[ Fic Harry Potter] คนแปลกหน้า (oc)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 รวยทางลัด?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    10 พ.ย. 63


หลังจากนั้นเธอก็กลับมานั่งลงสีต่อด้วยความใจเย็น ค่อยๆเป็นค่อยๆไป และไม่รีบร้อนแต่อย่าใด ลงสีทีละนิดทีละน้อย ปล่อยให้คนที่เป็นแบบนั่งเเข็งด้วยความเกร็ง จนทำหน้าใบไม่ค่อยธรรมชาติสักเท่าไร เลยจำเป็นต้องเตือนซะหน่อย

 

“ อย่าเกร็งคุณฮิกก์ ” ที่จำชื่อได้เพราะก่อนหน้าได้ไปถามว่า คนนี้เขาชื่ออะไร อย่าสงสัยอะไรมาก

 

“ ขอโทษครับ พอมันตื่นเต้นนิดหน่อย ”

 

“ ทำตัวให้สบายๆ อย่าไปเกร็งคิดซะว่า ฉันไม่ได้กำลังวาดรูปคุณอยู่ก็ได้ ”

 

“ จะพยายามก็แล้วกันครับ ” แล้วที่เธอไม่ถ่ายรูปเก็บเอาไว้ก็เพราะว่า การล้างฟิล์มแต่ละครั้งเธออยากได้รูปให้มันเยอะๆก่อน จะได้ไม่ต้องเสียเวลาด้วย และอีกอย่างแผ่นฟิล์มมันค่อนข้างที่จะแพงเลยไม่อยากใช้มันมากเท่าไร

 

 

 



1 เดือนผ่านไป สำหรับการวาดรูปให้รุ่นพี่ฮิกก์ ก็สำเร็จไปที่เรียบร้อย ซึ่งการวาดรูปเสมือนให้กับรุ่นพี่ฮิกก์เสร็จแล้ว ก็มีกระแสตอบรับจากคนอื่นที่อยากให้เธอวาดรูปเสมือนให้ตนบ้าง ซึ่งเธอก็ตอบตกลงไปบ้างบางคนเท่านั้น เพราะวาดรูปให้ทุกคนมีหวังไม่ได้เรียนกันพอดี แต่ถ้าสำหรับใครที่รอได้ ก็จะพยายามหาเวลาวาดวาดรูปให้

 

และสิ่งที่เธอกำลังสงสัยอยู่อย่างหนึ่งก็เรื่องของเมอร์เทิลที่บอกกับเธอว่า เพียงแค่สบตา ซึ่งนั้นทำให้เธองงมาก อะไรคือการสบตา? 


ถ้าให้บอกว่าแค่สบตาก็ตายแล้วนั้นเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมากอยู่เหมือนกัน เลยมานั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับศาสตร์มืดอยู่คนเดียว ส่วนมาร์คัสนั้นขอตัวไปเล่นกับเพื่อนๆผู้ชายสักหน่อย 


ในขณะที่กำลังนั่งหาหนังสือเล่มอื่นมาอ่าน ก็เดินไปเจอเข้าไปหมวดสัตว์วิเศษ ทำให้เกิดความคิดใหม่ๆ เข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว


' มันอาจะเป็นสัตว์วิเศษก็ได้ แต่ที่ฮอกวอตส์เขาเลี้ยงสัตว์อันตรายอย่างนี้ด้วยหรอ '


เลยสุ่มเลือกหนังสือเล่มหนึ่งที่ทางฝั่งหมวดสัตว์วิเศษ พอเดินมาถึง ก็ไล่สายตามองไปมองมาจนหยุดอยู่ที่หนังสือเล่มหนึ่งที่มีสันสีเขียวมรกตและลวดลายหนึ่งออกมา


ขณะยื่นมือไปหยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่าน ก็มีเสียงของหนังสือเล่มหนึ่งตกลงมาซะก่อนที่จะหยิบหนังสือปกสีเขียวมรกตนั้นมา


" โชคดีที่ไม่โดนหัว "


จากนั้นก็ก้มลงไปเก็บหนังสือเล่นนี้ขึ้นไปที่ชั้นเหมือนเดิม แต่เธอสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งว่า หนังสือมันตกลงมาได้ยังไง ในเมื่อมีแขนของผู้เฝ้าชั้นหนังสือ ค่อยดูแลเเละรักษาเอาไว้อย่างดี


