#ก็จะดื้อ (omegaverse)

ตอนที่ 33 : โกโกที่ 32 : world's coolest dad

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,380 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

ก็จะดื้อ 31

 

 

 

เด็กชายภาณิน 

 

หลานคนแรกของตระกูล 

เป็นธรรมดาที่จะถูกห้อมล้อมไปด้วยความรัก แต่ภาสเองก็ไม่นึกว่าจะขนาดนี้ 

 

ดวงตาใต้แว่นกรอบเหลี่ยมมองบ้านตัวเองที่เต็มไปด้วยผู้หลักผู้ใหญ่ ของรับขวัญหลานมากกว่าสิบชิ้น รถเข็นเด็กกว่าห้าคัน เตียงเด็ก หมอนเด็ก ของเล่นเด็ก เสื้อผ้าเด็กตั้งแต่ทารกไปจนถึงตอนโตอีกจำนวนนับไม่ถ้วน ภูเขาถึงกับถอยกล้องไลก้าออกมาเพื่อถ่ายหลานโดยเฉพาะ 

 

“ไหนภาณินเรียกคุณย่าเร็วลูก”

“เพิ่งไม่กี่วัน หลานยังพูดไม่ได้นะคุณ”

“ภาณินอยากได้รถบรื้นๆ ไหม เดี๋ยวลุงภาคินซื้อให้” 

“ลุงภีมซื้อทองให้แล้วนะครับ ใส่หน่อยเร็ว”

“ภีมอย่าใส่ทองให้ภาณิน!! แขวนๆ พอ เดี๋ยวบาดผิวหลานภู!!! เห้อ ไอ้ก้อนมาชเมลโล่หลานอา.. ตัวเท่านี้น่ารักเท่าโลก อาทำเรื่องซื้อดาวให้หนูอยู่นะครับ ดาวชื่อภูเขามองขึ้นฟ้าจะได้เห็นอาอยู่ด้วยตลอด”

“มึงพูดเหมือนตัวเองตายแล้วนิดนึงเลยภู”

“อย่าพูดคำหยาบต่อหน้าหลานภาคิน!!!”

“โอเค ขอโทษที่พูดคำว่าภูเขาต่อหน้าหลาน”

“ไม่ใช่ว้อย!!!”

“ทำไมบ้านนี้มันเว่อร์จังวะ” คณิตเกาหัวแกรกๆ มองหมาใหญ่ตระกูลภ. แย่งกันอวยหลาน ส่วนตัวเองก็ถือตุ๊กตาคุณนิ่มเบอร์หนึ่งไว้เตรียมยื่นให้หลานกอด

“ไหนภาณินเรียกอาภูเร็วคร้าบบบ เดี๋ยวอาภูซื้อคอนโดไว้ให้นะลูก เผื่อตอนเข้ามหาลัยหนูอยากแยกจากพ่อแม่ไปอยู่คนเดียว พ่อน่ารำคาญเนาะ อาเข้าใจ โอ๋ๆ”

 

ไอ้น้องเวรนี่...

ยังคลานไม่ทันได้คิดจะพรากลูกพรากแม่แล้วเหรอ ภาสขมวดคิ้วมองความวุ่นวายด้วยความอ่อนใจ แต่ก็เป็นเขาเองที่เบรกครอบครัวที่จะยกกันมาเยี่ยมไว้ให้มาหาที่บ้านทีเดียว เนื่องจากไม่อยากให้รบกวนเวลาพักฟื้นของเจ้าแมวดื้อ 

 

“วุ่นวายจริงๆ” 

“เอาน่า สดใสดีออก” แรงกอดขมับเบาๆ เข้าที่เอวเรียกความสนใจจากภาสไปได้หมด 

“ลูกเพิ่งจะนอน เดี๋ยวก็ตื่นอีก” 

“พี่ภาสอย่าบ่น”

“เราก็อย่าเดินเยอะ” ภาสโอบเอวตะนิดพร้อมกับกดจมูกลงบนกลุ่มผมฟูกลิ่นแป้ง 

“บ้านดูวุ่นวายเลยเนาะ”

“อื้อ” 

“จุ๊บๆ กันพี่ภาส”​ ตะนิดดึงชายเสื้ออีกคนยิกๆ ซึ่งภาสก็โน้มตัวเตรียมจะกดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มแต่ทว่า...

