Fic Vampire twilight : About her who stranger.

ตอนที่ 22 : วันเปิดเทอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    9 ก.ค. 63

22 เปิดเทอม

 

ฟอร์คมักจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลึกลับ...เเน่นอนว่านั่นจะเป็นความคิดเเรกของทุกคนเมื่อขับรถเข้ามาที่นี่ พวกเขาจะเจอเข้ากับสนสูงๆ ใบสีเข้มจนเกือบดำเพราะเเสงเเดดส่องลงมาไม่ถึง จะเจอเข้ากับชนพื้นเมืองที่ใช้ชีวิตร่วมกับคนในเมือง จะเห็นกลุ่มคนลึกลับบางกลุ่มที่มักทำตัวให้น่าค้นหา--โอ้ แน่นอนว่าพวกเขาไม่ใช่อะไรที่เป็นแบบเด็กอายุสิบหกหัดลองทำตัวเป็นพวกต่างเผ่าพันธุ์หรอก

มันคืออย่างหนึ่งที่เป็นเสน่ห์—สำหรับเด็กวัยรุ่นที่พึ่งเข้ามาที่นี่ใหม่ๆ

พวกเขาจะเจอเข้ากับครอบครัวปริศนากลุ่มหนึ่งที่จะออกจากบ้านก็ต่อเมื่อวันนั้นไม่มีแดดเท่านั้น

พวกเขาจะเจอเข้ากับกลุ่มควิลยูตที่มักทำตัวประหลาดอย่างการไปหากิจกรรมโลดโผนเกินจริงหรือไม่ก็ชอบอยู่ในป่ามากกว่าในเมือง

 

และนั่นก็คงเป็นนิยามง่ายๆ ที่เด็กสาวคนหนึ่งที่กลับมาที่นี่เป็นครั้งที่สองจะนิยามให้มันใหม่ 

 

เมืองที่เจอเรื่องแปลกๆ ได้มากมายโดยเฉพาะในป่า เมืองที่เบื้องหลังไม่ใช่พวกมาเฟียค้ายา แต่เป็นอะไรที่มีแค่ในหนังสือปรัมปราที่มีขายในร้านหนังสือเล็กๆ ที่ทุกคนมักจะมองข้ามเท่านั้น 

หยดน้ำใสกระทบกระจกรถดังเปอะแปะ คลอไปกับดนตรีคลาสสิกในรถที่เธอพึ่งไปโหลดใส่ซีดีแผ่นใหม่ นี่เป็นการขับรถกว่าสองชั่วโมงที่นับว่านานที่สุดสำหรับเธอ แน่นอนว่าไม่รวมที่นั่งเครื่องและพี่ชายคนโตขับรถมาส่ง เขากับว่าที่พี่สะใภ้บอกลาเธออย่างอบอุ่นและตบท้ายด้วยบอกให้ระวังตัวเมื่อใช้ชีวิตอยู่คนเดียว

ไอร์แลนด์ยังเป็นที่ๆ เธอคิดถึงทุกครั้งที่ต้องจากบ้านใหญ่มานานๆ 

แต่ก็นั่นแหละ—มันไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่อยากกลับมาที่ฟอร์ค

เธอรักกลิ่นฝนของที่นี่ กลิ่นดินชื้นๆ และบรรยากาศอึมครึมที่โอบล้อมราวกับราตรีกาลกำลังโอบอุ้มเธออยู่

 

มันเป็นบ้านหลังเล็กๆ หลังเดิม เธอจอดรถไว้ที่หน้าบ้าน มันพึ่งถูกสร้างเสร็จไปเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน แมรี่จัดการได้ดีกว่าที่คิด อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องเสียเงินซื้อวัสดุมาทำเอง มันเป็นธรรมดาถ้าจะมีเอลฟ์ประจำบ้านคอยปรนนิบัติทุกอย่างตามที่เจ้านายสั่ง

วลอฟอาจจะสั่งแต่งบ้านเพิ่มตอนเขากลับมาแล้ว ปีนี้พี่ชายคนรองก็น่าจะเข้ามหาลัยแล้ว และมันออกจะเหนือคาดนิดหน่อยที่เขาเลือกจะเข้ามหาลัยดังในลอนดอน โดยใช้ข้ออ้างว่ายังกลับมาที่นี่ไม่ได้ 

