[ Fic Harry Potter] คนแปลกหน้า (oc)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 ประสบการณ์...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    10 พ.ย. 63

 

 

เช้าวันต่อมา เธอลุกขึ้นจากเตียงด้วยความคล่องแคล่วว่องไว เตรียมพร้อมสำหรับการเรียนในวันแรก หลังจากที่ทำกิจวัตรของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็มานั่งรอเพื่อนชายที่ชื่อว่า มาร์คัส ฟลินต์ อยู่ที่ห้องนั่งเล่นของสลิธีริน ที่มีโซฟาสีเขียวมรกตขนาดใหญ่ตั้งอยู่ โดยระหว่างรอมาร์คัสก็อ่านหนังสือแก้ขัดไปก่อน

 

เวลาผ่านไปได้สักพัก ก็มีบุคคลปริศนาเดินเข้ามานั่งข้างของเธอพร้อมกับพยายามชวนเธอคุยด้วย

 

" สวัสดีค่ะเด็กน้อย "

 

"  ........ " พอชายหนุ่มไม่เห็นว่า เด็กสาวตรงหน้าของเขาไม่ได้ยิน ก็เลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆพร้อมกับโบกมือทักทาย เพื่อให้เจ้าตัวได้ยิน

 

" สวัสดีครับ " 

 

" ........ "

 

" สวัสดี " โทนเสียงที่เรียบนิ่งราวกับเส้นตรงเอ่ยออกมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะเธอเป็นคนที่ไม่ชอบพูดคุยอะไรกับคนที่ไม่รู้จักซะเท่าไร

 

" วันนี้ทำไมเด็กน้อยถึงตื่นเร็วจัง ตื่นเต้นหรอคะ? ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอกนะ พวกศาสตราจารย์ที่สอนแต่ละวิชาใจดีจะตาย โดยเฉพาะศาสตราจารย์สเนป ใจดีสุดๆ " น้ำเสียงที่อ่อนโยนพร้อมกับสายตาที่กำลังมองคนตรงหน้าที่กำลังอ่านหนังสืออย่างใจจดใจจ่อ

 

" อืม "

 

" รู้แล้วหรอ อ่าาาา น่าเศร้าจังแต่ก็ดีแล้วแหละที่ตื่นขึ้นมาเร็วขนาดนี้ จะได้มีเวลาทบทวนหนังสือหรือทำการบ้าน ผิดกับพี่ในตอนนี้ เวลาจะตื่นไปเรียนทีไร ต้องให้เพื่อนมาค่อยปลุก แล้วเวลาเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ทีไร ก็จะต้องง่วงนอนทุกที "


 

" ......... " ผู้ชายคนนี้กำลังพูดอะไรอยู่คนเดียวก็ไม่รู้ บ่นอยู่คนเดียว พูดเองเออเองจนเธอสับสนว่ากำลังคุยกับเธออยู่ใช่ไหม

 

 

“ เอ่อสงสัยคงลืมแนะนำตัว เลยไม่อยากคุยด้วยใช่ไหม ถ้างั้นพี่ชื่อ เทอเรนซ์ ฮิกก์ เป็นซีกเกอร์ประจำบ้านสลิธีริน ” เมื่อชายหนุ่มเห็นว่า หญิงสาวไม่ได้ตอบกลับก็เลยแนะนำตัวเองให้รู้จักเพื่อจะได้รู้ว่า เขากำลังคุยกับเธออยู่นะ


 

 

“ เนเมซิส มัลฟอย ”

 

 

“ มัลฟอยนี้เอง ถึงว่าหน้าตาคุ้นๆ ฮ่าๆๆ....." หลังจากหัวเราะแห้งๆจบ รุ่นพี่คนนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพราะสีหน้าของรุ่นน้องที่เขากำลังคุยด้วยนั้น ไม่สบอารมณ์สักเท่าไร

 

 

" ....... "

 

" เอ่อ...คือ...น้องมัลฟอยกำลังอ่านหนังสืออะไรหรอ "

