[ Fic Harry Potter] คนแปลกหน้า (oc)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 การบอกลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    10 พ.ย. 63

 

 

 

 

ณ คฤหาสน์ของตระกูลมัลฟอย 

 

ในวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1977 กำลังมีเรื่องที่น่ายินดีเกิดขึ้น เมื่อทายาทตระกูลมัลฟอยได้เกิดขึ้นมาลืมตาบนโลกใบนี้ แต่ความน่ายินดีมันก็ยังไม่ถึงที่สุดเพราะคนที่เป็นทายาทตระกูลคนแรกดันเป็นผู้หญิง ถึงแม้ว่าในใจลึกๆอยากจะลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นคนเขาได้เกิดมาก็ต้องดูแลให้ดีที่สุดเท่าที่เขาจะดูแลได้

 

" แกจะคิดชื่อลูกของตัวเองยังลูเซียส " อะบราซัส มัลฟอย ได้ถามลูกชายของตัวเอง

 

" นาเมซิส นาเมซิส มัลฟอยครับ "

 

" เป็นชื่อที่ดี เทพีแห่งความพยาบาท สมกับเป็นมัลฟอย "

 

" ใช่ครับพ่อ แค่รู้ว่าเขาเกิดในตระกูลมัลฟอยก็พอแล้ว " เพราะคำว่ามัลฟอยในความหมายของเราทุกคนมันความถึง ความยิ่งใหญ่และเลือดบริสุทธิ์

 

 

 

1 ปีกับอีก 2 เดือนผ่านไป อะบราซัสที่มีสถานะเป็นปู่ของเนเมซิสก็กำลังพยายามสอนหลานรักให้พูดคำว่า ปู่ โดยมีลูเซียสลูกชายของเขามาให้กำลังใจด้วย ในภายห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ของคฤหาสน์มัลฟอย

 

" ไหนลองเรียกปู่สิ หลานรัก "

 

" บู บู "

 

" ปู่ "

 

" บู "

 

" ปู่ "

 

" บ- บู- ปู่ "

 

" เก่งมาก หลานใครเนี่ย " แล้วมาจุ๊ปหน้าผากหลานสาวของตัวเองด้วยดีใจ ส่วนทางด้านเด็กน้อยก็เอาแต่เรียกคำว่า ปู่ยกใหญ่ 

 

" ปู่ " 

 

" งั้นลองเรียกพ่อหน่อยสิ "

 

" พอ "

 

" พอ "

 

" พอ--พ่อ "

 

" ฮ่าๆ มันต้องอย่างนี้สิ "

 

 

 หลังจากที่เนเมซิสทายาทคนแรกของลูเซียสได้เอ่ยเรียกตามคำขอผู้ใหญ่ทั้งสองคนได้ ก็สามารถเรียกเสียงร้องเราะจากทั้งสองโดยง่ายดาย

 

 อะบราซัสกับลูเซียส ที่ว่าแน่ ยังต้องแพ้ให้กับเด็กน้อยคนหนึ่งที่มีนามว่า เนเมซิส มัลฟอย

 

 

 

 

วันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1980 

 

นาร์ซาซิล มัลฟอย ได้ให้กำเนิดเด็กผู้ชายตัวน้อยมาให้กับลูเซียสได้สมปรารถนาตามต้องการ และลูเซียสกับคุณปู่ก็อุ้มน้องชายของเธอไม่ยอมปล่อยไปไหน

 

ส่วนเธอก็เดินเข้าไปแม่ว่า อาการเป็นอย่างไรบ้าง เพราะหน้าตาของท่านค่อนข้างที่จะซีดออกมาเล็กน้อย

 

 

" แม่คะ เป็นไงบ้าง " คำพูดของเนเมซิสเริ่มพูดคล่องมากกว่าแต่ก่อนอยู่มาก ทำให้พ่อกับแม่ของเธอนั้นรู้สึกภาคภูมิใจในลูกสาวตัวน้อยคนนี้มาก

 

" ไม่เป็นจ๊ะ "

 

" แม่ต้องพักผ่อนให้มากๆนะคะ "

 

" จ๊ะ "

 

" รักแม่นะ "

 

" แม่ก็รักลูกเหมือนกัน " และลูเซียสก็พาเธอไปดูหน้าน้องชายของเธอแบบใกล้ๆ 

 

" น้องเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรือ "

 

" ผู้ชาย "

 

