อของเล่นเต็มเลย แล้วก็ แล้วก็ มีการ์ตูนด้วย”

“เป็นไง สนุกไหม”   

“สนุกมากกกกก”

“หึ” 

“แต่แด๊ดดี้”

“ครับ?”

“ต่อให้มีของเล่นพันชิ้น มีเลโก้ มีดาบเลเจ้อ มีกัปตันอะเมริก้าฉิบตัว” 

“...”

“แต่ปานินก็ไม่เอา ถ้าไม่มีแด๊ดดี้กับมัมให้ปานินกอด” ก้อนแป้งกระชับกอดคอคนเป็นพ่อ พร้อมกับเอื้อมมือป้อมอีกข้างคว้าปอยผมคนเป็นแม่

 

มาบ้านอาภูกับบ้านลุงคณิตทีไรต้องมีของเล่นใหม่ให้เล่นอยู่ตลอด ได้ดูการ์ตูนเรื่องใหม่ๆ ได้กินขนมเยอะๆ แต่พอหันมาไม่เจอแด๊ดดี้กับมัมให้กอดแล้วปานินไม่ชอบที่สุดเลย เด็กน้อยวัยสี่ขวบกว่าคิดในใจพรางปาดน้ำตาป้อยๆ 

 

“ปานินมานี่มา” ตะนิดอ้าแขนให้ภาสส่งลูกชายให้ ซึ่งภาสก็แงะก้อนแป้งส่งมอบให้แต่โดยดี 

“มัม มัมมีปาทองในท้องอ๊ะยัง” พอกลับเข้าสู่อ้อมกอดแม่ ก้อนแป้งจิ๋วก็ทำการบีบแก้มแม่แมวไปมา ไม่ลืมจุ๊บๆ ด้วยสามที

“ยังหรอก” 

“โห่ ปานินให้ปาทองยืมมัมกับแด๊ดตั้งหลายวัน ทำไมไม่มา ปาทองดื้อบิ๊กๆ เหรอ” 

“ปาทองกำลังตีกับปลาตัวอื่นอยู่”

“ปาทองเป็นไฟ๊เต้อเหรอมัม”

“ใช่แล้ว ปานินต้องบอกให้น้องสู้ๆ”

“ฉู้ๆ! ฉู้กันๆ ปาทองฉู้ๆ” 

“ไหนใครอยากกินสเวนเซ่น”

“ปานิน!!!! จะเวนเจ้นนนนนนนนน” 

“ไหนใครอยากไปซาฟารีเวิลด์”

“ปานินนนนนนน” 

“ไหนใครปุ๋งคนเดียวตอนกลางคืนได้แล้วว”

“ปานิ—  เอ๊อะ มัม ปานินยังทำไม่ได้น้า” 

 

ภาสมองสองแม่ลูกที่หัวเราะคิดคักไปขึ้นรถแล้วก็ได้แต่อมยิ้มออกมาเบาๆ เขาเคยคิดไว้ตั้งแต่ช่วงเจอตะนิดแรกๆ แล้วว่าตะนิดเป็นเหมือนความวุ่นวายที่เข้ามาในชีวิต เป็นเสียงที่ดังในวันที่ปกติจะเงียบสงบ เป็นเหมือนพีชเปรี้ยวๆ ที่เมื่อกินแล้วคงตาหนีไปข้างก่อนที่จะทิ้งรสหวานไว้ปลายลิ้น และพอมีปานินเข้ามาก็เหมือนความวุ่นวายนั้นทวีคูณเป็นสองเท่า นี่ยังไม่นับว่าถ้าเกิดเด็กในท้องที่ตามมามีจำนวนมากกว่าหนึ่ีงคนชีวิตเขาคงวุ่นวายกว่านี้ไปอีกเท่าตัว

 

ถึงจะเป็นความวุ่นวาย

... แต่ก็เป็นความวุ่นวายที่ทำให้โลกสดใส 

 

เวลาที่ค่อยๆ ผลัดเปลี่ยนไป ตะนิดที่เริ่มหันมาลองจิบกาแฟแล้วรู้สึกว่าไม่ขมอย่างที่คิด ภาสเองที่เริ่มทาครีมลดรอยตีนกาที่เพิ่มขึ้นทุกวันพอๆ กับผมหงอกที่เริ่มๆ แอบแซมขึ้นจนแมวดื้อต้องคอยถอนให้ จานแพนเค้กที่จากปกติต้องทำเผื่อก้อนแป้งแค่หนึ่งก้อนก็กลายเป็นสามจานตามจำนวนเด็กที่เพิ่มขึ้น

