#ก็จะดื้อ (omegaverse)

ตอนที่ 30 : โกโกที่ 29 : รังของตะนิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,713 ครั้ง
    10 พ.ย. 63

ก็จะดื้อ 29

 

 

เช้าแสนสดใสของตะนิดมักจะมีกลิ่นลาเวนเดอร์อุ่นๆ โอบกอดไว้เสมอ ดวงตากลมค่อยๆ ปรือขึ้นก่อนจะค้บพบว่าเจ้าของกลิ่นไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ แล้ว แต่ทิ้งเป็นเสื้อสูทห่มไว้ให้แทน ความรู้สึกไม่ปลอดภัยค่อยๆ เพิ่มขึ้นจนตะนิดต้องขมวดคิ้ว แมวดื้อผุดตัวขึ้นนั่งก่อนจะคว้าเสื้อสูทมากอดไว้แน่น

 

รู้สึกกลัวจัง...

ทำไมนะ... 

 

ตะนิดเม้มปากแน่นก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาลงจากเตียง ดวงตากลมสอดมองไปทั่วห้องด้วยความรู้สึกไม่มั่นคง ภายในร่างกายรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรง เหงื่อที่เริ่มซึมตามขมับ ตอนนั้นเองที่ตะนิดเหลือบไปเห็นตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในวอล์คอินคลอเซท แมวดื้อค่อยๆ เดินย่องไปเปิดตู้ก่อนจะค่อยๆ กระเถิบตัวเองเข้าไปนั่งในซอกมุมตู้ กลิ่นลาเวนเดอร์ที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าฟุ้งจนรู้สึกปลอดภัย

 

แกร๊ก 

 

“พี่แมววว ตื่นได้แล้- อ้าว ไม่อยู่” ภูเขาที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาตามเวลาที่พี่ชายสั่งไว้ว่าให้มาปลุกเจ้าแมวดื้อไปทำงานโดยเผื่อเวลาไว้ให้แม่แมวได้อิดออดอีกสิบห้านาทีได้แต่ยืนงงให้กับเตียงที่ว่างเปล่า

“ภู ยืนทำอะไรที่ห้องภาส” 

“ภาสให้ภูมาปลุกพี่แมว”

“อ้อ”

“แต่พี่แมวไม่อยู่ว่ะภีม” ภีมขมวดคิ้วก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้ามาเชคให้แน่ใจ ซึ่งภาพตรงหน้าก็มีเพียงเตียงขนาดใหญ่แต่ไร้ซึ่งคนที่ควรอยู่บนเตียงจริงๆ

“ห้องน้ำ” ภูเขาออกตัววิ่งไปเคาะประตูห้องน้ำ พอไม่มีเสียงตอบรับก็รีบเปิดประตูเข้าไปทันที แต่ทว่าภายในห้องน้ำก็ว่างเปล่า 

“เสียงดังอะไรกัน” 

“ภาคิน ตะนิดหายไป”

“ห๊ะ?” ภาคินขมวดคิ้วก่อนจะเดินเข้ามาในบริเวณห้องนอน 

“โทรหาภาสก่อนไหม อาจจะคิดรถไปกับภาสตั้งแต่เช้า” 

“แต่ภาสสั่งให้ภูมาปลุกพี่แมวนะ”

“โทรไปเชคก่อน”

“ได้ครับ”

“งั้นภีมไปเชค CCTV ก่อนนะ เผื่อไว้” 

 

ความตึงเครียดของเหล่าอัลฟ่าเลือดแท้ทำให้ทั้งสามเผลอปล่อยฟีโรโมนข่มขู่ออกมาโดยไม่รู้ตัว ตะนิดที่กะจะออกจากตู้ไปแสดงตัวได้แต่หลับตาปี๋พร้อมกับขดตัวเข้าไปซุกมุมตู้กว่าเดิมด้วยความกลัว มือเล็กยกขึ้นกุมหน้าท้องพร้อมกับซุกหน้าลงร้องไห้กับหัวเข่า 

 

 

 

กลัว... 

ทำไมกลัวขนาดนี้...

 

“ภาคิน ภาสบอกว่าตะนิดไม่ได้ออกมาด้วย แต่ตะนิดก็ไม่ได้ออกมาจากห้องนะ ภูตื่นแต่เช้าไปทำแพนเค้กให้อยู่ไม่เห็นมีใครผ่านโถงเลย” ภูเขากวาดสายตามองไปทั่วห้องก่อนจะยกมือขึ้นกุมหัว 

“ใจเย็นๆ ก่อน”​

“ใครแม่งบุกเข้ามาป่ะวะภาคิน แม่งเอ๊ย” ภูเขาทุบหมับกับกำแพงดังปึ้ง ดวงตาที่ติดเล่นอยู่เสมอเปลี่ยนแววเป็นโมโหพร้อมกับปล่อยฟีโรโมนออกมาเต็มที่ ตะนิดครางหงิงให้กับกลิ่นฟีโรโมนที่เข้มขึ้นกระทันหัน

“เป็นไปได้ยาก หน้าต่างก็ปิดอยู่”

“แล้วจะหายไปไหนได้ไง” 

“ภาสกำลังกลับมาแล้ว”

“เตรียมค้นบ้าน ไปตามพวกการ์ดมา”

 

ปู้ด... 

 

ตะนิดเบิกตากว้างเมื่อรู้ตัวว่าเผลอตดออกไปเนื่องจากเกร็งมือจับเสื้อสูทไว้แน่น ส่วนอัลฟ่าสามคนที่กำลังปรึกษากันหน้าเครียดกลับกะพริบตาปริบๆ มองหน้ากัน 

 

ปุ๋ง...

