#ก็จะดื้อ (omegaverse)

ตอนที่ 11 : โกโกที่ 10 : พี่หวงน้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,441 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

ก็จะดื้อ10

พี่หวงน้อง

 

 

 

เช้าอันแสนสดใสมาถึง ตะนิดที่ออกมานั่งรับลมตรงระเบียงห้องได้แต่ปล่อยให้ผมพัดปอยผมปลิว ดวงตากลมทอดมองวิวเมืองด้วยความสบายใจ เขามาอยู่ห้องของเสี่ยโรคจิตได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว และทุกวันก็ห่างไกลจากคำว่าลำบากไปมาก ถึงจะดุไปนิดหน่อยแต่ก็ต้องยอมรับว่าเสี่ยนี่ตามใจเขามาก เผลอๆ อาจจะมากกว่าคณิตเสียอีก

 

มันควรจะอึดอัดไม่อยากอยู่ไม่ใช่หรือไง

แต่นี่แค่หนึ่งอาทิตย์ก็รู้สึกติดห้องติดกลิ่นลาเวนเดอร์นี่จนไม่อยากออกไปไหนเลย

 

“ตะนิด” เสียงทุ้มเรียกมาจากในห้อง เจ้าแมวตัวกลมที่กำลังนั่งตากลมเลยตวัดหน้ากลับไปมอง

“หืม”

“วันนี้มีสัมภาษณ์งานนี่”

“รู้ได้ไงอ่ะ”

“มีคนมาเสียงดังอยู่หน้าประตู”

 

ห๊ะ?

ตะนิดขมวดคิ้วก่อนจะกระโดดลงจากเก้าอี้วิ่งเข้าห้องนอนไป เพียงแค่นั่นเสียงจากมอนิเตอร์ข้างเตียงก็ดังเข้าหู

 

“ตะนิด!!! กดเปิดประตูดิ๊!!!”

“คณิตตตตตตตต”

 

อ๋อ คณิตนี่เอง!!!

พอเห็นว่าเป็นแฝดพี่ตัวเอง แมวน้อยก็รีบวิ่งตึ้กตั้กลงไปชั้นล่างเพื่อเปิดประตูให้ทันที ภาสมองภาพนั้นพร้อมกับส่ายหัวรัวๆ

...เหมือนเวลาสัตว์เลี้ยงรอเจ้าของกลับบ้านเลย

เขาเดินไปปลดล็อคประตูผ่านมอนิเตอร์ก่อนจะเดินตามแมวดื้อลงไป ดูจากแขกแล้วท่าทางเช้าวันนี้คงเริ่มต้นด้วยความเสียงดังของหมาแมวกัดกันอย่างแน่นอน

 

“เร็วอ้วน ไปเปลี่ยนชุด”

“คณิตอุ่นแพนเค้กให้หน่อย”

“อย่ากังวลแต่เรื่องแดกได้ไหม ไปเปลี่ยนชุด” คณิตขึ้นเสียงข่มเจ้าแฝดน้องที่สนแต่เรื่องกิน เขาอุตส่าห์ขนสูทที่จะใส่ไปสัมภาษณ์งานวันนี้มาให้จากบ้านแท้ๆ

“คณิต ถ้าแย่งแพนเค้ก กูแช่งนะ”

“เออ ไปเปลี่ยนชุด”

“ทำไมต้องใส่สูทอ่ะ ใส่แต่เชิ้ตไม่ได้เหรอ กูสัมกราฟฟิคนะคณิต”

“เวลามึงใส่แต่เชิ้ตตัวมึงหดเหลือแค่ป้องนิ้วก้อย ใส่สูทนั่นแหละดีแล้ว”

“แต่...”

“ไป – เปลี่ยน - ชุด”

“ดุ – เหมือน - หมา” ตะนิดพองแก้มก่อนจะหันหลังวิ่งเข้าห้องน้ำชั้นล่างเพื่อเปลี่ยนชุด

 

ภาสเองที่อาบน้ำแต่งตัวพร้อมไปทำงานอยู่แล้วเดินเข้าไปชงกาแฟในครัวก่อนจะเดินออกมายืนมองเจ้าอัลฟ่าแฝดพี่ที่วันนี้ดูแปลกตาไปจากวันอื่น อาจจะเพราะใส่ชุดดูเป็นทางการยิ่งขับออร่าความเป็นอัลฟ่าออกมาเด่นชัดกว่าเดิม

 

และนั่นทำให้เหม็นกว่าเดิมอีก

เหม็นอัลฟ่าเป็นบ้า

 

“มองไร”

“...” ภาสไม่ได้ตอบอะไร แต่แค่คิดเฉยๆ

 

หน้าก็เหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก แต่มันมีกลิ่นกวนประสาตเหม็นออกมาจากไอ้ร่างตรงหน้าอย่างชัดเจน เหมือนเป็นตะนิดในเวอร์ชั่นที่เขาคงอยากเตะทุกวันมากกว่าอยากหยิกแก้มนิ่มๆ นั่น

 

“คณิต นี่โอเคไหม” เสียงตะนิดที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ภาสต้องหันตัวกลับไปมอง

 

ตะนิดอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสูทสีน้ำเงินค่อนข้างพอดีตัว พอกลัดกระดุมตรงเอวทั้งสองเม็ดเลยยิ่งเน้นเอวคอดเล็กๆ นั่นให้ชัดเจนมากขึ้น

 

น่ารักดี...