" แล้วน้องชื่อว่าอะไรหรอ? "

 

" เดรโก มัลฟอย "

 

" เดรโก มันหมายความว่าอะไร? "

 

" มังกร "

 

" ว้าว! มังกรตัวเล็กนิดเดียวเอง " 

 

" และเนเมซิสต้องดูแลน้องให้ดี อย่าให้น้องไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมักเกิ้ลเด็ดขาด "

 

" ค่ะ หนูจะดูแลให้เป็นอย่างดีเลย " 

 

" เก่งมาก "

 

 

 

ตลอดเวลาที่เธอต้องมาเรียนเรื่องการพูด การเขียน แต่สิ่งที่เนเมซิสชอบมากที่สุดก็คือการวาดรูปต่างๆ และทุกครั้งที่เธอวาดเสร็จก็จะเอาไปอวดคุณปู่หรือเจ้ามังกรตัวน้อยของเธอ ถึงแม้ว่าน้องจะไม่เข้าใจด้วยก็ตามเพราะน้องชายของเธอเอาแต่นั่งหัวเราะอย่างเดียว

 

และทุกครั้งที่เนเมซิสชอบเอาแต่วาดรูปหรือไม่ก็ดื้อซนจนของภายในบ้านแตก แต่ทุกคนในบ้านก็ไม่กล้าไปตีหรือไปว่าเด็กน้อยแต่อย่างใด เพราะเนเมซิสเธอได้ใช้คุณปู่ของเธอเป็นคนหนุนหลังให้อยู่ตลอด หรือแม้แต่เวลาที่เนเมซิสอยากได้อะไร ปู่คนนี้ก็สามารถหามาให้หลานตัวน้อยของเขาได้เสมอ เหมือนอย่างเช่นตอนนี้ที่พ่อกับแม่กำลังจะว่าเธอที่กำลังเล่นซนจนแจกันแตก

 

 

" คุณปู่ หนูไม่ได้ทำนะ " และเนเมซิสเข้าไปหลบหลังคุณปู่ของเธอทันที

 

" โอเค นั้นพวกเราไปเล่นกันที่อื่นเถอะ "

 

" ที่สวน "

 

" ได้ " และปู่ที่เห่อหลานก็พาออกไปโดยไม่สนใจใครหน้าไหนเลย ปล่อยให้คนที่เป็นพ่อกับแม่ทำได้แค่ใช้สายตามอง

 

" ปล่อยไปอย่างนี้จะดีหรอลูเซียส "

 

" จะทำยังไงได้ ก็พ่อแกเห่อหลานซะขนาดนี้ "

 

 

 

โดยแต่ละวันก็มีคนหลายหน้าตาเข้ามาเยี่ยมที่คฤหาสน์มัลฟอยไม่ขาดสาย รวมถึงคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนของพ่อเธอที่ชื่อ เซอเวอรัส สเนป ค่อยมาดูแลและอยู่เป็นเพื่อนเล่น ถึงแม้จะไม่ค่อยพูดอะไรแต่ก็ไม่เคยขัดขาดการวาดรูปของเธอเลย แถมยังมาเป็นแบบให้เธอวาดอีกด้วย 

 

" คุณอายิ้มหน่อย "

 

" ..... " เซอเวอรัสก็ไม่ได้ตอบเด็กน้อยไปแต่ยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อยแทนคำพูด

 

" เก่งมาก " แล้วเด็กน้อยก็ลงมือวาดรูปคนที่ยู่ตรงหน้าทันที ถึงแม้มันจะไม่เหมือนเลยแต่ถ้าให้เทียบในรุ่นเดียวกันแล้วเธอนั้นเก่งกว่าอย่างแน่นอน

 

 

 

จนคืนวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ.1981 มีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังนอนกระสับกระส่ายเหมือนฝันร้ายไปมาอยู่ที่เตียงสีดำขนาดใหญ่ และภายในฝันของเนเมซิสนั้นก็มีภาพอะไรบางอย่างกำลังฉายออกมาเป็นฉากๆ และดูเหมือนว่า หัวของเธอกำลังจะรำเบิดออก แล้วพอจะลืมตาขึ้นมันก็ทำไม่ได้แถมปากยังขยับไม่ได้อีกด้วย เธอทำได้แค่นอนดิ้นไปมา

 