 

“แอ๊!!!!” ภาณินหวีดเสียงร้องออกมาลั่นบ้านทำเอาพ่อแม่มือใหม่ชะงักตัว 

“อั้ยหยา ลูกเรียกแล้ว...” ตะนิดตีหลังอัลฟ่าหนุ่มป้าปๆ พร้อมกับผละตัวเตรียมเดินออกไปหาลูก แต่ภาสก็รีบคว้าแขนเล็กก่อนจะโน้มตัวลงบดเบียดริมฝีปากลงไปตามที่ตั้งใจไว้ 

“ภาส!!! ภาณินอึ... อุ๊ย” ภูเขาที่หันมาตะโกนเรียกถึงกับเบรคเอี๊ยดเมื่อหันกลับไปเจอว่าคุณพ่อคุณแม่มือใหม่กำลังแอบหวานกันอยู่แน่นอนว่าไม่ลืมปิดตาภาณินด้วย แม้หลานจะหยีตาร้องไห้ลั่นบ้านก็ตาม 

 

 

...ภาณินเป็นเด็กเลี้ยงง่ายในความคิดภาส

จะมีงอแงเวลาหิวกับไม่สบายใจตัวนิดหน่อย ช่วงแรกที่ยังปรับเวลานอนของภาณินไม่ได้ก็จะตาโหลกันทั้งเขาและตะนิด เพราะเจ้าแสบมักจะเลือกเวลาร้องตอนกลางคืน ตะนิดจะหนักกว่าหน่อยที่เจ้าตัวพยายามอย่างมากที่จะโชว์ว่าเลี้ยงลูกได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งเขา จนบางทีก็แอบเห็นไปนั่งร้องไห้ซุกไดเปอร์ลูกอยู่ในรังอันเก่า แต่พอหลังๆ เริ่มจะปรับตัวตามลูกทันได้ก็เหมือนจะเครียดน้อยลง 

แม้เพศรองจะยังไม่ชัดเจนแต่ดูจากใบหน้าแล้วเขาและตะนิดก็พอจะเตรียมใจไว้แล้วว่าคงหนีไม่พ้นโอเมก้า ใบหน้าที่ได้แม่มาเกือบทุกส่วน ทั้งดวงตากลมโต แก้มยุ้ย ผิวขาวจัด ปากแดง แก้มอมชมพู ความน่ารักของภาณินนั้นลำบากให้ทั้งอาทั้งลุงหวงกันจนแทบจะเวียนมาแวะบ้านเพื่อทักทายอยู่เกือบทุกวัน

 

ภาณินเป็นเด็กเลี้ยงง่ายสำหรับเขามาตลอดหลังจากช่วงที่สามารถปรับเวลานอนได้ จนกระทั่งเริ่มเดินและหัดพูด

... ตอนนั้นเองที่ภาสเพิ่งจะรู้ตัวว่า 

ในเมื่อลูกมีทรงเหมือนแม่มาตั้งแต่คลอด สิ่งหนึ่งที่ฉายชัดก็คงหนีไม่พ้น 

 

ดื้อ... 

 

“ภาณินไม่เล่นของกิน” ตะนิดที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง ใบหน้าเหนื่อยล้ากับผมทรงมัดจุกแอปเปิ้ลเอ่ยเสียงดุกับเด็กหน้าดื้อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็ก

“อื้อ อึ ยายา” มือป้อมหยิบไข่เจียวชิ้นเล็ดที่ตัวบีบจนเละปาป้าปเข้าให้กลางหน้าคนเป็นแม่ก่อนจะหัวเราะคิกคัก

“ภาณินไม่ทำแบบนั้นนะครับ” ภาสเดินขมวดคิ้วเข้ามาพร้อมกับเอ่ยเสียงดุ ซึ่งเจ้าจิ๋วก็ขมวดคิ้ว

“ม่า..มะ”

“ไม่ครับ that’s not good at all panin. Don’t play with your food ครับ” 

“พี่ภาส...” 

“หืม” 

“ไอ้ก้อนนี่มันดื้อขึ้นทุกวันแล้วนะ!!!” 

 

แมวดื้อประกาศกร้าว!!!

จะไม่ทนอีกต่อไป!!! 

ตะนิดกอดอกขู่ลูกแมวดังฟ่อ คราวนี้เอาจริง! ดุจริง!

 

ตอนนั้นเอง ภาณินก็มองแด๊ดดี้สลับกับมัมก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความไม่เข้าใจสถานการณ์ แน่นอนว่าแม่แมวที่แหกเขี้ยวขู่ก็ใจอ่อนทันที 

 

ไอ้เด็กนี่มันร้ายนัก! มันยิ้มตัดกำลังเรา! 

 

“ฮะฮะ มามา” มือป้อมยกขึ้นแบๆ กำๆ ขอให้อุ้ม

“เห้อ ลูกใครทำไมมันน่ารักจังว้าาาา”​ตะนิดบึนปากก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเขี่ยอาหารบนถาดให้ภาณินหยิบกินต่อ นึกดีใจที่วันนี้เลือกทำไข่เจียวผสมผักสับและผงตับไก่นิดหน่อยให้กินง่าย เคยลองทำสปาเกตตี้เส้นเล็กๆ ให้เจ้าปุ๋งกิน ทั้งเก้าอี้ทั้งตัวลูกกลายเป็นซอสไปหมด เห็นสภาพต้องทำความสะอาดแล้วคนเป็นแม่ก็ได้แต่น้ำตาตก ทุกอย่างจะง่ายกว่านี้ถ้าเลือกเชื่อพี่ภาสให้จ้างพี่เลี้ยงเด็ก แต่สุดท้ายก็ยอมไม่ได้ 

 

ลูกของแม่แมว 

แม่แมวก็จะเลี้ยงเอง!!!