 

ปกติจะเห็นแค่ใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ๆ ไม่ก็เสื้อนอนสีอ่อนๆ พอมาอยู่ในชุดสูททางการกลับออกมาดูน่ารักไปอีกแบบ แต่พอมองเห็นเอวคอดเล็กๆ นั่นก็อด รู้สึกหวงขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ตัวเล็กจริงๆ ยิ่งใส่สูทรัดรูปยิ่งเห็นชัด

 

“มึงแดกไรบ้างป่ะเนี่ย ตัวเล็กกว่าเดิมป่ะ” แฝดพี่ขมวดคิ้วเดินเข้าไปลูบเอวเล็กๆ ของแฝดน้องตัวเอง

“อ้วนขึ้นนะ เอวคับ นี่ไม่ได้ติดกระดุม” ตะนิดเริกสูทตัวเองขึ้น เปิดโชว์ว่าพุงล้นจนติดกระดุมกางเกงไม่ได้ คณิตเห็นแล้วก็เอื้อมมือไปหยิกพุงยุ้ยนั่นเข้าเต็มแรง แน่นอนว่าเจ้าแมวดื้อร้องจ๊ากลั่นห้อง

“ไอ้อ้วน”

“เจ็บ!! อย่ามาหยิกพุงดิวะ”

“ก็มึงอ้วน ไอ้อ้วน”

“คณิต บูลลี่เหรอ นิสัยไม่ดีนะ ไอ้หน้าไข่ควาย”

“หน้ากูกับหน้ามึงมันต่างกันมากมั้ง ไข่ควายมีสองใบป่ะ ก็แบ่งกันเหมือน”

“อี๋ กูไม่ไข่ควายนะ!! ขอเป็นไข่แมวได้ไหม มีขนนุ่มๆ”

 

ประเด็นคือทำไมต้องวนอยู่ไข่สัตว์...

ภาสได้แต่สงสัยอยู่ในใจ

 

“รีบแดกรีบไป วันนี้กูเอารถมา” อัลฟ่าหนุ่มเลื่อนจานแพนเค้กมาให้แฝดน้องที่กำลังตีกับเนคไทด์บนคอตัวเอง คณิตจิ๊ปากขัดใจ เตรียมจะเข้าไปช่วยผูกให้เหมือนปกติแต่ก็ไม่ทันอีกคนที่แอบมองมานานกว่า

 

ภาสวางกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะก้าวไปช่วยเจ้าแมวดื้อผูกเนคไทด์ ซึ่งพอเขาเดินเข้าไปจับเนคไทด์นั่นเจ้าตัวก็ยื่นคอให้ผูกแต่โดยดี ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตาเขาเหมือนต้องการจะออกคำสั่งให้รีบผูกจะได้รีบไปกินแพนเค้ก ปกติภาสใช้เวลาในการผูกเนคไทด์ไม่ถึงนาทีแต่พอได้มองหน้าดื้อๆ นี่ไปด้วยมันเลยนานกว่าปกติ พอเขาผูกเสร็จเจ้าแมวก็ดีดตัวเองไปกินแพนเค้กทันที

 

“ตะนิด ทำไมใส่ปลอกคอนี้” เสียงคำถามดังขึ้นพร้อมกับมือที่กระตุกปลอกคอแฝดน้องยิกๆ

“ทำไมอ่ะ”

“ปลอกคอสำรองนี่มันไม่ควรใส่ออกนอกบ้านนะ มันหลุดง่าย” คณิตขมวดคิ้วมุ่น

“อ้าว”

“แล้วอันที่ปกติใส่อยู่ไหน”

“เอ่อ...”

“...”

“...”

 

ความเงียบกินทันทีเมื่อคณิตเอ่ยคำถามออกมา เจ้าแมวดื้อทำเป็นเมินคำถามเคี้ยวแพนเค้กตุ้ยๆ พอเงยหน้าขึ้นมองอัลฟ่ารุ่นลุงนั่นอีกฝ่ายก็จิบกาแฟเสตามองไปทางอื่นแบบมีพิรุธ แต่นั่นก็เหมือนเป็นการตอบคำถามกลายๆ

 

คณิตขบเขี้ยวในใจพร้อมกับสูดลมหายใจเรียกสติไม่ให้ตัวเองเผลอปล่อยฟีโรโมนข่มขู่ออกไป แม้ในใจตอนนี้เขาอยากจะกระโดดไปตั๊นหน้าไอ้อัลฟ่าลุงนี้มากแค่ไหนก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นแฝดน้องที่ตัวติดกันมาทั้งชีวิตก็ดูออกว่าพี่ชายตัวเองกำลังไม่พอใจอย่างมากจึงตัดสินใจหั่นแพนเค้กเป็นชิ้นเล็กๆ ชุบไซรัปหวานเต็มชิ้น ยื่นขึ้นไป

 

“คณิต อ้าม”

“...”

