#ก็จะดื้อ (omegaverse)

ตอนที่ 12 : โกโกที่ 11 : ปลอกคอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,946
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,816 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

ก็จะดื้อ 11

ปลอกคอ

 

 

ถึงแม้จะตามอะไรไม่ค่อยทันนัก แต่พอตากลมของตะนิดพบว่าตรงหน้าเกิดเหตุการณ์ที่ใช้ความรุนแรงขึ้นก็เหมือนไปจุดสัณชาตญาณหาที่ปลอดภัย มือเล็กก็ปล่อยแก้วชานมตกพื้นก่อนจะออกตัววิ่งไปหาอัลฟ่าหน้าดุที่ยืนอยู่ไม่ไกล ขาเล็กออกตัววิ่งก่อนจะกระโดดเข้าไปซุกตัวเข้ากับอกกลิ่นลาเวนเดอร์ที่เจ้าของกลิ่นก็อ้าแขนรอไว้ตั้งแต่เห็นว่าเขาออกตัววิ่ง

“พี่ภาส” 

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับลูบเอวบางไปมา 

“ไม่เจ็บๆ” แมวดื้อซุกจมูกเข้ากับอกอุ่นไปมา สูดดมกลิ่นลาเวนเดอร์ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยเข้าปอด

“เงยหน้าขึ้นหน่อย”

“พี่ภาส นิดกลัวกลิ่นฟีโรโมน” ตะนิดเอ่ยเสียงแผ่ว เนื่องจากเมื่อครู่มีอัลฟ่าที่ปล่อยฟีโรโมนข่มขู่ออกมาหลายคน ทั้งตัวเขาเอง คณิตและอัลฟ่าแปลกหน้าอีกคนทำให้โอเมก้าร่างเล็กได้รับผลกระทบมากที่สุด ถึงแม้ตอนนี้เขาจะลดฟีโรโมนลงแล้วแต่ตะนิดก็ยังคงรู้สึกตื่นกลัวอยู่ ภาสกระชับกอดตะนิดให้มั่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสถานการณ์

 

สายตาดุใต้กรอบแว่นเงยขึ้นสบกับอัลฟ่าแฝดพี่ที่ยืนหอบอยู่หน้าประตู ซึ่งเมื่อสบตากันฝ่ายคณิตเองก็ลดฟีโรโมนตัวเองลงทันที เหลือทิ้งไว้แต่อัลฟ่าแปลกหน้าที่ปล่อยฟีโรโมนบางๆ ออกมาพร้อมกับเด้งตัวขึ้นมองแมวดื้อที่กำลังกอดเขา

 

และนั่นทำให้หงุดหงิดจนอยากเดินเข้าไปเตะซ้ำอีกสักหนึ่งแผล

 

เขาไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์มากนัก แต่ที่แน่ๆ แค่เพียงเห็นแมวดื้อตกอยู่ในอ้อมแขนคนอื่นเขาก็หงุดหงิดจนแทบบ้า 

 

...แต่ก็คงช้ากว่าบราค่อนอันดับหนึ่ง

 

“แล้วเมื่อกี้มันทำอะไร” 

“มัน.. อ๋า นั่นพี่เต้อ หัวหน้าแผนก เห้ยยยยยยย ลืมเลย เห้ยยยยยยย คณิตอย่านะ! นั่นหัวหน้าแผนกกู!” ตะนิดรีบหันขวับไปตะโกนทันทีเมื่อเห็นว่าแฝดพี่ตนกำลังก้าวขาเข้าไปเตรียมกระทืบซ้ำ

“หัวหน้าแต่ลวนลามมึงกูก็ไม่เอาไว้เหมือนกัน” คณิตก้มลงกระชากคอเสื้ออัลฟ่าที่นอนงงอยู่ที่พื้นขึ้นมายืนเตรียมจะเสยหมัดเข้าไปอีกรอบ อาเธอร์ที่กำลังตกใจคว้าหมับเข้าให้ที่มือของคณิตก่อนจะฉีกยิ้มออกมา 

“ใจเย็นๆ หน่อยสิน้องพี่แมว”

“น้องพี่แมว?”