 

“ภู นี่มึง...”

“เห้ยยย ไม่ใช่ภูโว้ย ภูไม่ได้ตด เครียดขนาดนี้ใครมันจะมาตดวะ”

“เสียงมาจาก... ตู้เสื้อผ้า?”

 

จ๊าก 

ตะนิดสะดุ้งโหยง ดวงตากลมจ้องไปที่ประตูตู้เสื้อผ้าพร้อมกับสวดมนต์ในใจ ถึงรู้อยู่แก่ใจว่าอัลฟ่าทั้งสามคนไม่ได้มาร้าย แต่ด้วยอะไรบางอย่างก็ทำให้ตะนิดรู้สึกไม่ปลอดภัยเป็นอย่างมาก 

 

“ตะนิดครับ อยู่ในตู้รึเปล่า” 

“...”

“ภาคินหลบ เดี๋ยวภูเปิดเอง”

“อย่าภู” 

“ยะ... อย่าเปิดนะ” ตะนิดร้องเสียงแผ่ว 

“...”

“อย่าเปิดตู้นะ” 

“เปิดหน่อยได้ไหมครับ ไม่งั้นจะหายใจลำบากเอา ตู้นี้ไม่ใช่ตู้สำหรับทำรัง มันไม่มีที่ระบายอากาศ” ภาคินย่อตัวลงนั่งหน้าบานประตูตู้เสื้อผ้าพลางเคาะเบาๆ 

“มะ ไม่เปิด” 

“นิดเดียวได้ไหมครับ” 

“ไม่เอา” 

“งั้นเดี๋ยวพวกเราออกจากห้องแล้วออกมาได้ไหม”

“...”

“เดี๋ยวตะนีหายใจไม่ออกนะ” พอได้ยินชื่อตะนีหลุดออกมาตะนิดก็ค่อยๆ มุดหน้าออกมาจากสูทที่คลุมตัวอยู่ 

“...” 

“ถ้าพร้อมแล้วออกมานะ ภูเขามันทำแพนเค้กไว้ให้ด้วย” 

“...” 

“ไปแล้วนะครับ” ภาคินลุกขึ้นยืนพร้อมกับดันหลังน้องชายทั้งสองคนให้ออกจากห้องไปพร้อมกับ เป็นภูเขาที่ขมวดคิ้วงงที่สุด

“อะไรคือทำรัง แล้วทำไมเราเปิดตู้ไม่ได้” 

“ปกติโอเมก้าจะทำรังในตู้เสื้อผ้าไม่ก็ที่ลับตาน่ะ เออใช่ โทรบอกภาสให้ค่อยๆ ขับมา เจอตัวแล้ว” ภีมพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะยกมือขึ้นมาโทรหาคุณพ่อแมวที่ดูท่าทางน่าจะรีบเหยียบคันเร่งกลับมาบ้านหลังจากที่ได้รับสายจากภูเขาว่าแมวดื้อหายไปจากเตียง

“เดี๋ยว งง แล้วรังมันยังไงอ่ะ รังนกแบบนี้เหรอ ตะนิดคาบอะไรมากองเหรอ”

“อืม แต่คิดดูอีกทีน่าจะไม่ใช่ทำรัง คงตื่นมาไม่เจอภาสแล้วกลัวเลยไปซ่อนในที่ที่มีกลิ่นภาสเยอะเพื่อป้องกันตัว”

“กลัวอะไร กลัวภูเนี่ยนะ? เมื่อวานยังเล่นกันอยู่เลย ภูไม่มีทางตีพี่แมวหรอก!!!” 

“สัญชาตญาณมั้ง”

“...”

“ตื่นมาก็มีแต่กลิ่นอัลฟ่าเยอะๆ คงตกใจ โอเมก้าท้องอ่อนมักจะขี้ระแวงเป็นพิเศษอยู่แล้วเพราะตัวอ่อนในท้องยังไม่สมบูรณ์ วัยภูยังไม่ค่อยเจอโอเมก้าท้องอ่อนคงไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้สินะ” ภาคินหัวเราะในลำคอ

 

ปึ้ง!!

 

“ภาส ใจเย็นๆ” เสียงภีมดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของพี่คนโตของบ้านในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเหงื่อเต็มหน้าแถมยังฝ้าขึ้นแว่นหลังจากลงจากรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำนั่นอีก  

“ตะนิดอยู่ไหน” 

“ในตู้เสื้อผ้า”

“ทำรังเหรอ เริ่มทำรังเหรอ”

“ไม่น่าใช่ อาจจะแค่ซ่อน แต่คงใกล้จะเริ่มทำรังแล้ว” ภาสยกมือขึ้นเสยผมก่อนจะอมยิ้มจนแว่นยก ซึ่งนั่นทำเอาภูเขาขนลุกจนต้องกระโดดไปเกาะภาคิน

“ภาสยิ้มไมอ่ะภาคิน น่ากลัว ผีเข้าเหรอ” 

“โอเมก้าเวลาทำรังคงเป็นอีกหนึ่งอย่างที่พวกพ่ออัลฟ่าอยากเห็นแหละนะ”

“ห๊ะ? มันเป็นไงอ่ะ” 

 

แน่นอนว่าภาสไม่ตอบแต่เลือกเลี่ยงตัวเดินเข้าห้องนอนไป คุณพ่อมือใหม่เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าที่ส่งกลิ่นแป้งฟุ้งชัดเจน 

 

“ตะนิด...” 

“พี่ภาส” 

“ออกมาหน่อยเร็ว” ประตูตู้เสื้อผ้าถูกดันออกพร้อมกับร่างเล็กที่กระโจนเข้าหาอ้อมกอดอุ่น 

“พี่ภาส งานเสร็จแล้วเหรอ”

“ยังหรอก”

“อ้าว...”