“กินอะไรหวานๆ นะ จะได้อารมณ์ดี อ้ามมมม” คณิตลอบถอนหายใจ เขาไม่ได้ชอบกินของหวาน ตะนิดเองก็รู้ดีกว่าใคร แต่ที่ทำคงเพราะอยากจะอ้อนไม่ให้เขาโกรธไปมากกว่านี้มากกว่า เขาอ้าปากงับแพนเค้กนั่นเข้าปากด้วยความหงุดหงิด

“...หวาน”

“คณิต อีกชิ้นๆ”

“ไม่เอาแล้ว”

“นะๆ คณิตตต อ้ามมมม”

“ตะนิด มันหวานปาก”

“อ้อ ไม่รักกูแล้วดิคณิต”

“อะไรวะ เออๆ อ้ำๆ” มามุกนี้ก็แน่นอนว่าเขาก็ต้องจบที่งับแพนเค้กเข้าปากไปอีกชิ้นแบบไร้ข้อโต้เถียง ตะนิดอมยิ้มที่ทำให้แฝดพี่กลับมาอารมณ์ดีขึ้น แต่พอหันไปอีกด้านเจออัลฟ่าสูงวัย(?)มองพร้อมกับขมวดคิ้วเลยเพิ่งนึกออก

 

อะไรกัน ลุงโรคจิตก็เป็นเด็กขี้อิจฉาเหรอ

เห็นคณิตได้อ้ำหน่อยเป็นอิจฉาขึ้นมาเลยงั้นสิ

 

“พี่ภาส”

“หืม?”

“อ้ามมมม”

 

ภาสแทบจะสำลักกาแฟ จริงอยู่ที่เขามองทั้งคู่ด้วยสายตางงๆ ด้วยความที่บ้านเขาไม่เคยมีภาพน้องมาป้อนขนมอะไรแบบนี้เลยตกใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตีความผิดว่าเขาอยากถูกป้อน

 

“เอ่อ...”

“พี่ภาส อ้ามมมมมมมม”

“...”

“อ้ำดิ!!!”

 

ภาสอ้าปากงับแพนเค้กเข้าปากเมื่อแมวดื้อเริ่มส่งเสียงไม่พอใจ ซึ่งเหมือนปฏิกิริยาอัตโนมัติที่เขาไม่ได้ตั้งตัวจะทำ

... แต่ก็ทำไปแล้ว

ความหวานของไซรัปและกลิ่นหอมแป้งของแพนเค้กคลุ้งอยู่ในปากกลบความขมของกาแฟที่ปลายลิ้นออกไปจนหมด แมวดื้อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ส่งยิ้มพอใจที่เขาทำตามคำสั่ง

 

“แฮ่มๆ ตะนิดป้อนกูดิ๊ เร็วๆ หิว” แฝดพี่กระแอมลั่นก่อนจะรีบทิ้งตัวลงเก้าอี้ตรงข้ามแฝดน้องพร้อมกับอ้าปากขอแพนเค้ก ตะนิดงงนิดหน่อยแต่ก็รีบหั่นแพนเค้กป้อนพี่

“แย่งทำไมอ่ะ ทีหลังก็ให้แม่ทำมาเยอะๆ สิ”

“เอาอีก ป้อนกูอีก”

“คณิต เดี๋ยวกูไม่อิ่ม”

“ป้อนกูเร็วอ้วน”

 

ตะนิดพองแก้มไม่พอใจ มือบางหั่นแพนเค้กขนาดเล็กจนส้อมแทบจิ้มไม่ขึ้นป้อนแฝดพี่ด้วยความไม่พอใจ ถ้าเขาไม่อิ่มแล้วไปท้องร้องตอนสัมภาษณ์เขาจะออกมาฟาดแฝดพี่ให้ตัวช้ำเลย

 

ในที่สุดแมวดื้อกับแฝดพี่ก็กินข้าวเช้าจนเสร็จก่อนที่จะไปวุ่นวายต่ออีกเล็กน้อยกับการเชคเอกสารกับช่วยเตรียมคำตอบเวลาสัมภาษณ์ให้กันและกัน ภาสไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไร เขาทำเพียงแค่นั่งมองอยู่ห่างๆ มองหน้าแมวดื้อที่ขยับยู่ยี่ มือเล็กๆ นั่นยกขึ้นตีกับแฝดพี่เหมือนแมวตัวเล็กๆ เล่นกับหมาขนาดกลาง วอแวกันอยู่ครึ่งชั่วโมงถึงจะพร้อมเตรียมตัวออกจากบ้านได้

แมวดื้อเชคการแต่งตัวตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ติดประตูห้องอีกที ภาสเหลือบตามองแมวดื้อที่กัดปากแน่นด้วยความตื่นเต้นก่อนจะเอื้อมมือออกไปโยกหัวฟูนั่นเบาๆ

 

“อย่าตื่นเต้น เธอทำได้อยู่แล้ว”

“...” ภาสจ้องดวงตากลมที่จ้องขึ้นมา เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัว แต่สายตาที่แสดงออกมาตอนนี้ดูอ้อนขอกำลังใจมาก ภาสเลื่อนมือลงมากดเบาๆ ตรงริมฝีปากที่เม้มแน่นให้คลายออกด้วยความกลัวว่าเดี๋ยวจะกัดจนปากแตก

แมวดื้อจ้องตอบคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในใจ ก่อนที่สติจะเข้าร่างรีบอ้าปากงับนิ้วโป้งจนแก่กว่าเข้าไปเต็มเขี้ยว

“อ๊ะ...”

