[ Fic Harry Potter] คนแปลกหน้า (oc)

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 เลือกฮอกวอตส์สิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    10 พ.ย. 63



 

 

ณ วันที่ 14 พฤษภาคมของทุกปีจะเป็นวันเกิดของเธอ ซึ่งปีนี้ก็มีอายุครบ 11 ปี จึงทำให้มีจดหมายของฮอกวอตส์และเดิร์มสแตรงก์ส่งมาถึงคฤหาสน์มัลฟอยตั้งแต่เช้าตรู่ 

 

และตอนนี้พ่อกับแม่ก็กำลังทะเลาะกันเรื่องที่เรียนของเธออยู่ตลอด แต่เธอกับพ่อก็ยังไม่ได้คืนดีกันแต่อย่างใด ส่วนเธอและน้องชายก็มานั่งเล่นกันอยู่ที่สวนเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็เพราะมีบุคคลที่ 3 มารวมวงด้วย ซึ่งแน่นอนว่าจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก...

 

 

" ไงเพื่อนรัก สุขสันต์วันเกิด ขอให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง อย่าเจ็บอย่าป่วย อยู่ด้วยกันไปนานๆเลยนะ และอ่ะนี้ของขวัญ ฉัยเลือกเองกับมือ และสวัสดีน้องเดรโกด้วยนะครับ " 

 

" ชิ! " เหมือนเดรกน้องชายของเธอจะไม่ชอบมาร์คัสสักเท่าไร แต่ 2 คนนี้ไปมีเรื่องกันตอนไหน ทำไมเธอก็ไม่รู้ สงสัยเดรกคงจะไม่ชอบที่เธอไปวาดรูปวาดรูปให้ล่ะมั้ง

 

" ขอบใจมาก " ส่วนของขวัญของมาร์คัสก็คือวิธีการจีบผู้ชายยังให้ได้เป็นแฟน อ่อยยังไงให้จีบติด และอีกมากมายเกี่ยวกับเรื่องของพวกนี้ ขอกลับคำพูดของตัวเองทันไหม

 

" หนังสือพวกนี้คืออะไร.....จีบยังไงให้ได้ผู้ชายมาเป็นแฟน เอามาทำไมมาร์คัส " เธอพูดด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่า เธอกำลังไม่พอใจ แต่เธอจะทำยังไงได้ก็ในเมื่อหนังสือเล่มนี้เป็นของขวัญจากเพื่อนชายคนเดียวของเธอ

 

" เผื่อต้องใช้ไง "

 

" ไร้สาระ ไม่เห็นจำเป็นเลย ไม่จำเป็นเลยสักนิด "

 

" ก็เผื่อเอาไว้ก่อนไง เผื่อต้องใช้ในยามจำเป็นหรืออยากจะทำอะไรแบบนั้น "

 

" แล้วจะเอาไปไว้ใช้กับใคร บ้าหรือเปล่ามาร์คัส! "

 

" อย่าโกธรกันสิ ใจเย็นๆน้าาาาา ใครจะให้ของแบบนั้นกัน " แล้วมาร์คัสก็หยิบกล่องขวัญใบหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าที่ตัวเองสะพายมาด้วย

 

" ลองเปิดดู ซิสน่าจะชอบ "

 

" ไม่แกล้งนะ "

 

" ไม่ได้แกล้ง รอบนี้จริงใจสุดๆ " พอได้ยินแบบนั้นก็ยังไม่มั่นใจในตัวเพื่อนชายคนนี้สักเท่าแต่ก็ต้องเปิดเพราะอยากรู้ว่า ข้างในนั้นมันมีอะไรอยู่ พอเปิดกล่องออกมาดูแล้วก็พบกับ

 

" มันคือกล้องฟิล์มของพวกมักเกิ้ลไม่ใช่หรอ " ถ้าถามว่ารู้ได้ไง ก็อ่านเอาจากกล่องเอา 

 