และอันที่จริงบรรยากาศขมุกขมัวของที่นั่นก็ไม่เลวนักสำหรับพ่อมดที่ชอบอยู่ในสังคมของพวกมักเกิ้ล (ใช่ เหมือนเขาจะติดคำเรียกของทางฝั่งนั้นไปซะแล้ว)

เด็กสาวหิ้วกระเป๋าใบใหญ่เข้ามาอีกใบหนึ่ง เธอยิ้มอีกรอบเมื่อเปิดมันแล้วอุ้มเจ้าตัวน้อยสี่ขาสองตัวออกมา พวกมันร้อง มิ้ว มิ้ว น่ารักทีเดียวเมื่อมาเยือนบ้านใหม่

ไรอันกับเรนเดียร์เป็นแมวพันธุ์มันช์กินขาสั้นสีดำเทากับสีขาวปลอดที่เธอพึ่งเก็บเงินซื้อมาเลี้ยง เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่เผลอไปเดินเล่นในตรอกขายของแล้วเจอพวกมันสองตัวสุดท้ายเข้า ไม่ต้องถามเลยว่าพวกรักสัตว์อย่างเธอจะใจแข็งได้กี่นาที เพราะในเวลาต่อมาเธอก็นับพวกมันเป็นครอบครัวและลูกรักรวดเร็วยิ่งกว่าไปจดทะเบียนเป็นแม่ลูก

ไรอันร้องมิ้วอยู่ในห้องครัว ส่วนเรนเดียร์เดินเต๊าะแต๊ะไปในโซนรับแขก มันทำให้ที่นี่ดูไม่เงียบเหงาไปนัก สำหรับเด็กสาวที่ต้องอยู่ที่นี่เพียงลำพัง—อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งฟังเพลงมองดูลำธารเล็กๆ หลังบ้านอีกแล้ว  

ต้องขอบคุณที่เทอมที่แล้วมีธุระพันตัวเลยไม่ค่อยว่างมานั่งเหงา และเทอมนี้เธอก็ไม่ต้องเหงาอีกแล้วเพราะมีลูกรักสองตัวกำลังอยู่ในบ้าน

แต่แล้ว...

 

แง้ว!

 

“เรนเดียร์?”

เห็นหางเล็กๆ ฟูฟ่องปลิวเข้าไปในครัวเหมือนหนีอะไรสักอย่าง นั่นทำให้เธอต้องละมือจากพวกกระเป๋าที่พึ่งเอาลงรถแล้วเข้าไปดูในโซนนั่งเล่น

ก่อนจะเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่ามีเด็กโข่งตัวหนึ่งกำลังยึดที่นี่เป็นของตัวเอง โดยมีโนเอลหลับซุกอยู่ตรงแผงคอ ดูจะเป็นภาพที่ทำให้เธอต้องส่ายหัวกับมันไม่ได้

เด็กสาวเดินเข้าไปหา หูทรงสามเหลี่ยมใหญ่ๆ นั้นกระดิกคล้ายจะฟังว่าใครเข้าไปใกล้มัน แต่ก็ไม่เห็นว่าจะลืมตามามองเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งลงใกล้ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนซุกเข้ากับขนนุ่มๆ ที่ไม่ได้ซุกมานานแถวๆ สีข้าง อุณหภูมิอุ่นร้อนที่ส่งผ่านมาไม่ต้องเสียเวลาเปิดฮีตเตอร์ไล่ความเย็นจากฝนด้านนอก

เวลาสองชั่วโมงสำหรับการขับรถทำพิษทันทีที่เจอที่ๆ เหมาะสำหรับการนอน เวเลอนีลฟังเสียงฝนตกเปาะแปะด้านนอกก่อนที่เธอจะหลับไปในช่วงบ่ายของวัน

 

กรร

 

และเสียงครางครือของหมาป่าตัวใหญ่ที่ขยับพวงหางนุ่มๆ มาพันที่ขาของเธอ

 

หมาเฝ้าบ้านจริงๆ ให้ตายสิ...