โดยที่ภาพเเรกมีคนหนึ่งที่หัวล้าน ไม่มีจมูก เพศชายกำลังทำอะไรบางอย่างกับผู้ชายคนหนึ่งจนให้เขาคนนั้นเสกอะไรบางอย่างไป ทำให้ชายคนนี้ถึงกับนอนแน่นิ่งไปกับพื้นไม่ไปไหน 

 

พอชายไร้จมูกจัดการกับเสร็จก็มุ่งหน้าเข้าไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนบังเด็กชายตัวน้อยที่อายุน่าจะเท่ากับเดรโก น้องชายของเธอ

 

ชายไร้จมูกไม่รอช้าที่จะเสกอะไรบางอย่างใส่หญิงสาวคนนี้เหมือนกับชายคนเมื่อกี้ แต่พอชายไร้จมูกเสกลำแสงสีเขียวไปทางหญิงสาวก็เกิดแสงสีทองเต็มไปทั่วห้องก่อนที่หยิงสาวจะนอนลงไป แต่ดูเหมือนว่า แสงสีทองนี้จะทำให้ชายไร้จมูกถึงกับหายไปในอากาศ

 

แต่ก่อนที่ภาพจะตัดออกไปก็มีเด็กน้อยที่อายุน่าจะเท่ากับน้องชายของเธอกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่เตียงเล็กๆของเขา โดยที่เธอพึ่งสงเกตุว่า เด็กน้อยคนนี้มีแผลเป็นรูปสายฟ้าอยู่ที่หน้าผากเหนือคิ้วข้างขวา และภาพเหล่าก็หายไปพร้อมกับความเจ็บปวดที่หัวของเธอ แล้วยังก็มีเพลงกล่อมเด็กลอยเข้ามาให้หัวแทน ด้วยความที่เนเมซิสยังเด็กอยู่เลยเผลอเคลิ้มหลับไป

 

 

 

 

เช้าวันต่อมาของเช้าวันนี้มีแต่นกบินเต็มไปทั่วท้องฟ้าและยังไม่ข่าวการสูญเสียอำนาจของคนที่ไม่ควรเอ่ยนาม แต่ยังมีข่าวที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่านั้นก็คือข่าวของเด็กผู้รอดชีวิตที่นามว่า แฮร์รี่ พอตเตอร์ เด็กชายที่มีรูปแผลเป็นสายฟ้าเหนือหน้าผากคิ้วข้างขวา 

 

เด็กคนนี้จะเป็นคนเดียวในฝันเมื่อวานนี้หรือเปล่า?

เราต้องไปถามคุณปู่

 

 

 

ร่างของเด็กน้อยกำลังเดินไปหาคุณปู่ของเธอ แต่สายตาก็ดันไปเห็นกลุ่มคนบางคนเดินเข้ามาจับตัวพ่อของเธอไป ด้วยความเป็นห่วงเลยวิ่งไปข้างคนพวกนั้นเอาไว้และก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้ามาใกล้พ่อของตัวเองเลย โดยมีแม่และคุณปู่ค่อยห้ามอยู่

 

" ออกไป!!! " แล้วเนเมซิสก็พยายามตะโกนบอกคนพวกนี้อย่างดังพร้อมกับข่มขู่คนแปลกหน้าไปด้วย และใช้ร่างเล็กๆมายืนอยู่ข้างหน้าพ่อของเธอ จนทำให้ลูเซียสต้องคุกเข่ามากระซิบบอกลูกสาวตัวน้อยว่า

 

" ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพ่อก็กลับมาแล้ว "

 

" ไม่! คนพวกนั้นกำลังจะจับพ่อไป หนูไม่ยอม หนูจะฟ้องคุณปู่ให้มาจัดการคนพวกนี้ให้หมด "

 

" พ่อไม่เป็นไรจริงๆ " เขาก็พยายามพูดให้เนเมซิสลูกสาวคนโตให้ใจอ่อน 

 

" สัญญานะ "

 

" สัญญา แต่ระหว่างที่พ่อไม่อยู่ลูกต้องดูแลคุณปู่ แม่และน้องให้ดีนะ ทำได้ไหม "

 

" ทำได้ แต่พ่อรีบกลับมานะ "

 

" อืม " 

 

และคนพวกนั้นก็จับตัวพ่อของเธอออกไปจากคฤหาสน์มัลฟอยไป จากนั้นคุณปู่ก็พาเธอไปเดินเล่นที่สวนในคฤหาสน์ต่อ


 