" ใช่ ของผู้วิเศษแสงตอนถ่ายมันสว่างเกินไป ฉันเลยคิดว่าซิสน่าจะไม่ชอบ แล้วถ้าใช้ไม่เป็นมันมีคู่มือให้อยู่ และที่ซื้อกล้องให้เนี่ย เพราะจะได้ถ่ายรูปเก็บไว้แล้วเอารูปนั้นมาวาด มันจะได้สะดวก เห็นชอบบ่นว่า นายแบบอยู่ไม่ค่อยนิ่ง "

 

" อืม ขอบใจมาก แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ แสงสว่างไปจริงๆ มองทีแทบตาบอด " 

 

" ฉันก็เลยซื้อของพวกมักเกิ้ลให้เลยไง อุส่าห์หามาให้ ชอบไหม? "

 

" ชอบ ขอบใจมาก "

 

" แล้วนี้จะไปโรงเรียนไหนล่ะ อย่าบอกนะว่าไปเดิร์มสแตรงก์นะ เฮ้ย! ไม่ได้ ต้องฮอกวอตส์ ซิสต้องไปฮอกวอตส์เท่านั้น เพราะอะไรรู้ไหม 


1.ฮอกวอตส์อยู่ใกล้บ้าน


2.ฮอกวอตส์คือโรงเรียนที่พ่อกับแม่ของพวกเราเคยเรียนอยู่ 


3.ฮอกวอตส์ดีที่สุด  เพราะฉะนั้นซิสต้องเรียนที่ฮอกวอตส์ " 

 

" ถามจริงๆเลยนะ ฮอกวอตส์จ่ายนายมากี่เกลเลียน ทำไมถึงได้ออกหน้ามาขนาดนี้ "

 

" ไม่ได้จ่ายหรอก อันนี้ทำงานให้เขาฟรี "

 

" หรอ พ่อกับแม่กำลังเคลียร์กันอยู่ ยังไม่รู้จะไปที่ไหน "

 

" อ๋อ~ แต่พรุ่งนี้สนใจไปเที่ยวด้วยกันไหม "

 

" ที่ไหน " 

 

" ไม่บอก "

 

" ความลับ? "

 

" ใช่~ ความลับ " แล้วสายตาของมาร์คัสก็ค่อยๆเลื่อนไปทางเดรโกน้องชายของเธอ 

 

" ได้ พรุ่งนี้นะ "

 

" จัดไป เดี๋ยวมารับ "

 

" โอเค "

 

" พี่ซิสจะไปเที่ยวคนเดียวไม่ได้นะ ต้องให้เดรกไปด้วย " แล้วน้องชายของเธอก็เดินเข้ามานั่งที่ตักพร้อมกับมากอดเธออย่างแน่น

 

" ก็พรุ่งนี้พี่ว่างนิ "

 

" ไม่เอา เดรกจะไปด้วย " เดรกเอาแต่ส่ายหน้าเมื่อเห็นว่า พี่สาวของตัวเองกำลังจะทิ้งเขาไป

 

" ไม่ได้ พรุ่งนี้อาเซอเวอรัสจะมาสอนเดรกเรียนเรื่องการปรุงยาไง อย่าลืม "


" แต่ว่า... " เดรกเงยหน้าเธอด้วยสายตาที่กำลังออดอ้อนเธอยังไงอย่างนั้น ซึ่งเธอไม่ยอมใจอ่อนให้หรอ

 

" ไม่ได้เด็ดขาด หรือเดรกอยากโดนอาเซอเวอรัสดุ " เดรกก็รีบส่ายหน้ามาให้เธอทันทีเพราะตอนเด็กๆเดรกกลัวอาเซอเวอรัสมาก อาเซอเวอรัสชอบทำหน้าดุๆใส่และก็ไม่ชอบยิ้มด้วย เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เดรกกลัวคนนี้มาก

 

" ไม่ "

 

" ถ้างั้นพรุ่งนี้ก็ต้องตั้งใจเรียน "

 

" เดรกไม่อยากเรียน "

 

" พี่ก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน " เพราะเธอก็ไม่ได้อยากเรียนอะไรขนาดนั้น

 

" เดรกงอนพี่ซิสแล้ว! " แล้วเดรกก็วิ่งหนีออกไปจากสวนทันที สงสัยคงเอาเรื่องนี้ไปฟ้องเพื่อนๆของตัวเองล่ะมั้ง

 

