Fic Vampire twilight : About her who stranger.

ตอนที่ 24 : เพื่อนเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

24 เพื่อนเก่า

 

ลูเซียนเป็นคนที่ค่อนข้างเงียบ นั่นอาจเป็นผลกระทบตั้งแต่ที่เขาโดนนายกับนางฟรีสบลูจับมาทำอะไรนั่นนี่โน้นแล้วก็ได้ ส่วนใหญ่แล้วพวกมนุษย์หมาป่าถูกปฏิบัติด้วยไม่ดีมาตั้งแต่แรก พวกเขามักจะหวาดกลัวว่าคนจะมาทำร้าย และต้องหวาดกลัวตลอดเวลาในวันพระจันทร์เต็มดวงถ้าเลือกที่จะไม่เข่นฆ่าใคร—และใช่ ลูเซียนเกลียดการฆ่าคน แต่เขาคืออันดับต้นๆ ที่เชี่ยวชาญคาถาอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ตายได้ในหนึ่งวิ

ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมานั้นคือประวัติโดยคร่าวๆ ของอาจารย์วิชาประวัติศาสตร์คนใหม่ของเวเลอนีลเอง

ตอนแรกเอริคค้านหัวชนฝาที่จะให้เขาออกมาใช้ชีวิตด้านนอก ลูเซียนยังไม่ได้รับการบำบัดจนหายขาดเรื่องอาการหวาดกลัวสังคมจากการโดนทำร้ายร่างกาย แต่ยังไงซะเอริคก็ต้องยอมรับอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือมันจะดีกว่าถ้าแฟนของเขาได้ลองออกมาใช้ชีวิตบ้าง

ไม่มีคนรักคู่ไหนที่อยากให้แฟนตัวเองต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวหรอก แม้ว่าบ้านฟรีสบลูเป็นครอบครัวที่มีความคิดค่อนข้างแปลกและอันตราย เอริคกลับสามารถยับยั้งความคิดน่ากลัวเหล่านั้นมาได้เพื่อมนุษย์หมาป่าของเขาเพียงคนเดียว นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมในเทอมนี้จึงมีคนมาซื้อบ้านเล็กๆ ในป่าอยู่อาศัย และต่อมาก็มีชายหนุ่มท่าทางขี้โรค ติดยามาสมัครเป็นอาจารย์ที่ฟอร์ค

และถึงจะผิดกฎหมายไปสักหน่อย มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรถ้าเอริคจะใช้คาถาสะกดใจให้พวกเขาตอบรับใบสมัครของลูเซียนให้เข้ามาใช้ชีวิตเหมือนโน-แมจทั่วไป อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมีเวเลอนีล เพื่อนเพียงคนเดียวที่พวกเขาทั้งสองไว้ใจ เอริคยังเป็นผู้บำบัดอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งแถบไอร์แลนด์ เขาจะมาที่บ้านนี้เดือนละสี่ครั้งหรือมาให้บ่อยที่สุดเท่าที่ทำได้

ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่ว่า ในที่สุดเวเลอนีลก็ได้เพื่อนบ้านของเธอสักที

ลูเซียนกำลังพยายาม—อย่างน้อยเขาก็ยังอยากกลับมาใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป แต่สังคมในโลกผู้วิเศษโหดร้ายเกินไปต่อพวกเขา เวเลอนีลเองก็ไม่เห็นว่ามันจะแย่อะไรถ้าอีกฝ่ายจะเริ่มต้นใหม่ที่นี่ ในฐานะคนธรรมดาจริงๆ

ดังนั้นงานเลี้ยงวันเกิดของเธอ จึงเป็นงานเลี้ยงต้อนรับควบคู่ของลูเซียนไปด้วยเลย

งานเลี้ยงที่มีกันแค่สามคน เพราะเอริคติดคนไข้เคสด่วน อย่างน้อยการที่เจคอบมาร่วมด้วยก็เป็นเรื่องดีที่ให้พวกผู้ชายได้คุยกัน ลูเซียนต้องการเพื่อนที่เข้าใจปัญหาการกลายร่างของตัวเอง ซึ่งพวกหมาป่าก็น่าจะเป็นความคิดที่ดี