" คุณปู่ พ่อจะเป็นอะไรไหม "

 

" ไม่เป็นอะไรหรอกเนเมซิส "

 

" คุณปู่ หนูมีเรื่องอยากจะบอกคุณปู่ด้วย "

 

" อะไรหือม์ "

 

" เมื่อคืนหนูฝันร้าย "

 

" ฝันร้ายหรอคะ? ไหนเล่าให้ปู่ฟังได้ไหม "

 

" เมื่อคืนหนูฝันเห็นผู้ชายไร้จมูก และ เด็กน้อยคนหนึ่งที่มีชื่ออยู่ในข่าวเดลี่พรอเฟ็ตด้วยที่ชื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์ "

 

" หลานฝันเห็นอะไรบ้าง " น้ำเสียงที่ดูขี้เล่นเหมือนอยู่เฉพาะกับหลานเท่านั้นแปรเปลี่ยนน้ำเสียงที่ดูจริงจังทันที

 

" หนูเห็นคนที่ไม่มีจมูกเสกอะไรใส่ชายหญิงคู่หนึ่งจนต้องนอนลงไปอยู่กับพื้นเลย แต่ผู้ชายล้มตัวลงไปนอนกับพื้นก่อนผู้หญิงนะ "

 

" แล้วหลานเห็นอะไรอีก "

 

" แต่ก่อนที่ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะลงไปนอน คนที่ไม่มีจมูกก็เสกแสงสีเขียวออกจากไม้กายสิทธิ์ใส่ผู้หญิงคนนั้นไป แต่พอแสงสีเขียวโดนตัวก็มีแสงสีทองที่สว่างมากๆเต็มไปทั่วห้องเลย และหนูสงสัยอยู่หนึ่งค่ะคุณปู่ "

 

" สงสัยเรื่องอะไรเนเมซิส "

 

" ทำไมผู้ชายกับผู้หญิงที่หนูเห็นในฝันถึงนอนกันนิ่งหมดเลย คนที่ไม่มีจมูกทำอะไรกับพวกเขาหรอ ปู่พอจะรู้ไหม "

 

“ ปู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่อย่าพึ่งบอกเรื่องนี้ให้ใครฟังเด็ดขาด ”

 

“ ทำไม? ”

 

“ เมื่อถึงเวลาแล้วหลานก็จะรู้เองและอย่าพึ่งสงสัยไปเลย สัญญากับปู่นะ " แล้วคุณปู่ก็ชูนิ้วก้อยข้างขวามาให้เนเมซิสมาเกี่ยวก้อยสัญญา

 

" สัญญา " 


และพวกเขาก็ยังพูดคุยและสั่งสอนเรื่องต่างๆมากมายเกินกว่าที่เด็กอายุ 3 ขวบควรไปรับ ทั้งการวางตัวให้ดูเหมาะสมและสง่างามอยู่ตลอดเวลา แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังคงเป็นแค่เด็กฟังบ้างไม่ฟังบ้าง และยังสอนอีกด้วยว่า เวลาพ่อของเธอบ่นหรือว่า ก็ไม่ต้องไปฟังมากหรอก ฟังแค่ปู่คนเดียวก็พอแล้ว

 

 

 

 


ผ่านไป 1 สัปดาห์ พ่อของเธอได้กลับมาถึงบ้านมันช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่เรื่องดีก็ยังมีเรื่องที่โชคร้ายอยู่เหมือนกันเมื่ออะบราซัส มัลฟอยคุณปู่ของเธอได้ล้มป่วยลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ 

 

ซึ่งเนเมซิสตอนนี้มาดูแลคุณปู่ของเธอตลอดไม่ห่างไปไหน ตอนกลางคืนก็มานอนข้างคุณปู่อยู่ตลอดและเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆได้ 2 เดือน จนคุณปู่ของเธอเริ่มอ่อนแอลงจนแทบจะไม่ไหวแล้ว ทุกคนในคฤหาสน์ก็เริ่มปกคลุมไปด้วยความโศกเศร้าและความเงียบมาอีกครั้ง

 

 

 " คุณปู่ "

 

" ว่าไงตัวเล็ก "

 

" หนูโตขึ้นจะเป็นผู้บำบัดแล้วมารักษาคุณปู่นะ "

 

" ถ้าถึงตอนนั้นปู่ก็คงไม่ได้อยู่แล้ว "

 

" ทำไมคุณปู่ถึงต้องรีบจากหนูไป "