" เฮ้อ! " เหนื่อยใจสุดๆ

 

" เดรโกนี้อารมณ์แปรปรวนเหมือนกันนะ "

 

" ไม่ใช่แค่น้องฉันหรอก เป็นกันทั้งบ้านถึงจะถูก " อารมณ์ของพวกมัลฟอยก็แปรปรวนอย่างนี้ล่ะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายขึ้นอยู่กับสถานการณ์ 

 

" อย่าลืมนัดพรุ่งนี้นะ "

 

" อืม แต่กี่โมง "

 

" ประมาณ 9 โมง "

 

" โอเค "

 

" ไม่ต้องแต่งตัวให้มันโดดเด่นมากนะ เอาแบบเรียบๆ "

 

" ปกติก็แต่งแบบเรียบๆอยู่แล้ว "

 

" ขอให้จริงเถอะ ผู้นำแฟชั่นของยุคนี้ "

 

" ผู้นำแฟชั่นที่ไหน เขาเรียกว่า แต่งตัวเป็นต่างหาก " 

 

" จะพยายามเชื่อ " เรื่องความงามและเสื้อผ้าเป็นของที่อยู่คู่กับผู้หญิงมาตั้งนานแล้วเถอะ แต่ถ้าให้เดาสถานที่ๆมาร์คัสจะพาไปต้องเป็นโลกมักเกิ้ลแน่ๆ

 

 

 

 

เช้าวันต่อมาฉันก็กำลังมานั่งรอเพื่อนของตัวเองอยู่ที่ห้องรับแขก โดยที่วันนี้เธอได้แต่งตัวด้วยสีดำทั้งตัวแต่ทรงผมกลับไปทำให้มันลอนแล้วเอาโบว์สีดำมามัดไว้เป็นหางม้า ถ้าเพื่อนของเธอไม่ได้บอกให้แต่งน้อยๆ เธอก็อาจจะใส่พวกเครื่องประดับลงไปอีกนิดหน่อย? 


ซึ่งการไปเที่ยวครั้งนี้ ก็ได้ไปบอกแม่ไปแล้วว่า วันนี้เธอขอออกไปเที่ยวกับมาร์คัสหน่อยและก็จะเลยไปซื้อหนังสือมาอ่านเล่นด้วย

 


" เมื่อไรจะมา " เเละหันหน้าไปมองนาฬิกาที่วางอยู่มุมห้องรับแขกว่าอีกไม่กี่วิก็จะใกล้เวลาแล้ว

 

3

 

2

 

1

 

" อรุณสวัสดิ์เพื่อน " เมื่อฉันลองนับเลขครบเสร็จ ร่างของมาร์คัสก็โผล่ออกมาให้เห็นทันที

 

" อรุณสวัสดิ์ "

 

" ไปกันเถอะ หลับตาด้วย " แล้วมาร์คัสก็ยื่นแขนมาให้เธอจับ ทำให้ต้องยื่นมือของตัวเองไปจับพร้อมกับหลับตาลงไป ก่อนที่มาร์คัสจะพาเธอไปสถานที่ๆหนึ่ง

 

" อืม " 

 

 

 

" ถึงแล้ว " เสียงเรียกของเด็กหนุ่มเอ่ยเรียยกให้เธอลืมตาขึ้นมามองได้ แต่พอลืมตาขึ้นมามองก็เห็นตึก อาคาร บ้านของผู้คนมากมาย ถ้าให้เดามาร์คัสต้องพาเธอมาที่โลกมักเกิ้ลแน่ๆ เพราะดูจากสถานที่และผู้คน

 

" โลกมักเกิ้ล "

 

" ใช่ แต่ที่โลกของพวกมักเกิ้ลมีสถานที่สวยๆเยอะแยะมากมายเลยนะ และของกินก็อร่อยด้วย " น้ำเสียงของมาร์คัสดูตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ ให้การที่จะเสนอและบอกข้อดีของพวกมักเกิ้ลให้ฟัง

 

" ของกิน? "

 

"ใช่ ของกิน เป็นไงเริ่มสนใจขึ้นมาหรือยัง "

 

" ก็นิดนึง "

 