“แต่พี่ออกมารับเราก่อน เดี๋ยวกลับไป” ภาสกดจมูกหอมหัวฟูหนึ่งที 

“งั้นนิดรีบแต่งตัวก่อน” แมวดื้อบี้จมูกตัวเองลงกับอกแกร่งเพื่อสูดดมกลิ่นหอมลาเวนเดอร์เข้าปอดก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แมวดื้อจัดการล้างหน้าแปลงฟันให้เรียบร้อยพร้อมกับรีบเดินออกไปตามกลิ่นแพนเค้กที่ลอยหอมอยู่ แน่นอนว่าพ่อครัวยืนกอดอกหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ขั้นสูงสุด

“ภูเขา...”

“พี่แมว พี่ทำภูตกใจ ภูทำโทษด้วยการตัดแพนเค้กหนึ่งชิ้น”

“เห้ย ภู!!!”

“แล้วอีกกระทงคือทำหลานภูหายใจลำบาก ตัดแพนเค้กอีกหนึ่งชิ้น”

“จ๊าก”

“แต่เพราะภูเป็นห่วงกลัวจะไม่อิ่มเลยคืนให้สองชิ้น แล้วอย่าทำให้ตกใจอีกนะ” ภูเขาเคาะส้อมลงบนหัวพี่แมวหนึ่งทีก่อนจะเดินไปนั่งจิ้มแพนเค้กที่ฝั่งตรงข้ามเข้าปาก ตะนิดที่กำลังยู่หน้าหลุดอมยิ้มออกมาเบาๆ 

“ใจดีจัง”

“แหง เพราะภูคืออาที่สุดยอดของตะนี” 

“อะแฮ่ม” ภาสกระแอมลั่นเมื่อได้ยินชื่อลูกออกมาจากปากน้องชายตัวเอง ภูเขาก็โดนซื้อไปแล้วงั้นเหรอ

“จริงๆ หลานชื่อตะเข้ก็เท่ดีนะพี่แมว”

“ตะเข้?”

“ช่ายยย แบบนักสู้ป่ะ สัตว์ร้ายๆ ตะเข้!”

“เห้ย เท่อยู่”

“ตะนิดรีบกินข้าวเร็ว คณิตรออยู่ที่บริษัท”

“ค้าบบบบ” 

 

ภาสถอนหายใจยาวเหยียด สลัดตะนี ตะกวด ตะกร้ายังไม่ทันเสร็จ ยังจะมีตะเข้เพิ่มมาอีก ไม่ต้องห่วงนะครับลูก พ่อจะพยายามอย่างสุดความสามารถให้ลูกพ้นจากชื่อทั้งหมดที่แม่เขาตั้ง ภาสได้แต่ส่งกระแสจิตบอกก้อนลูกแมวในท้องอยู่เงียบๆ 

ลิสต์ที่ต้องทำของคุณพ่อมือใหม่อย่างภาสนั้นเริ่มจากคุยเรื่องบ้านเนื่องจากคอนโดที่อยู่ปัจจุบันห้องนอนอยู่ชั้นสอน ถึงตอนนี้ย้ายเตียงย้ายอะไรลงมาอยู่ห้องนั่งเล่นแทนเพราะไม่อยากให้แมวดื้อเดินขึ้นลงบันไดเยอะ แต่ถึงอย่างนั้นหลายๆ อย่างก็ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ เขาจึงตัดสินใจที่จะย้ายไปอยู่บ้าน แต่ทว่าบ้านที่ดูไว้ก็ติดปัญหาเรื่องโครงสร้างเล็กน้อยทำให้ต้องใช้เวลาแก้ปัญหาอีกสักพักใหญ่ถึงจะย้ายเข้าได้

 

... และล่าสุดปัญหาใหม่

ตะนิดกำลังจะเริ่มสร้างรัง

 

เป็นปกติของโอเมก้าที่จะสร้างรังในช่วงท้องอ่อนเพื่อหาแหล่งซ่อนตัวเป็นของตัวเอง ในอดีตโอเมก้ามักจะซ่อนตัวอยู่ตามถ้ำหรือที่แคบๆ แต่ยุคสมัยที่ผลัดเปลี่ยนปัจจุบันโอเมก้าจึงเลือกจะทำรังตามตู้เสื้อผ้าหรือห้องเล็กๆ แทน ซึ่งนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดตู้เสื้อผ้าไว้สำหรับให้โอเมก้าตั้งครรภ์ใช้โดยเฉพาะ 

รังของโอเมก้าไม่ได้ซับซ้อนอะไร ส่วนใหญ่มักจะเป็นของนุ่มนิ่มและพวกเสื้อผ้าของอัลฟ่าคู่รักเพื่อที่จะทำให้รู้สึกเหมือนได้รับการปกป้องอยู่ตลอดเวลา

...ถ้าพูดตรงๆ การสร้างรังก็คงเป็นช่วงเวลาที่อัลฟ่าส่วนใหญ่อยากเห็น ยามที่โอเมก้าซุกตัวอยู่บนกองผ้าของตัวเอง แต่สำหรับภาสแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่เขาอยากเห็นก็คือ

 

ตะนิดจะขโมยเสื้อผ้าเขายังไง

 

จริงอยู่ที่ตะนิดเป็นโอเมก้า แต่เจ้าตัวคงไม่รู้เรื่องสร้างรังอะไรนัก ดูจากตอนที่ภาคินพูดเรื่องสร้างรัง เจ้าตัวก็ไม่ได้สงสัยหรือพูดอะไรออกมา แต่เดี๋ยวก็คงจะทำตามสัญชาตญาณ

ขณะนี้เช้าวันเสาร์สิบโมง ภาสยังคงนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือตามปกติที่ทำ เพียงแต่สายตาคมใส่แว่นกรอบเหลี่ยมนั่นไม่ได้มีสมาธิกับตัวหนังสือตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว เขากำลังทำเป็นไม่สนใจ แต่ไอ้ท่าทางลนลานของตะนิดมันชัดมากจนเขาอยากจะยิ้มออกมากว้างๆ 

 

“พี่ภาส... ไม่ไปไหนเหรอ”

 

ไล่กันเสียอย่างนั้น... 