“มีเรื่องหน้าบริษัทแบบนี้เดี๋ยวจะซวยเอา น้องแมวคนพี่ไม่ว่ากันนะ” อาเธอร์ขยิบตากวนประสาท

“เห้ย!!!” ภายในชั่ววินาทีเดียวอาเธอร์ก็จับแขนคณิตที่จับคอเสื้อตนอยู่ออกก่อนจะดัดแขนนั่นตวัดไปไว้ที่หลัง ส่งผลให้คณิตถูกจับไขว้แขวนไว้ที่หลังไม่สามารถทำอะไรได้แถมองศาแขนยังทำให้เจ็บจนต้องร้องออกมาอีกต่างหาก

“คณิต!!!!!” แมวดื้อตะโกนลั่นก่อนจะออกตัววิ่งไปกระโดดขี่หลังหัวหน้าแผนกอย่างไร้การเกรงกลัว

“เห้ยยย น้องแมวๆ เดี๋ยวหล่น ฉิบหายน้องพี่แมวก็อย่าเลือดร้อนนักสิ โอ๊ยๆๆ ชินจังอย่ายืนนิ่ง มาช่วยอุ้มแมวหน่อยโว้ยย” อาเธอร์โวยวายลั่นเมื่อโดนแมวตัวน้อยกระโดดใส่จากด้านหลังแถมยังรัวหมัดแมวทุบหัวเขารัวอีกต่างหาก ชินที่มองภาพตรงหน้าได้แต่กะพริบตาถี่ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นภาพที่วุ่นวายขนาดนี้หน้าบริษัท แปลกตาแถมยังตลกดีด้วย

ภาสที่เห็นแมวดื้อกระโดดขี่คอคนอื่นเป็นฝ่ายที่ทนไม่ได้ก่อนจนต้องเดินเข้าไปจับอุ้มออก ซึ่งแน่นอนว่าแมวดื้อก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ มือเล็กแอบจิกผมเจ้าของแผนกที่ว่ามาด้วยจนเจ้าของหัวนั่นร้องจ๊ากลั่นตึก

“ตะนิดปล่อยมือก่อน”

“พี่ภาส!!! พี่เต้อทำร้ายคณิต!!!”

“โอ๊ยๆๆ น้องแมวคะอย่าจิกหัวสิ พี่น้องแมวเตะพี่กระเด็นก่อนนะ” 

“เรียกใครน้องแมววะ!!!”

“พี่เต้อห้ามทำร้ายคณิต!!!” 

“ตะนิดพอแล้ว”

“ชินจังช่วยกูด้วยยยยยยย”

 

วุ่นวายสุดๆ ชินเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเดินมาดึงคอเสื้อคณิตให้ออกมาห่างจากอาเธอร์ ส่วนตะนิดก็ถูกภาสอุ้มลงมาโอบไว้แม้เจ้าตัวจะพยายามตะกายเตรียมสู้ต่อแค่ไหนก็ตาม พอสมาคมแมวโหดหลุดออกจากร่างอาเธอร์ก็รีบคลำร่างกายตัวเองว่าครบสามสิบสองดีหรือเปล่าทันที

 

“Mon dieu! นี่มันอะไรกันเนี่ย” อัลฟ่าหนุ่มผู้ตกเป็นเหยื่อของแมวดุมองหน้าแฝดแมวสลับกัน 

“มึงมายุ่งอะไรกับน้องชายชาวบ้านวะ!!!” 

“แค่โอบเอง”

“แค่เหรอวะ!!!!”

“น้องพี่แมวห้าวจัง กลัวนะเนี่ย งื้อ”

“ไอ้เวรนี่!!!” คณิตเตรียมจะพุ่งใส่อัลฟ่าตรงหน้าอีกรอบแต่ติดที่ว่าโดนชินกระชากคอเสื้อรั้งไว้ ดวงตาใต้กรอบแว่นของเบต้าเหลือบมองอัลฟ่าที่มีออร่าแปลกๆ ข้างเด็กใหม่ด้วยความรู้สึกคุ้นตา

“ว่าแต่คุณ... คุณภาสเพื่อนคุณชายหรือเปล่าครับ? ” ภาสเงยหน้าขึ้นสบตากับคนถาม

“ใช่ครับ” 

“ผมชินครับ รองหัวหน้าแผน-”

“พี่ชินจัง!!! พี่เต้อแกล้งคณิต!!!” 

“... ผมชื่อชินเฉยๆ ครับ” ชินรีบแก้ชื่อตัวเองพร้อมกับใช้นิ้วชี้ดันแว่น

“พี่ภาสปล่อยนิดนะ!!!” 