 

 

“ ปรุงยา ”

 

 

“ ว้าวว ชอบเรียนปรุงยานี้เอง ไม่เหมือนพี่เลย พี่ชอบเรียนเรื่องการบินมากกว่า เพราะมันทั้งสนุกและก็ท้าทายไปด้วยในตัว ถ้าวางๆเดี๋ยวพาไปบินเล่นเอาไหม มันสนุกมากนะ แถมพี่สอนให้ฟรีอีกด้วย สนใจไหมครับ? ”

 

 

“ ไม่ ” คำพูดคำเดียวทำให้ชายหนุ่มถึงกับนิ่ง เพราะพอเขาถามจบหญิงสาวก็ตอบกับมาทันที

 

 

“ ถ้าเป็นอย่างงั้นก็ไม่เป็นไร เผื่อน้องมัลฟอยยังไม่ชอบตอนนี้ไงครับ พี่รอได้ ”

 

 

" จะรอทำไม? " เมื่อได้ยินคำถามนี้ก็ปิดหนังสือพร้อมกับหันหน้าไปมองอีกฝ่าย 


รอเพื่อ?

 

" เออ...คือ...ว่าก็รอไง รอเพื่อน้องสนในการเล่นควิดดิช จะได้ช่วยสอนให้อะไรประมาณนี้นะ "

 

 

" ไม่ต้องรอหรอก ฉันเล่นไม่เก่ง " ไม่สิต้องเรียกว่า เล่นไม่เก่งเลย ไม่เก่งสุดๆ เอาให้ผ่านก็พอ

 

 

" หรอครับ น่าเสียดายจังอดสอนเลย แต่ได้ข่าวมาอีกอย่างหนึ่งว่า มัลฟอยคนพี่วาดรูปได้สวยมากเลยใช่ไหมเอ่ย "

 

 

" ข่าวปลอม "

 

 

" ข่าวปลอม? ถ้างั้นมัลฟอยสามารถช่วยวาดรูปพี่หน่อยจะได้ไหมครับ "

 

 

" ก็บอกว่าข่าวปลอมไง ไม่ว่าง ขอตัว "

 

เมื่อเห็นว่าผู้ชายคนนี้เริ่มจะถามมากเกินไปแล้ว เลยเดินหนีออกไปเลย ส่วนมาร์คัสก็ตามใครตามมันเลยนะ เพราะช้าเอง แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไป

 

จู่ๆรุ่นพี่คนนี้ก็ลุกขึ้นมาปิดทางเดินเอาไว้ ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดหนึ่งประโยค ที่ทำเอาหัวใจของเธอนั้นเต้นสั่น จนไม่เป็นจังหวะ

 

.

.

.

.

.

.

.

 

 

" ถ้าพี่จ่ายไม่อั้น น้องจะสนใจไหม " พอเธอได้ยินคำนี้ก็ถึงกับหยุดเดิน แล้วหันกลับไปมองหน้าเขาที่ส่วนสูงค่อนข้างต่างกันมาก เลยทำให้เธอนั้นต้องเงยหน้าเกือบสุด ผิดกับอีกคนที่ก้มมองลงมา ซึ่งเธอสูงเกือบๆไหล่ของเขาอยู่ แต่ก็ถึงว่า สูงแค่อก

 

ให้ตายเถอะ! สูงซะมัด กินนมวันละกี่ลิตร

 

 

 

 

" พี่พูดจริงนะ คิดราคาเท่าไรก็ได้ เอาไหม? "

 

 

" นัดเวลาว่างเอาไว้เลย แต่ไม่ใช่วันนี้ " เธอแพ้ให้กับเงินอีกแล้วหรอ แต่ก็เอาเถอะถือซะว่า หาค่าอาหารของดาร์ซิโอ้ไปก็แล้วกัน


 


 


 


 

