[ Fic Harry Potter] คนแปลกหน้า (oc)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 นิทาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    10 พ.ย. 63


 

 

เวลาผ่านไปเรื่อยๆจนมาถึงวันที่น้องชายของฉันกำลังพยายามฝึกพูดกันอยู่ โดยมีแม่ค่อยบอกว่าให้พูดคำว่า แม่ แต่น้องชายก็พูดไม่ได้สักที จนคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆเริ่มรำคาญขึ้นมา ซึ่งถ้าแม่ไม่สั่งให้มานั่งข้างๆ ฉันก็ไม่มานั่งอยู่ที่นี้หรอก น่ารำคาญจะตายไป

 

 

“เรียกแม่สิ เดรโก แม่ ”

 

“ แมๆ ”

 

“ แม่ ”


“ แม่ ไม่ใช่แมลูก ”

 

“ แม ”


“ แมก็แม...เนเมซิสเดี๋ยวแม่ไปเอานมมาให้น้องก่อนนะ ฝากดูแลน้องหน่อย ” นาร์ซาซิสแม่ของฉัน ก็ยังคงพยายามต่อไปแต่นี้มันก็ถึงเวลาที่น้องต้องกินนมแล้ว แม่เลยขอตัวไปเอานมมาให้น้องก่อน

 

“ แล้วทำไมแม่ไม่เรียกใช้พวกเอลฟ์ล่ะคะ ”

 

“ แม่อยากไปเองมากกว่า ”

 

“ ก็ได้ค่ะ ” และเเม่ก็อุ้มน้องมาวางไว้ที่ตักของฉันอย่างเร็ว เหมือนกลัวว่า ฉันจะหนีไปอย่างงั้น

 

“ ดูแลน้องดีๆ และอย่าตีน้องด้วย เข้าใจไหม ”

 

“ ค่ะ ” เมื่อแม่เดินออกไปจากห้อง เจ้ามังกรก็เอานัตน์ตาสีฟ้าอ่อนมาให้และยังยิ้มมาให้เธออีก

 

“ ตัวอัปลักษณ์ ไหนลองเรียกพี่สิ พี่!!! ”

 

“ พิ ”

 

“ พี่! ” เรียกแค่นี้ก็ยังเรียกไม่ได้เลย ตอนขึ้นไปต้องโง่มากแน่ๆ แต่ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่จะสอนน้องเอง

 

“ พิ ”

 

“ บอกว่าพี่ไง พิๆอยู่นั้นแหละ ” จะโมโหแล้วนะ

 

“ พิ ”

 

“ พี่!!! ”

 

" พิ "

 

" พี่!!! มันเรียกว่าพี่ ออกเสียงให้ถูกสิ มันจะยากตรงไหน "

 

“ พ-- พิ--พิ ”

 

" พี่!! เดรก พี่ "

 

" พี่ "

 

“ เก่งมาก น้องใครเนี่ย ” 





หลังจากที่น้องชายเธอพูดคำแรกว่าพี่ก็เห่อน้องชายของตัวเองมากขึ้นกว่าเก่า ถึงขนาดเอาน้องชายของตัวเองไปนอนกอดด้วยทุกคนเวลาก็ได้ลวงเลยผ่านมาเรื่อยๆ จนฉันอายุครบ 5 ขวบ


ซึ่งพ่อของฉันก็ได้จัดงานวันเกิดให้อย่างยิ่งใหญ่แต่จะเชิญแขกมาแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ส่วนตัวเองนั้นกำลังมาเดินเล่นอยู่ที่สวนไม่ยอมเข้าไปในงานสักที แต่ก็มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

" สวัสดีฉันชื่อ มาร์คัส ฟลินต์ " เสียงของเด็กชายคนหนึ่งที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับตัวเอง ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยชอบคุยกับใครแต่ก็จำเป็นต้องรักษามารยาทโดยการตอบกลับไป

 

" สวัสดีฟลินต์ ฉันชื่อ เนเมซิส มัลฟอย " เมื่อฉันพูดจบเด็กผู้ชายคนนี้ก็เดินมานั่งลงข้างๆพร้อมกับพยายามชวนคุยไปด้วย

 

" เรียกว่ามาร์คัสหรือคัสก็ได้ แล้วแต่สะดวก "

 

" อืม แต่นายอยากเป็นเพื่อนกับฉันจริงๆหรอ "

 

" ใช่ "