“ว่าแต่สัมภาษณ์งานเป็นไง” ท่ามกลางความวุ่นวายแต่เบต้าตรงหน้ากลับดูใจเย็นและมีสติจนภาสแอบแปลกใจ

“ผ่านแล้วครับ เริ่มงานอาทิตย์หน้า” ชินเป็นคนตอบคำถามแทน เนื่องจากเจ้าแมวดื้อในอ้อมกอดคนตรงหน้าดูไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากจะตะกายตัวออกมาช่วยแฝดพี่ตัวเอง ภาสฟังคำตอบก่อนจะตัดสินใจยกตัวเจ้าแมวดื้อขึ้นพาดบ่า

“ฉันเอาตะนิดกลับก่อนนะคณิต”

“แอ้ก! เจ็บพุงๆๆ กระดุมสูทกดพุงนิดนะพี่ภาส พี่ภาสปล่อยนิดลง!!! คณิตตตต!!!” สุดท้ายแมวดื้อก็ถูกจับโยนขึ้นรถ ภาสกดล็อครถไว้ทันทีเพื่อป้องกันแมวหนี สุดท้ายแมวดื้อเลย ได้แต่ฮึดฮัดมองคณิตที่ถลึงตาตามรถเขา ตะนิดมองคณิตและแก้วนมสดไข่มุกบราวน์ชูการ์ที่กลิ้งหกอยู่ที่พื้นตาละห้อย 

“ตะนิดใส่เบลท์ดีๆ”

“พี่ภาส คือคณิต...”

“ตะนิด” พอเสียงเริ่มดุขึ้นตะนิดเลยต้องยอมสงบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดตามคำสั่ง ใบหน้าดื้องอหงิกด้วยความไม่พอใจที่ไม่ได้อยู่ช่วยแฝดพี่ แต่ตัวแค่นี้ไปช่วยอะไรได้นอกจากว่าช่วยให้วุ่นวายมากขึ้น 

ตะนิดตั้งใจจะทำสงครามประสาทแต่พอรถเริ่มเงียบก็อึดอัดเอง ตากลมตวัดมองหน้าดุของคนขับรถที่ตอนนี้จ้องนิ่งไปที่ถนน 

“พี่ภาส”

“...” แหน ไม่ตอบ คนตัวเล็กบึนปากใส่ในความขี้เก๊กของอัลฟ่าหน้าดุ

“พี่ภาส มาที่ตึกได้ยังไง” 

“ปลอกคอเราไปไหน”

“ก็ใส่อยู่”

“เหรอ” 

 

ใช่สิ มาหรงมาเหรออะไร

ตะนิดตอบในใจแต่พอตะปบมือลงที่คอตัวเองถึงได้รู้ว่าตอนนี้คอตัวเองนั่นโล่งไร้ซึ่งปลอกคอที่มั่นใจว่าใส่มาตลอดทั้งวัน

 

“เห้ยยยยยย เอ๊ะ อ้าว เห้ยยยย ไปไหน” 

“ตกอยู่ที่ลานจอดรถ” ภาสตอบพร้อมกับหยิบปลอกคอผ้าในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตตัวเองขึ้นมาแกว่งแต่ตาก็ยังคงโฟกัสอยู่ที่ถนน ตะนิดหน้าซีดเผือกเมื่อจำได้ว่าก่อนขึ้นรถคณิตรู้สึกคันตรงหลังคอ คิดว่าเป็นแบรนด์ตรงคอเสื้อบาดก็เลยปัดๆ เกาๆ ดึงๆ 

 

ไอ้ที่คันๆ นั่นปลอกคอเองหรอกเหรอ...

 

“อ่า...”

“ไม่ระวังตัวเลย” คราวนี้สายตาคมละออกจากถนนมาจ้องดุแมวดื้อที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่บนเบาะ “แล้วไปปล่อยให้เขากอดคอทำไม” 

“กะ ก็นั่นหัวหน้านะ พี่เต้อก็ ก็ แบบ พี่เขาก็ดูเป็นคนดี”

“คนดีไม่ดีนี่ดูได้ด้วยตาเปล่าเลยสินะ”

 

โดนดุแล้ว โดนดุแล้ว 

ตะนิดแทบจะเบียดตัวเองให้จมไปกับเบาะ รับรู้ได้อย่างทันทีว่าโดนหน้าดุไม่ได้ดุแค่หน้าแล้ว ตากลมมองซ้ายมองขวาหาตัวรอด 

