#ก็จะดื้อ (omegaverse)

ตอนที่ 16 : โกโกที่ 15 : จะว่าไปกำแพงก็สวยดีเหมือนกันนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,828
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,683 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63

ก็จะดื้อ 15

 

 

 

 

ถึงแม้ว่าจะมีประโยคชวนจีบหลุดออกมา

แต่นี่ก็ครบหนึ่งอาทิตย์ที่ภาสโดนแมวดื้อหลบหน้าแล้ว

 

หรือวัยรุ่นสมัยนี้จีบกันแบบนี้ก็ไม่รู้

 

อัลฟ่าเลือดแท้ได้แต่นั่งจ้องแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานนิ่งๆ หลังจากที่เขาและเจ้าแมวปรับความเข้าใจกันตรงระเบียงก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์เต็ม 

 

และมันเป็นหนึ่งอาทิตย์เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก หลังจากที่เจ้าแมวดื้อหอบผ้าหอบผ่อนหอบฉลามหน้าโง่กลับไปนอนห้องตัวเองพร้อมกับพยายามหลบหน้าหลบตาทุกครั้งที่มีโอกาสโดยอ้างว่าตัวเองอยู่ในช่วงใกล้ฮีทเลยไม่อยากเจอหน้าเขา

 

ปกติกินอาหารเช้าพร้อมกันเจ้าแมวก็ชิงตื่นมากินก่อน พอเขาเปลี่ยนมาตื่นเช้าขึ้นกว่าเดิมเจ้าตัวก็แอบเอาซีเรียลไปซ่อนในห้องนอนไม่ยอมออกมากินพร้อมกัน ปกติเขามักจะพาไปส่งที่ที่ทำงานแต่อาทิตย์ที่ผ่านมา เจ้าแมวก็ ก็ชิงหนีไปกับแฝดพี่กลับมาที่ห้องอีกทีก็สภาพเหนื่อยกับงานไม่มีแรงจะคุย

 

ขนาดล่อด้วยกุ้งเผาก็ยังไม่ติดกับ

 

เขาไม่เข้าใจระบบความคิดของแมวดื้อนักหรอกแต่การที่ห้องนอนไม่มีกลิ่นแป้งผสมกลิ่นพีชนั่นติดกันหลายวันก็ทำเอาเขาหงุดหงิดงุ่นงานมาตลอด

 

... อยากได้กลิ่น

... อยากเห็นหน้าดื้อๆ

... อยากอยู่ใกล้ๆ

 

“คุณภาสครับ” เสียงเลขาหน้าห้องทำงานดังขึ้นดึงความสนใจ ภาสตวัดตาคมใต้กรอบแว่นขึ้นมองแทนคำถามว่ามีอะไร ซึ่งนั่นทำเอาเลขาหนุ่มขนลุกขนพองไปหมด ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเจ้านายเขาที่ปกติก็ดุอยู่แล้วดันดุขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าจนพนักงานทุกฝ่ายเกร็งกันไปหมด

“...”

“เอ่อ คุณชายติดต่อมาครับ” 

“ว่าอะไร” 

“คุณชายบอกให้ไปรับแมวครับ”

“...” ภาสขมวดคิ้วมุ่น

 

ตะนิด? 

 

“คุณชายบอกว่าให้ฉีดยากันรัทมาก่อนด้วยครับ” 

 

ได้ยินแค่นั้นภาสก็ผุดตัวขึ้นยืนพร้อมกับหยิบกุญแจรถออกตัววิ่งทันที ปกติจากออฟฟิศของเขาไปออฟฟิศของแมวดื้อใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที แต่วันนี้เขากับทำเวลามาถึงได้ภายในสิบนาที 

 

พอจอดเทียบเขาก็เห็นเบต้าที่ชื่อชินยืนนิ่งให้แมวดื้อเกาะอยู่ส่วนข้างๆ มีอัลฟ่าเลือดแท้หน้ากวนตีนยืนโบกมือส่งยิ้มแฉ่ง เขาเอื้อมมือไปเปิดเก๊ะหน้ารถหยิบหลอดยาที่พกไว้ออกมาปักที่ต้นขาก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถ

 

“ตะนิด...” 