" ถ้าอย่างงั้นตัวเองมีดีอะไรที่สามารถทำให้เรา 2 คนเป็นเพื่อนกันได้ "


" เงิน ฉันมีเงิน "


" ตกลงเพื่อนรัก ยินดีที่ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ "


เมื่อเขาพูดจบเธอก็รีบยื่นมือไปให้เพื่อจับมือทันที ทำให้เด็กน้อยตรงหน้ามึนงงกับการกระทำของฉันเพราะเขาได้ข่าวว่าตระกูลมัลฟอยรวยมาก รวยขนาดที่ว่าไม่ต้องทำงานก็มีกินกันไปทั้งชาติ แล้วนี้อะไรทำเหมือนว่าตระกูลของจนงั้นล่ะ แต่ไม่เป็นไรเพราะเขาอยากเป็นเพื่อนกับคนตรงหน้าจริงๆ เรื่องแค่นี้เขาไม่สนใจหรอก

 

หรือนี้คือจะเป็นคุณสมบัติของการเป็นเพื่อนของพวกเลือดบริสุทธิ์อย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าเราไม่มีเงินและอำนาจโลกนี้คงล่มละลายไปนานแล้ว น่าจะใช่มั้ง?

 

 

" เหมือนกัน แต่เธออยากจะเข้าเรียนที่ไหนหรอ "


" เดิร์มสแตรงก์ "

 

" ต้องเรียนที่ฮอกวอตส์ด้วยกันสิถึงจะถูก เพราะฉันจะไปเรียนที่ฮอกวอตส์และอีกอย่างเดิรม์สแตงก์มันอยู่ไกลจากที่นี้มาก ไม่ต้องไปหรอก "

 

" เดี๋ยวขอลองคิดดูอีกที "

 

" พูดแล้วนะ "

 

" อืม " เรื่องมากจริงๆ แค่สถานที่เรียกต่างกันเอง

 

" ถึงแม้ว่าฮอกวอตส์จะมีพวกมักเกิ้ลอยู่เยอะ แต่ฉันว่ามันก็น่าอยู่เลยที่เดียวว่าไหม "

 

" ไม่รู้สิ "

 

 

 

 

 

แล้วเวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไปนานจนตัวเองอายุได้ครบ 8 ขวบ โดยที่น้องชายของเธอในอีกไม่กี่วันก็จะอายุ 5 ขวบ แต่นับวันที่น้องชายของเธอก็เริ่มพูดมากและตัวติดกันตลอดจนเธอเริ่มรำคาญเสียงของน้องของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สุดสุดถึงจะรำคาญมากขนาดไหนก็ไม่เคยไล่น้องชายให้ไปไหนไกลจากสายตาของตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว 

 

และเมื่อก่อนก็คิดว่าการที่น้องชายมันดีแต่ตอนนี้ขอถอนคำพูด เพราะนี้รำคาญมากๆมีที่มาปลุกตอนตี 1 ให้มาอ่านนิทานให้ฟังทั้งๆที่ตอนนี้ตัวเองก็อ่านหนังสือพอใช้ได้อยู่ ถามหน่อย?

 

 

“ พี่ซิส นิทานๆ ”


“ ไปไกลๆ ”


“ นิทานๆ "

 

“ เดรกนี้มันดึกมากแล้วนะ คนจะหลับจะนอน ”


“ ไม่ดึก พี่ซิสเล่านิทานนะๆ ” แล้วเดรโกน้องชายของเธอก็ทำหน้าตาหน้าสงสารมาให้ แต่เธอก็ไม่สนใจปล่อยให้น้องของตัวเองพูดอยู่คนเดียว

 

" พี่ซิส "

 

“ ไม่เดรก ” เนเมซิสก็หันหน้าไปทางอื่นเพื่อหนีหน้าน้องชายที่เอาแต่นิทานๆอยู่นั้นแหละ


“ พี่ซิสใจร้าย ” และเดรกก็พยายามเรียกร้องความสนใจจากฉันโดยการขยับมาใกล้ๆแล้วกอดอกของตัวเองเอาไว้ แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อฉันไม่ได้สนใจอะไรในตัวน้องชายเลย ทำให้เด็กน้อยต้องเปลี่ยนแผน

 

“ถ้าพี่ซิสเล่านิทานให้เดรกฟัง เดรกจะเป็นแบบให้พี่ซิสวาดรูปให้เอาไหม ” เมื่อน้องชายของตัวเองยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจ จึงทำให้ฉันเผลอต้องตอบตกลงไป