 

“มัมมมมมมมม ปูริกับปูรินทะเลาะกันอีกแล้ว ปานินห้ามแล้ว!!!” เสียงปานินโวยวายลั่นบ้านก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาคนเป็นแม่ที่กำลังเป่าผมให้อัลฟ่าร่างใหญ่

“ทะเลาะเรื่องอะไรอีกล่ะคราวนี้”

“ไปดูลูกไป” ภาสตบก้นแม่แมวเบาๆ ก่อนจะรับไดร์เป่าผมมาไดร์เอง 

“ว่าแต่เราใส่เสื้อกลับด้านป่ะปานิน”

“จ๊ากกก ปานินใส่เสื้อกลับด้าน!!!” 

 

ภาณินในวัยเจ็ดขวบตัวเริ่มยืดสูงกว่าเด็กในวัยนี้ทั่วไปแต่ความเด็กก็ยังคงเด๋อด๋าตามวัย ผมสีน้ำตาลอ่อนและดวงตาสีเทาอมน้ำตาลอ่อนแสดงความลูกครึ่งชัดเจนว่าได้มาจากฝั่งพ่อ แต่ใบหน้าที่หวานและดูดื้อนั้นยังคงชัดเจนว่าได้มาจากตะนิดล้วนๆ 

 

“ฮึก ฮือออออออ มัม มัม” 

“มะน้อง น้อง มะดู้ ปูริงยื่อ” 

“มัม ปูริ ปูริแก้ง” 

 

ตะนิดเดินเข้ามาโซนคอกเล่นเด็กก่อนจะชะเง้อดูก้อนสองแฝดในวัยใกล้จะสองขวบ คนพี่อย่างภูริที่ดูหน้าดุเหมือนคนพ่ออย่างกับแกะส่วนคนน้องอย่างภูรินทร์ก็หน้าเหมือนพ่อไม่ต่างกันแต่ทว่าขี้แยมากแทบจะร้องไห้ทุกสามเวลาหลังอาหาร

 

“ไหนทะเลาะอะไรกัน”

“ฮึก มะ ฮึก ปูริ ปูริ หยำ” หยำคือไร? ตะนิดลูบหัวแฝดคนเล็กที่วิ่งหยองๆ เข้ามาฟ้องทั้งน้ำตา 

“ปูริม่ายหยำ ปูริงจื้อปูริปูริ”

“ฮืออออออออ”

“ฮึก ปูริม่ายหยำ ฮือออออ”

 

อ้าว พูดอะไรไม่รู้เรื่องแล้วก็ร้องไห้กันหมดเลย

อะไรเนี่ยยยยยย

 

“ไม่ร้องๆ เดี๋ยวไปกินติมกัน กินติม ใครอยากกินไอติมมม” 

“ติมๆ ปูริติมๆ”

“ฮึก ติมๆ” ก้อนแป้งขี้แยเดินมายืดแขนให้แม่อุ้มส่วนก้อนแป้งคนพี่เดินไปพยายามปีนรั้วนวมออก ตะนิดถอนหายใจก่อนจะใช้มือซ้ายอุ้มปูรินและใช้มือขวาดึงเสื้อปูริให้ลอยก่อนที่จะเจ้าแสบจะปีนคอกแล้วหน้าขว้ำ ปานินที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อเสร็จรีบวิ่งมาช่วยแม่แมวอุ้มน้องแฝดพี่ลงพื้นก่อนจะขยี้หัวน้องชายเบาๆ  

“ปูริอย่าดุน้องมากซี่”

“ม้าหยุ”

“ถ้าขี้ดุมาก พี่จะเรียกปูริว่าปาทองนะ”

“อื้อ มะอาวปาตอง” 

“เพราะงั้นอย่าดุน้องบ่อยเข้าใจไหม”

“อื่อ ฮุก ปานินหยุ”

“ไอไม่ดุ I just don’t like when you tease your brother and make him cry like that” พี่ชายคนโตกอดอกสอน 

“มะหนุ”

“say sorry ก่อน because I saw that you yelled at him มะกี้นะ”

“อื๊อ” น้องคนพี่เอียงคองงใส่ประโยคยาวๆ แต่ก็พอเข้าใจว่ากำลังโดนดุเลยทำหน้าเศร้ากอดขาพี่ชาย

“คัมออนปูริ เซย์ ซอ-รี่”

“อื่อ จอจี้”

“เซย์ให้ใคร?”

“ปูริง”

“อาฮะ then?”