“พะ พี่ภาส” ตะนิดที่เงยหน้าขึ้นจากแขนชิน พอได้กลิ่นที่คุ้นเคยก็ถลาตัววิ่งเข้าไปซุกอกกว้างทันที กลิ่นแป้งผสมกลิ่นพีชอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกทำให้ภาสต้องขมวดคิ้วหนักอีกรอบ

 

ถึงจะยังไม่ถึงขั้นฟุ้งระดับฮีท

แต่ก็ถือว่าเป็นการฟุ้งที่มากกว่าปกติ

 

“สวัสดีครับคุณภาส” อาเธอร์ส่งยิ้มไมตรีก่อนจะถูกตัดไมตรีอย่างแรงด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ของภาส 

“พอดีเต้อบอกว่ากลิ่นน้องค่อนข้างฟุ้งกว่าปกติ ผมเลยคิดว่าน้องควรพักก่อนดีกว่า อ้อ สามารถใช้โควตาหยุดช่วงฮีทได้มากสุดหนึ่งอาทิตย์ตามกฏหมายนะครับ ถ้าเกินกว่านั้นยังไงรบกวนแจ้งทางบริษัทด้วย” ชินยื่นกระเป๋าตะนิดให้ซึ่งภาสก็กำลังจะยกมือรับมาถือ แต่จู่ๆ แมวดื้อที่ซุกอกเขาเริ่มทิ้งน้ำหนักมามากขึ้นจนเหมือนภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามา

 

ซุกอกแบบนี้ ทิ้งตัวแบบนี้

หลับ? 

 

“รบกวนเอากระเป๋าไปไว้ในรถให้ที...”

“เห้ยๆ น้องแมว” เต้อรีบยกมือขึ้นดันหัวที่หงายลงมาของตะนิดไว้ทันที ส่วนภาสก็รีบกระชับเอวบางไว้แน่นไม่ให้ร่างบางไหลลงไปกองกับพื้น ภาสตวัดตาเป็นเชิงบอกให้อาเธอร์ปล่อยมือออกก่อนจะตวัดร่างแมวดื้อขึ้นอุ้ม

“อาทิตย์นี้ตะนิดดูเพลียๆ นะครับคุณภาส” 

“...”

“เห็นน้องแมวบ่นว่านอนไม่หลับมาตลอดทั้งวีค ไอ้จะมานอนที่ที่ทำงานก็ทำไม่ได้เลยซัดกาแฟสลับกระทิงแดง แต่ไม่ต้องห่วงครับพ้ม เพราะ ผมได้ทำการเทชาน้ำผึ้งผสมมะนาวแทนแทนกระทิงแดงแล้ว” เต้อตบอกตัวเองป้าปๆ ด้วยความภูมิใจ ถึงเขาจะไม่สามารถตามใจขนาดให้น้องแมวหลับในที่ทำงานแต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้น้องแมวทำร้ายร่างกายตัวเองทางอ้อมด้วยการกินคาเฟอีนเยอะเกินแน่นอน

 

แหง...

ดูจากทริปทะเลแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับน้องแมว คนหัวหลุดคนแรกมันก็เขาชัดๆ นี่หว่า 

 

“...” ภาสขมวดคิ้วพร้อมกับยัดร่างแมวดื้อเข้าไปในรถ ตอนนั้นเองที่ตะนิดรีบตวัดเล็บจิกไหล่หนาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยจนชินต้องมาช่วยแกะนิ้วน้องออกไป พอผละตัวออกมาได้ ภาสก็เดินกลับไปหลังรถหยิบเสื้อกันหนาวของตัวเองมาโยนคลุมร่างเล็กไว้ ซึ่งแมวดื้อก็ทำจมูกฟุดฟิดก่อนจะซุกหน้าเข้าหาเสื้อเหมือนหาของรักของตัวเองเจอ 

“อ้อ”

“...”