 

“วันนี้พี่ว่าง”

“หระ เหรอ”

“ทำไมเหรอ?”

“เปล่า”

“...” 

 

ภาสยกกาแฟขึ้นจิบพลางมองแมวดื้อที่กำลังพยายามอย่างยิ่งในการซ่อนเสื้อกล้ามที่เขาใส่นอนเมื่อวานไว้ใต้ผ้าห่ม

 

“พี่ภาส”

“หืม?”

“นิดอยากกินแพนเค้กจัง ทำให้หน่อยได้ไหม” 

“ได้สิ”

“ไปทำๆ ทำนานนะ พี่ภาสต้องตั้งใจทำมากๆ ปุ๋งน้อยแบบอยากกินมาก” แมวดื้อโบกมือไล่ยิกๆ บ่งบอกถึงความมีพิรุธขั้นสุด ภาสวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะลุกไปเข้าครัว เขาทำท่าขยับมือทำนู่นทำนี่เล็กน้อยพอให้มีเสียงดังเหมือนกำลังยุ่งวุ่นวายกับการทำแพนเค้ก แต่แท้จริงแล้วเขาแค่เอาตะเกียบเคาะกับจานเล่นๆ เคาะอยู่ไม่เท่าไหร่หันกลับไปแมวดื้อที่นั่งอยู่บนโซฟาก็หายตัวไปตามที่คาดไว้ 

 

คาดไว้แล้วว่าคงไปซ่อนตอนเขาเผลอ

แต่ว่าซ่อนที่ไหนนี่สิ

 

ภาสดันแว่นก่อนจะค่อยๆ ออกตัวเดินไปตามห้อง ห้องนั่งเล่นที่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องนอนย่อมๆ ไม่มีตู้อยู่แล้ว ดังนั้นแล้วก็คงหนีไม่พ้นห้องนอนหลักชั้นสอง อัลฟ่าหนุ่มล้วงมือเข้ากระเป๋าอย่างใจเย็น เมื่อขึ้นไปถึงห้องนอนหลักเขาก็ใช้นิ้วชี้ดันบานประตูที่เปิดแง้มอยู่เล็กน้อย

ในห้องนอนหลักแมวดื้อกำลังวุ่นวายอยู่กับการรื้อตู้เสื้อผ้าเขาอย่างจริงจัง มือเล็กหยิบเสื้อตัวหนึ่งขึ้นมาดมๆ แล้วก็โยนทิ้ง ก่อนจะเอื้อมไปหยิบอีกตัวมาดมแล้วยิ้มกว้าง 

 

“แบบไม่ซักหอมกว่าซักแล้วเยอะเลย”

“...”

“กลิ่นพี่ภาสแบบมีเหงื่อมันก็ดีเหมือนกันแฮะ”

“...”

“เสื้อยืดสีดำตัวนั้นไปไหนนะ”

 

แมวดื้อกลายเป็นแมวโรคจิตเสียแล้ว

ภาสกลั้นขำในลำคออย่างสุดความสามารถ ส่วนเสื้อยืดตัวที่เจ้าตัวว่าน่ะ เขาเอาไปซ่อนไว้แถวโซฟา เพราะเพิ่งใส่ไปออกกำลังกายเมื่อวาน มันเปื้อนเหงื่อจนไม่อยากให้แมวดื้อเอาไปไว้ในรัง 

 

ภาสมองแมวที่กำลังโกยเสื้อผ้ากองที่ผ่านการคัดเลือกจากจมูกแมวที่กำลังจะเดินตรงมาทางประตูก่อนจะรีบหันตัวไปนั่งซ่อนหลังเก้าอี้ ซึ่งแน่นอนว่าตะนิดที่กำลังรีบขนของไม่แม้แต่จะสนใจ แมวขี้ขโมยรีบเปิดประตูห้องนอนของตัวเองแล้วรีบขนกองเสื้อผ้าไปโยนไว้ในรัง

 

รังของตะนิดตั้งอยู่ข้างเตียงใหญ่ ซึ่งประกอบไปด้วยฟูกอันใหญ่ที่ฝากคณิตหิ้วมาจากห้องนอนที่บ้าน ทับด้วยผ้าห่มที่ปกติจะอยู่บนรถของพี่ภาส กองทัพคุณนุ่มหลากเบอร์ที่เบียดเสียดจนล้นตกฟูกไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น หมอนจำนวนมากมายที่ถูกกองไว้รอบๆ ให้เหมือนกำแพง มือเล็กรีบจัดแจงเอาเสื้อผ้ากลิ่นลาเวนเดอร์ยัดไว้ตามขอบฟูกก่อนจะลุกขึ้นยืนอมยิ้มให้กับฐานทัพเล็กๆ สร้างโดยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง 

 

“อยากนอนจัง” พอได้กลิ่นลาเวนเดอร์หอมแตะจมูก ตาก็ปรืออัตโนมัติ ตะนิดค่อยๆ เอนตัวลงในท่าคลานก่อนจะถูหน้าตัวเองกับฟูกไปมา 

 

หอมจัง หอมจังงงงง 

นุ่มนิ่มแถมหอมไปหมด ฐานทัพคุณนุ่มของเขามันสุดยอดที่สุด!!! 