“จอจี้ปูริง” 

“Good boy” 

“ปูริ ปูริ” พอได้รับคำขอโทษเจ้าแฝดน้องในอ้อมกอดก็ดิ้นดุ๊กดิ๊กขอลงจากอกแม่ไปหาแฝดพี่ก่อนจะกอดกันกลมให้พี่ชายและแม่ถอนหายใจ

 

ความแฝดนี่นะ

ทะเลาะกันยังไงสุดท้ายก็กอดกันกลมอยู่ดี

 

“ตะนิดเดี๋ยววันนี้เอารถไปจอดที่ออฟฟิศพี่ก่อนได้ไหมแล้วค่อยนั่งบีทีเอสไปห้าง รถติดมากเลย” ภาสที่เพิ่งเดินลงมาจากห้องนอนเสยผมลวกๆ ก่อนจะก้มลงก้อนแฝดขึ้นอุ้มแนบอก มือซ้ายแฝดพี่ มือขวาแฝดน้อง และจบท้ายที่โน้มตัวลงจุ๊บเหม่งปานิน 

“ได้ๆ เดี๋ยวนิดไปเตรียมน้ำส้มให้แฝดก่อน”

“ปานินช่วยยย”

“ว่าไงแฝด ตีกันยามเช้าเหรอครับ”  

“แด๊ดดิ ตุ๊บๆ ปูริน” 

“แด๊ดดิ ป่อยปูริ ป่อยยย” 

 

ภาสเอียงคอเมื่อโดนแฝดน้องดึงไปจุ๊บแก้มส่วนแฝดคนพี่ใช้มือดันคางเพราะอยากลงพื้น แน่นอนว่าภาสก็เลือกฟัดแก้มคนน้องคนมีเสียงดังคิกคักก่อนจะหันไปจุ๊บแก้มแฝดพี่ที่โวยวายลั่นไม่ชอบให้คนพ่อหอม แน่นอนว่าพาปล่อยลงพื้นคนพี่ก็ออกตัววิ่งเข้าครัวตามพี่ชายกับแม่ไปทันที ส่วนแฝดน้องก็ล็อคคอกอดไว้แน่นไม่ยอมลง 

ภาสถอนหายใจยาวเหยียด จะพูดว่าไงดี ตอนที่หมอบอกว่าได้ถูกแฝดเขาก็แสนจะดีใจ มาทีเป็นคู่ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าพอออกมาแล้วแฝดพี่จะดันดูต่อต้านแถมอารมณ์เสียง่ายคล้ายแฝดพี่ของตะนิดไปด้วย ตอนที่เริ่มโตมาขี้โวยวายไม่ยอมฟังใครภาสก็แสนจะหนักใจ ถึงจะยังดีที่ยอมลงให้ตะนิดกับภาณินแต่คนเป็นพ่ออย่างเขาก็อดน้อยใจไม่ได้ที่ลูกชายไม่ค่อยอ้อน

อ้อ ถึงภูริจะนิสัยคล้ายคณิตแต่แฝดน้องอย่างภูรินทร์ก็ไม่ได้คล้ายตะนิดไปสักทีเดียว มีขี้แงไปบ้างแต่ไม่ค่อยดื้อ ค่อนไปทางเรียบร้อยนั่งเล่นอะไรเงียบๆ บอกให้ทำอะไรก็ทำ อ้อนบ้างแต่ก็ไม่อ้อนมากเพราะขี้เขิน 

สำหรับครอบครัวตอนนี้ภาสพูดได้คำเดียวว่าเขารู้สึกมีความสุขกับทุกอย่าง และแน่นอนว่าถึงก่อนหน้านี้จะมีความคิดที่อยากมีฟาร์มลูกแมวเยอะๆ แต่การเลี้ยงเด็กไม่ใช่เรื่องง่ายเอาเสียเลย ตะนิดและเขาแทบจะไม่มีเวลาส่วนตัวแต่พอมีโอกาสได้คลุกวงในกันก็จัดเต็มตลอด

...เต็มจนกลัวว่าจะติดลูกแมวมาอีกโดยที่มีอยู่ก็เลี้ยงกันแทบไม่ไหว

ถึงใส่ถุงยางป้องกันก็ยังมีเปอร์เซ็นต์ที่จะตั้งท้องได้อยู่ดี สุดท้ายเขาเลยพับแผนทำฟาร์มแมวทิ้งด้วยการทำหมันอัลฟ่า ฟังดูน่ากลัวแต่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เขายังคงฟัดแมวดื้อได้อย่างเต็มเหนี่ยวปลดปล่อยทุกหยาดหยดไว้เหมือนทุกครั้งทั้งตอนแมวดื้อฮีทและไม่ฮีท ยังคงน็อตได้เหมือนเดิมเพียงแต่ไม่สามารถขยายฟาร์มแมวได้อีกต่อไป ซึ่งแน่นอนว่าทุกอย่างผ่านการตกลงกันอย่างดีระหว่างเขาและตะนิดแล้ว     

“แด๊ดดิ ติมๆ” 

“หืม?”