" งั้นไปกันเถอะ เดี๋ยวเที่ยวไม่ครบ "

 

 

ตลอดการเที่ยวในครั้งนี้มาร์คัสก็ได้พาเธอไปสถานที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นห้าง ร้านอาหาร ร้านหนังสือ ร้านเครื่องเขียน ร้านเสื้อผ้า และสนามกีฬาที่เอาไว้เล่นกีฬาบาสเกตบอดเท่านั้นแต่สนามบาสเกตบอลมาร์คัสแค่พามาดูผ่านๆเท่านั้น เพราะเห็นว่ากีฬานี้น่าเล่นอยู่พอสมควร

 

" อีกไกลไหมกว่าจะถึงจุดหมาย " เนเมซิสถามไปด้วยความเหนื่อยล้าเพราะตัวเองเป็นคนที่ขี้เกียจออกกำลังกายและขยับตัว

 

" อีกซอยหนึ่ง "

 

" หรอ แล้วทำไมต้องเดินอ้อมด้วย ไม่เข้าใจ "

 

" อยากเดินชมวิวนิดหน่อย " ขณะที่เธอกำลังเดินตามมาร์คัสไปเรื่อยๆ จู่ๆก็มีอะไรไม่รู้พุ่งเข้ามาที่หัวของเธออย่างเเรงจนเซล้มลงไป

 

" โอ๊ย! / เฮ้ย! " เสียงหลงของเธอและมาร์คัสพูดพร้อมกัน 

 

" ขอโทษครับ เธอเจ็บตรงไหนมากหรือเปล่า " และก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาขอโทษและพยุงให้เธอลุกขึ้นมายืน

 

" ไม่เป็นไร " น้ำเสียงที่ดูเย็นชาแต่ก็ยังมีความมึนอยู่เอาไว้ใช้สำหรับคนแปลกหน้าหรือคนที่เธอไม่อยากจะสนทนาด้วยเท่านั้น

 

“ เฮ้ย! ถอยออกไป ” เสียงของมาร์คัสกำลังพลักให้มักเกิ้ลคนหนึ่งที่เดินเข้ามา ซึ่งมักเกิ้ลคนนั้นก็ไม่ได้สนใจมาร์คัสมากเท่าไร  แต่มาร์คัสเพื่อนของเธอรู้สึกโกธรเป็นอย่างมากเลยคิดที่จะต่อยอีกฝ่าย 

 

“ อย่ามาร์คัส ” และก็พยายามห้ามไม่ให้มาร์คัสไปมีเรื่องกัมักเกิ้ลคนนี้

 

“ แต่มันเป็น… ”

 

“ เดี๋ยวจัดการเอง ”

 

" ผมขอโทษนะ เธอเจ็บมากไหม " แล้วมักเกิ้ลคนนี้ก็เดินเข้ามาถามอาการอย่างเป็นห่วง

 

" ไม่ "

 

“ ถ้างั้นรออยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวไปหายามาทาให้จะได้ไม่บวมมาก ” แล้วมักเกิ้ลก็เอานิ้วมาชี้ที่หัวจองตัวเอง 

 

“ ไม่ต้อง ”

 

“ ไม่ได้ ต้องทายาถึงจะหาย ไม่งั้นมันจะบวมจนน่าเกียดเลยนะ ”

 

" ไม่ต้องมายุ่ง "

 

“ แต่- ” มักเกิ้ลคนนี้ยังไม่ทันพูดจบ มาร์คัสก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

 

" เพื่อนของฉันบอกว่า อย่ายุ่ง ก็คืออย่ายุ่ง กรุณาไสหัวออกไปจากตรงนี้ด้วย " แล้วมาร์คัสก็พูดเสริมฉันและพาออกไปจากตรงนี้ทันที พร้อมจูงมือของเธอให้เดินออกไปจากตรงนี้ แต่ดีแล้วเพราะเธอจะได้แอบใช้เวทมนตร์ในการรักษาแผลนี้ โชคดีที่แค่บวมเลยรักษาได้และถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีไม้กายสิทธิ์ แต่ก็ยังมีเอลฟ์ตัวหนึ่ง ที่ค่อยเป็นสายให้กับแม่ของเธอในการมาเที่นี้ในครั้งนี้