“อย่างน้อยคุณก็กลายร่างแค่วันพระจันทร์เต็มดวง” เจคอบว่า “แต่ฉันไม่เคยควบคุมตัวเองได้เลยถ้ามีอารมณ์โกรธหรือโมโห—ทุกอย่างจะหลุดการควบคุม และนั่นก็หายนะยิ่งกว่านายแน่ๆ”

และการรู้ว่าไม่ได้มีแค่ตัวเองที่มี่ปัญหาการกลายร่าง มันก็ทำให้ลูเซียนรู้สึกดีขึ้นมาก เวเลอนีลทำของหวานอยู่ในหัวพลางเงี่ยหูฟัง ระหว่างนั้นก็ส่งข้อความให้เจ้าของความคิดนี้ที่ยังติดธุระไม่เลิก เอริคคงได้อ่านมันอีกครั้งตอนที่เขาออกจากโรงพยาบาลนั่นแหละ

เด็กสาวคิดอะไรเพลินๆ ก่อนที่อีกสิบห้านาทีต่อมา ของหวานแบบง่ายๆ ก็ถูกยกนำไปเสิร์ฟให้ทั้งคู่ในห้องนั่งเล่น จากนั้นก็บอกลากันในตอนห้าทุ่มเมื่อเห็นว่าใครกำลังหายตัวมาโผล่อยู่หน้าบ้าน เอริคยิ้มหวานพลางส่งสายตาส่งแขกมาให้พร้อม ทั้งเธอกับเจคอบก็ทำได้แค่ยักไหล่แล้วบอกลาคู่รักที่กอดเอวกันกลับเข้าบ้าน

นี่เป็นดินเนอร์ที่ดีที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมาเลย

 

 

 

เวเลอนีลคิดว่าปีนี้เธอเริ่มต้นมันด้วยดี เธออาจจะทำเป็นเมินข่าวใส่สีตีไข่ในเดลี่พรอเฟ็ตที่วลอฟส่งมาให้ทุกฉบับที่ริต้า สกีเตอร์เขียนเรื่องของดัมเบิ้ลดอร์กับกรินเดลวอลต์ เธอค่อนข้างที่จะไม่ใส่ใจกับมัน เพราะเรื่องพวกนี้มันอยู่อีกทวีปหนึ่ง จอมมารอะไรนั่นคงไม่โผล่มาที่อเมริกาในตอนที่เขายึดอังกฤษไม่สำเร็จหรอก

และใช่—เธอก็คิดว่ามันดีขึ้นทุกวันนั่นแหละจนกระทั่งวันนี้ตอนเช้าที่เริ่มรู้สึกว่ามีสายตาจับจ้องมองมา

มันเริ่มมาตั้งแต่เธอลงจากรถ เด็กเกรดสิบและสิบสองส่วนใหญ่ที่อยู่ในที่จอดรถหันมามองเธอ ก่อนจะหันไปคุยบางอย่างที่สัญชาตญาณกำลังร่ำร้องบอกเวเลอนีลว่าไม่ถูกต้อง

พวกเกรดสิบสองน่ะคงไม่เท่าไร คนที่เคยเรียนกับเธอชอบส่ายหน้าแล้วตะโกนแว่วๆ มาให้ได้ยินว่า‘ไร้สาระ’ และพอเธอเดินเข้ามาในอาคารเรียน เปิดล็อกเกอร์ดูก็เริ่มจะเอะใจกับบางอย่างเมื่อเห็นว่าวันนี้มีคนมายืนอยู่แถวนี้แน่นผิดปกติ

ส่วนใหญ่คือเกรดสิบที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน และเวเลอนีลก็คงจะงงไปมากกว่านี้ถ้าไม่ได้ไทเลอร์ที่เดินเข้ามาหาซะก่อน