“ปูริน ติมๆ” 

“อ่า ใช่แล้ววันนี้ไปกินไอศกรีมกัน” 

“แด๊ดดิ ทูทูปูริน” 

“อ่า ทูทูเหรอ เราวางไว้ไหนล่ะ” ภาสเอียงคอหาตุ๊กตากระต่ายคุณนุ่มเบอร์ศูนย์ของลูกชายคนเล็ก ส่วนของแฝดพี่จะเป็นตุ๊กตาเสือเน่าๆ ซึ่งก็วางแหมะอยู่ด้วยกันกลางบ้าน จะว่าไปสอดส่องสายตาทั่วบ้านตอนนี้ทั้งบ้านที่เคยโล่งก็กลายเป็นเต็มไปด้วยของเล่นของลูกชายทั้งสาม ห้องนั่งเล่นที่เคยมีแค่โซฟาก็มีคอกเด็กขนาดใหญ่กว่าวางไว้สำหรับให้เจ้าแสบเข้าไปเล่นกับปีนขอบหัดเดิน

“ทูทู~”

“ปะพี่ภาส นิดเตรียมของเสร็จแล้ว” ตะนิดโผล่ออกมาพร้อมกับกระเป๋าใบเล็กๆ ไว้พกของใช้สำหรับเด็กแฝด  

“โกโกกกกกก” 

“ติมติม!!!”

“จ๊ากกกก มัม ปานินใส่รองเท้าสลับข้าง” 

“จ๊ากกกกก มัมก็ด้วย” 

“ต๊ากกก ปูริงดั้ว” 

“...”

“...”

 

ภาสและภูริได้แต่ยืนมองภาพตรงหน้านิ่งๆ ภาสมองลูกชายคนเล็กบนแขนตัวเองที่บ้าจี้จ๊ากไปตามแม่กับพี่ชาย ทั้งๆ ที่ตัวเองใส่รองเท้าลายหมีสองข้างอยู่ครบไม่มีสลับแถมยังหัวเราะคิกคักเหมือนการใส่รองเท้าสลับข้างคือการเล่นอะไรสักอย่าง

หลังจากนั้นภาสก็รับหน้าที่ขับรถพาครอบครัวมาจอดที่ออฟฟิศกลางเมืองเพื่อแวะเข้าไปประชุมงานเล็กน้อยก่อนที่จะเตรียมไปเที่ยวกับครอบครัวต่อ และเพื่อหลีกเลี่ยงการต้องนั่งเบื่อในรถกับความรถติดนรก ครอบครัวจึงเลือกใช้บีทีเอสที่ประหยัดเวลาแทน 

 

“แด๊ด เดี๋ยวไอว่าจะแวะไปซื้อหนังสือด้วย” 

“ไปอควาเรี่ยมไหม”

“โน แด๊ดไปกับน้องเถอะ ไอเบื่อแล้ว” ภาสหัวเราะในลำคอ จากปานินที่โวยวายอยากไปสวนสัตว์ตอนนั้นกลายเป็นเบื่อไปเสียแล้ว 

“แล้วแฝดอยากไปไหม อควาเรี่ยม”

“ไป!!! ไปเอี้ยมๆ!!!” 

“ไป ปูริงไป” สองแฝดที่ยืนจับมือตะนิดอยู่รีบชูมือขึ้นฟ้าเป็นการบอกว่าอยากไปมากๆ 

ตอนนั้นเองที่รถไฟก็เข้าชานชะลามา ทันทีที่ประตูเปิดคนก็เริ่มทยอยเดินกันเข้าไป ภาณินที่เห็นว่าตัวเองจะได้เข้าช้ากว่าจึงเลือกเดินแทรกเข้าไปก่อน พอแฝดน้องเห็นพี่นำเข้าไปก็รีบสะบัดมือแม่ออกแล้ววิ่งแซงคิวตามพี่ชายเข้าไปด้วย 

 “ภูริ!! ปานิน!!!” ตะนิดโน้มตัวลงอุ้มแฝดน้องยื่นให้ภาสก่อนจะรีบเดินตามเข้าขบวนไป ภาสกะพริบตามองภาพตรงหน้าก่อนจะยกยิ้มออกมา

 

สถานการณ์คุ้นๆ แฮะ... 