 

“ด่ะด๊า” ลูกแมวน้อยหันไปขยำมือใส่คนพ่อแทนเมื่อเห็นว่าคนแม่นั่งหน้าตุ่ยไม่ยอมเล่นด้วย 

“หม่ำๆ” 

“อือ นินิ มำๆ ยัมยัม ชูชู” ภาณินออกเสียงแจ๋วๆ พร้อมกับอ้าปากงับไข่เจียวเข้าปากไปหนึ่งเสี้ยว

“good boy เก่งมาก โน ไม่ปาครับ” ภาสเตรียมจะดุอีกรอบเมื่อเจ้าลูกแมวกำไข่เจียวขึ้นง้างมือ แต่ทันใดนั้นมือป้อมก็กลายเป็นยื่นส่งให้แม่แมว 

“มามา มำๆ” 

“อะไร ป้อนมัมคืนอ่อ” ตะนิดหัวเราะออกมาเบาๆ 

“มำๆ”

“ใจดีจัง อ่ะ หม่ำๆ” ตะนิดงับไข่เจียวที่ถูกป้อนเข้าปากมานิดหน่อย แค่นั้นลูกแมวก็ยิ้มแป้น ดึงไข่เจียวกลับเข้าปากต่อ ก่อนจะยื่นส่งให้คนเป็นพ่อต่ออีกทอด ซึ่งภาสก็รับเข้าปากไปนิดเดียวพอให้ลูกไม่เสียน้ำใจ 

พอป้อนพ่อป้อนแม่สำเร็จเจ้าก้อนลูกแมวก็ฉีกยิ้มโชว์เหงือกหัวเราะเอิ๊กอ๊ากตาปิดละลายใจผู้ปกครองไปหนึ่งดอก

“เห้อ น่ารักไปหมดเราน่ะ แด๊ดดี้ไว้หนวดเพราะงี้เลยนะ” ตะนิดจิ้มแก้มลูกพร้อมกับเอ่ยแซวอัลฟ่าหนุ่มที่มีตอหนวดขึ้นครึ้ม 

“...พี่แค่ยังไม่ได้โกน” ภาสแอบหลบสายตาเล็กน้อยเมื่อโดนจับได้ว่าตั้งแต่ใจไว้หนวดให้หน้าดุ

“ดาดาด๊ะ” 

“ครับ” ภาสหันไปจิ้มแก้มลูกชายที่ส่ายไข่เจียวเรียก 

“มำ” พูดจบก็งั่มไข่เจียวโชว์แล้วฉีกยิ้มพร้อมกับตบมือ 

“เก่งครับ หม่ำอีกไหม”

“อะฮี่ นินิ ชู้บ มำ ยัม” 

 

ภาษาอะไรของเขาก็ไม่รู้

แต่น่ารักไปหมดเลย..

ภาสได้แต่มองแก้มยุ้ยใสๆ นั่นขยับไปมาเวลาเคี้ยวไข่เจียว น้ำลายเละเทะย้อยไปหมดแต่ก็ดูเอ็นจอยอีตติ้ง ช่วงเวลาที่ภาณินกินข้าวเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากสำหรับภาส เพราะเขาเป็นคนคิดเมนูใหม่ๆ ให้กับภาณินสลับกับที่ตะนิดเองก็กำลังฝึกทำอาหารเด็กโดยหาเมนูจากอินเตอร์เนทมาลองทำและโชคดีที่ลูกชายเขาเป็นเด็กกินง่าย ป้อนอะไรก็กินหมด หมดปัญหาเรื่องกินไปก็โล่งใจคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปหนึ่งเปราะ 

และแม้ว่าภาณินขาจะยังไม่แข็งมาก แต่เจ้าตัวก็คึกในการพยายามลุกขึ้นเดิน ปล่อยให้คลานอยู่นิดเดียวก็จะเกาะขาลุกขึ้นตลอด บางทีก็ล้มร้องไห้จ้าลั่นบ้านให้คนเป็นแม่ต้องคอยเป่าแผลโอ๋ๆ และสิ่งที่น่ารักอีกอย่างถือเด็กชายภาณิน

 

ขี้อ้อน...

อืม เหมือนแม่อีกแล้ว

 

แต่ที่น่ารักได้ไม่สุดก็เพราะว่า 

ไอ้คนที่ลูกเขาชอบอ้อนไม่ใช่ทั้งพ่อและแม่แต่เป็น.... 