 

“ พูดแล้วนะ ”

 

“ จริงๆ ”

 

“ ไม่โกหก ”

 

“ แน่นอน เด็กดีต้องไม่โกหก ”

 

“ หนังสืออยู่ไหนล่ะ ” เมื่อเดรกน้องชายของเธอยื่นนิทานของพวกมักเกิ้ลมาให้แต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไรขนาดนั้นเพราะว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่เดรกน้องชายของเธอไปเอานิทานของพวกมักเกิ้ลมาให้เธออ่าน

 

“ ของพวกมักเกิ้ลอีกแล้วหรอ ”

 

“ ครับ ”

 

“ แล้วด้านหน้าของหนังสือมันเขียนเอาไว้ว่าอะไร ”

 

“ หนูน้อยหมวกแดง ”

 

“  ฉลาดดี ” และก็อุ้มตัวของเดรกมานั่งที่ตักพร้อมกับเริ่มเล่านิทานของพวกมักเกิ้ลที่มีชื่อว่าสาวน้องหมวกแดง

 

 

 

เมื่อฉันเล่านิทานให้ฟังจนจบเสร็จ และก็กำลังจะถามว่าเดรกเรื่องนี้มันสนุกไหม แต่ก็ต้องเก็บคำพูดลงไปเพราะเจ้ามังกรตัวน้อยตัวนี้ นั้นได้นอนหลับคาอกของเธอไปที่เรียบร้อยแล้ว

 

“ เด็กน้อย ”

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันต่อมาเธอก็ได้มานั่งอ่านข่าวของเด็กชายผู้รอดชีวิตอย่างสงสัยและพยายามมาข้อมูลมาให้มาที่สุด ภายในห้องสมุดของประจำตระกูลมัลฟอยอย่างเงียบๆ จนมีเอลฟ์ตัวหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอด้วยความรีบร้อน

 

 

“ มีอะไรเอลล่า ” เอล์ฟหญิงประจำตระกูลโผล่เข้ามาในห้องสมุดที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

 

“ คุณชายน้อยค่ะ ”

 

“ เกิดอะไรขึ้นเอลล่า ”

 

“ คุณท่านกำลังจะตีคุณชายน้อยแล้วค่ะ ” อะไรนะ? พ่อจะตีน้อง

 

“ ตอนนี้พ่อฉันอยู่ที่ไหน ”

 

“ อยู่ที่ห้องทำงานค่ะ ”

 

“ ขอบใจมากสำหรับข่าวนี้ มีอย่างอื่นที่ต้องทำก็รีบไปทำซะ ”

 

“ ค่ะ ” และเธอก็รีบวิ่งไปที่ห้องทำงานของพ่อเธอทันที เมื่อเนเมซิสเปิดประตูเข้าไปก็เห็นแม่กำลังยืนทะเลาะอยู่กับพ่อเรื่องมักเกิ้ลแล้วยังปล่อยให้เดรกนั่งกอดเข่าของตัวเองอยู่ที่มุมห้องทำงาน ทำให้เธอต้องค่อยๆเดินเข้าไปหาน้องชายด้วยความใจเย็น เพื่อไม่ให้น้องชายตกใจ

 

 

“ มาหาพี่นะ ”

 

“ พี่ซิส ” และเจ้าเดรกก็เข้ามากอดเธออย่างแน่น โดยที่เธอกำลังจะอุ้มน้องชายแล้วพาออกจากห้อง แต่คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อก็ได้เรียกชื่อเธอขึ้นมาอย่างดังแทน

 

“ จะพาน้องไปไหน!!! ”

 

“ ออกจากห้องนี้ค่ะ ”

 

“ พ่อไม่อนุญาต ”

 

“ ลูเซียส ” แม่ของเธอพูดค่อยห้ามพ่ออยู่ตลอด

 

“ หนูจะพาน้องออกไป ”

 

“ พ่อเคยสั่งแล้วใช่ไหมว่า อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมักเกิ้ล ”

 

“ พวกหนูก็ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวด้วยซะหน่อย แค่อ่านนิทานเท่านั้น ”

 

“ ลูกรู้ใช่ไหมว่า น้องจะกลายเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไปแทนพ่อ พ่อต้องการผู้นำที่มีความคิดตรงกับพ่อ ไม่ใช่พวกอ่อนแอและทำตัวเหมือนมักเกิ้ล ”