 

“เย้! ปูริชานะ!!”

“ไอถึงก่อน ไอชนะหรอก”  

“ภูริ ปานิน อย่าทำแบบนี้อีกนะ มัมจะโกรธแล้วนะ” ตะนิดรีบเดินเข้ามาอุ้มแฝดพี่ขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วดุ ไม่ลืมหันส่งสายตาพิฆาตใส่ลูกชายคนโตด้วย

“มัม แอมซอรี่”

“...มัม อย่าโกด หงึ”

“อย่าสะบัดมือแล้ววิ่งแบบนี้อีกนะ ตกใจหมดเลย ไอ้ปุ๋งนี่!”

“...”

“แล้วก็ต่อให้รีบแค่ไหนเราก็ต้องเข้าคิว มาแซงแบบนี้ไม่ได้ เข้าใจไหมภาณิน” 

“ครับ แอมซอรี่มัม” 

“หงึ มัม”

“เด็กไม่ดีเลยครับ ทีหลังต้องเข้าคิวรอนะ คนเขาต่อแถวกันมาตั้งนาน แล้วก็ห้ามสะบัดมือวิ่งแบบนี้อีกด้วย หลงไปจะทำไง ดื้อใหญ่แล้วนะภูริ” 

“จอจี้คับ” ลูกแมวเบะปากเตรียมจะร้องไห้แต่ก็ฮึบไว้เต็มที่ ภาสมองภาพตรงหน้าก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ทำเอาตะนิดเอียงคองง 

... อารมณ์ไหน จู่ๆ ก็หัวเราะตอนดุลูกวุ้ย

ถึงงั้นก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะขบวนรถเริ่มออกตัว พอถึงสถานีที่ต้องการจะลงจนกระทั่งเดินเข้าห้างมาแต่อัลฟ่าข้างกายก็ยังยกยิ้มไม่หยุดจนต้องหันไปถามคลายความสงสัย

“พี่ภาส เมื่อกี้บนขบวนหัวเราะไรอ่ะ” 

“ตลกดี”

“ฮะ?”

“โตขึ้นมากเลยนะเราน่ะ แมวดื้อ”

“ฮะ? อะไรของพี่ภาสอ่ะ เนี่ย ประชุมงานเยอะแล้วอ๊องกาแฟแน่เลย” 

“ปานิน สมัยก่อนแด๊ดเคยโดนเด็กไม่ดีแซงคิวแบบนี้ด้วย”

“เหรอครับ”

“ใช่ แด๊ดจับได้เขาก็โวยวายเล่นละครใหญ่เลยว่าแด๊ดเป็นเสี่ยโรคจิตมาจับตัวเขา ตอนนั้นแด๊ดต้องเคลียร์กับยามอยู่นานมากจนเกือบไปทำธุระไม่ทัน แด๊ดจำได้เลยว่าโกรธเด็กบ้านั่นมาก” 

 

เอ๊ะ

สตอรี่คุ้นๆ 

 

“ทำไมเขาทำแบบนั้นล่ะแด๊ด”

“นั่นสิ แย่ใช่ไหม”

“โซแบด แย่มาก แล้วแด๊ดทำไงต่อ อย่าบอกนะว่าแด๊ดยอมอ่ะ เป็นปานิน ปานินไม่ยอมนะ”

“อืม แด๊ดก็ไม่ยอม”

“แล้วแด๊ดจัดการไงอ่ะ”

“อืม...”

“...” 

“แด๊ดแต่งงานกับเขาแล้วมีลูกด้วยกันสามคน” 

“โอ๊ะ...”

“ตอนนี้เขากลายเป็นคนสอนลูกแทนแล้วว่าห้ามแซงคิว เป็นไง แด๊ดจัดการเด็ดขาดไหม” ภาสอมยิ้มจนแว่นยกเมื่อแม่แมวหน้าแดงไปยันหู วีรกรรมวัยเด็กที่เคยทำไว้ฉายชัดเจนขึ้นบนหน้า 

 

อะไรอะ ผ่านไปเกือบสิบปีแล้วยังจะจำได้อีก!!!

วัยรุ่นเลือดมันร้อนนี่นา!!! 