 

“ตะนิด อยู่ไหนน่ะ แพนเค้กเสร็จแล้ว” 

“จ๊ากกกก นิดมาอึพี่ภาส นิดมาอึ” ตะนิดรีบกระเด้งตัวขึ้นยืนก่อนจะค่อยๆ เดินไปหาเสียงที่เรียกซึ่งดังมาจากด้านล่างแถวครัว ตะนิดลงมาพร้อมกับพยายามทำท่าทางให้ดูปกติที่สุด

 

ด้วยการเกาหัวเก้อๆ แถมเลิ่กลั่กตาไปมา 

พิรุธเยอะสุดๆ 

 

“ไปทำอะไรด้านบนน่ะ ห้องน้ำด้านล่างก็มี”

“...”

“หืม?”

“นะ นิดอยากอึแบบเป็นส่วนตัว” 

“อ้อ” 

“พี่ภาส ทำแพนเค้กแล้วเหรอ กินกัน” ตะนิดรีบเลี่ยงประเด็นเดินมานั่งจิ้มแพนเค้กเข้าปาก 

“เรากินเถอะ พี่ไม่ล่ะ”

“เออพี่ภาส”

“หืม?”

“เสื้อยืดสีดำที่พี่ภาสใส่เมื่อวานอยู่ไหนอ่ะ นิดหาไม่เจอ” ตะนิดเคี้ยวแพนเค้กหงับๆ จนแก้มขึ้นเป็นก้อนกลมๆ แข่งกับพุงยุ้ยโมจิ 

“ส่งซักสิ มันสกปรก”

“สะ ส่งแล้วเหรอ”

“ยัง น่าจะอยู่ในห้องด้านบนมั้ง ถามทำไม” ภาสจิบกาแฟเหมือนไม่ได้ตั้งใจถาม แต่แท้จริงแล้วในใจเขานั้คาดหวังคำตอบจากแมวดื้อมากๆ ว่าจะฉีกไปทางไหน 

“กะ กะ ก็นิดหาเสื้อสีดำใส่อยู่ แบบเสื้อสีมงคลไรงิ อยากยืมเสื้อพี่ภาส” 

 

ไปทางความเชื่อแฮะ ผิดคาด 

คิดว่าจะเนียนว่าจะเอาไปซักให้

 

“ใส่ตัวอื่นดีกว่า ตัวนั้นมันรัดรูป” 

“อือ”

“เดี๋ยวคณิตจะเข้ามานี่”

“ช่าย”

“เอาของมาให้อีกแล้วเหรอ เอาอะไรมาอีกล่ะคราวนี้” จริงๆ ก็คงหนีไม่พ้นคุณนุ่มเบอร์ที่ร้อยกว่าๆ ไม่ก็พวกผ้าห่มหมอนข้างเอามาประกอบรังหรอกภาสรู้ดี เพียงแต่แค่อยากถามออกไปให้แมวดื้อเลิ่กลั่กเล่นๆ

“มะ ไม่มีไรหรอก มันคิดถึงนิดมั้ง”

“อ้อ” 

“แฝดกันก็งี้แหละพี่ภาส เนาะๆๆๆ”

รักกันขึ้นมาเลยงั้นสิ ปกติตีกันจะตาย 

ภาสกลั้นขำจนปวดแก้มไปหมด

 

ตลอดเวลาที่รอคณิตมาถึงตะนิดก็พยายามทำตัวให้พิรุธน้อยที่สุดด้วยการไปนั่งจ๋องมองต้นแคกตัสที่ระเบียง ด้วยความกลัวหลุดพูดอะไรไปแล้วโป๊ะแตก ภาพแมวดื้อนั่งขดเหลือตัวนิดเดียวทำเอาภาสคิดจะหยุดแกล้ง แต่จังหวะที่เขาจะบอกตะนิดว่ารู้เรื่องทำรังก็ดันเป็นจังหวะเดียวกับที่คณิตกดกริ่งหน้าประตู แน่นอนว่าตะนิดเดินเร็วไปเปิดให้ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

 

“คณิ- อ้าว พี่ชาย”

“สวัสดีครับตะนิด”

“มึงถอยดิ๊” คณิตยกเท้าขึ้นเขี่ยให้ชายหลบจากระยะประตูก่อนจะอุ้มหมอนข้างอันใหญ่เข้ามาในพื้นที่บ้าน

“คณิตต”

“ไอ้อ้วน มึงเหิมเกริมมากนะ ให้กูขนตุ๊กตา ขนหมอนอะไรมาเยอะแยะ บ้านนี้ไม่มีปัญหาซื้อเครื่องนอนใหม่รึไง” แฝดพี่บ่นอุบพร้อมกับฟาดหมอนข้างลงกับพื้นให้แฝดน้องต้องร้องลั่น

“อย่าตีพื้น เดี๋ยวมันเปื้อน!!!”