 

“เท่อออ” ภาสกอดอกมองลูกชายเขาที่วิ่งขาโยกเยกไปหาแขกไม่ได้รับเชิญอย่างอาเธอร์และชิน เด็กชายภาณินอ้าแขนกอดหมับเข้าที่ขาลุงเต้อพร้อมกับเบียดแก้มกับขาคนเป็นลุงจนขึ้นเป็นก้อนกลม

“ปานินนน เดินเก่งแล้วนะเนี่ย หลานใครน่ารักที่สุดดดด”

“เท่อออ ชู้บชู้บนินิ” ภาณินจิ้มแก้มตัวเองจึ้กๆ เป็นคำขอให้จุ๊บแก้ม ซึ่งอาเธอร์ก็จัดฟัดเน้นๆ ดังฟอด

“แก้มหอมจังเลย แก้มใครน้า แก้มใคร”

“นินิ”

“แก้มปานินเหรอ งั้นหอมลุงเต้อด้วยได้ไหม” 

“ด้ะ ชุ้บชุ้บเท่อ” เด็กชายภาณินพยักหน้าเขินๆ ก่อนจะคว้าหน้าลุงมาจุ๊บปากย้ำๆ สองรอบ 

“เห้ย แอบจุ๊บลุงเลยเหรอ ร้ายนะครับ” 

“เต้อ”

“ว่าไงชินจัง”

“ปล่อยหลาน”

“งู้ยยยยย ชินจังหวงเขาเหยออออออ”

“เปล่า พ่อหลานจะฟาดหน้ามึงแล้ว” 

 

พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นอัลฟ่าหนุ่มแว่นหน้าดุกอดอกมองตาขวาง แต่พอลูกชายหันไปดูก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างพอลูกหันกลับไปซบอาเธอร์ ภาสก็ชูสองนิ้วขึ้นชี้ตาตัวเองแล้วหันกลับไปชี้หน้าอาเธอร์เป็นโค้ดที่ว่า 

 

‘ ลับหลังลูก มึงเจอกูแน่ ‘

 

อาเธอร์เกือบอุทานจ๊ากในใจตามตะนิดไปติดๆ แต่จะวางหลานลง เจ้าภาณินก็กอดไว้เสียแน่น แถมยังยกมือขยี้แก้มเขา จุ๊บๆ แก้มเขาไปมาเพิ่มโทษให้อัลฟ่าแว่นทดในใจไปอีก

 

.

.

 

 

ดั่งคำที่ผู้ใหญ่มักบอกไว้ว่า

 

เด็กน่ะ โตเร็วมาก 

 

อาจจะเพราะเพลินดูพัฒนาการของลูกในแต่ละวันไปจนชิน เพียงแค่แป๊ปเดียว เด็กชายภาณินก็เข้าสู่วัยสองขวบครึ่งกำลังซน แขนขาที่เริ่มยืด ปากเล็กสีชมพูที่เริ่มพูดรู้เรื่องถามตอบได้มากขึ้นเยอะ 

“แด๊ดดี้จากับบ้านกี่มงคับ” เด็กชายภาณินเดินเตาะแตะเข้าไปกอดขาแด๊ดดี้ที่กำลังแต่งตัวเตรียมไปทำงาน 

“ภาณินอยากให้กลับกี่โมงดีครับ”

“แด๊ดดี้ไม่คิดถึงปานินหนอ”

“คิดถึงสิครับ”

“แด๊ดดี้กับบ้านเรว ปานิน ปานินเหลือเท่านี้ เหลือนิดนิด” เด็กชายภาณินยกนิ้วชี้กับนิ้วโป้งขึ้นติดกันโชว์คนเป็นพ่อว่าตัวเองเหลือนิดเดียว เท่านิดเดียวเอง 

“เหลือนิดเดียวเหรอครับ แปลว่าอะไรล่ะนั้น” ภาสหัวเราะพลางรีบใส่เนคไทด์ให้เสร็จเพื่อที่จะได้อุ้มเจ้าก้อนขี้อ้อนขึ้น

“ปานิน ปานินเหลือนิดเดียว เท่านี้ เล้ก เล้กจุ๊ดๆ” 

“เหลือนิดเดียวเลยเหรอ” 

“คับ แต่พอแด๊ดดี้กับบ้าน ปานินเท่านี้เยย” ลูกแมวทำมือเป็นวงกลมใหญ่ๆ โชว์ ตาแป๋วเบิกกว้างชวนแด๊ดดี้เชื่อสุดชีวิต

 

ใหญ่จินๆ นะอุนพ่อ!!!

เท่าคุณนิ่มเยย!!!

 

“แล้วปานินจะดื้อกับมัมไหมล่ะครับ” ภาสย่อตัวลงอุ้มเจ้าก้อนอ้อนขึ้นมาหอมแก้มก่อนจะพาลงไปชั้นล่างที่แม่แมวน่าจะกำลังวุ่นกับการทำอาหารเช้าให้ลูกแมวอยู่

“ดื้อนิดนิด”

“แต่ยังดื้อเหรอ”

“คับ”

 

ก็ยอมรับตรงๆ เลย 

ภาสหัวเราะในลำคอให้กับความน่ารักของลูกชาย 

 

“ภาณินไม่ดื้อกับมัมนะ”

“ดื้อนิดนิด” 

“ไม่ดื้อเลยไม่ได้เหรอครับ”

“นิดนิดนะคับ” เด็กชายภาณินต่อรองกับคนเป็นพ่อ ลดให้แล้วนะ! ไม่ดื้อบิ๊กบิ๊กแต่ดื้อนิดนิด!