 

" ด๊อบบี้ออกมา " เมื่อเธอเรียกชื่อเอลฟ์ตัวนี้ออกมา มันก็โผล่ทันที

 

" รักษาแผล แล้วก็อย่าบอกใคร "

 

" ครับ " พอด๊อบบี้ทำแผลเสร็จก็หายตัวไปเหมือนเดิม ราบกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

" ซิสรู้ได้ไงว่าที่เอลฟ์ประจำบ้านของตัวเองมาด้วย "

 

" ใครจะปล่อยให้ทายาทเลือดบริสุทธิ์ 2 ตระกูล มาเดินเล่นที่โลกมักเกิ้ลล่ะ จริงไหม? แล้วตอนกลับไปถึงบ้านนายเตรียมหูเอาไว้ได้เลย "

 

" งั้นแสดงว่า ฉันก็มีงั้นหรอ.....ซวยแล้วเคราเมอร์ลิน! แล้วทำไมถึงไม่บอกกันว่ามีเอล์ฟค่อยติดตามอยู่ตลอด "

" ก็นายไม่ได้ถามนิ "


" ไม่ได้ถามก็ควรบอกกันหน่อยสิ ฉันไม่ได้ฉลาดอะไรขนาดนั้นหรอกนะ "


" นายจะบอกว่า ตัวเองโง่งั้นหรอ "


" เขาไม่ได้เรียกว่าโง่ เขาเรียกว่า แค่คิดไม่ทันคนอื่นเท่านั้นเอง "

 

" ฉันว่าไม่ใช่นะ "

 

" เฮ้ย! นี้เพื่อนเธอไงซิส อย่าลืมได้โปรด " และมาร์คัสก็ชี้นิ้วมาที่ตัวเองแล้วทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ออกมา

 



แต่การท่องเที่ยวของเราในวันนี้มันยังไม่หมดเพียงเท่านี้ เพราะสถานที่สุดท้ายที่มาร์คัสพาเธอมาคือสนามเด็กเล่นในซอยหมู่บ้านสักซอยหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ก็เริ่มจะเย็นมากแล้ว

 

" ถึงแล้ว หมู่บ้านที่พอตเตอร์คนดังของเราอยู่ "

 

" หือม์ " เธอเผลอร้องออกมาอย่างเสียงหลง 

 

" จริงๆนะ พอตเตอร์คนดังอาศัยอยู่กับพี่สาวของแม่เขา "

 

" แล้ว? "

 

" เธอไม่อยากรู้จริงๆหรอ แต่ก็เอาเถอะเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังคือเรื่องมันเริ่มมาจาก คนที่คุณก็รู้คือใครได้บุกเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งพร้อมกับฆ่าคนในบ้านคนนั้นจนหมด แต่เขาคนนั้นได้ไว้ชีวิตของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีชื่อว่า แฮร์รี่ พอตเตอร์ ฉันเลยอยากรู้ว่า พอตเตอร์คนดังจะมีหน้าตาเป็นยังเท่านั้นเอง แต่ที่แน่ๆ ฉันน่าจะหล่อกว่าเยอะมาก เข้าใจไหมอ้วน "

 

" เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว ถึงแม้ว่ายังจะไม่เคยเห็นหน้าก็ตามแต่ยังไงคงเหยินเหมือนเดิมนะ "

 

" อ้าว! เนเมซิสทำไมว่ากันแบบนี้ ฟันฉันไม่ได้เหยินสักหน่อย ไอ้อ้วน!! "


" นายเริ่มก่อนนะไอ้เหยิน!!! "


" ไอ้อ้วน!!! " หลังจากนั้นพวกเราสองคนก็เริ่มเปิดศึกสงครามด้วยความรุนแรงด้วยการจิกผมของอีกฝ่ายพน้อมกับกระชากไปด้วย เลยทำให้เอล์ฟประจำบ้านของแต่ละคนออกมาจับแยกให้ทั้งคู่ออกห่างจากกันก่อน ที่จะหายตัวไปในอากาศเหใอนเดิม


" ให้ตายเถอะ! โคตรเหนื่อยเลย "