 

“พะ พี่ภาส กินข้าวยัง”

“ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง”

 

ไอ้หยาาาาาาาา รู้ทันไปหมดเลยยยยยย 

แมวดื้อสะอื้นฮึกในใจ หนีไปไหนไม่พ้นสักทาง มือเล็กแกะกระดุมสูทเล่นแก้เก้อ ตากลุมหลุบมองต่ำ ไม่กล้าเงยขึ้นสบสายตาดุ 

 

“ระวังตัวให้มากกว่านี้ ไม่งั้นฉันจะพิจารณาเรื่องที่ไปทำงานใหม่”

“เห้ย ไม่ได้รึเปล่า เกี่ยวอะไรกับงานนิด” 

“นี่เรารู้ตัวใช่ไหมว่าเราสามารถฮีทได้เรื่อยๆ ถ้าไม่ระวังตัวอยู่แบบนี้จะให้วางใจให้ไปทำงานได้ยังไง”

“พี่ภาสไม่มีสิทธิห้ามนิด!!!”  

“ฉันไม่ได้อยากห้าม แต่ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้”

“พี่ภาส!!!” 

“อย่าขึ้นเสียงตะนิด”

“พี่ภาสห้ามทำแบบนี้!!!”

“ตะนิด อย่าตะโกน”

“ตะ แต่”

“เราเอาแต่ใจกับคณิตได้ผลไม่ได้แปลว่าจะมันจะได้ผลกับทุกคนนะ”

“ฮึก...” แมวดื้อหายใจหอบจนน้ำตาคลอ ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด เขาไม่ชอบให้ใครมาสั่งหรือมาเป็นเจ้าของชีวิต

 

ก็รู้ตัวว่าผิดทุกอย่าง

อยากเถียง แต่เถียงไม่ได้สักอย่าง

 

หงุดหงิด!

 

น้ำตาที่กลั้นแทบตายสุดท้ายก็ทลายหล่นลงมา ตะนิดหันตัวหลบเข้ากระจก พยายามหายใจผ่านปากไม่ให้อีกคนได้ยินเสียงสูดขี้มูก ภาสลอบมองเจ้าแมวที่ขดตัวเข้าหาเบาะซ่อนความอ่อนแอแต่ตัวทั้งตัวกลับสั่นระริก จากที่หงุดหงิดเขาเลยเป็นฝ่ายใจเย็นลงทันที ภาสตัดสินใจเปิดไฟเลี้ยวเลี้ยวเข้าห้างที่ใกล้ที่สุด พอวนหาที่จอดรถได้เขาก็ดับเครื่องอยู่นิ่งๆ 

 

“ตะนิด”

“ฮึก...” เสียงสะอื้นดังรอดออกมา ภาสถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเอื้อมมือไปจับกลุ่มผมฟู 

“ฉันขอโทษ ฉันใจร้อนไปหน่อย”

“พี่ภาส ฮึก พี่ภาสดุเกินเรื่อง พี่ภาสดุเกินความผิดนิดไปแล้ว ว่าแต่นิดขึ้นเสียง พี่ภาส ฮึก พี่ภาสก็พูดไม่ดี ฮึก” แมวดื้อหันกลับมาด้วยหน้าเปียกไปด้วยน้ำตาและขี้มูกเละเทะปนกันไปหมด

“เราหยุดร้องแล้วมาคุยกันดีๆ หน่อย” 

“ไม่อยากคุยแล้ว”

“ตะนิด”

“ก็รู้แล้วว่าผิด ก็มันหล่น ไม่ได้ตั้งใจไม่ใส่เสียหน่อย แล้ว แล้ว พี่เขาก็เป็นหัวหน้า ก็ ก็ผิดด้วยที่ไม่ระวังตัว แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจ พี่ภาสจะมาดุขนาดนี้ไม่ได้ ไม่มีเหตุผล” แมวดื้อโวยวายน้ำตานอง ภาสได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะยกมือขึ้นหยิกแก้มนิ่ม 

“ฉันเป็นห่วง นั่นคือเหตุผลทั้งหมด” 

“...”