“แดกแพนเค้กอีกแล้ว ใส่ไซรัปเยอะรึเปล่า”

“ไม่ใส่เลยเถอะ!!! กินเปล่าๆ !!!” แมวดื้อรีบเถียง 

“ดี” 

“คณิตรอก่อนนะ เดี๋ยวมา เอาหมอนไปเก็บก่อน” ตะนิดรับหมอนข้างใบใหญ่ของตัวเองมากอดก่อนจะค่อยอุ้มพาเดินชั้นบน ท่ามกลางสายตาสงสัยของแฝดพี่

“มันขนไปทำไมห้องด้านบน ไม่ใช่ว่าย้ายมานอนด้านล่างแล้วเหรอ” 

“อ่า รัง? ใช่รึเปล่า” ชายหันไปยักคิ้วถามเพื่อนอัลฟ่าที่ตัวเองที่นั่งจิบกาแฟสบายใจ ซึ่งภาสก็วางแก้วกาแฟลงก่อนจะพยักหน้าเบาๆ 

“ใช่ แต่ดูท่าจะไม่อยากให้ยุ่งสักเท่าไหร่”

“ทำมาสักพักแล้วเหรอ”

“ประมาณอาทิตย์หนึ่งแล้ว เสื้อผ้าแทบจะไม่มีใส่อยู่แล้ว”

“อ๋า” 

“แล้วนั่นแอบทำแล้วนะ” ภาสอมยิ้ม ขนาดแอบแล้วยังชัดเจนจนคนอื่นยังจับได้เอาง่ายๆ

“หมายความว่าไง?”

“ตะนิดดูท่าทางกำลังจะทำรังน่ะครับ”

“รัง? อ๋อ เออ เคยฟังผ่านๆ มาเหมือนกัน แต่ไม่เคยเห็นรังโอเมก้าจริงๆ เลย” เป็นเรื่องปกติที่คณิตจะรู้เรื่องโอเมก้าดี ไอ้เรื่องรังน่ะพอจะผ่านหูมาตั้งแต่วิชาสุขศึกษาสมัยมัธยม แต่ไม่เคยจะได้เห็นภาพจริงๆ สักที

“อย่าไปยุ่งกับรังจะดีกว่านะครับคณิต โอเมก้าน่ะหวงรังมาก”

“มันจะเท่าไหร่กัน”

“คณิตครับ...” ชายเอื้อมมือจะคว้าแขนคณิตไว้แต่ก็ไม่ทัน แฝดพี่ออกตัววิ่งขึ้นชั้นสองไปก่อน เป็นภาสที่ขมวดคิ้วก่อนจะรีบออกตัวเดินตามคณิตไป คณิตนึกสนุกอยู่เล็กน้อยที่จะได้เห็นรังของแฝดตัวเอง พอเปิดประตูห้องนอนน้องชายตัวเองเข้าไปก็พบว่าแมวดื้อกำลังจัดหมอนข้างให้เข้าที่กับเบาะตัวเองอยู่ด้วยท่าทางจริงจัง

“เนี่ยนะรัง”

“คณิต!!!”

“มันต่างจากห้องนอนที่บ้านยังไงวะเนี่ย”

“คณิต ออกไปนะ”

“ตะ-“

บอกให้ออกไปไง!!!!” 

 

คณิตสะดุ้งตาโตเมื่อถูกน้องชายตะคอกใส่เสียงดัง เกิดมาทั้งชีวิตเขานับครั้งที่โดนแฝดน้องขึ้นเสียงได้ไม่ถึงห้าครั้งด้วยซ้ำ และทุกครั้งมันมักจะเกิดจากของกินอยู่เสมอ 

 

“คณิตครับ...” ชายคว้าแขนคณิตไว้แน่น แต่คณิตก็สะบัดออก

“ทำไมขึ้นเสียงวะต๋า”

“ออกไป”

“เห้ย แค่อยากเห็นรังเฉยๆ ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงเลย” คณิตค่อยๆ เดินเข้าไปในตัวห้องพร้อมกับยื่นมือเข้าไปหวังลูบหัวแฝดน้องให้ใจเย็นลง

 

แต่ทว่า

 

หงับ!!!

 

“เชี่ย!!!” คณิตสะดุ้งตัวโยนเมื่อจู่ๆ แฝดน้องก็อ้าปากงับมือเขาสุดแรงจนต้องสะบัดออก แมวดื้อกางแขนทั้งสองข้างออกพร้อมกับเม้มปากตัวเองแน่น 

“อย่าเข้ามานะ!!” 

“ไม่เข้าแล้วครับ ป่ะ ไปด้านล่างกันดีกว่าคณิตครับ” ชายรั้งตัวคณิตที่กำลังตกใจเข้ามาโอบพร้อมกับซุกจมูกหอมหัวไปหนึ่งฟอด ลวนลามทีเผลอนี่เขาล่ะถนัดนัก 

“ตะนิด มึงกัดกู...” 

“ไม่ได้ตั้งใจ” แมวดื้อพูดเสียงอ่อยแต่ยังคงกางแขนปกป้องกองทัพผ้านุ่มนิ่มสุดชีวิต

“มึงตั้งใจกัดเน้นๆ”

“ก็มึงยุ่งกับกองทัพ”

“ห๊ะ?” 

“ป่ะๆ แยกๆ” ชายจัดการดันหลังคณิตออกจากพื้นที่รังของตะนิด ไม่ลืมปิดประตูให้เสร็จสรรพ คณิตได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองประตูห้องนอนน้องชายตัวเองสลับกับอัลฟ่าแว่นที่ยืนกอดอกอยู่ริมกำแพง 

“...ห๊ะ ห๊ะ ห๊ะ?” งงตาแตกที่แท้จริง รอยฟันยังเปียกอยู่บนมือ

“โอเมก้าปกติหวงรัง ขนาดคู่ยังไม่ปล่อยให้ยุ่งเลยครับ” 

“มึงรู้อยู่แล้วใช่ไหม” คณิตย้อนถามชาย

“พี่ห้ามแล้วแต่คณิตไม่ฟังเองนะครับ”​

“มันขนาดนั้นเลยเหรอ” คณิตกะพริบตามองรอยฟันบนมือ น้ำลายเยิ้มเชียว ต้องไปฉีดยาพิษสุนัขบ้าไหมเนี่ย 