“มีข่าวลือ” เขาเกริ่นแค่นั้น—แต่แค่นั้นทุกคนก็ต้องรู้ดีอยู่แล้วว่ามันต้องเกี่ยวอะไรกับเธอสักอย่างแน่ๆ

เวเลอนีลเลิกคิ้วตั้งใจฟัง

“มีข่าวลือว่าเธอกับริชาร์ด นอร์แมนเคยคบกัน แล้วเขาบอกเลิกเธอเพราะเธอมันไม่ปกติ”

มือที่กำลังหยิบหนังสือออกมาถึงกับชะงัก ไทเลอร์ไม่ได้สังเกตเห็นว่าเวเลอนีลหน้าเปลี่ยนสี แน่นอนว่าชื่อนั้นเป็นของคนที่พึ่งย้ายเข้ามาใหม่พร้อมกับแฟนของเขาที่อยู่เกรดสิบ

มิน่าล่ะ ถึงว่าทำไมพวกเกรดสิบถึงมองเธอแบบนั้น

“คบกันเป็นเพื่อน และเขามันขี้ขลาดเกินกว่าจะเปิดใจฟังฉัน” เวเลอนีลว่าเสียงเย็น “แล้วไง—ฉันไปหนักหัวใครเหรอ? หรือว่าแฟนหมอนั่นมันเดือดร้อน?”

ไทเลอร์ไม่ตอบ แต่ผายมือไปทางรอบด้านของตัวเอง มันก็น่าตลกดีที่พวกคนที่กางหูเตรียมฟังพวกนั้นหันหน้าไปทางอื่นอย่างพร้อมเพียง เวเลอนีลมั่นใจว่าข่าวลือที่ถูกปล่อยไปแบบนั้นคงมีอะไรมากกว่าที่ไทเลอร์เอามาเล่าให้เธอฟังแน่

และถึงเวเลอนีลจะไม่ชอบสนใจอะไรมากก็แล้วแต่ แต่เธอเป็นคนห่วงหน้าห่วงตาตัวเอง และชื่อเสียงของเธอไม่ควรจะมาพังเพราะเรื่องไร้สาระที่หามูลเหตุไม่ได้

เด็กสาวแสร้งทำหน้างุนงง “อ้าว—หนักหัวทุกคนเลยเหรอ?”

และปิดล็อกเกอร์ดังปัง! จนคนอื่นสะดุ้งกันเป็นทิวแถว

แน่นอนว่าในนั้นมีคนที่รู้จักเธอมาตั้งแต่เทอมที่แล้ว ที่รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรเข้าไปยุ่งกำลังทำหน้านึกสนุก เวเลอนีลไม่ได้มีแต่คนเกลียดหรือไม่รู้จัก เธอมีชื่อเสียงเรื่องคนจริงและตรงเป็นไม้บรรทัดที่เป็นที่โจษจำ

และเรื่องนี้เธอก็โคตรจะไม่พอใจเลย ให้ตายเถอะ

“ฉันจะคบใครหรือจะเตะใคร ก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับคนนอกเนอะ?” และจงใจใช้น้ำเสียงดังขึ้นมาหน่อยเพื่อให้ได้ยินกันทุกคน “หรือถ้าใครมันทนไม่ไหวอยากรู้เรื่องคนอื่นนัก พรุ่งนี้ฉันตั้งโต๊ะแถลงเลยก็ได้นะ จะได้ไม่มโนเป็นสาวน้อยพึ่งหัดรักกันหมดนะจ๊ะ”

ว่าเสร็จแล้วก็ปึงปังไปทางห้องเรียน เธอไม่ได้สนใจใครอีกว่าจะทำหน้ายังไง เด็กพวกนั้นจะเป็นใครกันเชียว เปิดเทอมมาไม่กี่วันก็มาหาเรื่องเธอเเล้ว