 

ภาสอุ้มเจ้าแสบลงมาวางไว้ในเบาะโซนของเล่นก่อนจะเดินเข้าไปในครัวที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ดวงตาใต้แว่นกรอบเหลี่ยมตวัดมองแมวดื้อในชุดอยู่บ้านพร้อมกับผ้ากันเปื้อน ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนถูกตัดให้สั้นเปิดโชว์รอยกัดหลังคอที่ขึ้นนูนเป็นแผลเป็นให้เห็นชัดเจน

ตราประทับที่ถูกลงไว้ตั้งแต่สมัยตะนิดกลับมาฮีทครั้งแรกหลังคลอด ทั้งๆ ที่ตั้งใจให้ทุกอย่างออกมาโรแมนติกที่สุด อยากให้เป็นช่วงเวลาที่ทั้งตัวเขาและตะนิดสามารถเก็บไว้ในใจแล้วคิดถึงมันในทุกปี แต่ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะจำรายละเอียดไม่ได้เพราะเจ้าแสบที่เอาไปฝากไว้กับคณิตดันร้องไห้ไม่หยุด ร้องหน้าดำหน้าแดง ร้องสุดเสียงกรี๊ด ร้องจนไข้ขึ้น ทำเอาคนเป็นลุงที่เห่อหลานตกใจแทบร้องไห้โทรมาหาเสียงสั่นให้รีบมาดูอาการ 

แผนที่ว่าจะจัดงานแต่งหลังคลอดก็ถูกเลื่อนออกไปเพราะตะนิดอยากให้ภาณินโตพอรู้เรื่องกว่านี้ แต่พอผ่านมาได้จนเจ้าแสบสองขวบกว่า ตะนิดก็ดันไม่ได้สนใจงานแต่งแล้ว แมวดื้อเอ่ยปากเองเลยว่าถ้าอยากจัดงานแต่งเพื่อตระกูลก็จัดได้ แต่เจ้าตัวมีความสุขแล้วกับการที่ได้อยู่เป็นครอบครัวแบบนี้แม้ไม่มีงานหมั้นงานแต่งยิ่งใหญ่อลังการแบบที่เคยขอไว้วันคลอดก็ตาม

พอมีลูก ตะนิดก็ดูจะเทความสนใจทั้งหมดไปที่ภาณินหมด เรียกได้ว่าเขาตกกระป๋องไปในทันที ไอ้ที่เคยอ้อนเขาอยู่ทุกวันก็ลดน้อยลงไปอ้อนลูกแทน วันหนึ่งวันก็มีแต่นั่งดูนั่งอ่านอะไรเกี่ยวกับการเลี้ยงเด็ก คำว่าลูกเป็นโลกทั้งใบของพ่อแม่ก็ไม่ได้เกินจริงนักสำหรับกรณีตะนิด

 

“มัมมมมมม” 

“ว่าไงดื้อ” แม่แมวเอ่ยดุลูกแมวที่วิ่งเข้าครัวมากอดขา 

“ไม่ดื้อ ปานินดื้อนิดนิด” 

“ไปปลุกแด๊ดดี้ไป”

“พี่ตื่นแล้ว” ภาสเดินเข้าไปกดจูบลงบนหลังคอตะนิดหนึ่งฟอด แต่นอนว่ามือก็ไม่ลืมเอื้อมไปจับกระทะไว้ กันแม่แมวตกใจแล้วเผลอทำกระทะหลุดมือ ซึ่งก็ตรงกับที่คาด แม่แมวสะดุ้งโหยงอุทานลั่น 

“จ๊ากกก โอ๊ย โว้ย ตกใจ พี่ภาส!!”

“จ๊ากกกก มัม จ๊ากกกกกกกก” 

“ล้อเลียนเหรอดื้อ!!!”

“ไม่ดื้อ!! ปานินดื้อนิดนิด!!!”

“พี่ภาส ตกใจหมด... อื้อ อย่ากัด” ตะนิดย่นคอหนีเมื่อถูกอีกคนงับลงที่หลังคอ 

“เตรียมทำอะไรเนี่ย” 

“แพนเค้กของโปรดใครไม่รู้”

“แพนเก๊ก ของปานิน!!!” 

“ใช่เป่าาาาา เอ๊ะะะ ของลุงคณิตเป่าา เด็กแถวนี้คิดไปเองเป่า” 

“ปานิน! ปานินรักแพนเก๊ก!”

“เอ่ หรือทำผัดผักแทนดีนะ”

“มัม ปานินไม่จ้อบผากกก ปานิน promise น้ามัม ดื้อนิดนิด ดื้อนิดนิดมากๆ” ลูกแมวเขย่าขนคนเป็นแม่ยิกๆ เดินหน้าอ้อนสุดพลังเพื่อนแพนเค้กราดน้ำผึ้งของโปรด 

“หึ” 

“แด๊ดดี้ ปานินอยากกินแพนเก๊ก”

“งั้นปานินต้องเก็บของเล่นเข้ากล่องหลังเล่นเสร็จนะครับ”

“คับ!”