 

“ ทำไมหนูจะไม่รู้ หนูรู้มาตลอดว่า น้องคือผู้นำตระกูลคนต่อไป ยังไงมันก็ไม่ใช่หนูแน่นอน เพราะพ่อได้วางตำแหน่งนี้เอาไว้ให้น้องแล้วตั้งแต่เกิดแล้ว น้องคือความหวังของพ่อ เป็นความหวังทุกๆอย่าง แต่พ่อเคยคิดไหม ว่าน้องก็คือน้อง พ่อก็คือพ่อ พ่อกับน้องไม่ใช่คนๆเดียวกัน ”

 

“ ทำไมพ่อจะทำไม่ได้และทำไมพ่อจะสอนแบบนี้ไม่ได้ ปู่ของลูกก็สอนพ่อมาแบบนี้เหมือนกัน ”

 

" คุณปู่ก็สอนหนูมาเหมือนกัน "

 

" เนเมซิส อย่ามาพูดจายอกย้อนแบบนี้ พ่อไม่ชอบ "

 

" หนูก็ไม่ชอบเหมือนกัน "

 

" พ่อไม่อยากทะเลาะกับลูกนะ "

 

" หนูก็ไม่อยาก "

 

" ตอนนี้ลูกกำลังยอกย้อนพ่ออยู่ รู้ตัวไหม!!! "

 

" ขอโทษค่ะถ้าหนูผิด แต่หนูมีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกกับพ่อว่า.......น้องยังเด็ก น้องอายุแค่ 5 ขวบ แค่ 5 ขวบเท่านั้น พ่อจะไปกดดันให้ได้อะไรขึ้นมา ”

 

“ อย่ามาสอนพ่อ!!! พ่อรู้อะไรถูกอะไรผิดเนเมซิส ลูกเป็นลูกของพ่อ อยู่ภายใต้การดูแลของพ่อ ลูกต้องเชื่อฟังแล้วทำตามอย่างเคร่งครัด!!! ”

 

" ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำตามเพราะคุณปู่เคยสั่งหนูเอาไว้ว่า ถ้าพ่อบ่นอะไรก็ไม่ต้องไปฟัง ฟังแค่ปู่คนเดียวก็พอ "

 

“ พ่อจะพูดอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นว่า พ่อไม่อยากจะทะเลาะกับลูก ไม่อยากทะเลาะเลย และพ่อไม่อนุญาตให้ลูกทั้งสองคนไปซื้อหรือใช้อะไรที่มันของพวกมักเกิ้ลแบบนั้นด้วย ”

 

“ ทำไม? ของบางอย่างที่ทำมาจากพวกมักเกิ้ลก็อาจจะดีกว่าของพวกผู้วิเศษก็ได้ พ่อกำลังมองโลกในแง่เดียว ”

 

“ ถึงจะเป็นแบบนั้นพ่อก็ไม่อนุญาต ”

 

" งั้นขออนุญาตนะคะ "

 

" เนเมซิส!!!! " เสียงของลูเซียส มัลฟอย ผู้นำตระกูลมัลฟอยคนปัจจุบัน กำลังตะโกนเรียกชื่อของลูกสาวคนเดียวด้วยความโกธร จนเกือบควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่

 

" ขอตัวค่ะ " ให้ตายเถอะ! ยิ่งพูดด้วยยิ่งแย่ไปกันใหญ่

 

“ อย่ามาทำมึนเหมือนคนที่พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ พ่อไม่ชอบ ” เธอไม่ได้สนใจในคำพูดของพ่อตัวเองซะเท่าไรแต่กลับอุ้มน้องชายของตัวเองเดินออกไปจากห้องนี้พร้อมกับลูบหัวไปด้วย พอพ่อจะเดินมาหาเธอก็โดนแม่ค่อยห้ามเอาไว้

 

“ พี่ซิส ”  เสียงสะอื้นของเดรโกน้องชายของเธอกำลังพูดอยู่ข้างๆหู พร้อมกับมีน้ำตาออกมาด้วย

 

“ ไม่เป็นไรเดรก อย่าร้องไห้ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวนะเพาะมัลฟอยเขาไม่ร้องไห้กัน ”

 

 

 

 

 

 

 