“อย่างน้อยก็เคาะก่อนสิครับ โผล่เข้าไปแบบนั้นตะนิดคงตกใจ” 

“มึงเลิกเนียนก่อนเลย” คณิตตีป้าปลงบนมือใหญ่ที่กำลังแอบโอบเอวอยู่เนียนๆ 

“ว้า” 

“แล้วนี่มันจะอยู่ในรังไปจนถึงเมื่อไหร่”

“น่าจะอีกสักพักเลยแหละ เห็นโอเมก้าบางคนก็ติดรังยันคลอดเลยนี่นะ” 

“แต่เดี๋ยวว่าจะซื้อของอะไรมาให้เขาแต่งรัง นอนพื้นแบบนั้นไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่” ถึงฟูกจะหนาแต่ก็ยังไม่ใหญ่เท่าที่ควร กลัวว่าเผื่อตอนนอนแม่แมวจะเผลอละเมอตกฟูกไปกองกับพื้นเย็นๆ 

“โอเมก้าตอนท้องทำไมมันดุจังวะ”

“ไม่เห็นแปลก คณิตไม่ท้องยังดุเลยครับ” 

“ไอ้สั-“

“คณิตตต” ยังไม่ทันจะได้ด่าเต็มคำก็มีเสียงเรียกดังมาจากอีกฟากของประตู ตะนิดค่อยๆ แง้มประตูก่อนจะเอื้อมมือออกมาดึงชายเสื้อแฝดพี่ไว้ 

“อะไรมึง จะออกมาฟัดแขนกูต่อเหรอ” 

“ขอโทษ” 

“เออ” 

“ไม่โกรธดิ นี่น้องนะ” 

“เออ ไม่โกรธ โผล่หัวออกมาให้ทักหลานหน่อย” 

“คณิต”

“ไร”

“ถอดเสื้อได้ไหม”

“ใครถอด”

“คณิต”

“ห๊ะ?”

“ขอเสื้อ” 

 

ตะนิดแบมือขอตาใส ส่วนคนโดนขอได้แต่กะพริบตาปริบๆ แต่ก็ยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตส่งให้โดยไม่ได้ถามอะไรต่อ ตะนิดรับไปดมๆ ก่อนจะผลุบตัวปิดประตูหายเข้าห้องไป ปล่อยให้คณิตยืนท้าวเอวงงที่เหลือใส่เพียงเสื้อกล้ามอวดกล้ามเนื้อแขนแน่นจนอัลฟ่าคุณชายข้างๆ ได้แต่มองตาละห้อย 

 

“โอเมก้าตอนท้องมันแปลกขนาดนี้เลยเหรอ” งงตาแตก จู่ๆ ก็โดนขโมยเสื้อเสียอย่างนั้น 

“คณิตครับ”

“ว่า?”

“ถอดกางเกงได้ไหม”

“ใครถอด”

“คณิตไงครับ”

“ทำไมต้องถอด”

“ไม่รู้ครับ ลองขอตามตะนิด เผื่อฟลุ๊ค” 

 

ป้าป!!

หมัดแมวถูกปล่อยไปเต็มแรงจนหัวโยก

 

คณิตเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มคุมอารมณ์ที่อยากจะกระทืบไอ้เวรคุณชายนี่ให้เต็มตีน แต่ก็หันกลับไปสนใจบานประตูที่ถูกเปิดอีกรอบ 

 

“คณิตต”

“ไร”

“คืน” เสื้อที่เพิ่งถูกสั่งให้ถอดไปถูกยื่นกลับมา 

“อ้าว ทำไมอ่ะ”

“มันมีกลิ่นน้ำหอมอื่น ไม่ชอบอ่ะ”

“...”

“กลิ่น... กลิ่นเหมือน อ๋อ น้ำหอมพี่ชาย!!!” 

“...”

“เอ้ย แล้วรอยไรเต็มตัวเลยเนี่ย” ตะนิดเอียงคอมองรอยจ้ำเล็กๆ ตามลำคอแล้วก็ช่วงอกของแฝดพี่ 

“ยุงกัด”

“กัดโหดจัง”

“ก็ว่าตบไปแรงแล้วนะ” คณิตเหลือบตามองอัลฟ่าข้างกายที่ผิวปากไม่รู้ไม่ชี้  

“แมวดื้อ” ภาสที่ยืนนิ่งมานานเรียกความสนใจคืนจากโอเมก้าน้อย ตะนิดหันกลับมาหาภาสก่อนจะค่อยๆ กระเถิบตัวออกมาจากห้องแล้ววาดแขนกอดอัลฟ่าหนุ่มไว้แน่นท่ามกลางความงงของอัลฟ่าทั้งสาม

 

อะไร... 

อยู่ดีๆ ก็อ้อน... 

 

“พี่ภาส” 

“...ครับ” 

“กองทัพของนิด” 

 

อยากจะกลั้นยิ้มแค่ไหนก็เอาไม่อยู่ อัลฟ่าหนุ่มหน้าดุยกยิ้มกว้างจนแว่นยกตามไปด้วย แขนใหญ่วาดโอบเอวบางไว้หลวมๆ ก่อนจะซุกจมูกลงบนกลุ่มผมทุย ดวงตาที่ยิ้มจนปิดค่อยๆ ลืมขึ้น

 

ในที่สุด

เขาก็ชนะคุณนุ่มเบอร์ห้าแล้ว 

 

 

 

---- TALK

 

ผีบอกอยู่ไม่ได้แล้วแบบนี้ 

 

พี่อีกตัวในห้องพี่ชายบอก ไม่ไหว คณิตฮอตมาก อยากเปงผี แต่ลืมว่าเปงผีอยู่แล้ว

ผีติดแฮชแทค 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.713K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,307 ความคิดเห็น