 

“มัมมมม ยูเป็นแบดบอยมาก่อนเหรอ” ปานินหันหน้ามาแซวแม่ทันที 

“พี่ภาสกระชากคอเสื้อนิดเลยนะ นิดจำได้” 

“วันต่อมาเราก็มานอนคาอกพี่กลางห้างนะจำได้ไหม”

“ก็ ก็พี่ภาส...”

“กลับบ้านไปยังพกไม้เบสบอลมาด้วยอีก”

“อึก พี่ภาสหยุดเลยนะ” 

“อ้อ แถมยังขย่—“

“อันนี้ไม่ได้!!!” ตะนิดรีบยกมือขึ้นบีบปากอีกคนทันทีทันใด 

 

ประเด็นนี้มันได้ที่ไหนเล่า!!!!!

 

ภาสขยับปากจุ๊บฝ่ามือเล็กทำเอาตะนิดสะดุ้งรีบดึงมือกลับ พอพิจารณามองใบหน้าดื้อแล้วก็อดที่จะยกยิ้มต่ออย่างเสียไม่ได้ ตะนิดดูโตขึ้นกว่าวันแรกที่เจอกันมาก ทั้งรูปลักษณ์ภายนอกและนิสัยภายใน จากเด็กที่เขากล้าพูดได้เลยว่าเป็นเด็กนิสัยไม่ดี ดูวางใจให้ทำอะไรแทบไม่ได้ กลับกลายมาเป็นแม่ที่ดูแลลูกทั้งสามคนแถมสามีอย่างเขาได้ดีผิดจากที่ทุกคนคาดไว้อย่างน่าตกใจ

 

“วู้ ไปหาไรกินกันดีกว่า ปานินอยากกินไร”

“ต้มๆ ไหมมัม” 

“ชาบู?” 

“ก็ได้นะ”

“ชาบือออ ชาบือออออ ปูริหม่ำ ชาบือออออ” 

“ชาบืออออ ปูริงดั้ว”

 

บทสนทนากลับไปสู่เรื่องการกินอีกรอบ ภาสมองกลุ่มก้อนแก็งแมวที่สุมหัวกันเลือกร้านอาหารก่อนจะเดินเข้าไปหอมแก้มแม่แมวหนึ่งฟอดแล้วตามด้วยหอมหัวลูกแมวที่เหลือ

 

“มัมชอบว่าปานินดื้อ จริงๆ มัมก็ดื้อเหมือนกันนะ” 

“อะไรตะนี มัมดื้อนิดนิด”

“อย่าล้อปานิน!! แล้วปานินไม่ได้ชื่อตะนีด้วย!!!”

“ใช่ ขี้ดื้อ” ภาสกดจมูกหอมขมับแม่แมวไปหนึ่งฟอด สูดกลิ่นพีชผสมแป้งเด็กเข้าปอด 

 

แม้ตอนที่เจอกันครั้งแรกแล้วรู้ตัวว่าตะนิดคือคู่แห่งโชคชะตาเขาจะรู้สึกว่าตัวเองซวยเสียเหลือเกินที่ได้คู่เป็นเด็กกะโปโลที่ดูดื้อจนขี้เกียจดุ แต่ตอนนี้สิ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตเขากลับเป็นเจ้าเด็กดื้อในวันนั้น อยากให้ดื้ออยู่ในสายตาทุกนาที อยากตื่นมาฟังเสียงดื้อๆ บ่นหงุงหงิงทุกเช้า อยากกอดแล้วดมกลิ่นแป้งเด็กผสมพีชอ่อนๆ ให้สุดปอดก่อนนอนทุกวัน

 

“แมวดื้อ”

“อะไรพี่ภาส”

“เราน่ะดื้อบิ๊กบิ๊ก”

“ก็จะดื้ออ่ะ ทำไม มีปัญหาเหรอ”

“ไม่ดื้อกับพี่ได้ไหม”

“ไม่ได้ ก็จะดื้อ”

 

 

อยากจะดุแมวดื้อตัวนี้ไปอีกนานๆ

....นานที่แปลว่าตลอดชีวิต

 

------

TALK

  

 

จบ - ลง - แล้ว - ค่ะ 
 

น้ำตาซึมเลยเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะลากมายาวขนาดสามสิบห้าตอนได้ 55555555

ใจหายมากๆ เลย (แต่ก็ไม่หายวูบวาบค่ะ เหลือ #น้องหญิงของพี่ #ระวังโจรปลื้ม แล้วก็คู่ชายคณิตใน #ก็จะดุ อีก