กิจวัตรประจำวันของเธอในแต่ละวันของเธอก็มีแค่อ่านหนังสืออยู่ที่ห้องสมุด วาดรูป จิบน้ำชาอยู่ที่สวนบ้างเป็นครั้งคราว ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อตอนนี้มันไม่ได้ดีมากกว่าแต่ก่อนเท่าไร เพราะพวกเรา 2 คนแทบไม่มองหน้า ไม่พูดคุยอะไรทั้งสิ้น และวันนี้เธอกำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่กับน้องชายของเธอที่สวนของคฤหาสน์

 

 

" เดรกขอโทษ ที่ต้องทำให้พี่ซิสกับพ่อต้องทะเลาะกัน "

 

" ไม่เป็นไร พี่สบายมาก เดรกก็เห็นอยู่ " 

 

" พี่ซิสจะไม่ยอมคุยกับพ่อจริงๆหรอ "

 

" เดี๋ยวค่อยคุย "

 

" ทำไมต้องเดี๋ยวด้วย "

 

" ไม่อยากคุยตอนนี้ "

 

" เดรกไม่เข้าใจ ทำไมไม่อยากคุยด้วย "

 

" ดีแล้ว " ดีแล้วที่เดรกไม่เข้าใจ 

 

 

ถึงเธอจะไม่รู้มากแต่ก็พอจะเดาได้ว่า พ่อของเธอนั้นดูซูบผอมลงมาเล็กน้อย หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านมา เรียกได้ว่าความสัมพันธ์ของพ่อกับลูกตอนนี้เรียกได้ว่า เข้าวิกฤตเลยทีเดียว เธอจึงไม่อยากให้น้องชายรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับพวกนี้ซะเท่าไร

 

 

" ทำไมต้องปิดบังเดรกด้วย "

 

" รอให้โตอีกหน่อยก่อน "

 

" ไม่ เดรกอยากรู้ อยากรู้ตอนนี้ "

 

" บ้างครั้งการที่เรารู้ทุกเรื่อง มันก็ไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้นนะเดรก "

 

" ก็ได้ เดรกไม่อยากรู้แล้วก็ได้ "

 

" เก่งมาก " แล้วก็ยืนมือไปลูบผมสีบลอนด์อย่างอ่อนโยน

 

" แต่พี่ซิสต้องวาดรูปให้เดรกอีกนะ "

 

" ไม่เอา พี่วาดไม่สวย " ก็บอกอยู่ตลอดว่ามันไม่สวย ก็ไม่ยอมฟังกัน

 

" ทำไมล่ะ "

 

" ก็เดรกดื้อ "

 

" เดรกไม่ได้ดื้อซะหน่อย " พร้อมกำลังกอดอกมองมาทางพี่สาวของตัวเองด้วยความหงุดหงิด

 

" ดื้อ แล้วก็อย่าทำท่าแบบนี้ด้วย เด็กไม่ดี! "

 

" งอนพี่ซิสแล้ว พี่ซิสชอบว่า "

 

" ตามใจ "

 

 

 

 

 

 

ตามใจในที่นี้ของเธอคือการต้องเสียสละเวลาอ่านหนังสือหรือจิบชาต้องนั่งมาวาดรูปให้กับน้องชายของเธอ ซึ่งบอกได้เลยลำบากมาก เพราะกว่าจะได้รูปออกมาครั้งนั้นยากยิ่งกว่าทำแบบฝึกหัดในหนังสือบางเล่มอีก 

 

และที่สำคัญนายแบบคนนี้ชอบขยับตัวไปมาตลอด ทำให้ภาพออกมาแต่ล่ะรูปค่อนข้างที่จะไม่สวยสักเท่าไร บวกกับฝีมือที่ไม่ค่อยได้เก่งอะไรมาก

 

 

" อยู่นิ่งๆเดรก "

 

" พี่ซิสดูตรงนั้นสิ มีผีเสื้อด้วย ตรงนั้นก็มี " แล้วน้องชายของเธอก็วิ่งออกไปตามจับผีเสื้อนั้นอย่างมีความสุขปล่อยให้คนที่กำลังรูปนั้นหงุดหงิดถึงขั้นสุด

 

" เดรกกลับมานั่งเดี๋ยวนี้ "

 

" ฮ่าๆๆๆๆ " เสียงหัวเราะของน้องชายเธอมันช่างดูความดีมากเลยเกิน สนุกจริงๆ

 

" เดรก "