“อย่ามาจิ้มปากชาวบ้านนะ!!!”

“...” กลับมาดื้อแล้วแหะ ภาสถอนหายใจเบาๆ

“ทำได้อยู่แล้วเพราะนี่คือตะนิด ตะนิดแปลว่าเก่งกาจ! ตะนิดไม่ยอมตกเป็น-”

“ทานโทษนะ ชื่อตนิษฐ์แปลว่าเล็ก มึงเอามาจากไหนว่าเก่งกาจ”

“คณิต!!!”

“หนวกหูว่ะ ไปได้แล้ว เลิกอ้อนคนอื่นไปทั่วไอ้อ้วน” คณิตวาดแขนขึ้นล็อคคอแฝดน้องแล้วรีบลากออกจากห้อง ไม่ลืมหันไปแยกเขี้ยวขู่อัลฟ่าลุงไปหนึ่งที ข้อหามายืนนิ่งๆ ให้น้องชายเขาอ้อน

ตะนิดที่ถูกคณิตลากออกมาจากห้องนอนได้แต่มองประตูห้องตาละห้อย พอต้องห่างจากกลิ่นลาเวนเดอร์นั่นแล้วก็รู้สึกใจโหวงๆ แต่สุดท้ายก็สูดหายใจเข้าฮึบ

 

ตะนิดแปลว่าเก่งกาจ!!!

ต้องทำได้อยู่แล้ว!!!

 

วันนี้คณิตทำหน้าที่เป็นคนขับรถ แน่นอนว่าตลอดทางก็จะมีแต่เสียงบ่นรัวๆ ปนกับทวนคำถามคำตอบ ซึ่งเขาเองก็ได้แต่นอนพิงกระจกรถจนแก้มเบียดกระจกเป็นก้อนด้วยความเบื่อหน่าย อยู่ห้องก็เบื่อแต่พอออกจากห้องก็ไม่สบายใจ อึดอัดตัวชะมัด ตะนิดคิดพร้อมกับยู่หน้าไปมา

 

ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีจากคอนโดของเสี่ยโรคจิตมาถึงตึกที่นัดสัมภาษณ์ คณิตบอกผมว่าออฟฟิศตั้งอยู่ชั้นที่สิบห้า พอขึ้นมาถึงชั้นพนักงานต้อนรับก็นำทางผมกับคณิตไปตรงห้องสัมภาษณ์

“อ้อ เดี๋ยวน้องคณิตไปทางแผนกนี้ ส่วนน้องตะนิดรอสัมอยู่ห้องนี้นะคะ ถ้าพี่เขาทานข้าวเสร็จเดี๋ยวคงออกมาเรียก” พี่ที่พาเดินมาส่มยิ้มให้ทั้งสองแฝด เป็นอันเข้าใจว่าจะต้องแยกห้องกันไปสัมภาษณ์

 

พอต้องแยกกันปุ๊ปก็เริ่มรู้ตัว ตะนิดก็ใจโหวง

 

ตะนิดจะยังแปลว่าเก่งกาจไหวอยู่ไหมนะ...

 

มือสั่นไปหมดแล้ว

 

“ตะนิด ถ้าสัมเสร็จก่อนก็นั่งรอกูนะ”

“คณิต... กู” คณิตสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของแฝดน้องได้อย่างชัดเจนจากใบหน้าไร้ความมั่นใจนั่นบวกกับมือเล็กที่เอื้อมมาจับปลายเสื้อสูทของเขาแน่น คณิตถอนหายใจก่อนจะคว้าร่างของแฝดน้องเข้ามากอดจนจมอก

“ไม่เป็นไร ถ้าไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร กูจะพามึงไปสัมที่อื่นต่อ หรือถ้าอยากทำด้วยกันต่อให้กูได้งานนี้ กูก็ไม่ทำ”

“อื้อ...”