“ปานินต้องร้องเพลงเอบีซีให้ก่อนกินแพนเค้กด้วย”

“คับ! เอบีชีดีเอ๊บอี!”

“ปานินต้องให้แด๊ดเอาคุณนิ่มเบอร์หนึ่งไปซักด้วย”

“คะ— อื้อ แด๊ดดี้ไม่ทำคุณนิ่ม ปานินไม่จ้อบ” ภาสฟังลูกบ่นงึมงำหวงตุ๊กตาควายชื่อคุณนิ่มเบอร์หนึ่ง ถ้าถามว่าใครตั้งให้ก็ไม่ต้องสืบเลย คุณนุ่มปลาฉลามนุ่นแตกนั่นยังนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงแม้เขาจะพยายามหลอกล่อให้เอาไปทิ้งอยู่หลายรอบ

“แด๊ดดี้นิสัยไม่ดีเลย ชอบแอบเอาคุณนุ่มคนอื่นไปซัก” ตะนิดหันมาร่วมวงโวยด้วย คุณนุ่มเขาตัวเหลวไปหมดเพราะพี่ภาสขยันเอาไปซัก เอาไปรองก้นเล่นคอม 

“แด๊ดดี้แบดโบย!!”

“ใช่ๆ แด๊ดดี้แบดบอย!!! แบดลุง!!!” แม่แมวรีบตามน้ำดุพ่อแมวตามลูก

“แมวดื้อ”

“แมวจื้อ!!”

“ตะนิดแมวดื้อ”

“ตานิแมวจื้อ!!!”

“เนียนเลยนะดื้อ ไม่ต้องกินแพนเค้กแล้ว”

“อื้อออ มัมมมม ปานินเซอเรนเด้อ มัมแมวจื้อนิดนิดเหมือนปานิน” ลูกแมวกอดขาเอาจมูกเย็นๆ มาซุกไปตามน่องแม่แมวอย่างออดอ้อน แม้ตอนนี้จะยังพูดต่อประโยคได้ไม่ยาวแต่ก็ฟังเข้าใจรู้เรื่อง อาจจะตอบเป็นภาษาไทยบ่อยกว่าภาษาอังกฤษเพราะตะนิดไม่ค่อยถนัด แต่เวลาอยู่กับบ้านฝั่งภาสก็โต้ตอบภาษาอังกฤษได้ไม่ต่างจากภาษาไทย เล่นเอาภูเขาผู้ได้รับชื่อว่าเป็นคุณอายอดเห่อหลานถ้วยรางวัลระดับโลกถ่ายคลิปอวดเพื่อนลงไอจีสตอรี่เป็นจุดไข่ปลา

“ไปนั่งที่โต๊ะก่อนไปเร็วปานิน”

“เอาปานินไปนั่งไป เดี๋ยวพี่ยกไปให้” ภาสโน้มตัวหอมหัวฟูของแม่แมวก่อนจะเลี่ยงตัวไปหยิบจานแพนเค้ก ปล่อยให้ตะนิดเป็นคนอุ้มลูกแมวไปนั่งบนเก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็ก 

ภาณินเป็นเด็กเอเนอร์จี้เยอะ ทั้งวิ่งทั้งปีนแล้วก็มักจะหัวเราะดังลั่นบ้านอยู่เสมอ แต่เมื่อถึงเวลาเก้าอี้วิเศษที่เมื่อนั่งแล้วจะได้กินข้าวก็จะเงียบเป็นพิเศษ 

...เพราะปากเต็มไปด้วยของกิน

 

“แด๊ดดี้ ปานินกินคำบิ๊ก”

“too big ครับ” ภาสคว้าส้อมไปตัดให้หลังลูกแมวจิ้มแล้วยกแพนเค้กทั้งแผ่นใหญ่ๆ

“มัม ปานินจิ้ม”

“เค จิ้มๆ”

“ปานินกินเก่ง อาปูชม อาปูจาชื้อรถให้” คนเป็นพ่อชะงักมือให้กับน้องชายตัวเอง 

 

...แค่กินข้าวเก่งก็จะซื้อรถให้

ไอ้เด็กนี่มันป๋าไม่หยุดจริงๆ

 

“อาภูเขาจะซื้อรถเลยเหรอ แล้วปานินขับได้เหรอ”

“ปานินไม่ไม่”

“ไม่ไม่อะไร”

“ไม่ไม่... คับ ไม่คับ แคนนอทไดร้”

“ไม่ไม่คับ? อ๋อ ไม่ขับ ปานินไม่ขับเหรอ แล้วเอารถมาทำไมอ่ะ”

“ให้ยุงเต้อคับ”

“ลุงเต้อ? ให้รถลุงเต้อเลยเหรอ โหยย ป๋าเอาเรื่องนะ ลูกใครเนี่ย” 

“ฮี่ ยุงเต้อ ปานินเลิ้บยุงเต้อ”

“...”