ไทเลอร์เดินชิวมาอยู่ข้างๆ "นี่แหละ เพื่อนฉัน"

และบางทีเวเลอนีลก็คงอารมณ์ดีขึ้นกว่านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเดินเข้าห้องเรียนไปแล้วก็ดันเจอเข้ากับคนที่เธอไม่อยากเจอหน้าที่สุดในฟอร์ค

ริชาร์ด นอร์แมนกำลังนั่งอยู่ที่ข้างหน้าต่าง และถ้าไม่นับไทเลอร์ที่ไปนั่งกับเพื่อนอีกคนหนึ่งแล้ว...ตรงนั้นเป็นที่นั่งเดียวในคลาสที่เหลือให้เธอนั่ง มันเป็นไปอย่างที่คาดที่เขามองเธอด้วยความเป็นอริ เพราะสายตาของเวเลอนีลเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย 

เธอเคยเจอเขามาก่อน ตอนอยู่ที่ไอร์แลนด์ ช่วงปิดเทอมปีสี่ที่อิลเวอร์มอร์นีย์แล้วพ่อแม่ซื้อบ้านพักเล็กๆ ในตัวเมือง และริชาร์ด นอร์แมนเป็นพวกช่างพูดที่เก่งกาจคนหนึ่ง ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าเธอจะต้องมาเจอเขาที่นี่อีก

“เอ้า รีบนั่งที่สิคุณซัน วันนี้ฉันคงไม่ต้องรอคุณเลือกที่นั่งจนหมดคาบหรอกใช่ไหม?” 

และน้ำเสียงของอาจารย์เร่งเร้าจนไม่มีทางเลือก เวเลอนีลเดินเข้าไปนั่งข้างริชาร์ดด้วยฝีเท้าอันหนักอึ้ง และบรรยากาศหนักๆ ปกคลุมรอบโต๊ะพวกเธอไปตลอดทั้งชั่วโมงจนกระทั่งต้องเปลี่ยนคลาส เวเลอนีลคิดว่ามันคงไม่มีอะไรแล้ว บางทีถ้าพวกเธอสองคนแกล้งทำเป็นเมินให้กันแบบนี้ไปตลอดมันก็คงจะดี

แต่ไม่นึกว่าริชาร์ดจะเป็นคนทักขึ้นมาก่อน “เธอจะมาทำอะไรที่นี่อีก?”

โอ้—แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเขาอยากจะสื่ออะไร และนั่นหยาบคายมากสำหรับคนที่พึ่งเจอหน้ากัน

“นายคิดว่าฉันจะมาทำอะไรที่นี่ล่ะ? หรือฉันเคยทำอะไรที่ไหนอีก?” เด็กสาวว่าเสียงเย็น “ทำความเข้าใจใหม่นะริชาร์ด ฉันไม่เคยทำให้ที่ไหนวุ่นวายทั้งนั้น นอกจากนายจะบ้าคิดไปเองแล้วเอาไปโพนทนาสาธยายให้คนอื่นฟัง”

“หรือมันไม่จริง?” คราวนี้ริชาร์ดหันมามองที่เธอตรงๆ “มันเป็นความผิดของเธอที่ทำให้ฉันต้องย้ายบ้าน”

“นายทำตัวเองและรับผิดชอบการกระทำไม่ไหวจนต้องย้ายบ้าน”

เยี่ยมเลย—ตอนเด็กคบคนอย่างนี้เป็นเพื่อนได้ไง?—เวเลอนีลอยากจะกลับไปด่าตัวเองจังเลย เรื่องข่าวลือแย่ๆ นั่นก็คงไม่ต้องหาคำตอบแล้วว่าใครเป็นคนทำ 