“ไม่ต้องกลัว กูอยู่กับมึงมาทั้งชีวิตไอ้อ้วน”

“คณิตว่ากูอ้วน”

“สู้ๆ แล้วไม่ต้องยิ้มเยอะ กรรมการลวนลามวิ่งออกมาเลย จำได้ใช่ไหม” คณิตจิ้มหน้าผากแฝดน้องจึ้กๆ ตะนิดหายใจเข้าจนสุดปอดก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ คณิตส่งยิ้มเรียกกำลังใจให้น้องตัวเองอีกรอบก่อนจะหันหลังเดินไปตามทางที่พี่พนักงานรออยู่ ตะนิดมองแฝดตัวเองที่เดินไปจนสุดทางเดินตาละห้อยก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจที่เป่าที่อยู่คอ โอเมก้าตัวน้อยรีบหันขวับพร้อมกับยกมือขึ้นตะปบคอตัวเองตามสัณชาตญาณทันที

“โอ้ เพิ่งสังเกตแฝดเหรอ?” ตะนิดกะพริบตาถี่มองหน้าคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

 

ใบหน้าหล่อลูกครึ่งดูเจ้าเล่ห์ ส่วนสูงกะจากสายตาแล้วก็สูงเกือบเท่าเจ้าลุงโรคจิตที่ห้อง กลิ่นอายที่ดูแข็งแกร่งนั่นทำให้โอเมก้าตัวน้อยรู้ได้ทันที

 

อัลฟ่าเลือดแท้...

 

“คะ ใครครับ”

“แฝดอัลฟ่ากับโอเมก้า? แปลกดีนะ ไม่เคยเห็น” นอกจากเมินคำถามแล้วอีกฝ่ายยังอมยิ้มกวนประสาทอีก

“ขอตัวนะครับ”

“ขอไปไหนเหรอคะ?”

“...” คะอะไรวะ เป็นผู้ชายแล้วจะลงท้ายคะทำไม ตะนิดขมวดคิ้วงง

“มาสัมภาษณ์กราฟฟิคไม่ใช่เหรอ” อัลฟ่าหนุ่มยกยิ้มแต่ตะนิดกลับรู้สึกไม่ไว้วางใจจนแทบจะวิ่งหนี

“ใช่ครับ”

“ฉันเองหัวหน้าแผนก”

“...”

“จริงๆ ไม่ได้กะมาสัมเหรอกกะให้ไอ้แว่นนั่นสัมคนเดียวก็พอ แต่ตอนนี้คิดว่าอยู่ด้วยก็ดี” อัลฟ่าหนุ่มฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับเอื้อมมือหวังจะลูบหัวแมวตรงหน้าแต่ทว่าแมวดื้อก็ถอยหลังหนีเสียก่อน

“อย่านะ” ตะนิดยกแขนขึ้นตั้งการ์ดเล็กๆ ที่อกพร้อมกับส่งสายตาเอาจริงกลับ หารู้ไม่ว่านั่นยิ่งทำให้อัลฟ่าตรงหน้ายิ่งอยากจะแกล้ง

 

พองหางขู่เสียน่ากลัวเชียว...

เหมือนแมวเป็นบ้า

 

“เต้อ มึงหยุดแกล้งเด็ก” เสียงเรียกห้ามดังขึ้นพร้อมกับสันแฟ้มที่ฟาดเข้าให้กลางหัวของอัลฟ่าหนุ่ม ตะนิดเบนหน้ามองคนมาใหม่ด้วยสายตาหวาดระแวง

“สันแฟ้มมันเจ็บนะชินจัง” ตะนิดขมวดคิ้วมองคนที่ได้ชื่อว่าชินจัง คนตรงหน้าเป็นผู้ชายร่างสูงบางใส่แว่นภาพรวมดูเป็นคนจริงจังแถมยังดูดุแต่ดันชื่อชินจังเนี่ยนะ ชื่อแบ๊วสุดๆ

“คุณตะนิดใช่ไหม เชิญในห้องได้เลย”

“ตะนิด? ชื่อตะนิดเหรอ? ” ตะนิดเลือกที่จะเมินอัลฟ่ากวนประสาทหันมาไหว้อีกคนที่ดูจะเป็นการเป็นงานมากกว่า

“สวัสดีครับพี่ชินจัง” พอเขาหันไปไหว้ พี่ชินจังก็ชะงักก่อนจะหันมาด้วยหน้าเหนื่อยใจ

“...”

“ก๊ากกกกกกกก เด็กเรียกมึงว่าชินจังว่ะ จี้จัดๆ เลยน้องแมว”

 

อ้าว...

ไม่ได้ชื่อชินจังเหรอ

 

“เต้อ...” พี่ชินจังตวัดตาดุคนชื่อเต้อ “เข้าห้องเถอะ จริงๆ พี่ดูพอร์ตที่ส่งมาแล้ว น่าสนใจดีนะ แต่งานไปโทนเดียวกันไปหน่อยแล้วก็มีสองงานที่สะกดภาษาอังกฤษผิด ยังไงวันนี้ลองเทสต์หน่อยแล้วกัน” ผมพยักหน้าหงึกๆ เดินตามพี่ชินจังเข้าห้องกระจกไป ส่วนคนชื่อเต้อก็เดินตามเข้ามาติดๆ

“น้องแมวสู้ๆ น้องแมวสู้ตาย”

“พี่ชินจังจะให้ผมทำอะไรครับ”

“ก่อนอื่นพี่ชื่อชินเฉยๆ ไม่ต้องไปบ้าจี้เรียกตามมัน” พี่ชิน(เฉยๆ) ส่ายหัวเอือมก่อนจะพาผมไปนั่งที่โต๊ะคอม “โฟลเดอร์นี้มีพวกเท็กซ์กับรูปที่ไดคัทไว้แล้ว เดี๋ยวลองจัดองค์ประกอบให้ดูหน่อย พี่ให้เวลาครึ่งชั่วโมง”