“ปานินจะแม่รี่ยุงเต้อ” ลูกแมวเคี้ยวแพนเค้กตุ้ยๆ พร้อมกับอมยิ้มแก้มตุ่ย ตัดภาพมาที่ตะนิดได้แต่นวดบ่าอัลฟ่าหนุ่มปลอบใจที่ลูกชายวัยสองขวบพูดเรื่องแต่งงานให้ได้ยิน

“panin you can’t marry ลุงเต้อนะ”

“why”

“he’s married to ลุงชินแล้ว ลุงชินคือ asher’s mommy ไงครับ”

“then?”

“ลุงเต้อกับลุงชิน they’re married like daddy and mommy. That’s reason why you can’t marry him. And also, you already have me. Your dad is what the world’s coolest dad look like นะครับ ไม่ต้องไปสนอาเธอร์มันหรอกปานินสนใจแด๊ดก็พอ” ตะนิดแอบขำให้ลำคอให้กับอัลฟ่าหนุ่มที่พยายามอธิบายเรื่องอาเธอร์แต่งงานแล้วกับเด็กสองขวบกว่าอย่างเป็นจริงเป็นจัง

“then... ปานินแมรี่แอชเช่อด้วย” 

“ตะนิด” พอสู้ลูกไม่ไหวก็รีบหันมาขอตัวช่วย  

“พี่ภาสก็ไปคิดมากอะไร ปานินก็พูดไปงั้น”

“แต่พี่ไม่ชอบไอ้เต้อ”

“แด๊ดดี้! แบดบอย! โนไอ้!”

“...”

“ปานินเลิ้บลุงเต้อ โนไอ้”

“...”

“แอ๊! มัม! แด๊ดดี้แย่งแพนเก๊กปานิน!!!!”

 

ตะนิดได้แต่กรอกตาด้วยความเบื่อหน่ายกับการทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ ของคู่พ่อลูก แต่สุดท้ายความเบื่อหน่ายก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก 

 

เป็นอีกวันที่ตื่นมาเจอความวุ่นวาย

แต่ก็เป็นความวุ่นวายที่โชคดี

 

 

  • TALK 

 

ยังไม่จบนะครับ 555555555555555555

 

 

สำหรับตอนทำพันธะคิดว่าจะเขียนแยกเป็นเสริมไปนะคะ อันนี้แอบเอาประสบการณ์จริงของครอบครัวคนใกล้ตัวมาใช้ (เรื่องมีลูกแล้วไม่ได้จัดงานแต่ง) คงเพราะพอมีเจ้าตัวก้อนตุ้ยแล้วก็เหมือนข้ามสเตปมา แต่คิดว่าถ้าเวลาที่เหมาะสมมาถึงแล้วมีฟีลลิ่งที่อยากจัดงานแต่งก็อาจจะมีค่ะ
 

หลังจากนี้ปานินอาจจะออกมาวุ่นวายเยอะ เราก็เดินทางกันมาถึงท้ายๆ มองกลับไปก็ยังไม่เจอดราม่าน้ำตาซักก้อน เพราะตั้งใจให้โทนเรื่องเป็นแบบนี้อยู่แล้วนะคะ ;--; อยากเขียนให้มันเบาๆ อ่านง่ายๆ ภาษายังแปลกๆ ไม่เข้าที่เพราะลองเขียนบุคคลที่สามครั้งแรก กำลังพยายามฝึกฝีมืออยู่ 

ช่วงนี้ก็ยุ่งๆ ค่ะ งานยังยุ่งอยู่แม้จะมีโควิดมาป่วนเมือง 5555 นับเป็นเรื่องที่ดีนะคะที่ยังมีงาน แต่ก็ทำให้หมดแรงมาเขียนนิยายมากๆ เลย ทุกวันนี้ยังเขียนอยู่ได้เพราะนักอ่านจริงๆ ค่ะ ไม่ว่าจะทั้งโดเนท ทั้งคอมเมนต์ ทั้งสติ๊กเกอร์ ทั้งที่เข้ามาเล่นแทคนิยายหรือแค่เข้ามาอ่านเฉยๆ จริงๆ สำหรับการเป็นนักเขียนก็คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าผลิตงานแล้วมีคนอ่าน ยังไงก็ขอบคุณมากๆ นะคะที่ต่อชีวิตนักเขียนให้ยัยโอ๊ยคนนี้  
 

#ก็จะดื้อ ใกล้จะจบ สถานีต่อไป #ก็จะดุ นะคะ อุคิกกกก

ส่วนน้องก็จะดื้อ ได้คุยกับทางคุณแม่บุญธรรมไว้แล้วเรื่องออกเล่ม น่าจะปิดต้นฉบับก่อนเพื่อน (แงงงงง ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะปิดเรื่องอื่นก่อน แต่เรื่องนี้ดันไหลยาว อาจจะเพราะอยากเขียนโอเมก้าเวิร์สมาสักพักแล้วด้วย ติดลมเฉยเลย ;-; แต่ถึงงั้นก็จะปิดทุกเรื่องที่มีนะคะ แม้จะช้ากว่ากันไปบ้าง แต่สัญญากับตัวเองไว้แล้ว) 