ภายในห้องเรียนของวิชาแปลงร่างของศาสตราจารย์มักกอนนากัล ก็ให้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับการแปลงร่างไปก่อนที่จะลงมือปฏิบัติจริง โดยพวกเราชาวสลิธีรินต้องเรียนคู่กับพวกเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ตลอดทั้งปี หรือตลอดไป อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน


ซึ่งคาบเรียนที่ 2 ของวันนี้ จะเป็นวิชาปรุงยาที่พวกเราชอบกันเป็นอย่างมาก เพราะมีศาสตราจารย์ประจำบ้านของสลิธีรินเป็นคนสอน บวกกับรุ่นพี่บางคนบอกว่าศาสตราจารย์สเนปนั้นใจดีแต่ไม่ใช่กับเด็กกริฟฟินดอร์ เรียกง่ายๆว่า อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่กริฟฟินดอร์


และคนที่สอนวิชาปรุงยาก็เป็นใครไม่ได้นอกจากอาเซอเวอรัส แต่เธอจำเป็นจะต้องเรียกเขาว่า ศาสตราจารย์สเนป เหมือนคนอื่นเพื่อจะได้ไม่เป็นที่ต้องสงสัยของคนอื่น โดยตลอดทั้งคาบอาเซอเวอรัสก็ทำการหักคะแนนพวกเด็กกริฟฟินดอร์กันว่าเล่น จนพวกทางฝั่งสลิธีรินถึงกับชอบใจและสนุกกับการเรียนในคาบนี้

 

" หักกริฟฟินดอร์ 5 คะแนน ในฐานะที่ไม่ตั้งใจในสิ่งที่ฉันสอน " หรือไม่ก็

 

" หักกริฟฟินดอร์ 10 คะแนน โทษฐานที่นั่งหลับในคาบเรียนของฉัน " และอีกบลาๆๆ มากมายนับไม่ถ้วน นับว่าเป็นการเปิดเรียนวันแรก ที่น่าจดจำไปตลอดชีวิตของพวกเด็กกริฟฟินดอร์แน่นอน ฉันรับประกัน

 

แล้วคาบต่อไปที่จะต้องเรียนของในวันนี้ จะเป็นคาบเรียนวิชาการบิน ซึ่งการบินจะเป็นวิชาคาบบ่าย ซึ่งตอนนี้พวกเรา 2 คน ก็กินข้าวเที่ยงเสร็จเรียบร้อย เหลือเพียงแค่นั่งรอให้ถึงเวลาที่จะต้องเข้าเรียนในคาบต่อไปเท่านั้นเอง

 

" ฉันรอเวลานี้มานานแสนนานนนนนน ที่จะได้เรียนวิชานี้ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของนักกีฬาควิดดิชของบ้านสลิธีริน " เสียงของมาร์คัสที่กำลังพรรณนาถึงความฝันของตัวเองอยู่ ณ ตอนนี้

 

" ถ้างั้นก็ขอแสดงความยินดีกับคุณฟลินต์ไว้ล่วงหน้าด้วย "

 

แปะๆ แปะ เสียงปรบมือของเธอ ดังขึ้นเพื่อแสดงความยินดีให้กับความสำเร็จที่ยังมาไม่ถึง

 

" ว่าไป!!! ต้องรออีกปีหนึ่งถึงจะได้เล่นเถอะ อย่าไปพูดให้คนอื่นเขาได้ยินเชียว เพราะมันออกจะ....น่าอายนิดหน่อย " แล้วมาร์คัสก็เอามือมาทัดผมที่ผมสั้นๆของตัวเองอย่างกับเป็นหญิงสาวที่กำลังเขินอาย

 

" บอกตัวเองเถอะ ว่าอย่าไปท้าหรือไปพูดอะไรให้คนอื่นฟังก่อน เพราะถ้ามันไม่ใช่อย่างที่ตัวเองพูดหรือคิดเอาไว้ตั้งแต่แรก นายจะกลายเป็นหนมาทันทีเลยนะมาร์คัส "

 

" หมาเลยหรอ "

 

" อืม อยู่ดีๆก็กลายเป็นหมาอ่ะ เคยได้ยินไหม "

 

" ไม่เคย "

 

" งั้นก็รู้เอาไว้ซะ " ไม่เคยได้ยินจริงๆหรอ ออกจะเป็นประโยคยอดฮิต หรือฉันจำผิด?