“ครับ”

 

ตะนิดเปิดโปรแกรมโฟโต้ชอปขึ้นมาพร้อมกับเปิดโฟลเตอร์ไว้ข้างๆ ถึงจะรู้สึกกะทันหันไปหน่อยแต่ดีที่คณิตเตือนมาระหว่างทางว่าอาจจะต้องโดนเทสต์การใช้โปรแกรม ดีที่ปกติตอนเรียนมหาลัยเขามักเป็นทีมทำโปสเตอร์งานหรือตัดต่ออยู่แล้วเลยพอจะรู้การใช้คีย์ลัดและเทคนิคต่างๆ บ้าง ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่ก็พอจะรู้มากกว่าแค่พื้นฐาน เขาสลับเลเยอร์และปรับโหมดต่างๆ อย่างไม่เร่งรีบ

 

“อิลลัสนี่พอใช้ได้ไหม”

“ได้บ้างครับ แต่ยังไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ เพิ่งลองใช้เมื่อตอนต้นปีสี่เองครับ” ตะนิดตอบไปตามตรงแต่ตากลมยังคงโฟกัสอยู่หน้าจอคอม

“เวิร์ด พาวเวอร์พ้อยท์ เอ็กซ์เซล”

“ได้ครับ แต่เอ็กซ์เซลอาจจะต้องขอทวนความจำนิดหน่อย”

“อืม” พี่ชินเฉยๆ รับคำ ก่อนจะปล่อยให้ตะนิดใช้เวลาจัดการกับงานที่ได้รับมอบหมาย เวลาผ่านไปเกือบจะสามสิบนาทีตะนิดก็ผละตัวออกมา

“พอได้ไหมครับ”

“เห้ย น่ารักเลยนะ” ตะนิดขมวดคิ้วกับคำชมของอัลฟ่าเลือดแท้ที่มาเกาะเก้าอี้เขา น่ารักอะไรวะ เขาทำโปสเตอร์โฆษณายาริดสีดวง

“ไอ้เต้อ”

“ล้อเล่น ใช้ได้น่ะ เก่งแล้วที่ทำโปสออกมาไม่แก่ ปกติคนเห็นยาริดสีดวงชอบทำออกมาให้ดูแก่ คิดว่ามีแต่คนแก่ที่เป็นหรือไง ขนาดชินจังยังเป็นเลย”

ป้าป!!!!

สันแฟ้มจังๆ เข้ากลางหัวอีกรอบ คราวนี้คนชื่อเต้อร้องจ๊ากกุมหัววิ่งไปรอบห้องแทน เล่นใหญ่ไปไหมล่ะนั่น

“อย่าไปสนมันเลย พี่ชื่อชินเป็นรองหัวหน้าแผนก ยังไงก็ฝากตัวด้วย เห็นระบุมาว่าเริ่มงานได้ทันที แต่ว่าเพิ่งจบปีสี่ใช่ไหม งั้นพักสักหนึ่งอาทิตย์ค่อยเริ่มงานแล้วกัน รายละเอียดที่เหลือเดี๋ยวพี่ส่งไปให้อีกทีในอีเมลล์ อ้อ... พี่เป็นเบต้านะ”

“เห้ยยยยย อันนี้คือผมได้งานแล้วเหรอออออ”

“อืม ดูเข้ากับคนง่ายดีไม่น่ามีปัญหาอะไร ส่วนเรื่องฝีมือก็มาเรียนเพิ่มจากทีมคนอื่น มาแรกๆ ก็เหนื่อยหน่อยนะ”

“เห้ยยยยย คือ เห้ยยยยยยย” ตะนิดกำหมัดดีใจอยากจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาคณิตแต่ก็จำได้ว่าคณิตสัมภาษณ์อยู่เลยยังทำไม่ได้ แต่เห้ยยยยยยยยยยยยยย มีงานทำแล้ววววววววววววว

“ดีใจด้วยนะน้องแมว มาเดี๋ยวหัวหน้าแผนกจะพาไปเลี้ยงชานมใต้ตึกเอง” ผมหันขวับไปหาคนชื่อเต้อ อะไรนะ! ชานม!

“ไอ้เต้อ...”

“อ้อลืมแนะนำตัว พี่ชื่ออาเธอร์ แต่เรียกเต้อก็ได้ ไทยดี”

“พี่เต้อออ”

“เก่งมากน้องแมว ป่ะๆ ไปกินชานมไข่มุกกัน” ว่าแล้วพี่เต้อก็โอบไหล่เขาพาเดินออกมาจากห้องสัมพร้อมกับพี่ชิน ได้งานใหม่อย่างรวดเร็วแสนจะงง แต่ตะนิดก็ดีใจจนอดยิ้มจนแก้มยกไม่ได้ มือเล็กหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาแฝดพี่ว่าสัมภาษณ์เสร็จแล้วจะลงไปซื้อชานมไข่มุกกินใต้ตึกกับพี่พนักงาน

 

อัลฟ่าหนุ่มที่ลอบมองอยู่ถึงกับใจเต้นผิดจังหวะกับรอยยิ้มสดใสจากคนตัวเล็ก

 

เวร น้องแมว...