แต่เรื่องแบบนี้มันก็น่าจะเกิดขึ้นมาได้เสมอเหมือนกันละมั้ง? อย่าคิดมากสิ ลองคิดในแง่ดีบ้าง พอหยิบหนังสือกลับไปที่เดิมเสร็จแล้ว ก็หันกลับไปมองที่เดิมที่จ้องหนังสือเล่มนั้นด้วยสายตา แต่กลับไม่พบหนังสือสีเขียวมรกตอยู่บนชั้นเลย

 

" หายไปได้ยังไง.....หรือว่าตาฝาด " เมื่อไม่เห็นหนังสือเล่มนั้นแล้ว ก็รีบยกมือขึ้นขยี้ตาก่อนครั้งหนึ่ง แล้วค่อยมองตรงใหม่ เผื่อตาฝาดแต่ผลลัพธ์มันก็ออกมาเหมือนเดิม คือหนังสือเล่มนั้นมันไม่ได้วางอยู่ตรงนี้




วันรุ่งขึ้นเธอก็ได้ใช้ให้เอลล่า เอล์ฟประจำบ้านตัวน้อยไปดูว่าหนังสือที่บ้านมีรูปร่างลักษณะเหมือนกับที่เธอเคยเห็นหรือเปล่า


" เอลล่า ไปหาหนังสือที่มีปกเป็นสีเขียวมรกตและมีลวดลายเหมือนตัวอักษรโบราณนะ ช่วยไปหาให้หน่อย "


" ได้เลยค่ะ เอลล่ายินดีรับใช้ "


" อืม ไปได้ ขอบใจมาก "


" ค่ะ "


มันอาจจะเกี่ยวข้องกับฝันในครั้งนั้นก็ได้ และมันอาจจะเป็นเรื่องใหญ่มากกว่านี้ก็ได้


หลังที่ใช้ให้เอลล่าไปช่วยหาหนังสือเล่มนั้นก็ไม่ก็เจอเลย เรียกง่ายๆว่า ไปดูร้านขายหนังสือกันจนหมดแล้วยังไม่มีใครเห็นหนังสือเล่มนั้นเลย จนเธอเริ่มท้อใจ แล้วปล่อยมันไปเพราะว่าตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรมากนอกจากเรื่องเรียน








ณ วันที่ 31 ตุลาคนของทุกปีเป็นวันที่ฮอกวอตส์ได้จัดเตรียม เลี้ยงต้อนรับเทศกาลวันฮาโลวีนอย่างเต็มที โดยวันนี้จะเป็นวันที่ใครก็สามารถไปแกล้งหรือไปหลอกคนอื่นได้ โดยที่ไม่มีเหล่าศาสตราจารย์คนไหนไปค่อยห้ามเลย แต่จะมีอยู่พวกรักสวยรักงามที่จะแต่งหน้าแต่งตัวให้เข้ากับเทศกาลวันฮาโลวีนในปี


ซึ่งพวกเราชาวสลิธีรินก็ให้ความร่วมมือในการแต่งหน้าแต่งตัวกันแบบจัดเต็ม เพราะหนึ่งปีมีครั้งเดียว มันก็ต้องจัดเต็มและเล่นใหญ่แบบนี้ 


แต่สไตล์การแต่งตัวของพวกเราส่วนใหญ่ จะมีเล่นใหญ่และหรูหราตามสไตล์สลิธีริน แล้วส่วนใหญ่ก็จะนิยมแต่งตัวเป็นแวมไพร์หรือไม่ก็นางฟ้า เจ้าหญิงเจ้าชายให้เหมือนในเทพนิยาย

 

ส่วนตัวเองนั้นก็แต่งตัวเป็นปีศาจตัวร้าย ที่จะนิยมทาปากสีแดงและแต่งตัวสีดำทั้งตัว ส่วนมาร์คัสก็จะแต่งเป็นซอมบี้ ซึ่งเธอก็เป็นคนแต่งหน้าให้ และตลอดทั้งวันนี้มาร์คัสก็ได้ไปหลอกผู้คนมากมาย โดยเฉพาะพวกเด็กกริฟฟินดอร์ยิ่งจัดเต็มให้เป็นพิเศษ