“มันบ้าใช่ไหม เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงเดือนแต่ดันมาห่วงขนาดนี้ แต่มันเป็นไปแล้ว ฉันห่วงเธอ ห่วงแบบที่เธอห่วงคณิตหรือแบบที่คณิตห่วงเธอ” 

“...ฮึก”

“อย่าปล่อยให้ใครมาโดนตัวง่ายๆ ระวังตัวหน่อย โอเมก้าไม่ใส่ปลอกคอ โดนกัดแค่ครั้งเดียวรู้ใช่ไหมว่ามันเปลี่ยนชีวิตเธอได้ขนาดไหน รู้ใช่ไหมว่ามันอาจทำให้เธอเสียใจไปตลอดชีวิตได้” 

“อื้อ...” ตะนิดเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

“เราอายุยี่สิบกว่าแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ไม่มีใครมาคอยดูแลตลอดเวลา ต่อให้เป็นคณิตก็ทำไม่ได้ เพราะงั้นต้องรู้จักดูแลตัวเองให้มากกว่านี้ เข้าใจที่พูดไหม” 

“อื้อ”

“ตะนิด เงยหน้าขึ้นมองฉันแล้วตอบดีๆ” ตะนิดเม้มปากน้ำตาล่วงตกโดนลงกางเกงเป็นรอยชื้น ไหล่เล็กสะท้านตามแรงสะอื้นก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนขี้ดุ

“อื้อ ขะ เข้าใจ... ครับ”

“อย่าไว้ใจใครง่ายๆ อีก ต่อให้เป็นเพื่อนสนิท รุ่นพี่หรือหัวหน้าก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไว้ใจได้ร้อยเปอร์เซ็น”

“ฮึก ครับ” แมวดื้อจ๋อยไปแล้วเรียบร้อย ถ้ามีหูเล็กๆ บนหัวฟูนี่ป่านนี้มันคงลู่แล้วลู่อีก 

“ฉันได้ปลอกคอใหม่มาแล้ว...” ภาสเอื้อมมือไปหยิบกล่องเล็กๆ ที่วางอยู่ช่องเก็บของขึ้นมาแกะก่อนจะหยิบปลอกคอหนังบุกำมะหยี่สีดำขึ้นมา เขาสั่งซื้อตามคำแนะนำของวินเซนต์ 

น่าอายนิดหน่อยตอนที่รู้ว่าที่รุ่นนี้ถูกผลิตมาด้วยความยืดหยุ่นพิเศษโดยเฉพาะสำหรับโอเมก้าที่มีคู่ชอบกัดหรือเคี้ยวปลอกคอ ปกติแล้วปลอกคอรุ่นนี้สามารถหาซื้อได้ตามหน้าร้านตามห้าง แต่ด้วยความเขาจะต้องแอบวัดรอบคอแมวดื้อตอนนอนแถมดันสั่งแบบสลักชื่อจึงทำให้ได้ของช้ากว่าปกติ

 

“ถอดสูทก่อนไหม”

“อื้อ” ตะนิดปลดกระดุมเพื่อถอดสูทตัวนอกออกก่อนจะยืดคอไปหาอัลฟ่าหนุ่มอย่างรู้งาน ภาสชะงักตัวเล็กน้อยเพราะตอนแรกตั้งใจจะให้ใส่เองแต่พอเห็นแมวดื้อยื่นหน้ามาให้ก็เลยต้องเลยตามเลยใส่ให้

 

ตะนิดเองพอถอดสูทเหลือแต่เพียงเสื้อเชิ้ตแล้วก็ดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เสื้อเชิ้ตขาวพอดีตัวนั้นเน้นให้เห็นเอวคอด มือบางยกขึ้นกระตุกเนคไทด์ออกคลายความอึดอัด ลำคอบางนั้นเดิมทีก็ขาวผ่องอยู่แล้ว ยิ่งพอมีปลอกคอสีดำเลยยิ่งขับเน้นให้ดูขาวกว่าเดิมจนภาสเริ่มรู้สึกคิดผิดในใจ 

 

ใส่ปลอกคอแล้วดันน่ากัดกว่าเดิมอีก...