 

ทำไมยิ้มน่ารักงี้วะ

 

อาเธอร์กะพริบตาปริบๆ มองพนักงานใหม่ที่ฉีกยิ้มกว้างแต่พอเงยหน้าขึ้นมาเจอสายตาพิฆาตจากไอ้แว่นแสนดุก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน พอลงมาถึงล็อบบี้ตึกเขาก็เป็นฝ่ายนำพนักงานใหม่สดๆ ร้อนๆ ไปซื้อชานมไข่มุกร้านดัง ซึ่งแมวดื้อก็จัดการสั่งนมสดไข่มุกบราวน์ชูการ์เมนูดังของร้านมากิน

 

“เออ ไปเดี๋ยวพาดูตึกด้วยเลยดีกว่า มาน้องแมว เดี๋ยวพี่พาไปดูเซเว่น” พี่เต้อวาดแขนขึ้นโอบคอเขาพร้อมกับลากพาไปทางประตู ตะนิดงงนิดหน่อยว่าทำไมต้องพาไปดูเซเว่น แต่เห็นพี่เขาจะพาไปงั้นไปก็ได้

ทางไปเซเว่นจะออกต้องออกมานอกตึกก่อน ตะนิดก้มงับปากดูดนมสดในมือด้วยความใจนุ่มฟูกับรสชาตินุ่มละมุนลิ้นแต่พอลืมตาขึ้นก็เหมือนเห็นรถคันที่คุ้นเคยจอดติดเครื่องอยู่หน้าตึก ตากลมกะพริบปริบๆ ก่อนจะกลายเป็นเบิกกว้างเมื่อคนขับเปิดประตูลงมา

 

“พะ..พี่ภาส” ปากเล็กขยับเรียกชื่อคนตรงหน้าท่ามกลางความงงของสองพนักงานเก่า เต้อและชินก้มมองตะนิดด้วยสายตางุนงงที่จู่ๆ ก็หยุดเดินแต่พอเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาแล้วก็ปรากฏภาพอัลฟ่าเลือดแท้ที่กำลังลงมาจากรถสปอตคันหรู ฟีโรโมนข่มขู่ที่ถูกปล่อยออกมาทำเอาตะนิดตัวสั่นเล็กน้อยส่วนอาเธอร์ก็คิ้วกระตุกด้วยความหงุดหงิด การที่โดนอัลฟ่าเลือดแท้ด้วยกันมาปล่อยฟีโรโมนขู่นี่มันน่าหงุดหงิดจนอยากจะกระโจนเข้าไปจัดการเสียจริง

 

ระหว่างที่กำลังจะเกิดศึกอัลฟ่าเลือดแท้นั้นเอง

 

จู่ๆ ก็มีแรงถีบมหาศาลเตะเข้ากลางหลังอาเธอร์จนอีกฝ่ายกระเด็นไถไปกับลานจอดรถชั่วคราวหน้าตึก ใบหน้าอัลฟ่าลูกครึ่งเงยขึ้นด้วยความงุนงงด้วยความตกใจ พอดวงตาจับโฟกัสได้ก็พบน้องแมวเวอร์ชั่นตัวสูงกว่าและดูโหดกว่ายืนหอบอยู่ข้างๆ น้องแมวตัวจริงที่กำลังยืนเอ๋อกัดหลอดชานมไข่มุก

 

 

“มึงใครมายุ่งกับน้องกู!!!”

 

 

 

--- TALK

 

เวลคั่มคุณพี่เต้อสู่ฮาเร็มน้องตะนิดค่ะ 555555555555 (หยอกกก) รีรันย้ำความดุอีกรอบว่าดุจริง หวงจริง อัลฟ่าเลือดแท้แล้วยัง เจอตีนได้เหมือนกัน จัมไว้นะคะ

 

ตัดภาพมายัยน้องที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว

ชาโนมมมมมมมมมม ชาโนมค้าบบบบบบ นมสดบราวชูก้าาาาาาา

และนี่คือคณิตกับตะนิด

ชานมอะไรก่อนเอ่ย มึงระวังตัวเองก่อนดีไหมไอ้อ้วน อยากให้กูบ่นนักใช่ไหม ได้มึงได้ ตนิดหรือเปล่า ตะนิดมึงไม่ระวังตัวหรือเปล่า

ตะนิด : มัวแต่จ้องพี่พลาดว่ามาได้ไงอ่ะ มาถูกด้วยๆๆๆๆ

 

 

และเอเนอร์จี้คณิตก้อครือ หาเรื่องกูไม่ว่า มองหน้าน้องกูเจอตีนแน่

 