“คุณชายฝากบอกว่า...” ชินหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะออกเสียงอ่านข้อความ “ถ้าเป็นไปได้เลิกให้คณิตต้องไปรับส่งน้องสักที ขอเวลาเป็นส่วนตัวให้ชาวบ้านบ้าง... ครับ” ชินเอ่ยหน้าตาย เขาไม่อยากจะบอกหรอกว่าจริงๆ เจ้าของข้อความแอบยัดคำหยาบมาสองสามคำ แต่ด้วยความเหมาะสมเขาจะไม่อ่านออกเสียงมันออกมาให้แล้วกัน 

 

ภาสพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินอ้อมรถมาตรงคนขับพร้อมกับขับออกจากบริเวรออฟฟิศของตะนิด แมวดื้อในตอนนี้ขดตัวดมเสื้อเขาหลับปุ๋ยกรนคร่อก 

 

นอนไม่หลับงั้นเหรอ...

ไม่ต่างกันเลยสินะ

 

พอได้กลิ่นหอมแป้งผสมกลิ่นพีชลอยฟุ้งอยู่ในรถ ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดหลายวันก็จางหายไปทันที 

 

พอขับรถมาถึงคอนโดเขาก็จัดการห่อเจ้าแมวดื้อขึ้นห้อง แน่นอนว่าเขาจัดการอุ้มแมวดื้อกลับมานอนไว้ห้องตัวเอง พอหย่อนลงบนเตียงใบหน้าดื้อก็จัดการเบียดตัวเองลงกับฟูกจนแก้มยกเป็นก้อนๆ จมูกเล็กทิ่มบี้ไปกับเตียง 

 

ภาสเองที่ก็ประสบปัญหานอนไม่เต็มอิ่มมาหลายวันเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็รู้สึกง่วงขึ้นมาตาม เขาคลายกระดุมออกสองเม็ด ถอดแว่นวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะค่อยๆ สอดตัวเองเข้าไปใต้ผ้านวมผืนเดียวกับแมวขี้เซา 

 

พอได้ทิ้งตัวนอนลงข้างๆ ดวงตาดุที่ไร้กรอบแว่นก็ปราดมองแผ่นหลังบางตรงหน้าก่อนจะค่อยๆ กระเถิบไปใกล้จนจมูกของตัวเองปะทะเข้ากับเสื้อเชิ้ตขาวบางของร่างบาง กลิ่นแป้งหอมลอยแตะจมูกจนภาสอดสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แทบจะเกือบสุดปอดเสียไม่ได้ 

 

เตียงที่ไม่มีกลิ่นแป้งมันเหงาเกินไป

 

คิดถึง... 

แค่อาทิตย์เดียวก็คิดถึงแล้ว...

 

พอได้ดมเสื้อเชิ้ตบางภาสก็ไล้จมูกขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงลำคอขาวที่มีปลอกคอพาดทับอยู่ เขาอ้าปากฝังคมเขี้ยวลงไปบนปลอกคอเบาๆ ก่อนจะเพิ่มแรงกัดมากขึ้นเมื่อความทนทานของปลอกคอนั้นดีเกินจนหงุดหงิด แต่พอร่างเล็กเริ่มส่งเสียงขัดใจเขาก็ผละออกเปลี่ยนไร้จมูกไปตามผิวขาวนุ่ม  

 

ป้าป!!!!

 

เสียงฟาดเน้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับแรงตบจากมือเล็ก ภาสได้แต่กะพริบตาถี่กับแรงตบที่มาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว นี่ถ้าเขาใส่แว่นอยู่แว่นได้มีขาหลุดไปแล้ว 

 

“อื้อ รำคาญ...” แมวดื้อบ่นพึมพำพร้อมกับตวัดมือตีแปะๆ ไปทั่วอะไรก็ตามที่มาวุ่นวายแถวคอ ขาเล็ดตวัดถีบไปมาอย่างขัดใจ ภาสเห็นอย่างนั้นเลยผละตัวมาลูบหน้าลูบตาตัวเองเรียกสติ กลิ่นของอีกฝ่ายนั้นดึงดูดจนเขาเกือบจะสติหลุดไปไกล

 

ถึงจะไม่ได้ซุกตัวเข้าไปแต่ภาสก็ยังคงตวัดมือโอบเอวบางไว้เบาๆ

หวังว่าตื่นมาจะไม่โวยวายหรอกนะ...

 

.

.

.