 

" แต่วิชานี้เป็นวิชาที่ผู้ชายเกือบหมดชอบเรียนเลยนะ เพราะมันทั้งสนุกและยังได้ออกกำลังกาย เพื่อเพิ่มความแข็งแรงให้กับร่างกายของตัวเองได้อีกด้วย ดีกว่าอ่านแต่หนังสือเป็นไหนๆ "

 

" ก็มันแล้วแต่คนไหมล่ะ บางคนก็ชอบ บางคนก็ไม่ชอบ "

 

" แล้วสำหรับซิสล่ะ ซิสคิดว่าวิชานี้น่าเรียนไหม "

 

" ก็น่าเรียน " มั้ง?

 

" เห็นไหม มันต้องสนุกมากๆแน่เลย "

 

 

 

 

 

น่าเรียนกับผีสิ!!! เธอพูดคำว่า ลอย ไปหลายรอบแล้วก็ยังไม่มีท่าทางว่าไม้กวาดจะลอยขึ้นมา ผิดกับเพื่อนของเธอที่พูดครั้งเดียวมันก็ลอยขึ้นมาเลย 

 

พอมาร์คัสเห็นว่ามันไม่ยอมลอยขึ้นมาสักที ก็พยายามช่วยบอกวิธี โดยการพูดให้มันดังขึ้น เพราะเธออาจจะพูดเบาเกินไปจนไม้กวาดไม่ได้ยินก็ได้

 

“ ลองพูดให้ดังขึ้นอีก ”

 

“ ลอย ” และเธอก็ลองตะโกนออกมาตามคำพูดของมาร์คัสแล้ว แต่มันก็ยังไม่ลอยขึ้นมาเลย

 

“ ดังอีก ”

 

“ ลอย!!! ” มันก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิมไม่ไปไหน ให้ตายเถอะ! เธอชักจะโมโหแล้วล่ะสิ

 

“ ดังขึ้นอีก ”

 

“ มันเป็นไม้หูหนวกหรือไง พูดไปเท่าไรก็ไม่ได้ยิน เสียของเลยจริงๆ ”

 

“ พวกของถูกก็เป็นอย่างนี้ล่ะ อย่าไปสนใจเลย ไหนลองดูอีกครั้งสิ เพื่อได้ ”

 

“ ลอย ” มันก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม จะเล่นกันอย่างนี้ใช่ไหม ได้!! จัดให้

 

“ ลอย เข้าใจไหมคำว่า ลอยอ่ะ ลอยขึ้นมาเดี๋ยวนี้!!! ” เธอตะคอกด้วยน้ำเสียงที่โกธรเคียงเล็กน้อย แต่ยังดีที่ไม้ยังลอยขึ้นโดนมือของเธอ

 

“ สงสัยวิชานี้คงน่าจดจำไปตลอดชีวิตแน่นอน เพราะมันถึงกับทำให้คนอย่างเนเมซิส มัลฟอย โมโหขนาดนี้ ทั้งๆทีความจริงเป็นคนเก็บอารมณ์และความรู้สึกเก่งแท้ๆ ”

 

“ ฉันก็เป็นคนไหมล่ะ จะโกธรมันก็เป็นเรื่องปกติ ”

 

“ อ่าๆ ปกติก็ปกติ ” สงสัยเนเมซิสยังคงไม่รู้ตัวว่า มันไม่ปกติแต่ตั้งแต่เกิดมาในตระกูลมัลฟอยแล้ว ภายในใจของมาร์คัสที่กำลังนึกคิดอยู่ ถ้าเกิดว่าเพื่อนของเขามาได้ยินความคิดนี้ จะแสดงสีหน้าและท่าทางยังไง