 

 

 

 

มีอย่างหนึ่งที่เป็นข่าวใหญ่สำหรับวันเปิดเทอมในปีนี้สำหรับพวกหน้าเดิมที่รู้เรื่องทุกอย่างในโรงเรียนดีอย่างกับเป็นพยาธิในท้อง

นั่นคือข่าวการคบกันของเบลล่า สวอนและเอ็ดเวิร์ด คัลเลนที่ฮือฮากันมาตั้งแต่เทอมก่อน ตอนที่เพื่อนๆ ของพวกเขาเห็นว่าทั้งสองเป็นคู่เต้นรำกันในคืนสุดท้าย

แน่ล่ะว่าเบลล่าพึ่งเป็นเด็กใหม่ที่พึ่งย้ายเข้ามาในเทอมที่แล้ว หล่อนดูเป็นเด็กขี้อายและไร้เดียงสาจนกลุ่มเพื่อนของหล่อนทั้งสี่คนต้องคอยลากไปนั่นไปนี่ตลอดเพื่อชีวิตวัยรุ่นอันน่าสดใสของเธอ และบางครั้งก็ต้องเป็นไม้กันหมาให้กับพวกหิวโซบางคนที่คิดเด็ดดอกฟ้า

เบลล่าเป็นคนสวย—อย่างน้อยเธอก็ผิวขาวอย่างกับหิมะและผมดำยาวสลวยที่ให้ความรู้สึกลึกลับ

ซึ่ง—อาฮะ เทอมนี้หน้าที่ผู้พิทักษ์พวกนั้นต้องยกให้แฟนของเธอแล้ว

เอ็ดเวิร์ด คัลเลนเปิดตัวอีกครั้งด้วยใบหน้าที่ติดจะยิ้มแย้มกว่าที่เป็นมาตลอด นั่นก็ทำให้สาวๆ หลายคนต้องอิจฉาและตกหลุมรักซ้ำๆ โดยที่ไม่สามารถเลื่อนสถานะมาเป็นแฟนได้อีกแล้ว

ซึ่งนั่นก็ทำให้เบลล่าโดนเพื่อนในกลุ่มเเซวใหญ่ ยังดีที่เธอยังอยู่ทานข้าวกับกลุ่มเพื่อน เเละครอบครัวคัลเลนก็นั่งอยู่ที่โต๊ะเดิมเป็นประจำ หัวข้อสนทนาในวันนั้นเป็นปาร์ตี้เล็กๆ ที่จะจัดขึ้นที่บ้านของคาร์ไลล์ เเน่นอนว่ามันจัดขึ้นเพื่อแฟนสาวของหนุ่มที่ฮอตที่สุดในโรงเรียน เบลล่าสมควรได้รับมันกับวันเกิดอายุสิบแปดของเธอ

และบทสนทนาก็อาจจะมีต่อจากนั้นถ้าไม่ใช่เพราะไทเลอร์เข้ามาผสมลงโรงด้วย

“เฮ้ ปกตินายไม่มาโรงอาหารนี่” เจสซิก้าท้วง พร้อมหลีกทางให้กับเก้าอี้สองตัวที่ลากมานั่งด้วย ทั้งกลุ่มกำลังทำหน้าสงสัย

“อีกตัวของใคร?”

ไทเลอร์ยักไหล่ “ของแม่คนรวยของฉันไง ฉันก็อุตส่าห์ลากนางออกมาจากกองรายงานได้ ลากเลือดชะมัด”

“ได้ข่าวว่าเธอกลับมาแล้ว” แองเจล่าถาม “คนเขาเอาแต่ตั้งคำถามกันว่าปิดเทอมที่แล้วหล่อนจะไปเที่ยวรอบโลกมากี่รอบ—พวกนายก็รู้ กิตติมศักดิ์เรื่องความรวยของเธอไม่แพ้ใครในฟอร์คเลย”

และนี่ก็เป็นเรื่องที่สองที่พวกเธอชอบเอามาพูดกันไม่หยุดปาก ใครๆ ก็เอาแต่พูดว่าหล่อนอาจจะกลับไปแล้วหลังจากหายตัวไปจากฟอร์คอย่างยาวนาน หรือไม่ก็มีคนออกมาแก้ข่าวว่าเวเลอนีล ซัน ดี. แค่ไปเที่ยวรอบโลกกับครอบครัวของหล่อนเท่านั้น