" ใช่ เหนื่อยมาก " ไม่น่าเชื่อแค่เถียงกับมาร์คัสแล้วจะทำให้เหนื่อยจนเหงื่อออก



ปี๊บๆๆ


เสียวรถขายไอติมกำลังวิ่งผ่านหน้าพวกเราสองคนไป ด้วยความที่กำลังเหนื่อยจากการทะเลาะกันเมื่อสักครู่ ทำให้พวกเราสองคนรีบหันมามองหน้ากันอย่างไม่ได้เรียกพูดอะไรออกมาเลยสักคำ


" กินไอติมไหม เดี๋ยวไปซื้อให้ "


" เอาช็อกโกแลต "


" โอเค นั่งรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวไปซื้อไอติมให้ "

 

" อืม "

 

แล้วมาร์คัสก็รีบวิ่งไปซื้อไอตินทันทีปล่อยให้เธอต้องมาเล่นชิงช้าอยู่คนเดียว จนมีแก๊งเด็กอันธพาลที่กำลังมีเรื่องอยู่กับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีดวงตาสีเขียว แต่งตัวมิดชิดสวมหมวกไหมพรมสีดำใบใหญ่จนเกือบจะปิดตาสีเขียวของเขาแล้ว ซึ่งระยะทางระหว่างฉันกับเด็กน้อยคนนี้ก็ไม่ได้ห่างไกลมาก

 

แต่ทำไมเหมือนเคยเห็นดวงตาแบบนี้ที่ไหนนะ 

 

 

" เฮ้ย! จะไปไหน ไอลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ "

" .... "

" เงียบ! อยากโดนหรือไงไอแว่น "

" ..... "

 

 

ทุกคำพูดที่ของคนหนึ่งพูดออกมาเธอก็ได้ยินมันอย่างชัดเจน แต่เธอไม่ได้มีความคิดที่จะเข้าไปช่วบเด็กน้อยคนนั้นเลยเพราะพวกเราไม่ชอบเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้วแต่ก็ไม่สามารถหลบสายตาของเด็กน้อยคนนั้นไปได้เลย 

 

" ฉันไม่ช่วยหรอกนะ " เธอพูดออกไปลอยๆอย่างไม่สนใจเพราะยังไงเด็กพวกนั้นก็ไม่ได้ยินอยู่ดี แต่ก็มีบุคคลที่สามคนหนึ่งที่ค่อนข้างตัวใหญ่ตะโกนออกมาว่า

 

" รีบกลับบ้านไปได้แล้ว พอตเตอร์ "

 

" หือม์? พอตเตอร์งั้นหรอ.......ไม่น่าล่ะถึงใส่หมวกออกมาด้วย " แต่ฉันก็ยังคงยื่นยันในคำเดิมที่จะไม่เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเด็กพวกนี้แน่นอน และถ้าให้เดาอีกมาร์คัสคงต้องเดินเข้าไปช่วยพอตเตอร์แน่ๆ เพราะว่าเด็กพวกนี้อายุน้อยกว่ามาร์คัส พนันได้เลยว่ามาร์คัสต้องทำเสียงใหญ่ข่มขู่เด็กคนนั้นจนแทบวิ่งหนีกลับบ้านไม่ทัน

 

" ทำอะไรกัน " เสียงตระโกนเพื่อนของเธอดังไปทั่วจนทำให้พวกเด็กอันธพานรีบวิ่งหนีไป

 

" ไม่เป็นไรนะ "

 

" ขอบคุณครับ "

 

" ไม่เป็นไร " แล้วมาร์คัสก็เดินหนีออกมาหาเธออย่างรวดเร็ว

 

" อ่ะนี้ไอติม "

 

" ขอบใจ "

 

" พวกมักเกิ้ลนี้บ้าเถื่อนที่สุดเลย แถมยังไม่ฉลาดอีก ใช่ไม่ได้เลยจริงๆว่าไหม "

 

" อืม "

 

" แล้วมักเกิ้ลคนนั้นจะเอายังไง โดนลูกอะไรก็ไม่รู้อัดใส่หน้าขนาดนั้น " พอเพื่อนชายมองมาที่หัวของเพื่อนสาวก็อดคิดถึงเรื่องที่โดนลูกบอลอัดใส่หน้าไม่ได้ เลยถามเพื่อนสาวว่าจะเอายังไงกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ดี