  1. #5286 CallistoJpt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 22:21
    ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องจับคุณนุ่มเบอร์5ฟาดพื้นฟาดกำแพงกระทืบแล้วเนอะพี่ภาสเนอะ 55555555555555555555 //พี่ชายก็เนียนเก่งงงงงง
    #5,286
    0
  2. #4903 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 16:55
    มีคนเนียนใหญ่เลย55555
    #4,903
    0
  3. #4799 marshamallow (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2564 / 02:06
    ผีในห้องนี่มันไม่แผ่วเลย55555666
    #4,799
    0
  4. #4775 yourwarmhug (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 23:07
    เอ็นดูนิดดดดด ส่วนอีกคู่ เบาได้เบาน้า
    #4,775
    0
  5. #4599 memonamoo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 00:13
    ไรท์จะแต่งคู่พี่ชายกะคณิตแยกไหมค่ะ อยากอ่านคู่นั้น
    #4,599
    0
  6. #4593 pongh (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 20:59
    จะมีเรื่องของคู่รองไหมอ่ะ อยากอ่าน
    #4,593
    0
  7. #4585 PiPi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 01:05

    ตะโก้ ก็น่ารักดีนะตะนิดนะ ชื่อน่ารักแถมน่ากินอีกต่างหาก ชื่อ ตะเข้ตะโขงสงสารพ่อภาสเค้า 🤣🤣🤣🤣 ภูก็เข้าใจช่วยเลือกชื่อเนาะ


    แต่จะว่าไป ตะนุ ตะนาว ก็เข้าท่านะตะนิด ส่งชื่อเข้าชิง 😂😂😂😂

    #4,585
    0
  8. #4581 AirrUtai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 23:37
    อ่านไปยิ้มไปอ่ะ ตะนิดตะน้อยน่ารักจริงนะเราอ่ะ
    #4,581
    0
  9. #4579 iqiris (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 22:54
    สุดท้ายก็ชนะคุณนุ่มเบอร์ 5 //ภูมิใจ(?)จริงๆ
    #4,579
    0
  10. #4578 thecloud_ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 22:25
    น่ารักอะไรอย่างนี้
    #4,578
    0
  11. #4577 huawei71314 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 21:10
    แมวน่ารักมากกกกก
    #4,577
    0
  12. #4573 imjoke_panda (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 11:28
    ตะนิดน่ารักมากกก
    #4,573
    0
  13. #4562 Bluennn. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 18:20
    น่ารักกกกก
    #4,562
    0
  14. #4557 0902195130 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 20:35
    ขอโทษนะคือมาขำกับนิยายแล้วหนูต้องมาขำกับทุกมีมทุกตอนของคุณโอ๊ยอีก55555555555555
    #4,557
    0
  15. #4555 somedayismonday (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 21:01
    ตะนิดแสนน่ารักนุ้บนิ้บ แง ตอนนี้มันศูนย์รวมใจอะไรกันคะ ภาคินเอย คณิตเอย พี่ชายเอย ใครก็ได้!!!!
    #4,555
    0
  16. #4553 RabbiitK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 12:12
    น่ารักมากๆๆๆๆ ติดเรื่องนี้มาก แง น้วยไปหมด
    #4,553
    0
  17. #4552 iamcherliz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 07:58
    น่ารักทั้ง2คู่เลยยย
    #4,552
    0
  18. #4551 miLD miss (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 23:58
    เอ็นดู~~ มันนุ่มนิ่มฟูๆยังไงไม่รุงู๊ยยยย
    #4,551
    0
  19. #4550 0818770547 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 21:35

    ขำ เหมือนคนบ้า สนุก น่ารักมาก แม่ของตะนี
    #4,550
    0
  20. #4549 Mare_Moon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 21:28
    ตะนิดนี่มัน ....ศูนย์กลางของคำว่าน่ารักน่าเอ็นดูใช่มั้ย ฮือ ทำอะไรก็ดูนุ้บนิ้บไปหมด แม้กระทั่งกลัวจนตดชั้นยังเอ็นดู แง้
    #4,549
    0
  21. #4547 -PeMiGa- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 16:56
    น้องน่าเอ็นดู~ รังนุ่มนิ่มของน้อง แต่พี่ภาสก็ยังเป็นเดอะเบสรังเนอะ น่ารักกกกกกก ((อยากได้คู่คณิตเป็นเรื่องแยกค่ะ งืออออ))
    #4,547
    0
  22. #4546 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 16:49
    ขำตะนิด กลัวอัลฟ่าจนตดแตก แล้วอิสาม ภ. ก็น่ารักมาก ไม่มีใครท้วงติงหรือเอามาล้อตะนิดเลย อิพี่ชายก็หื่นสุด แปลงร่างเป็นยุงกัดดูดจนคณิตตัวลายพร้อย ตะนิดรู้ไม่ทันแต่ถามว่าอายพี่ภาสคนรู้ทันมั่งมั้ย
    #4,546
    0
  23. #4545 Taengkwa_is_a_Cucumber (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 13:17

    เอ็นดูน้องงงง
    #4,545
    0
  24. #4543 sebasteine ciel (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 10:25
    ขอคณิตกับชายแยกเล่มเถอะ พลีสสสส
    #4,543
    0
  25. #4542 Kattttttz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 09:11
    ยิ้มทุกตอนที่ได้อ่านเลย น่ารักมาก น่ารักเกินไปมากๆ มันหนุบหนับในใจ แต่เหนืออื่นใดชอบมีมผีในห้องของไรท์ทุกตอนเลยค่ะ><
    #4,542
    0