 

 

ตะนิดที่หลับเต็มอิ่มปรือตาขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมจ้องประตูคุ้นตาตรงหน้า ใช้เวลาโหลดเกือบสิบวิถึงจะเข้าใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แม้จะห่างจากห้องนี้ไปหนึ่งอาทิตย์แต่เขาก็อยู่ในนี้นานจนจำได้ดี

ตะนิดเตรียมจะลุกหนีกลับห้องตัวเองแต่สัมผัสอุ่นน้องที่บริเวณท้องก็รั้งไว้จนต้องก้มลงมอง ปลายเสื้อเชิ้ตทำงานของเขาหลุดลุ่ยออกมาจากกางเกงและมันก็พองขึ้นตามรูปมือที่ใหญ่ที่สอดเข้าไปจับหน้าท้องเขาไว้

ดวงตากลมเบิกตากว้างที่มือใหญ่นั่นถือวิสาสะล้วงเข้าไปใต้ร่มผ้า แต่พอจ้องนานๆ เข้าก็ดันรู้สึกดีขึ้นมาแทน 

 

ชอบที่ได้อยู่ในอ้อมกอด

ชอบที่แขนแกร่งสัมผัส

 

กลิ่นลาเวนเดอร์โชยเข้าจมูกมาจนตะนิดรู้สึกปลอดภัย แมวดื้อถลกเสื้อตัวเองขึ้นก่อนจะทาบมือตัวเองลงบนมือใหญ่หยาบกร้าน ปกติแล้วเขาเป็นคนหวงท้อง ไม่ชอบให้ใครมาแตะหรือยุ่มย่าม แต่ตอนนี้กลับรู้สึกอุ่นวาบแปลกๆ 

 

ภาสที่สะดุ้งตื่นขึ้นเพราะรู้สึกได้ถึงการขยับตัวของคนในอ้อมแขนลืมตามองลำคอขาวนิ่งๆ ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก แต่เหมือนแมวดื้อกำลังขยับมือลูบมือเขาที่หน้าท้องตัวเองเล่นไม่โวยวายลั่นบ้านตามที่คาดไว้ ถึงจะตกใจแต่ก็เพลินดี ภาสปล่อยให้แมวดื้อลูบมือตัวเองเล่นอยู่พักใหญ่แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจทักออกไป

 

“ตื่นแล้วเหรอ โอ๊ะ...” มือเล็กที่ทาบอยู่เปลี่ยนเป็นตวัดตีป้าปทันทีแก้เขิน ตะนิดผุดลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าดื้อเบ้มองอัลฟ่าเลือดแท้ด้วยความไม่พอใจ

“ลวนลามเหรอ” 

“ตอนแรกก็ใช่ แต่ตอนหลังพี่เหมือนโดนลวนลามกลับ”

“นิดแค่ลูบมือ แต่พี่ภาสลูบท้อง” 

“...”

“...”

“...”

“ทะ ทำไมไม่เถียงล่ะ” แมวดื้อแก้มแต้มสีแดงโวยวายลั่นกว่าเดิมแก้เขิน 

“ไม่รู้จะเถียงอะไร พี่ลูบท้องเราจริงๆ เหมือนสมองสั่งให้ลูบน่ะ” 

 

ภาสลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหยิบแว่นมาสวม เขามองใบหน้าดื้อที่เลิ่กลั่กไปมาตามฉบับคนเขินแล้วทำตัวไม่ถูก ปากเล็กขยับอ้าเหมือนจะโวยวายแต่สุดท้ายก็ถอยทัพฮึดฮัดเตรียมหนีกลับห้องภาสจึงรีบเอ่ยขัด

 

“ตะนิด”

“...”

“มีอะไรอยากจะคุยกันไหม” ตะนิดชะงักตัวกึ้ก ตากลมจ้องตาดุของอีกฝ่ายด้วยความตกใจเหมือนคนถูกจับได้ว่าทำอะไรผิดก่อนจะรีบหลุบตามองเท้าตัวเอง

“อะ เอ่อ ไม่ ไม่มีนี่”

“หลบหน้าพี่ทำไม”

“นิดไม่ได้หลบรึเปล่า พี่ภาสคิดมากไปเอง” 

“ตะนิดเงยหน้า”

 

ไม่อยากนี่!!!