 

" ปล่อยไปเถอะ "

 

" ไม่โกธรหรือไง โดนมาขนาดนี้ "

 

" ไม่หรอก คนเรามันผิดพลาดกันได้ "

 

" ไม่น่าเชื่อว่า พวกมัลฟอยจะคิดแบบนี้เป็น "

 

" ฉันเป็นคนดีกว่าที่นายคิดอีกนะมาร์คัส "


" ถ้าคนอย่างเนเมซิส มัลฟอยเรียกว่า คนดี โลกนี้ก็คงไม่มีคนเลวเลยล่ะ "


" เวอร์ไปไหม "


" อยู่ด้วยกันมาอีกปีแล้วล่ะ ทำไมจะไม่รู้นิสัยเพื่อนของตัวเอง ถามหน่อย....เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย อารมณ์ขึ้นๆลงๆ ชอบทำหน้ามึน หาเรื่องเก่ง และมีอีกอย่างหนึ่งที่เก่งไม่แพ้กันเลยคือ การปั่นประสาทคนเนี่ย เก่งจริงๆ "


" ทำไมต้องว่ากันด้วย พูดดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง นี้เพื่อนนะ "


" ไม่มีทาง แล้วอันนี้เขาเรียกว่า แค่พูดให้ฟังเฉยๆ ไม่ได้ว่าหรือนินทาอะไรเลย "  


" จะพยายามเชื่อ "


" เชื่อหน่อยก็ดี เพราะคือเรื่องจริง......ว่าแต่เมื่อไรพอตเตอร์จะออกมา รอมาตั้งนานแล้ว " หลังจากที่คุยกเพื่อนสาวเสร็จก็หันไปมองทางถนนและตามบ้านต่างๆ เพื่อมองหาคนที่เขาอยากเจอด้วย

 

" ก็คนที่ไปช่วยเมื่อกี้ไง "

 

" ห๊ะ! "

 

" ไม่พูดซ้ำนะ ขี้เกียจ "

 

" อย่าบอกนะว่า คนเมื่อกี้คือพอตเตอร์!!! "

 

" อืม "

 

" อ่อนแอกว่าที่คิดแถมยังผอมมากอีกด้วย ไม่เหมือนซิสเพื่อนของฉันที่ออกจะสมบูรณ์ เหนียงก็เยอะ แขนขาแน่นเปรี๊ยะ จะหาชุดใส่ทีก็เอาตัวใหญ่ๆ " 


" นายควรลบภาพจำตอนเด็กก็ได้ไหม เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้อ้วนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว "


" จะลบทำไม ไอ้อ้วน "

 

" จะหาเรื่องกันใช่ไหม มาร์คัส ฟลินต์!!! " น้ำเสียงที่ดูเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความโกธรของเธอ ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับใจสั่นด้วยความกลัวเลย

 

" ขอโทษคร้าบ " ไม่น่าปากหมาเลย ยังเจ็บหัวไม่หายเลย มาร์คัสนึกคิดโทษปากของตัวเองอยู่ในใจ

 

" ไม่ทันแล้ว ไปตายซะเถอะ " บังอาจมากนะ นายไม่ตายดีแน่มาร์คัส พรุ่งนี้จะเป็นงานศพของนาย เพื่อนสุดที่รักยิ่งของฉัน และฉันก็ยินดีและเป็นเกียรติมาก ที่จะเป็นเจ้าภาพงานศพในครั้งนี้

 

 

 

 



 


---------------------------‐--------

มาร์คัส ฟลินต์ เรื่องนี้ไม่ได้ฟันเหยินเหมือนในหนังนะ แต่จะเหยินแค่นิดเดียวเหมือนฟันกระต่าย เล็กๆน่ารักๆ

แต่มักเกิ้ลคนนั้นเป็นใครกันน้าาาาาา

จะเกี่ยวอะไรกับนางเอกของเราหรือเปล่าาาา?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #17 Yukii❄ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 22:15
    รออ่านค่าา
    #17
    0