 

" ปู่แก่แล้ว "

 

" คุณปู่ยังไม่แก่เลย "

 

" หลานอย่าพูดในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้สิ "

 

" ถ้างั้นคุณปู่อย่าพึ่งทิ้งหนูไปได้ไหม " มือน้อยๆของเนเมซิสค่อยไปจับมือที่ใหญ่และเหี่ยวย่นตามกาลเวลาของมนุษย์

 

" ทุกคนออกไปก่อน ฉันอยากจะคุยกับหลานแค่ 2 คน " เมื่อทุกคนเดินออกจากห้องไปหมดแล้ว ปู่ของเธอก็เริ่มพูดคุยกับหลานของตัวเองทันที

 

“ ปู่มีของบางอย่างจะให้เนเมซิสด้วย ”

 

“ อะไรหรอคะ ” 


อะบราซัลก็ให้สร้อยที่ตนพึ่งสั่งทำให้ใหม่ไว้ 2 ชิ้น ซึ่งแต่ละชิ้นหน้าตาจะเหมือนกันแต่วัตถุที่ทำกลับแตกต่างซึ่งอันหนึ่งทำมาจากมรกตส่วนอีกอันหนึ่งทำจากโทแพซสีเขียว แต่พอเอามาใส่เข้ากับสร้อยประจำตระกูลแล้วก็แทบแยกไม่ออกว่าชิ้นไหนทำมาจากอะไร 


แล้วอัญมณีที่เขาเลือกแต่ละชิ้นต่างมีความหมายและความสามารถแตกต่างกัน เพื่อว่าสักวันหนึ่งหลานของเขาจำเป็นต้องพึ่ง 2 สิ่งนี้ในวันที่เขาไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว

 

 

“ สวยจัง ”

 

“ ถ้าชอบก็ต้องใส่มันตลอด แต่เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งนะ ใส่พร้อมกันทั้งคู่ไม่ได้ ”

 

“ ได้ค่ะ สร้อยเส้นนี้ส่วนอีกเส้นหนึ่งหนูจะเก็บมันเอาไว้ ” 


เมื่อเลือกจบก็รีบใส่มันเข้าไปอย่างง่ายดายเพราะสายของสร้อยเส้นนี้มันยาวมากสำหรับหัวเด็กๆอย่างเธอ แต่ถ้าโตแล้วหน้าจะพอดี ซึ่งสร้อยที่เธอเลือกใส่เป็นสร้อยที่ทำมาจากโทแพสสีเขียวเอาไว้ 

 

“ ปู่จะบอกอะไรหลานอย่างหนึ่งเกี่ยวกับสร้อยทั้ง 2 ชิ้นนี้ "

 

“ อะไรหรอคะ ”

 

“ สร้อยที่หลานกำลังใส่อยู่เป็นสร้อยที่ทำมาจากโทแพซสีเขียวส่วนอีกอันหนึ่งทำมาจากมรกต ”

 

“ มันไม่เหมือนกันหรอกหรอ นึกว่าเหมือนกันซะอีก ”

 

“ ปู่ต้องทำอะไรที่ไม่เหมือนกันหน่อยสิ ”

 

“ งั้นปู่บอกหนูหน่อยได้ไหมว่า โทแพสกับมรกตมันหมายถึงอะไร ”

 

“ ถ้าหลานอยากรู้ก็ต้องไปหาความหมายเอาเองนะ ปู่จำไม่ได้ ”

 

“ ปู่ไม่ได้แก่ซะหน่อย ทำเป็นคนขี้ลืมไปได้ ”

 

“ ปู่แก่แล้วจริงๆเนเมซิส เอาล่ะพวกเรามีเวลาไม่มากแล้ว "

 

“ เวลาอะไร? ”

 

" ฟังคำของปู่เอาไว้ให้ดีนี้คือสร้อยประจำตระกูลมัลฟอยทายาทของมัลฟอยทุกคนจะมีมันไว้ ซึ่งปู่ทำให้หลานเอาไว้ 2 ชิ้น หรือถ้าหลานมีคนที่รักและพร้อมที่จะอยู่กันไปตลอดชีวิต สร้อยเส้นนี้ก็เปรียบเหมือนของแทนใจได้ "

 

" ของแทนใจ "

 

" ใช่ ตอนสมัยปู่ยังหนุ่มๆ ปู่ก็จีบย่าด้วยวิธีนี้ล่ะ "