เป็นนิยายที่เขียนขึ้นด้วยความตั้งใจว่าอยากลองเขียนบุคคลที่สามค่ะ ไม่เคยเขียนมาก่อน แล้วก็กดเปิดเรื่องขึ้นมาเล่นๆ ไม่คิดว่าจะได้รับผลตอบรับขนาดนี้เลย เป็นเรื่องที่เราเขียนแบบไม่อิงอะไรมากเลย อยากเขียนอะไรก็เขียน อยากมีนายเอกไทป์น้องแบบน้องขี้อ้อนลูกแมวก็จัดมาเต็มๆ 

จากแมวดื้อสู่แมวดื้อเหมือนเดิมแต่โตขึ้น เหมือนได้โตมากับน้องตะนิดเลย ;-------; 

และคำถามยอดฮิตเลยนะคะว่าเรื่องนี้จะมีเป็นเล่มให้สะสมไหม 

 

มีค่ะ! 
 

ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ Hermit เจ้าเดิมนะคะ 
 

 

ซึ่งเดี๋ยวถ้ามีรายละเอียดยังไง เดี๋ยวทางเราจะมาอัพเดทให้เรื่อยๆ นะคะ 

ส่วนเรื่องตอนพิเศษก็น่าจะมีประมาณเจ็ดตอนในเล่มนะคะ ก็จะมีทั้งเรื่องของแฝดพี่ เรื่องเด็กๆ แล้วก็เรื่องถูๆ ไถๆ ของแด๊ดดี้แอนด์มัม ยังไงก็ฝากก็จะดื้อแล้วก็นิยายอื่นของโอ๊ยแมปส์ด้วนนะคะ 

 

ขอบคุณที่เดินทางมาไกลไปพร้อมกับแมวดื้อนะคะทุกคน! 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.072K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,307 ความคิดเห็น

  1. #5307 KiRasaKR (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 03:46
    ดีมาก ยอดเยี่ยม อบอุ่น คุณภาพมากค่ะฮือ ขอบคุณนะคะที่ดำเนินเรื่องราวมาจนจบเลย เราชอบมากๆ ทำเรายิ้มได้เนอะเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ติดตามต่อไปน้าาา
    #5,307
    0
  2. #5305 Hamavari19 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 23:34
    สนุกมากกกกกเเละตลกมากกกกกก
    ชอบที่ไรท์เขียนทุกตัวละครมีความสุขทั้งหมด ขอบคุณที่เขียนอะไรดีๆน่ารักๆแบบนี้นะคะ เลิฟๆ😍
    #5,305
    0
  3. #5300 TukRatnaporn (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 16:58
    เป็นนิยายที่อ่านแล้วมีความสุขไปกับตัวละคร ขอบคุณไรท์แต่งได้สนุกทุกตอนจริงค่ะ
    #5,300
    0
  4. #5292 CallistoJpt (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 16:39
    สนุกมากๆเลยค่ะ น่ารักมากเอ็นดูตะนิดตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนจบเลย ขอบคุณสำหรับนิยายนะคะจะรอติดตามต่อในเล่มและก็เรื่องต่อๆไปด้วยค่ะ เป็นกำลังใจให้คุณนักเขียนน้าาา
    #5,292
    0
  5. #5255 mokojangg (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 13:05
    อ่านแล้วรู้สึกดีแบบดีมากๆมีความอบอุ่นอยู่ในทุกๆตอนถึงแม้จะมีหลายตอนแต่อ่านได้เพลินมากเผลออีกที่

    อ้าว!!จบแล้วหรอ

    รู้สึกดีมากๆ
    #5,255
    0
  6. #5249 mmamaexx (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 เมษายน 2564 / 09:51
    ดีมากกจริงๆ พี่ภาสก็ดีตะนิดก็ดี ดีไปหมดด ลูกๆคือโครตน่ารักเลยยยยยยยย ใจฟูไม่ไหว
    #5,249
    0
  7. #5245 marshamallow (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 13:06

    นิยายในดวงใจ ขอบคุณนะคะไรท์ สนุกทุกตอน น่ารักทุกตอน
    #5,245
    0
  8. #5244 nnnnnoo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 เมษายน 2564 / 20:26
    เป็นการเดินทางที่ยาวนานมากเลยค่ะ ทุกๆตอนทุกๆคำมีค่ามากอบอุ่นมากเหมือนได้เติบโตไปพร้อมๆกันเลยทุกๆตัวละครมีความหมายกับเรื่องนี้มากๆเป็นนิยายที่สมบูรณ์ในใจเรามากเลยค่ะ ขอบคุณไรท์มากนะคะที่แต่งออกมาฮีลใจมากเด็กๆก็เติบโตมาในครอบครัวดีๆ ชอบมากๆเลยค่ะ ขอบคุณไรท์มากๆนะคะ รักษาสุขภาพนะคะดูแลตัวเองด้วย ขอบคุณมากๆค่ะสำหรับเรื่องดีๆแบบนี้💕🥺💖💘❤💐
    #5,244
    0
  9. #5243 T-H-E--Fun (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 เมษายน 2564 / 14:03