มีไม่มากหรอกกับคนที่อวดตัวเองว่ารวยอย่างภาคภูมิแล้วไม่มีใครหมั่นไส้ เพราะพวกเขาสงสารสภาพหล่อนตอนตั้งใจเรียนมากกว่า

และเอาจริงๆ ถ้าเวเลอนีลไม่ทำตัวลึกลับไปๆ มาๆ แบบนี้เธออาจจะเริ่มมีชื่อเสียงในหมู่เด็กใหม่มากขึ้น ไม่ใช่ถูกรวมเป็นหนึ่งสิ่งลึกลับของฟอร์คแบบนี้ 

 

และพอพูดถึงไก่ ไก่ก็มา

“ซัน ทางนี้!” เป็นเบลล่าที่ร้องทัก ก่อนที่จะต้องร้องว้าวเมื่อเห็นว่าเพื่อนคนนี้เปลี่ยนลุคไปมาก “เธอย้อมผม?”

เวเลอนีลฉีกยิ้มอารมณ์ดี เส้นผมที่ปกติเหยียดตรงสีดำสนิทตามธรรมชาติถูกย้อมกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อนนวลตาถูกเปียแนบไปตามศรีษะจากซ้ายมาขวาพาดเข้ากับบ่า บางทีเธออาจจะดูเป็นสาวหวานขึ้นสักนิดเมื่อยังสวมใส่แว่นกรอบสีเงินทรงกลมไว้ไม่ได้ถอด เพราะปัญหาสายตาที่เริ่มรุมเร้า แต่เอาจริงๆ คือครึ่งล่างตั้งแต่เสื้อผ้าลงมามันออกจะขัดกันนิดๆ กับลุคที่พยายามจะเนิร์ดของเธอ

อย่างน้อยบูทส้นสูงปรี๊ดนั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เด็กเนิร์ดชอบใส่ และกางเกงเข้ารูปสีดำสนิทก็เน้นเรียวขายาวของคนตัวสูงให้ดูเพรียวกว่าเก่า คล้ายจะตัดสไตล์สาวเปรี้ยวนิดๆ ในเทอมที่แล้วแบบสวนทางจนเจสซิก้าต้องผิวปาก

“ใครก็ได้บอกทีว่าใครเอาซันเมื่อเทอมที่แล้วไปซ่อน” เจสซิก้าว่า “ฉันชอบลุคนี้ของเธอจัง”

“อากาศช่วงนี้เหมาะจะลองหาแฟชั่นแนวนี้ใส่น่ะ--ถึงอันที่จริงฟอร์คจะอากาศแบบนี้ทั้งปีก็เถอะ” เด็กสาวยักไหล่ แล้วนั่งลงข้างๆ เบลล่าก่อนจะยื่นกล่องของขวัญให้ “สุขสันต์วันเกิด”

อีกฝ่ายรับไปพร้อมขอบคุณอย่างดีใจ ก่อนจะพบว่ามันเป็นสร้อยข้อมืออันหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะเป็นงานแฮนเมด 

มันอาจจะดูธรรมดาไปสักนิดสำหรับสายตาคนภายนอก แต่กับเบลล่าที่รู้แล้วว่าเธอเป็นใครก็น้อมรับด้วยความยินดี เวเลอนีลโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างหูเธอ

“ใส่ไว้ล่ะ ฉันลงคาถาคุ้มครองไว้ให้” จ้างคนอื่นลงให้ เสียไปตั้งหลายเหรียญแน่ะ

“ขอบคุณ เป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดเลย”

“พวกนายต้องไม่เชื่อแน่ว่าเมื่อกี้ฉันลากหล่อนออกมาจากรายงานได้ยังไง อย่างกับลากช้างตกมันออกมาจากห้องเรียนแน่ะ” ไทเลอร์ว่า “ไม่ได้ว่าอะไรนะถ้าเธอจะแย่งตำแหน่งเด็กเรียนดีเด่นกับเจสน่ะ”