 

“พี่ภาสๆ ”

“หืม”

“พี่ภาสว่าพี่เต้อจะไล่นิดออกไหม” ชื่ออัลฟ่าอื่นที่หลุดออกมาจากปากเล็กทำเอาภาสรู้สึกเส้นเลือดข้างขมับกระตุกเล็กน้อย

“ไม่หรอก” แต่จริงๆ ก็อยากให้ไล่อยู่เหมือนกัน เขาจะได้ปล่อยให้แมวนอนอยู่บ้านแทนปล่อยออกมาให้หัวหน้าแผนกโอบคอ พอภาพฉายขึ้นมาในความคิดก็พานหงุดหงิดอีกรอบ

“เป็นห่วงคณิตจัง ขับกลับไปดูได้ไหม” 

“ไม่ต้องห่วงหรอก” ไม่เห็นแรงถีบนั่นหรือไง ขนาดอัลฟ่าร่างยักษ์ยังหน้าไถลพื้นไปไกล เลือดห่วงน้องชายนี่น่ากลัวจริงๆ

“พี่ภาสๆ ” 

“หืม” เหมือนถูกรีรัน เขามองแมวดื้อที่เรียกชื่อเขาซ้ำๆ 

“ไหนๆ ก็จอดห้างแล้ว ลงไปหาอะไรกินกันไหม” 

“เอาสิ” 

 

นับเป็นเดทแรกได้หรือเปล่านะ?

ภาสคิดในใจพลางปลดเบลท์ออกไปยืนรอแมวดื้อลงจากรถ ตะนิดใช้สูทถูหน้าไปมาเอาคราบน้ำตาน้ำมูกออกถึงค่อยเปิดประตูรถลงตามมา ด้วยความที่เป็นห้างที่อยู่ใจกลางเมือง แม้จะเป็นวันธรรมดาก็ยังมีคนเยอะเป็นพิเศษ ภาสปล่อยให้คนตัวเล็กเป็นคนเลือกร้านตามใจชอบเพราะเขาไม่ได้มีร้านที่อยากกินเป็นพิเศษต่างจากคนตัวเล็กที่เริ่มเสิร์ชหารีวิวในเนทตั้งแต่เหยียบเข้าประตูห้าง

“พี่ภาสกินเผ็ดได้ไหม”

“พอได้” 

“บอนชอนได้ไหมๆ”

“ได้สิ” 

“บอนชอนหรือคโยชอนดี”

“...” ภาสไม่ได้ตอบอะไรไปเพราะดูท่าเจ้าไม่ได้ต้องการคำตอบจากเขาแต่แค่ลังเลกับตัวเองเสียมากกว่า

“บอนชอน คโยชอนเป็นไก่ แต่ถ้าเป็นหนูต้องยูชอนเพราะมิกกี้ยูชอนนน”

“หึ” ภาสยิ้มมุมปากเมื่อเจ้าแมวดื้ออารมณ์ดีเดินแกว่งแขนแกว่งขาเหมือนเด็ก แต่พอเห็นว่าคนโดยรอบมองมาที่ร่างเล็กภาสก็คว้ามือเล็กมากุมไว้ 

“อ๊ะ... พี่ภาสจับมือไม”

“เดี๋ยวเดินไปชนคนอื่น”

 

ช่างเป็นข้ออ้างขอจับมือที่ห่วยแตกสิ้นดี

แต่ก็ดันพูดออกไปแล้ว ภาสใช้อีกมือขึ้นดันแว่นแก้เก้อ ส่วนตะนิดมองมือที่ถูกคว้าไปจับปริบๆ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรต่อ ปกติเวลาไปไหนกับคณิตก็มักจะจับมือเดินแบบนี้อยู่แล้วเลยไม่ได้แปลกใจอะไรมาก 

 

ตะนิดนำทางเขาไปที่ลิฟต์เพราะขี้เกียจขึ้นบันไดเลื่อน เขาฝืนมือไว้เล็กน้อยเพราะไม่อยากเข้าไปเบียดแต่สุดท้ายเจ้าแมวดื้อก็ลากเขาเขาลิฟต์ไป ด้วยจำนวนคนทำให้เขาและตะนิดถูกเบียดมายืนหลังติดผนังลิฟต์ แขนแกร่งยกขึ้นโอบเอวบางของแมวน้อยโดยอัตโนมัติเมื่อในพื้นที่แคบมีบุคคลอื่น ตะนิดเองก็เบียดตัวกลับเข้าหากลิ่นลาเวนเดอร์ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยเปิดโอกาสให้ภาสเหลือบมองปลอดคอสีดำบนลำคอขาวของคนในอ้อมแขน

 

กลิ่นแป้งผสมพีชอ่อนๆ ลอยขึ้นมาแตะจมูกหอมหวานยั่วใจนจนเขาเผลอก้มตัวลงไปกัดปลอกคอสีดำตรงหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจเสียเต็มแรงจนจมเขี้ยว แรงกัดและเสียงลมหายใจแถวต้นคอทำเอาแมวน้อยสะดุ้งเฮือกก่อนจะกระทุ้งศอกเข้าให้เต็มแรงจนภาสต้องรีบปล่อยฟัน

อัลฟ่าหน้าดุเหยียดตัวขึ้นยืนนิ่งๆ เรียกสติคืนร่าง เหลือบมองผ่านกรอบแว่นก็เห็นว่าแมวดื้อก้มหน้างุดแต่หูขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

ปิ๊ง!

เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นที่ต้องลง แมวดื้อเด้งตัวออกจากอกเขาทันทีเพื่อเดินออก ซึ่งเขาก็เดินตามไปติดๆ พอเดินไปในโซนที่ปลอดคนแล้วเจ้าแมวก็หันมาตาขวาง

 

... แต่แก้มแดง

 

“พี่ภาส!!!”

“โทษที ไม่ได้ตั้งใจ” ก็ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ รู้ตัวอีกทีก็ก้มลงไปกัดแล้ว  

 

สมแล้วที่เป็นรุ่นเหนียวพิเศษราคาเกือบแตะหกหลัก

ขนาดกัดไปเต็มแรงยังคืนรูปได้ปกติไม่ได้ขาดง่ายเหมือนอันเก่าจริงด้วยแหะ ดีจนหงุดหงิด เขาล่ะอยากกัดให้ขาดจะตาย

 

“ปลอกคอมันต้องตั้งรหัสด้วย ฉันใส่หนึ่งสองสามสี่ไป เดี๋ยวกลับบ้านแล้วไปตั้งใหม่เอาเองนะ” 

“อื้อ” แมวดื้อเดินงุดๆ กลับมาอยู่ข้างๆ อัลฟ่าหนุ่มตามเดิมเมื่อคนเริ่มพลุกพล่าน 

 

คิวที่ร้านไก่ค่อนข้างยาวแต่พอเห็นว่าแมวดื้ออยากกินเขาก็รอได้ไม่ได้ติดปัญหาอะไร จะมีไม่พอใจเล็กน้อยก็ตรงที่มีอัลฟ่าหลายคนที่ยืนรอคิวอยู่เหลือบมองแมวเขาด้วยสายตาสนใจ พอจะนึกภาพออกอยู่เหมือนกันว่าถ้าเจ้าแฝดพี่หน้าไม่รับแขกนั่นมาด้วย ป่านนี้คงยืนกอดอกสอดส่องสายตาอาฆาตเป็นยักษ์ที่คอยอารักขาก้อนลูกแมวตัวเล็กๆ 

 

“พี่ภาสๆ”

“หืม?” 

“เดี๋ยวดูหนังป่ะ นี่อยากดูหอแต๋วแตก ตลกดีนะ”

“ได้สิ” ไม่ใช่หนังแนวที่เขาดูสักเท่าไหร่ แต่เห็นอยากดูเขาก็พยักหน้ารับคำไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องไลน์ไปบอกเลขาให้ช่วยเลื่อนประชุมตอนช่วงบ่ายออกไปเป็นบ่ายวันพรุ่งนี้แทน

“จริงคณิตก็อยากดู ชวนคณิตมาดีไหม”

“ไม่ต้องหรอก” 

“แต่...”

“ไปซื้อชานมมากินรอคิวไหม ร้านเขากวางนั่นดังนี่” ภาสเลือกเปลี่ยนเรื่องไปที่ร้านชานมชื่อดังที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ซึ่งแน่นอนว่าแมวดื้อก็ตาโตพยักหน้ารัวทันที ลืมไปเลยว่ากำลังจะงอแงคิดถึงแฝดพี่ 

 

ภาสถอนหายใจเล็กน้อยกับความติดแฝดพี่ของเจ้าแมวตรงหน้า แต่พอลองคิดภาพว่าถ้าเจ้าแมวมาติดเขาแทนแฝดพี่บราค่อนนั่นก็เผลอกระตุมยิ้มออกมา 

 

สงสัยคงจะต้องลองหาคู่มือเลี้ยงแมวเบื้องต้นมาศึกษาบ้างแล้ว

 

--- TALK

ตะนิดบ่นพี่ภาสในใจ 

 