ตะนิดได้แต่ตะโกนก้องในใจ

 

“พี่ พี่ภาส” 

“นี่คือจีบของเราเหรอ หลบหน้าเนี่ย”

“....”

“ถ้างั้นก็ไม่ต้องจีบ”

“...!!!”

“ยกเลิกมันไปเลยแล้วกัน” 

 

ภาสยกมือเกาหัวเบาๆ เขาไม่ได้อยากเร่งรัดอะไร ตะนิดเป็นคนทำอะไรเดาใจยาก เพียงแต่เขาอยากให้หยุดการหลบหน้านี้ลงสักที นอกเหนือจากมันทำให้เขาหงุดหงิดแล้วมันก็ยังส่งผลกระทบกับการทำงานด้วย

 

แต่อีกฝ่ายกลับเข้าใจไปอีกแบบ...

 

ตะนิดเงยหน้าขึ้นทันทีที่อัลฟ่าหนุ่มพูดประโยคนั้นจบ ดวงตากลมจ้องมองด้วยความตกใจ ใบหน้าของแมวดื้อดูตกใจมากเสียจนภาสชะงักตัว 

 

“พี่ภาสหมายความว่าไง”

“เอ่อ...”​ เป็นภาสเองที่ไม่รู้จะตอบอะไร เขาไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรผิดออกไปหรือเปล่า แมวดื้อตรงหน้าถึงได้ทำสีหน้าตกใจแบบนั้นออกมา

“ยกเลิกคืออะไร”

“ตะนิด”

“พี่ภาสไม่อยากอยู่กับนิดแล้วเหรอ พี่ภาสรู้ตัวแล้วเหรอว่าไม่อยากอยู่ แค่หนึ่งอาทิตย์เองนะ ก็นิดทำตัวไม่ถูก นิดไม่เคยจีบใคร นิดแค่สับสนนี่ นิดไม่ได้หลบหน้าเขาเรียกว่าหนีไปสร้างทัพ แต่แค่นี้พี่ภาสก็พอแล้วเหรอ” แมวดื้อโวยวายลั่นห้อง ดวงตากลมเริ่มคลอด้วยน้ำตา ขณะที่ภาสกะพริบตางง 

 

อะไรคือหนีไปสร้างทัพ? ทัพลูกแมวแบบนั้นเหรอ?

แล้วทำไมจู่ๆ ทำไมแมวดื้อถึงโกรธขนาดนี้กัน ไม่รู้ว่าเพราะเขาสื่อสารผิดหรือเพราะอาการฮอร์โมนสวิงในช่วงใกล้ฮีทของอีกฝ่าย

 

“ไปกันใหญ่แล้ว”

“พี่ภาสอะไรอ่ะ ไม่ได้เลยนะ”

“...”

“ไม่ได้เลยนะ ไม่ชอบเลยนะ แบบนี้อ่ะ” แมวดื้อกัดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้

“ตะนิดใจเย็นๆ ก่อน พี่ไม่รู้ว่าเราเข้าใจไปในความหมายไหน แต่ยกเลิกที่ว่าพี่หมายถึงว่าจีบของเราหมายถึงการหลบหน้าก็ให้ยกเลิ- ไม่ หมายถึงให้พักไว้ก่อน” ภาสรีบเปลี่ยนคำเมื่อเหมือนว่าคำว่ายกเลิกจะทำให้แมวดื้อเบะปากหนักกว่าเดิม

“...”  

“หลบหน้า หนีไปนอนอีกห้อง ไม่กินข้าวพร้อมกัน ทั้งหมดนั่นน่ะ พักไว้ก่อนได้ไหม” 

“อื้อ... พักไว้ก่อน”แมวดื้อนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เขาเองก็อยากกลับมานอนห้องนี้แล้ว พอกลับไปนอนห้องตัวเองแล้วมันเหงาจนนอนไม่ได้ ข้าวก็ไม่อร่อยเหมือนเดิม 

ภาสไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เขาลุกขึ้นเดินไปจับหัวฟูนั่นโยกไปมา ดวงตาดุใต้กรอบแว่นจ้องมองไปที่ใบหน้าดื้อที่เงยขึ้นมองหน้าเขากลับ