    จ้ากกกกกกกจบแล้ว...แอบใจหาญนิดๆๆอยู่เหมือนกัน
    #5,243
    0
  10. #5242 Nanana- (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 08:54
    แงงงง จบแล้ว;_;

    ต้องคิดถึงมากแน่ๆเลย
    #5,242
    0
  11. #5241 Lalaland332221 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 07:46
    แงงงวว จบซะแล้ว ขอบคุณมากเลยนะคะสำหรับนิยายดีๆ
    #5,241
    0
  12. #5240 finim (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 มีนาคม 2564 / 20:04
    อยากได้สามีแบบนี้หาได้ที่ไหนนนนนน
    #5,240
    0
  13. #5238 muir (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 มีนาคม 2564 / 04:53
    รัก~รักมาก ขอบคุณค่ะ
    #5,238
    0
  14. #5237 aeklumpan (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 19:04
    รักตะนิด มาากกกก ไม่จบได้มั้ยยยย คำของไรท์น่ารักมากกก เราชอบมากๆเลย
    #5,237
    0
  15. #5236 feerda (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 08:47
    ฮื่ออออออแอบใจจุ๋งนึง ครอบครอบน่ารักมั้กๆหวังว่าเด็กๆจะโตมาอย่างดีนะคะ
    #5,236
    0
  16. #5234 miemieYG (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 02:29
    ใจหายมากๆ เค้าอ่านตั้งแต่อัพ3ตอนแรก มุแงเบย ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน ขอบคุนสำหรับนิยายดีๆนะคะ ชอบคุนมากๆ เค้าตกหลุมรักนิยายเรื่องนี้เท่าโลก ขอบคุนที่แบ่งปันความสุขให้กันนะคะ รักมากๆเลย
    #5,234
    0
  17. #5233 srpanda_ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 00:44
    รักเรื่องนี้มากมาดกกกกกก หลงทุกคาแรคเตอร์เลยค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับนิยายสนุกๆ อบอุ่นหัวใจแบบนี้ เวลาเราอ่านที่ไรก็จะต้องทำเสียงเล็กเสียงน้อย บิดไปบิดมาตลอดเบยยย ชอบมากก ขอบคุณมากๆเลยนะคะคุณไรท์
    #5,233
    0
  18. #5232 yourwarmhug (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มีนาคม 2564 / 23:32
    ใจหายเลย จบแล้วอ่าาาา รักตะนิดรักพี่ภาส รักแก๊งลูกแงวววว
    #5,232
    0
  19. #5229 Poopea_ka (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มีนาคม 2564 / 08:13
    จบแล้ว มีความสุขมากเลยค่ะ ที่ได้อ่าน ชอบมาก อ่านเพลิน ไม่เครียดเลยค่ะ สนุก อ่านทุกเรื่องเลยและจะติดตามต่อไปค่ะ
    #5,229
    0
  20. #5228 lomyenyen (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มีนาคม 2564 / 05:55
    ขอบคุณมากค่ะ น่ารักมาก จะรอเก็บเล่มนะคะ
    #5,228
    0
  21. #5227 MayPussadee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 16:52

    ขอบคุณที่เขียนนิยายสนุกๆออกมาให้เราอ่านนะคะ
    #5,227
    0
  22. #5226 PiJa13 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 15:04
    อู้ววว เป็นนิยายที่น่ารักๆมากๆเลยค่าา 💕💕
    #5,226
    0
  23. #5225 สาววายนิสัยดีนะ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 13:17
    ตอนนี้น่ารักที่สุดเลยอะ ชอบตอนนี้มากกกกกกกกก ขอตอนพิเศษด้วยนะคะ หลานๆ3คน กับลุงๆภ ทั้งหลาย
    #5,225
    0
  24. #5224 NuswaSrr (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 11:59
    ฮืออออ ใจหายเราต้องคิดถึงเรื่องนี้มากเเน่ๆเลย😢😭😭
    #5,224
    0
  25. #5223 Aomaam_~ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 05:58
    อบอุ่นมากค่ะ ขอบคุณไรท์นะคะ
    #5,223
    0