 

และวันนี้เป็นวันที่ฉันสามารถถ่ายภาพเก็บรูปต่างๆเอาไว้เป็นความส่งจำ ทั้งตอนที่ทุกคนกำลังยิ้มกันอย่างมีความสุข หรือตอนที่พวกเรากำลังทำกิจกรรมร่วมกัน 


เรียกง่ายๆว่าวันนี้ เป็นวันปล่อยผีของเหล่าเด็กทุกคนของแท้ เพราะในวันพรุ่งนี้พวกเเราทุกคน ก็ไม่สามารถทำอะไรแบบนี้ได้อีก ทุกคนต้องกลับไปสู่ความจริงที่แสนจะโหดร้ายในการเรียนของแต่ละวิชา

 

 

“ ซิส ถ่ายรูปให้หน่อย ” จากนั้นมาร์คัสตั้งท่าให้หญิงสาวถ่ายรูปได้อย่างง่ายๆ 

 

“ อืม ลองเปลี่ยนท่าหน่อย……เอียงซ้ายนิดนึง…….ยิ้มให้กล้องหน่อย……ดีมาก ” 


ขณะที่กำลังถ่ายรูปให้มาร์คัสอยู่ กล้องมันก็กลับไปโฟกัสคนที่อยู่ข้างมาร์คัสที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือกับเพื่อนของตัวเองอยู่


เมื่อเห็นเป็นรูปที่ดีเลยเผลอกดถ่ายไปหลายครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเขากำลังจะเงยหน้าขึ้นมา ซึ่งมำให้เธอรีบหันกล้องไปโฟกัสที่มาร์คัสเหมือนเดิม พร้อมกับทำสีหน้าให้ดูปกติมากที่สุด หลังจากตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้นี้

 

“ เป็นอะไรไป ”

 

“ เปล่าๆ พอดีกล้องมันค้าง ”

 

“ มันพังแล้วหรอ พึ่งซื้อมาเอง ”

 

“ น่าจะใช่ วันนี้ใช้มันเยอะมากไปหน่อยล่ะมั้ง....มันเลยค้างแบบนี้ ” ว้าว! เราก็มีความสามารถให้การหลอกผู้คนเหมือนกันเนี่ย รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองนิดนึงแล้วสิ

 

“ อาจจะมีส่วน งั้นวันนี้พอแค่นี้ก็ได้ เดี๋ยวมันพังจริง แต่ก็จะโทษกล้องอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ ต้องโทษฉันที่เกิดมาหน้าตาขนาดนี้ เวลาถ่ายรูปมันเลยออกมาหล่อ จนหยุดถ่ายไม่ได้ ”

 

“ อืม หล่อมาก หล่อที่สุด ” พอเธอลองหันไปที่เดิมกลับไม่คนๆนั้นอีกแล้ว แต่สีผมของคนนี้มันคุ้นๆแปลกๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนสักแห่งแต่ไม่รู้ว่าเจอที่ไหน ที่ไหนนะ 

 

“ เฮ้ย! เนเมซิส ” เสียงเรียกชื่อของเธอถูกมาร์คัสตะโกนเรียกอย่างดัง

 

“ ห๊ะ! มีอะไรหรอ ”

 

“ อยากกินเนื้อย่างชิ้นนั้น พอดีเอื้อมมือไปไม่ถึง ”

 

“ แขนสั้น ”

 

“ แต่ก็สูงกว่าคนบ้างคนแถวนี้ก็แล้วกัน ”

 

“ นี้จะหาว่าเตี้ยงั้นหรอ ”

 

“ เปล่าาาาาา ใครจะคิดแบบนั้นไม่มี ”

 

“ ไม่เนียน ”

 

“ หรอ ”

 

“ อืม อ่ะนี้กินเข้าไป ” แล้วหยิบเนื้อย่างชิ้นนั้นให้กับมาร์คัสที่ใช้ให้ฉันช่วยหยิบให้

 

" ขอบคุณครับ "

 

 

 




5 นาทีผ่านไป

 