 

อยากจะบอกว่าคิดถึงออกไป

แต่ก็ไม่รู้ว่าถึงเวลาที่พูดได้หรือยัง

 

กึ้ก

 

“อื้อ” ตะนิดสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟวิ่งจี๊ดแถวหลังคอ แขนเล็กยกขึ้นจับปลอกคอตัวเองทันทีตามสัญชาตญาณ

ภาสมองร่างตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันใดนั่นกลิ่นแป้งผสมพีชอ่อนๆ ก็เริ่มฟุ้งแรงจนเขาผงะตัว 

 

 

ตะนิดฮีท!!!

 

“ฮึ่ก... พี่ พี่ภาส” 

“เวรเอ๊ย” ดีแค่ไหนที่เขาฉีดยามาก่อนแล้วหนึ่งเข็มตามคำแนะนำของชาย แมวดื้อตัวสั่นระริกขาเล็กถอยหนีเตรียมจะวิ่งกลับเข้าห้องตัวเองแต่ก็ถูกมือใหญ่คว้าไว้ก่อน

 

“พี่ภาสนิดฮีท นิดฮีท ปล่อย” 

“ตะนิด เราบอกพี่ว่าฮีทนี้ยังไม่พร้อม”

“ฮึก”

“แต่ถ้าเราจะเป็นคู่กันในอนาคต”

“อึก”

“เวลาฮีท เราก็ต้องฮีทกับแค่พี่” 

 

ไม่ใช่ตุ๊กตาฉลามนั่น 

เขาจะไม่ยอมแพ้ให้ตุ๊กตาปลาฉลามอีกต่อไป

 

ตะนิดขยับตัวไปมาเหมือนไม่เข้าใจที่เขาสื่อ เขาเลยจัดการอุ้มแมวดื้อขึ้นโยนลงบนเตียง พอใบหน้าดื้อได้กลิ่นลาเวนเดอร์ก็เสียดสีตัวเองกับเตียงทันที 

ภาสอาศัยช่วงที่แมวดื้อเผลอเดินออกไปหยิบตุ๊กตาฉลามที่ห้องฝั่งตรงข้ามก่อนจะหิ้วมันกลับมาที่ห้องตัวเอง เขาเดินไปที่วอล์คอินคลอเซทเพื่อหยิบสูทตัวเก่งตัวเองออกมาห่อตัวปลาฉลามไว้พร้อมกับเดินออกมายื่นปลาฉลามห่อสูทให้แมวดื้อ ซึ่งตะนิดก็รับไปกอดทันที

 

ใช่ เขาไม่ยอมแพ้ 

แต่ก็ยังชนะเต็มรูปแบบไม่ได้ เดี๋ยวจะเลยเถิดไปกันใหญ่ 

 

เท่าที่เขารู้มาจากลี่ โอเมก้าช่วงฮีทจะต้องการถูกเติมเต็มเป็นเวลาประมาณสองถึงสามวันและมากสุดคือหนึ่งอาทิตย์ โดยระยะสั้นยาวขึ้นอยู่กับว่าทานยาหากไม่ได้รับการเติมเต็มอย่างถูกวิธีก็จะต้องใช้ฮีทยาระงับฮีทเหมือนที่เขาใช้ในครั้งแรกที่ตะนิดฮีทในห้อง

... แต่ทว่า

การใช้ยาระงับบ่อยๆ นั้นจะส่งผลเสียระยะยาวอย่างมากกับสุขภาพของโอเมก้าเนื่องจากเป็นการใช้ยาเข้าไประงับฮอร์โมนแบบฉับพลัน

 

ฮีทรอบนี้ดูท่าจะลำบากและยาวนานกว่ารอบที่แล้ว

เพราะเขาตั้งใจจะไม่ใช่ยากับตะนิด

 

ภาสลอบถอนหายใจยาวก่อนจะตวัดตามองร่างของแมวดื้อบนเตียง ดวงตากลมปรือขึ้นพร้อมกับยื่นมือมาดึงชายเสื้อเขาไว้ 

 

“พี่ภาส...”

“...”