ที่หายไปเพราะว่าเข้าโรงพยาบาลค่ะ อาหารเป็นพิษแล้วก็ดันได้รับผลค้างคาวจากยาทำให้ปวดหัวแล้วก็อาเจียนหนักมากๆ ลุกขึ้นมาเขียนไม่ไหวเลยค่ะ เพิ่งจะอาการดีขึ้น ยังไงทุกคนก็อย่าลืมรักษาสุขภาพแล้วก็ถ้าทำกุ้งเผาตกพื้นอย่าหยิบขึ้นมากินด้วยความเสียดายนะคะ //ปาดน้ำตา

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.441K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,306 ความคิดเห็น

  1. #5267 CallistoJpt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 16:55
    5555555555555555555 คนนี้พี่ชายหวง แถมคู่แห่งโชคชะตาก็หวงมากด้วยค่ะ พี่เต้อเล่นผิดคนแล้วค่ะ
    #5,267
    0
  2. #5033 Pimolphut Arjitnupap (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:19
    แง้ คุณไรท์ได้ผลค้างคาว5555 จี้มาก เหนือสิ่งอื่นใด เอเนอจี้จากมีมแต่ละมีมคือ เอ็นดูมากเลยคุณไรท์ เก่งมากฮับบบ
    #5,033
    0
  3. #4879 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 14:25
    เปรี้ยวจัดๆเลยคณิต5555
    #4,879
    0
  4. #4760 yourwarmhug (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 02:49
    โอ้ย5555555555555555
    #4,760
    0
  5. #4567 YungYing0711 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 20:30
    ทั้งพี่ทั้งว่าที่หลัวจะโหดๆหน่อยคะ ใครเขาใกล้ระวังตัวด้วย555
    #4,567
    0
  6. #4385 อัพแล้วหายกันเก่งงง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 19:13
    นายมันแน่คณิต แน่มาตลออด555555
    #4,385
    0
  7. #4211 15.0_cMoNThis_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 15:24
    ชอบtalkมาก6555
    #4,211
    0
  8. #3620 Nyoong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 21:50
    ไม่ต้องถึงมือพี่ภาสหรอกค่ะ เพราะถึงเท้าคณิตก่อน5555
    #3,620
    0
  9. #3064 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:37
    ชอบคณิตมาก มันห้าวว่ะ5555555
    #3,064
    0
  10. #2944 charoenchit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 06:01
    คุณไรท์รักษาสุขภาพด้วยนะคะ น้องเป็นญาญ่าแบ้ววว
    #2,944
    0
  11. #2787 Aum_1929 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 12:15
    คณิตกับเต้อก็ได้ 🤣🤣
    #2,787
    0
  12. #2357 ก้อนดิน ปั้นดาว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 12:34
    ใจมันฟูวะฟูวะ มากๆกริ๊ด
    #2,357
    0
  13. #2333 in_mink1 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:00
    ขบขันนนนน ///:ไรท์รักษาสุขภาพร่างกายแข็งแรงนะคะ
    #2,333
    0
  14. #2270 VanillaFrappu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 10:26
    ทำไมเป็นเอ็นดูพี่น้องคู่นี้ งื้อออออ
    #2,270
    0
  15. #2138 xxxlilly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:50
    คณิตตตตตตตต /เต้อก็นะ แตะตัวคนอื่นเยอะไปป่าวอ่ะ แย่
    #2,138
    0
  16. #2113 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:31
    แงงง มันนุ้บนิ้บไปหมดพี่น้องบ้านนี้
    #2,113
    0
  17. #2067 jhopeeeeeeeee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 09:52
    เอ็นดูน้องตะนิ้ดดดดดดด
    #2,067
    0
  18. #1958 tinkerbell.n12 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 21:24
    ห่าวจัดอ่ะ
    #1,958
    0
  19. #1956 HUEL HUEL (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:15
    ทอค์กของไรต์ช่างน่าเอ็นดูววว5555
    #1,956
    0
  20. #1937 iicekodchamon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 11:38
    ทำไมเห็นแววพี่เต้อกับคณิตนะะะะ55555555
    #1,937
    0
  21. #1933 jareeya2538 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:02
    เอ็นดูอะ555
    #1,933
    0
  22. #1924 Kahpaynak23 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 23:45
    หายเร็วๆนะค้าา
    #1,924
    0
  23. #1912 Bongnahungg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 16:05
    มีมน่ารัก55
    #1,912
    0
  24. #1898 ทิศตะวันออก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:14
    เธอดูแม่สิตางค์เยอะนะตะนิด
    #1,898
    0
  25. #1888 Sarinrat Lortongpanich (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 23:32
    ห้าวด่องๆเหมียนกันทั้งพี่ทั้งน้อง555555. ตอนแรกคิดว่าพี่เตอร์นี่ตัวร้ายแน่มายืนหายใจรดขนาดนี้ สรุปตัวโจ๊กเฉย5555 นี่นิยายตลกเหรอ ทุกคนตลกไปหมด แล้วก็พ่ายแพ้ให้กับน้อนตะนิดทั้งหมดเช่นกัน (ชอบtalkของไรต์ในทุกๆตอน ตลกพอๆกับนิยาย55555 ช่างสรรหามีมมาก)
    #1,888
    0