หลังจากกำลังคุยเรื่องราวต่างๆมากมายกับมาร์คัสอย่างสนุกสนาน ก็มีรุ่นพี่คนหนึ่งเคยจ้างให้ฉันวาดรูปเสมือนให้ได้เดินตรงมาทางนี้อย่างกล้าๆกลัว 


แต่ก็เดินตรงมาทางนี้ได้สำเร็จเพราะมีเพื่อนๆของพวกเขากำลังผลักหลังให้เดินตรงมาทางนี้ ดูเหมือนว่ารุ่นพี่คนใกล้จะเดินมาถึงแล้ว แต่จู่ๆก็หันเท้าวิ่งไปทางอื่นแทน

 

เฮ้ย! อะไรของมันวะ  สู้ๆดิ


นั้นดิ เป็นลูกผู้ชายนะกล้าๆหน่อย

 

 

" พวกเขากำลังหมายถึงอะไร " มาร์คัสพูดขึ้นมาถามด้วยความสงสัย

 

" ฉันก็ไม่รู้ "

 

" เคยรู้อะไรกับคนอื่นบ้างไหม "

 

" ไม่รู้สิ "

 

" เคราเมอร์ลิน ฉันอยากจะเอาหัวไปโขกกับเสาให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย มีเพื่อนแบบนี้แล้วอยากตายสักร้อยรอบ "

 

" เชิญ ใครห้าม "

 

" โอ้ยยยยย ประชดไหมล่ะ "

 

" ..... " ฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่กับยกไหล่ไปให้ทีหนึ่งก่อนที่จะกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าอีกครั้งหนึ่ง แต่ก็เงาของใครมาบังแสงจากเสียงไขที่กำลังส่องแสงลงมา

 

" สวัสดีครับ น้องมัลฟอย "

 

" สวัสดีคุณฮิกก์ "

 

" คือพี่เอารูปที่คุณมัลฟอยวาดให้ไปแขวนไว้บนหัวเตียงเลยนะครับ "

 

" ขอบคุณที่ชอบนะคะ "  ถึงขนาดเอาไปแขวนไว้บนหัวเตียงเลยหรอ ฝีมือการวาดของเรามันก็ไม่เลวร้ายอะไรนิ ลูกค้าคงเยอะมากแน่ๆ ฉันจะรวยแล้ว

 

" ต้องชอบอยู่แล้วครับ......ออกจะน่ารักขนาดนี้ " เสียงกระซิบเบาๆของรุ่นพี่คนนี้ ทำให้เธอได้ยินเสียงนี้ไม่ค่อยยินเสียงชัดซะเท่าไร

 

" เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ พอดีได้ยินไม่ชัด "

 

" เปล่าๆ ไม่มีอะไรคือพี่แค่จะมาว่า สุขสันต์วันฮาโลวีนครับ "

 

" สุขสันต์วันฮาโลวีนเช่นกัน "

 

" พี่มีช็อกโกแลตมาให้ด้วย หวังว่าน้องจะชอบนะครับ " แล้วรุ่นพี่คนนี้ก็ยืนแท่งช็อกโกแลตมาให้หนึ่งชิ้น

 

" ขอบคุณค่ะ "

 

" น้องชอบกินช็อกโกแลตไหมครับ "

 

" ก็พอกินได้ แต่ชอบกินบราวนี่มากกว่า "

 

" อ๋อ~ ถ้าชอบเดี๋ยวพี่จะเอามาให้ทุกวันเลย ดีไหมครับ "

 

" ไม่ต้องหรอก ฉันมีเงินซื้อเองกินได้ "

 

" ไม่เป็นไรครับ พอดีพี่อยากให้ "


" ตามใจ แต่ขอบคุณสำหรับขนมชิ้นนี้นะคะ "


" ไม่เป็นไรค่ะ.....พี่ไปก่อนนะ บ๊าย บาย "

 

" ค่ะ " รุ่นพี่คนนี้ก็เดินจากไป ทำให้มารคัสนั้นรีบกลับมาคุยกับเธอทันที

 

" ฉันได้กลิ่นแปลกๆจากตัวของรุ่นพี่คนนั้น แล้วช็อกโกแลตอันนี้อีก เอามาให้ทำไมแล้วยังไง คะ/ค่ะ ด้วย พูดแล้วดูขนลุกซะมัด "