“กอดนิดน้า”

 

ภาสกุมมือเล็กไว้ก่อนจะอุ้มร่างผอมขึ้นนั่งบนตักตัวเอง แมวดื้อพอได้ท่าที่ถนัดก็เริ่มขยับสะโพกขย่มตามสัญชาตญาณ 

 

“ตะนิด รู้ไหมว่ามันมีวิธีอื่นนอกจากขย่ม” 

“หื้อ พี่ภาส”​ แมวดื้อส่งเสียงขัดใจเมื่อโดนจับให้นั่งพิงอกแกร่ง ตากลมมองแขนใหญ่ที่สอดเข้าไปใต้กางเกงสแลคของตัวเอง 

“ถอดกางเกงเราก่อน”

“อื้อ” ขาเล็กยกขึ้นชูกางอากาศเปิดทางให้อัลฟ่าหนุ่มรูดกางเกงออกให้ ภาสมองภาพตรงหน้าด้วยความเหนื่อยใจ 

 

เรื่องยั่วไม่รู้ตัวนี่เขาให้ตะนิดเป็นอันดับหนึ่งเลย

 

พอเหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวบางกับกางเกงใน แมวดื้อก็เริ่มขยับตัวเสียดสีตัวเองหน้าตักเขา ซึ่งภาสก็รีบหยุดไว้

 

“พิงอกพี่ไว้นะ”

“อื้อ” 

“ชันขาขึ้นหน่อย”

“อื้อ” 

 

... ว่าง่ายไปหมด

ภาสสอดมือเข้าไปใต้กางเกงชั้นในตัวบาง เท่านั้นแมวดื้อก็ครางฮือ เบียดหลังลงกับอกเขาเต็มแรง ความเปียกชื้นของกลไกร่างกายโอเมก้าสร้างความแปลกใจให้กับอัลฟ่าหนุ่มเล็กน้อยก่อนที่ภาสจะพยายามดึงสติตัวเองให้กลับมาไม่ให้ไปสนใจส่วนอื่นที่ยังไม่ถึงเวลา  

 

“เราเคยแตะตรงนี้ไหม”

“ฮึก คะ เคยลอง อ๊ะ” 

“แล้วทำไมยังปล่อยกับปลาฉลามอยู่” ภาสขมวดคิ้วไม่เข้าใจ 

“แตะ แตะแล้ว มันน่าอาย ไม่ดี คุณนุ่มดีกว่า” เสียงเล็กตอบในลำคอ หน้าดื้อเบนหัวไปจูบสันคางคมที่พาดไว้แถวไหล่เพื่อออดอ้อน พอภาสเริ่มขยับมือแมวดื้อก็จิกปลายเท้าเชิดหน้าครางลั่น ภาพตรงหน้าส่งผลให้ภาสกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ซึ่งเขาก็จำเป็นต้องเปลี่ยนจุดรวมสายตาไปที่ผนังห้องแทน  

 

“พี่ภาส ฮึก มองนิด” 

 

... แต่คนบนตัวก็ไม่เคยให้ความร่วมมือเหมือนเดิม

แมวดื้อจับหน้าเขาให้หันกลับมาพร้อมกับแล่บลิ้นเลียกรอบหน้า

 

“ดื้อ...”

“ฮึก มะ ไม่ดื้อ อ๊ะ” ตะนิดย่นคอเมื่อมือหยาบอีกข้างที่วางไว้บนหน้าท้องขยับขึ้นมาแถวหน้าอก ความรู้สึกแปลกใหม่ถาโถมจนเสียงเล็กครางไม่เป็นภาษา 

“เราน่ะดื้อ” 

“พี่ภาส พี่ภาส”

“แมวดื้อของพี่” 

 

ภาสกดจมูกหอมขมับชื้นเหงื่อไปเต็มแรงด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในอก เขาจะอดทนจนกว่าจะถึงฮีทต่อไปตามที่แมวดื้อขอไว้และเมื่อถึงตอนนั้น 

 

 

เขาจะไม่ปล่อยให้แมวดื้อไปดื้อกับใครอีก

แม้แต่ตุ๊กตาฉลามก็ตาม

 

“ฮึก พี่ภาส เอาอีก”

“...” 

“พี่ภาสจูบหน่อย”

“...”