 

" ฮ่าๆๆๆๆ " ยิ่งเธอพูดไปมากเท่าไรน้องชายของเธอกลับไม่สนใจเอาแต่วิ่งไล่จับผีเสื้อตัวนั้นอย่างเดียว สงสัยต้องให้ไปอยู่กับแม่ศะหน่อยแล้ว

 

" ถ้ายังไม่กลับ พี่จะไปแล้วนะ " เมื่อสิ้นเสียงพูดเจ้ามังกรตัวน้อยก็หยุดวิ่งแล้วกลับมานั่งที่เดิมอย่างรวดเร็ว

 

" กลับมาแล้ว เริ่มวาดต่อได้ " 

 

" อยู่นิ่งๆด้วย "

 

" ครับ " เฮ้อ! เธออยากให้คัสเพื่อนของเธอมาหาจัง อยู่กับน้องชายคนตัวเองนานๆมันยิ่งปวดหัว

 

" ซิสเพื่อนรัก ฉันมาแล้ววววววว " พูดถึงผี ผีก็มาเลย ตายยากจริงๆ

 

" ว่าไง "

 

" วาดรูปให้น้องอยู่หรอ " แล้วมาร์คัสก็เดินนั่งข้างๆเธอด้วยอัตโนมัติ

 

" แล้วเห็นว่ากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ "

 

" ขอโทษคร้าบ แต่ทำไมไม่ยอมมาวาดรูปให้ฉันบ้าง น้อยใจแล้วนะ "

 

" ยังไม่มีเวลา ต้องอ่านหนังสือก่อน "

 

" จะไปอ่านมันทำไม ไปเที่ยวเล่นยังสนุกกว่าอ่านหนังสือตั้งเยอะ "

 

" ไม่ กลัวโง่เหมือนใครบางคน "

 

" นี้หลอกกำลังด่าอยู่หรอ "

 

" อืม "

 

" ใจร้าย! " แล้วมาร์คัสเพื่อนของเธอก็หันหน้าหนีไปมองทางอื่นพร้อมกับกอดอดของตัวเองไปด้วย

 

" ถ้าว่างเดี๋ยวจะวาดให้ พอใจยัง "

 

" โอเค " และมาร์คัสคัสก็หันกลับมาคุยกับเธอต่ออย่างสนุกสนานปล่อยให้คนที่นั่งเป็นแบบให้เนเมซิสต้องนั่งเหงาอย่างคนเดียว

 

" พี่ซิสใจร้าย! งอนแล้ว! "

 

 เดี๋ยวก่อนนะเดรก พี่ทำอะไรผิด? พี่แค่คุยกับเพื่อนเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 ภาพของเหล่าเด็กๆกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุขได้ถูกสายตาของใครบางคนจ้องมองภาพเหล่านี้มานานแล้วแต่แค่คนๆนี้ไม่ได้แสดงตัวออกไปก็เท่านั้นเอง เพราะเขาไม่กล้าที่จะแสดงตนออกไปพูดตรงๆให้อีกฝ่ายได้รับรู้

 

" พ่อขอโทษ " ถึงแม้เขารู้ว่าแค่พูดคำนี้ออกไปมันไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้น แต่เขาก็ไม่กล้าอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

_________________________________

นิสัยของนางเอกเรื่องนี้ไม่ได้เย็นชาหรือนิ่งจนไม่พูดกับใครอะไรขนาดนั้น แค่ไม่รู้ว่าจะชวนคุยยังไงดี แต่ถ้าให้สนิทก็จะพูดมากเป็นพิเศษ จะเป็นที่ใจอ่อนกับคนที่สนิทด้วยเท่านั้น

นางเอกของเราจะมีความติดส์นิดหน่อย แต่ก็ยังมีความเป็นมัลฟอยอยู่ในเรื่องของความอยากเอาชนะ ความเจ้าเล่ห์ และที่สำคัญเลยก็คือ....... ( เราไม่บอกหรอก ให้เดาเอาเอง และนิสัยของคนเราสามารถเปลี่ยนกันได้เสมอ เมื่อถูกอะไรบางอย่างกระตุ้นหรือหมดตัวเลือก )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #15 Yukii❄ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 22:07
    รอค่ะ!!รอ!!

    ชอบคาแลคเตอร์นางเอกมากกกกก
    ปล.รออ่านเรื่องนี้น้าคะ
    #15
    0