คนออกไปกันหมดแล้ว และนั่นก็เป็นเรื่องดีถ้าเวเลอนีลจะเตือนอะไรหมอนี่หน่อย 

“จะบอกอะไรให้ในฐานะที่ฉันอยู่ที่นี่มาก่อนนะ ริชาร์ด—มีอะไรอีกมากที่นายไม่ควรไปแตะ ถ้าใจยังเสาะชอบหนีอยู่แบบนี้น่ะ และฉันหวังว่านายจะไม่คิดบูลลี่ฉันเหมือนเด็กยังไม่โตนะ”

เวเลอนีลไม่รู้ว่าริชาร์ดจะเอาเรื่องของเธอไปพูดยังไง หรือเล่าให้แฟนของเขาฟังว่ายังไงก็ช่าง พวกเกรดสิบทั้งชั้นจะมองเธอยังไงเวเลอนีลอาจจะไม่สน แต่ยังไงซะเธอก็มีเส้นของเธออยู่ และถ้ามันมากเกินไปเธอก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น 

เชื่อเถอะว่านิสัยแบบริชาร์ด นอร์แมนน่ะ ถ้าอยากเอาชนะแล้วมันน่ารำคาญ เธอจะหวังในฐานะคนที่เคยรู้จักกันก็แล้วกันว่าอย่าไปกระตุกหนวดแวมไพร์กับหมาป่าในฟอร์คเข้า ไม่อย่างนั้นฟอร์คอาจเป็นที่สุดท้ายที่เขาจะได้ใช้ชีวิตอยู่ในฐานะมนุษย์

มันมีอยู่วูบหนึ่งที่แววตาของเขาที่มองเธอมาฉายแววหวาดกลัว เวเลอนีลกระตุกยิ้ม “ยินดีต้อนรับสู่ฟอร์ค คุณนอร์แมน”

เด็กหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเจ็บใจ “แม่มด”

เวเลอนีลรับคำอย่างเต็มใจ “ใช่—และฉันยังคงเป็นมาตลอด”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #299 Pizza-girl(✿) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 11:17
    เจคจัดการนอร์เเมนเอาให้ช้อกไปเลย บังอาจมาทำให้น้องรำคาญใจ
    #299
    0
  2. #266 Piyanan Piyanan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 16:52
    ม่ายยยยย ว่าแล้วทำไมกดตอนต่อไม่ได้ มาเถอะพลีสสสสสสส
    #266
    0
  3. #264 ฝูหลาง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 10:25

    น้องพร้อมแล้ว หึๆ
    #264
    0
  4. #263 autumn morning^^ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 18:11
    เอาเลยนอร์แมน ฉันล่ะอยากให้เธอเจอกับพวกแวมไพร์เกิดใหม่จริงๆ
    #263
    0
  5. #262 LazyLion (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 14:55
    ฟาดมาก ปั๊วะๆๆๆๆๆ สิบๆๆๆๆไปเลยแม่!!!!
    #262
    0
  6. #261 Nattawadee1808 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 05:07

    ฟาดมันค่ะ! มีอะไรให้น่ากลัว!!

    #261
    0
  7. #241 Nawn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 14:31

    เวเลอนีล! ฟาดเลย!! ฟาดมัน!! ให้มันรู้ว่าไผเปนไผ! แต่ถ้าริชาร์ดเข้าไปแส่เรื่องของเบลล่า คนที่จัดการอาจจะเป็นหมาป่ากับแวมไพร์แแทนแม่มดก็เป็นได้ ฮึ อย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนเชียวหล่ะพ่อหนุ่ม

    #241
    0
  8. #240 luvtaetaev (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 17:48
    จัดมันเลยเวเลอนีล!! คนที่มาแหย่ตีนหนูมันต้องไม่อยู่ดีค่ะ!!!
    #240
    0
  9. #239 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 19:19
    ฟาดมันอีกเลยลูกก
    #239
    0
  10. #238 Mamorudes (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 18:56

    ไม่อยากคิดสภาพถ้านอร์แมนมายุ่งกับนางเอกเลย55555

    #238
    0
  11. #237 Smilling human (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 18:46
    น้องฟาดมาก!!!!
    #237
    0