“พี่ภาส นิดอยากขย่มแล้ว ไม่ถูแล้ว” 

 

 

ส่วนตอนนี้... 

 

จะว่าไปแล้วกำแพงที่ห้องก็สวยดีเหมือนกันนะเนี่ย 

 

--- 

 

TALK

ผีในห้องงงมาก 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.683K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,307 ความคิดเห็น

  1. #5296 Saltan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 22:30
    มันใช่เหรอพี่ภาส555555555555555
    #5,296
    0
  2. #5272 CallistoJpt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 21:28
    เอ็นดูพี่ภาสอดทนเก่งมากค่ะ 55555555555555555
    #5,272
    0
  3. #5252 softless (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 16:20
    55555555555555555พระภาส
    #5,252
    0
  4. #4885 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 15:12
    กำแพงห้องสวยมานานแล้ว แต่วันนี้สวยเป็นพิเศษ5555555
    #4,885
    0
  5. #4796 marshamallow (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 22:28
    ภาสคะ บวชมั้ย5555555555
    #4,796
    0
  6. #4765 yourwarmhug (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 04:14
    ทนเก่งเกิ้น
    #4,765
    0
  7. #4726 minta1994 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 20:10
    โอ๊ยยวย เอ็นดูตาพี่
    #4,726
    0
  8. #4587 pcysaraiii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 10:57
    แงงง พี่ภาสสู้ ๆ ค่าาา อีกไม่นานเกินรอ
    #4,587
    0
  9. #4570 YungYing0711 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 02:01
    ทนเก่งมากคะ555
    #4,570
    0
  10. #4391 KeyTeen Labkop (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 19:07
    ไม่ไหวกับผีในห้อง 5555555 ฮาทุกตอน พี่ภาสก็คือสุดในรุ่นแล้วจริง
    #4,391
    0
  11. #4213 bearbearㅋㅋㅋ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 19:36
    ขำผีในห้องทุกตอน ขำสุดก็ตอนนี้อะ555555555555 ชอบว่ะ ชอบผชแบบนี้มากๆๆๆๆๆๆ สเปคเลย โคตรให้เกียรติ ไม่เอาอารมณ์ตัวเองเป็นที่ตั้งอย่างเดียว ฮื่อชอบค่า
    #4,213
    0
  12. #3848 jeonkewalin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 17:33
    อิดวอกกกขรรมไม่หวายยยย
    #3,848
    0
  13. #3768 MindTharanisorn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 21:30
    คือ....คุณพี่คะอีกนิดจะพาไปบวชแล้วนะ
    #3,768
    0
  14. #3597 samw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 20:44
    5555555555555555555
    #3,597
    0
  15. #3587 Kmmbs may (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 13:14
    ว้อยยย พี่ภาส5555555555
    #3,587
    0
  16. #3469 พอรอ. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 12:30
    5555 คือผีในห้อง หน้าได้ใจมากอะ 😂😂😂
    #3,469
    0
  17. #3402 wannisa082 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 10:23
    อิชั้นเตรียมโกนหัวบวชชีให้พี่พลาดล่ะคนอะไรคืออดทนดีแท้
    #3,402
    0
  18. #3132 noonumna (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 17:53
    ผีในห้องก็คือเรา5555555
    #3,132
    0
  19. #3073 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 01:23
    พี่ภาส555555555555สงสารพี่5555555
    #3,073
    0
  20. #2974 sysh (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 12:10
    พี่ภาสขอร้องไม่ไหวอย่าฝืน5555555
    #2,974
    0
  21. #2970 Gukka (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 11:44
    5555 พี่ภาสคืออดทนสุด
    #2,970
    0
  22. #2967 pampampom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 23:20
    ใดๆคือตลกผีในห้องและมีมมาก 555555555
    #2,967
    0
  23. #2954 charoenchit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 11:47
    พี่ภาสเก่งมาก ภาสคนเก่งๆ
    #2,954
    0
  24. #2932 ออมม่า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 14:10

    โรแมนติกก้อมี ตลกผีในห้องอีก

    #2,932
    0
  25. #2928 xxxlilly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 11:58
    พี่ภาสร้าย น้องอุตส่าห์จะวิ่งกลับห้องแล้วนะ
    #2,928
    0