พี่พลาดดุนิดหรอ ตีนะ นิดตีนะ!!!!!! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.816K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,307 ความคิดเห็น

  1. #5294 Saltan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 18:16
    มันเป็นน่ารักอีกเเล้วนะ!!!!เดี๋ยวจับกัดเเก้มเลยนิ
    #5,294
    0
  2. #5268 CallistoJpt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 18:37
    ตะนิดร้องไห้แล้วนิ่งดูตัวน้อยตัวนิดลงไปอีกเยอะเลย อยากจะโอ๋ๆนะ ส่วนพี่ภาสกัดจมฟันเลยนะนั้น ปล.ขำตอนอยู่หน้าบ.มากค่ะวุ่นวายมาก55555555555555
    #5,268
    0
  3. #4880 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 14:30
    วุ่นวายจัดๆเลย
    #4,880
    0
  4. #4761 yourwarmhug (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 03:00
    พี่ภาสต้องใจเย็นๆๆๆ
    #4,761
    0
  5. #4582 pcysaraiii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 00:23
    น้องตะนิดตัวเย้กนิดเดียวววว
    #4,582
    0
  6. #4289 ujasaai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 07:57
    น้องต้องรู้จักกลัวนะลูก ห่วงตัวเองมากๆเถอะค่ะคูมแม่ขอ
    #4,289
    0
  7. #3874 huawei71314 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 12:33
    น้องน่ารักมาก
    #3,874
    0
  8. #3866 AirrUtai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 19:47
    ยัยก้อนตะนิด น่าเอ็นดูจริงๆ
    #3,866
    0
  9. #3094 0818770547 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 13:01

    นู๋ ตะนิ้ด..น่ารัก ขู่ทีหลงน่ะ
    #3,094
    0
  10. #3066 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:44
    ยัยนิ๊ดดดดก
    #3,066
    0
  11. #2963 chickeppp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 22:57
    แล้วถ้าพี่พูดดีๆเธอจะฟังกันหรอ พนันเลยว่าเถียงกลับสุดตัวว่าไม่ผิดแน่ๆ เธอเหมือนสักเเต่จะเอาชนะอย่างเดียวอ่ะ
    #2,963
    0
  12. #2946 charoenchit (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 06:19
    ฝึกเลี้ยงน้อง น้องจะได้ติดไงง
    #2,946
    0
  13. #2615 pcysaraiii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:20
    พี่ภาสคนขี้หวง ซื้อปลอกคอแบบนี้มาเพื่อให้ตัวเองกัดหรอคะ หืม ๆ
    #2,615
    0
  14. #2277 Kmmbs may (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 12:09
    น้องตะนิดดดดดดแงงงง
    #2,277
    0
  15. #2275 lalalalemon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 11:41
    เองดูน้องนิด🐱
    #2,275
    0
  16. #2143 ออมม่า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 17:57

    ภาพปรากรอบ น่ายัก

    #2,143
    0
  17. #2139 xxxlilly (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 01:43
    ตะนิดฮอตมาก
    #2,139
    0
  18. #2114 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:44
    ชอบมีมมากๆ เลยยยย ไรท์ช่างสรรหามากก 55555555555
    #2,114
    0
  19. #2068 jhopeeeeeeeee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 10:03
    น้องน่ารักจนใจเจ่บ;-;
    #2,068
    0
  20. #1959 tinkerbell.n12 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 21:59
    เอ็นดูตำราแมว
    #1,959
    0
  21. #1957 defsoul_prae (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:43
    น่ารักไม่ไหวแล้ว แง้
    #1,957
    0
  22. #1953 nepblue (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 09:36
    น่ารักทุกจุด ทุกบรรทัด
    อะไรคือซื้อปลอกคอมห้แพงมากๆๆๆๆๆ
    ชอบเหลือเกินพระเอกแบบพี่ภาส
    ทรงพระเจริญ🥺💖
    #1,953
    0
  23. #1947 ปอลออาปลา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:38
    พี่ภาสไม่ต้องกลัวอัลฟ่าคนอื่นกัดคอตะนิดหรอกค่ะ กลัวตัวเองดีกว่า เหมือนจะห้ามใจไม่อยู่แล้วนะ!!! 55555
    #1,947
    0
  24. #1942 xxmj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 23:17
    เอ็นดูอ่ะแงง
    #1,942
    0
  25. #1939 Mymild007 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:11
    รออยู่ไรท์อยู่น้าาาา
    #1,939
    0