และเด็กสาวที่ตกไปอยู่ในบทสนทนาก็กระเซ้าขึ้นมาอีกว่า “แต่เธอน่าจะได้ตำแหน่งบ้างานจนน็อกไปก่อนจะแย่งตำแหน่งกับฉันนะ” 

เวเลอนีลยักไหล่ “ไม่เอาน่า ฉันก็มีเรื่องต้องคุยกับอาจารย์ฟรีสบูลยาวเหมือนกันนะ เขาพึ่งย้ายมาใหม่แล้วบังเอิญคุยถูกคอกันพอดี”

ก็เห็นได้ชัดจากแว่นสายตาที่เวเลอนีลต้องเริ่มใส่มันแล้ว เธอเป็นพวกบ้างานจริงๆ นั่นแหละ

แต่ยังไงก็ตาม บทสนทนาในวงอาหารไม่ได้จะจบลงแค่ที่เธอคนเดียว และช่วงสุดท้ายก่อนที่กริ่งจะเริ่มดัง มันก็วกกลับมาที่การจัดอันดับเด็กใหม่น่าสนใจในเทอมนี้ 

 

“โอ้ แน่นอนว่ามีที่น่าสนใจสองคน คนแรกเป็นเด็กสาวน่ารักรุ่นน้องเรา ส่วนอีกคนอยู่ปีเราแต่พึ่งย้ายเข้ามาปีสุดท้าย” เจสซิก้าหันไปหาเวเลอนีล “คลาสเดียวกับเธอเกือบทุกวิชาเลยนะ”

เวเลอนีลโคลงศีรษะ

“จำไม่เห็นได้”

“เธอยังจำหน้าเพื่อนในชั้นได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ”

เด็กสาวน้อมรับด้วยการยักไหล่ ยังไงซะเธอก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องสนิทกับทุกคนอยู่แล้ว ในสักวันหนึ่งสังคมที่เวเลอนีลจะอยู่คือการกลับไปที่โลกผู้วิเศษ หรือไม่ก็ย้ายไปทำงานกับพ่อแม่ มันจะมีปัญหาน่าปวดหัวที่จะตามมาทีหลังถ้าเธอสนิทกับใครจริงๆ ในปีสุดท้าย

แต่ยังไม่ทันที่เจสซิก้าจะได้เล่าต่อ เจ้าตัวกลับชี้ไม้ชี้มือมาด้านหลังเธอ “โอ้ นั่นไง เขาเดินมาในโรงอาหารพอดีเลย”

หืม?

เวเลอนีลหันไป การมาของเด็กใหม่พร้อมกับเสียงกรี๊ดเบาๆ แบบนี้ไม่ได้มีมากบ่อยๆ--อย่างน้อยคนดังของที่นี่อย่างพวกคัลเลนก็ไม่เคยมีใครกล้ากรี๊ดกันสักคนล่ะนะ

แต่พอเธอหันกลับไป รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้ากลับต้องมลายหายไปจนหมด

มีคนเดียวที่เดินเข้ามาในโรงอาหารแล้วโดดเด่นที่สุด เขาเป็นเด็กหนุ่มตัวสูงบางที่เหมือนกำลังจะปลิวลม โครงหน้าคมคายหล่อเหลาที่เวเลอนีลจำได้ดีไม่มีลืม

ไม่สิ—ถึงจะเปลี่ยนไปนิดหน่อยก็เถอะ แต่คนๆ นี้เธอรู้จัก

และช่างบังเอิญอย่างตลกร้าย เธอกับเขาสบตากันเข้าอย่างจัง

 

เวเลอนีลมองเห็นความตกใจอยู่ในดวงตาสีฟ้าใสของอีกฝ่าย และยิ่งกว่านั้นคือความหวาดกลัวที่จ้องมายังเธอ

“เดอ ราโรส...”