 

“ ไม่ได้เรื่องเลยไม้กวาดอันนี้ ซื้อใหม่บ้างก็ดีนะ หรือถ้าไม่มีงบประมาณก็บอก เดี๋ยวช่วยออกให้ ”

 

 

 

เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนจับไม้กวาดได้แล้ว ขอให้ทุกคนขี่มันก็จับไว้แน่นๆ เพราะเธอคงไม่อยากจะตกลงมาหรอกนะ พอฉันเป่านกหวีดก็ขอให้ถีบเท้าเข้ากับพื้นแรงๆ ให้ไม้กวาดลอยตัวอยู่สักครู่ แล้วโน้มตัวลงไปข้างหน้าเพื่อร่อนลงตามเสียงนกหวีด

 

สาม

 

สอง

 

หนึ่ง

 

ปริ๊ด!!!!! 

 

 

 

 

หลังจากที่ศาสตราจารย์ฮูชส่งสัญญาให้ทุกคนก็ทำตามสิ่งที่ศาสตราจารย์พูดกันอย่างช้าๆ แบบค่อยๆเป็นค่อยๆไป โดยตลอดการบินหรือการขี่ไม้กวาดนั้น จะมีมาร์คัสค่อยอยู่ข้างๆตลอด เพราะเขารู็ว่าเพื่อนคนนี้ค่อนข้างที่จะอ่อนในเรื่องการบิน


 

" ระวังหน่อย ดูซ้ายดูขวาด้วย "


 

" อืม จะพยายาม " 


 

" ดูซ้ายดูขวาดีๆด้วย เดี๋ยวล้ม " ถึงแม้ว่าเพื่อนของเขาจะอ่อน แต่ก็ถือว่าผ่านเกณฑ์มาตรฐานในการบิน และวิชานี้น่าจะเป็นวิชาเดียวที่เนเมซิสเพื่อนของเขาได้คะแนนแย่ที่สุดและเกียดที่สุด และอ่อนการปฏิบัติ แต่ในเรื่องของการวางแผนเล่นเกม เขาคิดว่า เนเมซิสน่าจะคิดแผนในการรับมือได้อย่างเเน่นอน เพราะเพื่อนของเขาเก่งที่สุด

 

 

“ ค่อยๆ อย่ารีบเดี๋ยวตก ”

 

 

“ รู้แล้วน่าาาา อย่าทักได้ไหม เดี๋ยวมันตกจริง ”

 

หลังจากควบคุมให้มันลอย อยู่นิ่งๆแล้วก็ค่อยๆลองบินไปรอบๆสนามกันดู  มาดามฮูชพูด

 

 

“ อย่าตกเด็ดขาดนะ อายเด็กพวกกริฟฟินดอร์เอา ”

 

 

“ รู้แล้ว เมื่อไรจะเลิกเรียน เบื่อๆ เข้าใจไหมว่าเบื่ออออออ ” เธอไม่อยากจะเรียนแล้วจริงๆนะ คนที่ไม่ชอบทำอะไรแล้วให้มาทำนั้น เป็นสิ่งที่เธอเกียดที่สุด

 

 

“ เคราเมอร์ลิน!!! เนเมซิสไม่อยากเรียน ให้ตายเถอะ! สงสัยวันนี้พายุคงจะเข้า ”

 

 

“ ก็ไม่อยากเรียนไหมล่ะ ”

 

 

“ เอาน่าอดทนหน่อยก็แล้วกัน อย่างอแงเหลือไม่อีกกี่นาทีเอง ”

 

 

“ จะพยายามก็แล้ว ”

 

 

 

 

 

 

5 นาทีผ่านไป

 

" มาร์คัส ใกล้จะเลิกเรียนยัง "

 

" เหลืออีก 45 นาที "

 

" ห๊ะ! 45 นาที ทำไมวันนี้เวลามันเดินช้ากว่าปกติอะ อยากเลิกเรียนแล้ว "

 