 

" ไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลย จะแปลกได้ยังไง "

 

" ไม่รู้เหมือนกัน แต่ขอให้มันชัดเจนมากกว่านี้นิดนึง ว่าทำไมต้องซื้อช็อกโกแลตมาให้ด้วย "

 

" ก็สงสัยแต่ไม่มากเท่าไร เพราะน่าจะมาทักทายเหมือนคนอื่นปกติทั่วไป " อีกอย่างฉันพึ่งอายุได้ 11 ปีเท่านั้นเอง มันจะมีใครมาชอบเด็กๆแบบนี้กัน ถ้าชอบขึ้นมาจริงๆ ก็ไปหาผู้บำบัดหน่อยนะเพื่อสมองมันกลับหรือทำงานไม่ปกติ

 

" ไม่แน่เขาอาจจะเป็นโลลิต้า หรืออาจจะเป็นเสือตัวพ่อเลยก็ได้ และที่สำคัญรุ่นพี่คนนี้คิดอยากจะรวยทางลัดเลยคิดที่จะจับ เนเมซิสเพื่อนรักของฉันไปเป็นลูกสะใภ้ขอวตระกูลตัวเองและหวังฮุบสมบัติไง "

 

“ รวยทางลัด มันขนาดนั้นเลย " 

 

“ ใช่ สมัยนี้มันก็ต้องขนาดนี้แหละ ถึงจะอยู่รอด ”

 

“ แต่เรายังไม่รู้ว่าเขานิสัยดีพอเลยนะ จะไปสินมั่วๆแบบนี้ไม่ได้ เข้าใจไหม ”


" ขอโทษคร้าบบ "


" เดี๋ยวค่อยดูกันต่อไปก็แล้วกัน ว่าจะเป็นยังไง ถ้านายยังไม่ไว้ใจมาร์คัส "


" มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วไหม ใครบ้างที่เอาของมาให้คนอื่นแล้ว ไม่หวังผลประโยชน์ในวันข้างหน้า ถึงมีแต่มันก็น้อยมากที่จะได้เจอคนแบบนี้บนโลก "


" อืมๆ "


" แต่คำที่ฉันพูดเมื่อกี้มันโคตรเท่เลย คนอะไรมันจะเท่ได้ขนาดนี้ แต่ความคิดมันมองโลกในแง่ร้ายยังไงก็รู้ "


" ฉันคิดว่าไม่นะ พวกเราไม่ได้มองโลกแง่ร้ายจนเกินไปหรอก มันคือความจริงต่างหาก ความเป็นจริงที่ใครๆหลายคนไม่อยากยอมรับว่ามันเป็นแบบนี้ "

 

“ สอนทีไร ตรัสรู้ทุกครั้ง สมกับเป็นมัลฟอย ทายาทรุ่นต่อไปที่มีอำนาจมากที่สุด.......แต่คืนนี้เอาดาร์ซิโอ้มาเล่นด้วยหน่อยสิ คิดถึงนะ "

 

" หายกลัวแล้วหรอ ถ้ามันกัดขึ้นอย่าหาว่าไม่เตือน "


" ไอ้กลัวมันกลัว แต่อยากเล่นด้วยมากกว่า "


" ไม่มีอะไรให้เล่นแล้วหรือไง "


" ก็มีแต่ หวงหรอ? "


" เปล่า "


" ถ้าไม่ ก็ต้องให้เล่นด้วยสิ นะๆๆๆ "


" เอ่อๆ " ฉันควรทำตัวยังไงกับเพื่อนคนนี้ดี มีเพื่อนหรือมีลูก ต้องยอมมันตลอด





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #32 sasiwimon2244 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 22:53

    รออยู่นะค่ะแต่งไว้ๆน่า~♪ ♬ ヾ(´︶`♡)ノ ♬ ♪

    #32
    0
  2. #31 น้อนอ้วนน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 16:23

    มีลูกค่ะ5555

    #31
    0
  3. #30 p_yew3 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 21:32

    งื้อค้างงงงงง#อยากอ่านต่อค่าาาาาา
    #30
    0