 

และทันทีที่อีกฝ่ายขานเรียก สายตาหลากหลายคู่ก็หันมามองที่เธอเป็นตาเดียว เวเลอนีลไม่ได้แคร์คนอื่นๆ มากไปกว่าฝ่ายตรงข้ามที่ขยับก้าวถอยหลังให้ห่างจากเธอมากที่สุด เด็กสาวรู้สึกปั่นป่วนมาจากด้านใน มันทำให้เธออยากอ้วกเมื่อคิดว่าเมื่อก่อนคบคนขี้ขลาดอย่างหมอนี่เข้าไปได้ยังไง

 

“นอร์แมน”

 

ริชาร์ด นอร์แมน เพื่อนสนิทตั้งแต่ที่เธออยู่ที่อิลเวอร์มอร์นีย์

 

แน่นอนว่าเขาเป็นโน-แมจ

 

 

 

+++++++++++++++

เรื่องนี้ไม่มีดราม่า ผ่านมาเเละผ่านไปไวเหมือนโกหกค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #220 Mascher (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 19:21
    มันต้องมีสำติงอะไรบางอย่างรีดรู้สึกได้~~~
    ปล.รออ่านอยู่นะคะ
    #220
    0
  2. #219 LazyLion (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 03:02
    แว้บเดียวอ่านมาถึงตอนล่าสุดแล้ว แงง เพลิน เพลินมากกกก

    ค่อยๆพัฒนาคสพ.ของตัวละคร อ่านไปยิ้มไป ดีมากๆเลยค่ะ
    #219
    0
  3. #218 04140606 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 01:43
    บางทีคนคนนี้อาจทำให้พ่อหมุ่มหมาป่ารู้ใจตัวเอง ฮิฮิ
    #218
    0
  4. #217 lamb_san (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 19:04
    อุ๊ย แฟนเก่าาา สำหรับน้องเจคตอนนี้ก็บอกได้เลยว่าสถานะนายคือหมาเฝ้าบ้านของน้องจีงๆจ้า55555 เรื่องนี้น้องเลอนีลของเราอาจจะเป็นทั้งพระเอกและนางเอกไปแล้วสืนะคะ ส่วนเจคอบก็คือหนึ่งในสัตว์เลี้ยงของน้อง5555555 สนุกทุกตอนจริงๆค่ะ อ่านตอนนี้ทำเอาอยากกลับไปอ่านวลอฟแล้วก็บ้านมูนอีกรอบเลย... รอตอนต่อไปนะคะ เจอกันตอนหน้าค่าาา
    #217
    1
    • #217-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      9 พฤษภาคม 2563 / 11:36
      ขอตั้งชื่อเรื่องใหม่ว่าเวเลอนีลกับฮาเร็มสัตว์โลกน่ารักของนาง---เเค่ก!
      #217-1
  5. #215 Eye25389 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 12:42
    หึ้ยย มีคนโผล่มาเพิ่มแล้วว
    #215
    0
  6. #214 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 23:15
    เจคโผล่มาเเค่เป็นหมาเฝ้าบ้านหรอลูกกก
    #214
    0
  7. #213 Cup_123Cake (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:02
    เอ๊ะ ดราม่าไม่มีจริงๆหรอ?????
    #213
    0
  8. #212 Mamorudes (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 19:16

    ตัดจบกับทอล์คนี่ขัดแย้งจังค่ะ ไม่น่าไว้จัยยยย

    สรุปคนนั้นก้แค่หมาเฝ้าบ้านนะคะ พระเอดอะไรไม่มี้

    #212
    1
    • #212-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      9 พฤษภาคม 2563 / 11:34
      เรื่องนี้พระ-นางคนเดียวกันค่ะ555
      #212-1
  9. #211 Namloly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 18:21
    โนแมจ? แล้วเรียนโรงเรียนเวทมนตร์ได้ไง?? มีเงื่อนงำ
    #211
    0
  10. #210 Mi55.PP (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 18:09
    เอาแล้ววง ไผนิ๊??
    #210
    0
  11. #209 Rozetiar C. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 17:49

    ดราม่าไม่มี แล้วมาม่าก็ไม่มีใช่ไหม--/โดนตบ
    #209
    2
    • #209-1 Paam555(จากตอนที่ 22)
      6 พฤษภาคม 2563 / 18:36
      หิวหรอ\('-')/
      #209-1
    • #209-2 Rozetiar C.(จากตอนที่ 22)
      6 พฤษภาคม 2563 / 19:39
      ไม่หิวค่า
      #209-2