" งั้นโดดเรียนกันไหม "

 

" โดดเรียน "

 

" ใช่โดดเรียน "

 

" ได้หรอ "

 

" ไม่ได้หรอก "

 

" แล้วถามเพื่อ "

 

" อยากเห็นแถวนี้โมโหจนต้องกัดลิ้นของตัวเอง แล้วชักดิ้นชักงออยู่กับพื้น "

 

" ตลก ใครจะไปทำอะไรแบบนั้นกัน "

 

" เฮ้อ! " เสียงถอนหายใจของเพื่อนชายในครั้งนี้ มันสามารถบ่งบอกได้ว่า ตอนนี้เขากำลังรู้สึกอะไรอยู่

 

 

 


45 นาทีผ่านไป

 

 

ตอนนี้เธอกำลังลอยไปลอยมาอยู่บนไม้กวาดอย่างเบื่อหน่ายมากที่สุด แต่ก็พยายามรักษาสีหน้าของตัวเองให้นิ่งเอาไว้ ถึงคนอื่นจะมองว่าเป็นคนที่น่านิ่ง หยิ่ง ไม่ชอบคุยกับคนอื่น แต่ภายในใจตอนนี้นั้นมันเอาแต่เรียกร้องว่า เมื่อไรจะหมดคาบเรียนของวิชานี้กัน


 

 เอาล่ะ เลิกเรียนได้ 


 

 สิ้นเสียงของคำพูดของศาสตราจารย์ฮูช แล้วก็รีบเอาไม้กวาดไปเก็บด้วยความดีใจจนออกนอกหน้า


 


 


 

" มันจะร่าเริงอะไรขนาดนั้น คุณมัลฟอย "

 

" นายไม่เข้าใจหรอกมาร์คัสว่า มันทรมารขนาดไหนที่ต้องมาเรียนวิชาที่ตัวเองไม่ชอบอยู่แบบนี้ และมันก็น่าเบื่อมาก "


 

" เอาน่าาาา ถือว่าเป็นประสบการณ์เล็กๆน้อยจากฮอกวอตส์ไง คิดในแง่บวกเข้าไว้เพราะพวกเราต้องทนเรียนวิชานี้ตลอดทั้งปี " แล้วมารผืคัสก็เข้ามาสวมกอดเพื่อนสาวเพื่อให้กำลังใจ ก่อนที่จะผละออก

 

" ช่างเป็นความทรงจำที่ดีเลยจริงๆ "

 

" มันก็ต้องเป็นอย่างงั้นอยู่แล้ว " พอมาร์คัสพูดจบก็ทำสีหน้าและท่าทางที่น่าขี้เหล่ออกมา เพื่อให้เพื่อนสาวหัวเราะหลังจากเลิกเรียนในวิชานี้

 

" ฮ่าๆๆ / ฮ่าๆๆ " เมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนตัวเองแล้ว ก็เผลอระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกับมาร์คัส เพื่อนชายของตัวเอง

 

 

 

 

 

ภายในตึกเรียนของวิชาหนึ่ง ได้มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังมองมาทางที่เพื่อนซี้ทั้งสองกำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็ก 2 นี้

 

เมื่อสายตาคู่นี้เริ่มจ้องมองมากเท่าไร รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กชายก็ค่อยๆยิ้มออกมาเล็กน้อย พร้อมพูดประโยคหนึ่งออกมาอย่างลืมตัว

 

" หึ น่ารักกว่าที่คิด "

 

 

 

 

 

 

 

 

-------------------

ตัวละครเพิ่มเติม

Terence Higgs / เทอเรนซ์ ฮิกก์

 

 

Draco / ดาร์ซิโอ้

 

 

Burn / เบิร์น

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #43 dechimo1 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 20:07
    หักดิบมากอะ
    #43
    0
  2. #26 Yukii❄ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 19:55
    โถ่~~ซิสลูกกกกก

    ปล.รออ่าน+เป็นกำลังใจให้
    #26
    0