 

ปานิน : แด๊ดดี้อย่าเรียกยุงเต้อว่าไอ้!!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.38K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,307 ความคิดเห็น

  1. #5289 CallistoJpt (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 23:12
    555555555555555 สู้ลูกไม่ได้แย่วแพนเค้กลูกซะงั้น น้องปานินน่ารักน่าเอ็นดูไม่แพ้มัมเลยลูก
    #5,289
    0
  2. #5011 kityima99 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:46
    เหมือนตะนิดจะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแต่ก็ยังมีความน่ารักคงอยู่
    #5,011
    0
  3. #4993 xxxlilly (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:01
    ปานินน่าเอ็นดูมาก ครอบครัวนี้ก็น่ารักมากเลย55555
    #4,993
    0
  4. #4938 KuPanKunDMrk (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:17
    งุ้ยหลานป้ามาให้บีบทีนึงงงง
    #4,938
    0
  5. #4937 XXZINBB (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:39
    คิดถึงยัยปานิน ฮือออ ;____;
    #4,937
    0
  6. #4936 tooktawu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 03:51
    น่ารักมากเลยน้องปานิน
    #4,936
    0
  7. #4935 Small_tiger (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 16:43
    มาอยู่กับพี่ไม่ค้าบบบ แพนเก๊กอาหย่อยน้าาา
    #4,935
    0
  8. #4934 phrphimlx7 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 22:27
    ฮื่อออ น่ารัก หัวใจฟูเเล้วก๊าบบบ
    #4,934
    0
  9. #4933 @PanJi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 21:41

    เอ็นดูหลานนน
    #4,933
    0
  10. #4932 H2O ที่แปลว่าน้ำ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 09:24
    หวงลูกทีภาษาปะกิดมาเป็นชุดเลยยยย5555
    #4,932
    0
  11. #4931 Cc11 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 22:04
    ฮื่อสมกับที่รอค่อยยยยยยสนึกมากๆเลย💓💓
    #4,931
    0
  12. #4930 yeolcon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 21:24
    ฮือออน่ารักน่าเอ็นดูไปหมดเลยค้าบ
    #4,930
    0
  13. #4928 Chocomeme (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 08:50
    เด็กมันร้ายย 5555
    #4,928
    0
  14. #4927 Hakujou Harajuon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 01:18
    สงสารผีในห้อง5555555
    #4,927
    0
  15. #4926 Um_bun01 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 23:02
    ขำปานิน 55555555
    #4,926
    0
  16. #4925 Nyoong (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 11:48
    ปานินลูกกก น่าเอ็นดูที่สุด ไม่น่าจะดื้อนิดนิดแล้วแบบนี้ แด๊ดดี้เตรียมพาราเลยค่ะ555
    #4,925
    0
  17. #4924 Mink Sbw Panpetch (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 11:35
    ปานินนน55555
    #4,924
    0
  18. #4922 Missara_P (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 22:12
    น้องงงงงงง หนูจะน่า(ลัก)ไปไหนลู๊กกกกก 💕😍
    #4,922
    0
  19. #4921 PreawNattanicha (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 12:54
    น่ารัก

    คูณสองไปเลย ~~~
    #4,921
    0
  20. #4919 schimz (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 09:51
    น้อลปานินน่ารักเจ่บหัวใจไปหม้ดดดดด
    #4,919
    0
  21. #4918 KiRasaKR (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 00:55
    น่ารักมากอ้ยยยย เราเครียดๆอยู่นิดนึงอ่านแล้วยิ้มเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่ทำให้เรายิ้มได้
    #4,918
    0
  22. #4917 finim (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 00:27
    เรารักเรื่องนี้ เรารักไรท์เตอร์

    ดีไปหมด
    #4,917
    0
  23. #4916 «PhuengAugust» (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 23:44
    แง้ คิดถึงครอบครัวนี้ เปงเอ็งลูหลาน
    #4,916
    0
  24. #4915 TaksinaPetsoom (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 23:43
    ก้อนปานินมันเป็นน่ารักก
    #4,915
    0
  25. #4914 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 23:42
    ปานินจะมาบอกกับแด๊ดว่าจะแต่งงานตั้งแต่สองขวบไม่ได้นะลูก สงสารแด๊ดบ้าง แค่ลูกรักยุงเต้อมากกว่าแด๊ดก็ปวดใจพอแรงแล้ว แถมยุงเต้อยังมียุงชินแล้วด้วย ไรท์คงไม่ใจร้ายทำลายครอบครัวยุงชินหรอกใช่มั้ย ปานินเป็นโอเมก้าน้อยเสน่ห์แรงท่ามกลางฝูงโอเมก้า น่ารักจนลุงๆอาๆหลงหัวปักหัวปำไปหมดแล้ว ตะนิดต้องมีอีกหลายๆคนนะ ฝากความหวังไว้กับน้ำยาพี่ภาส
    #4,914
    0