 

" ว้าว! "

 

 " เพราะฉะนั้นหลานต้องดูแลสร้อยนี้ให้ดีๆ และหลานเกิดมาจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่อย่างมัลฟอย หลานต้องเป็นคนที่สุขุมรอบคอบ วางตัวให้เหมาะสมและสง่างาม ให้สมกับที่เกิดมาในตระกูลมัลฟอยอย่างที่ปู่เคยสอน หลานเข้าใจไหม "

 

" เข้าใจค่ะ "

 

" และพอปู่ไม่อยู่ หลานสัญญากับปู่ได้ไหมว่า จะดูแลพ่อแม่และน้องให้ดีที่สุด พาตระกูลของเราไปให้ความยิ่งใหญ่ที่ใครก็ไม่อาจเทียบได้ สัญญานะ "

 

" หนูสัญญา แต่ปู่จะทิ้งหนูไปจริงๆหรอ "

 

" ปู่ขอโทษ มีพบก็ต้องมีจาก มันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีสามารถคาดเดาได้ "

 

" แต่หนูอยากให้ปู่อยู่กับหนูไปนานๆ ถ้าปู่อยู่กับหนู หนูจะทำตามทุกอย่างที่ปู่บอกเลย เพราะฉะนั้นอย่าไปได้ไหม "

 

" ปู่ก็อยากอยู่ แต่ให้ทำยังไงได้ ก็ปู่มีวาสนาที่จะได้อยู่กับเนเมซิสแค่นี้ "

 

" ถ้างั้นหนูไปอยู่กับคุณปู่ด้วย " น้ำเสียงของเนเมซิสเริ่มสั่นๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

 

" ไม่ได้ หลานต้องอยู่ดูแลพ่อแม่และน้องที่นี้ ถือว่าเป็นคำขอของปู่นะ และอีกอย่างเป็นมัลฟอยเขาไม่ชอบไม่ร้องไห้กันหรอก " อะบราซัสก็ได้ยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้หลานตัวเองอย่างช้าๆอย่างทะนุถนอม

 

“ ……ค่ะ ”

 

“ หลานรู้จักความหมายของคำว่าเนเมซิสไหม ”

 

“ ไม่รู้ ” และเธอก็ส่ายหน้าไปให้กับคนที่นอนอยู่กับเตียงสีดำขนาดใหญ่

 

“ มันความหมายถึง เทพีแห่งความพยาบาท ”

 

“ เทพีงั้นหรอ? หมายถึงนางฟ้าใช่ไหม ”

 

“ ทั้งใช่และไม่ใช่ เพราะนี้คือปีศาจตัวน้อยของปู่ ” 

 


มือเหี่ยวย่นของอะบราซัลค่อยๆลูบหัวหลานอย่างเบาและอ่อนโยน ถึงแม้ว่าเขาอยากจะอยู่กับหลานทั้งสองคนให้มากกว่านี้ แต่ยังไงได้โชคชะตาของคนเรามีแค่นี้ 


หลังจากที่อะบราซัลลูบหัวของหลานรักของตัวเองอยู่จู่ๆหัวใจของเขาได้หยุดลง ทำให้มือที่กำลังลูบหัวอยู่ได้หยุดลงไปพร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ปู่ของเธอบอกออกมาหลังจากสิ้นใจ

 


ปู่จะค่อยอยู่เคียงข้างหลานเสมอนะ ”

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #13 Iamnot_muggle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 00:45

    ต่อออ ชอบมากก
    #13
    0
  2. #12 Oya477 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 18:25

    รออออออ


    #12
    0
  3. #10 Yukii❄ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 00:12

    แงงงง ซึ้งจนน้ำตาซึม(กรี๊ดอัดหมอนกับฉากปูหลานแล้วด้วยง่า(╥_╥) อ่านไปจนรู้สึกได้ถึงความรักที่มีค่อครอบครัว
    ปล.รออ่าน+เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #10
    0
  4. วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 21:48

    แง้

    ซึ้งน้ำตาไหลเลยง่า(ಥ=ಥ)
    #9
    0
  5. #8 Plang2549 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 21:02
    แงงงงซึ้งมากๆก้คือรุ้เลยว่าน้องรักคุณปู่แค่ไหน
    #8
    0
  6. #7 zero9 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 20:42

    ซึ้งมาก มาต่อเร็วๆน้าาา

    #7
    0