Fic Vampire twilight : About her who stranger.

ตอนที่ 16 : วันที่ห่วยเเตก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    24 ต.ค. 62

16

 


ไทเลอร์คิดว่าพ่อคงเฉดหัวเขาออกจากบ้านเเน่ถ้ายังไม่กลับถึงบ้านในสิบนาทีนี้ เเต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะในเมื่อตอนนี้เขาอยู่ที่อีกเมือง กำลังเดินออกมาจากโรงหนังเเละกำลังไปต่อกันที่คลับสักที่ฉลองสุดสัปดาห์ให้สุดเหวี่ยง (ใช่ ทำเหมือนพรุ่งนี้ไม่ใช่วันจันทร์)


ฟอร์คน่าเบื่อเกินไป เเถมวันนี้ยังมีพายุเข้าอีก ไทเลอร์น่าจะใช้เอามาเป็นข้ออ้างได้


เเน่ล่ะว่าพวกเจสซิการออยู่ พวกนั้นวางเเพลนไว้เเล้วว่าจะไปที่ไหนต่อ ร้านนั้นครึ่งหนึ่งเป็นคนโรงเรียนเดียวกับพวกเขานั่นเเหละ เรียกว่าเป็นร้านประจำก็คงถูก 


พ่อไม่เข้าใจเเน่ๆ ว่าวัยรุ่นมันอยากปลอดปล่อย อย่างน้อยไปสะบัดตัวบนฟลอร์สักค่อนคืนก็ทำให้พรุ่งนี้มีสมาธิเรียนมากขึ้นเเล้ว


"นายตามมานะ ขี้เกียจรอ" เพื่อนสาวทิ้งไว้เเค่นั้นก่อนจะขับรถออกไปก่อน


รถของไทเลอร์จอดเอาไว้ไกล เเถวนั้นไฟกิ่งติดๆ ดับๆ อย่างกับฉากในหนังสยองขวัญ ไทเลอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะค่อยๆ เดินไปอย่างระมัดระวัง เพื่อนหลายคนที่เเซวว่าเขาจะไม่ถูกปล้นง่ายๆ หรอก นอกจากจะไปรีดไถชาวบ้านเเทน เเต่เห็นตัวใหญ่เเบบนี้ก็ใช่ว่าเขาจะไม่กลัวสักหน่อย 


เผื่อถ้ามีฆาตรกรโรคจิตโผล่มาจะทำยัง...


 

"หนุ่มน้อย"


 

...ไง


"!!"


ใครไม่เคยเห็นผู้ชายตัวใหญ่ ผิวดำกำลังกรีดร้องเสียงผิดคีย์ก็จงคิดว่าเป็นโชคของตัวเองเสียเถอะ ไทเลอร์สะดุ้งจนหลังไปชิดผนังตึกก่ออิฐเปลือย มองชายร่างใหญ่กว่าตัวเองที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้ด้วยความกลัวที่ตีตื้นเข้ามาจุกอก 


มาตอนไหน!


เเถมไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าด้วย!


"ขออภัย ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแต่อย่างใด" สำเนียงติดโบราณนิดๆ ชวนน่าแปลกใจ ไม่รู้ทำไมไทเลอร์ถึงนึกไปถึงคนแปลกๆ ที่สวมชุดหลงยุคหน้าโรงเรียนเมื่อหลายวันก่อน


"มะ มีอะไรครับ?"


ไทเลอร์มองอีกฝ่ายไม่ชัดนัก เเต่เเสงไฟที่กระพริบเป็นพักๆ สาดลงมาบนโครงหน้าซูบตอบนิดๆของอีกฝ่ายอย่างกับคนติดยา ดวงตาลึกคล้ำเล็กน้อยเหมือนคนอดนอน


โดยรวมเเล้วบอกได้เลยว่าไทเลอร์กลัวหมอนี่ชะมัด


"ฉันเเค่มาถามหาคนๆ หนึ่ง เธอน่าจะรู้จัก"


...ใครวะ!


"เธอรู้จักเวเลอนีล ซัน เดอ ราโรสหรือเปล่า?" ชายคนนั้นถาม "ฉันตามหาเด็กคนนี้อยู่"


มีหลายเหตุผลที่ไทเลอร์ไม่อยากบอกว่าเขารู้จักเวเลอนีล (ถึงไทเลอร์จะอยากรู้ฉิบหายก็เถอะว่าเเม่เพื่อนตัวดีไปรู้จักคนแบบนี้ได้ยังไง)


หนึ่ง หมอนี่น่ากลัว


สอง หมอนี่ไม่น่าไว้ใจ 


สาม หมอนี่เหมือนฆาตรกร


และสี่ วนกลับไปอ่านทวนข้อหนึ่งใหม่


"ผมไม่รู้จัก..."


"กลิ่นเด็กคนนั้นติดตัวเธอ"


เป็นหมาเรอะ คุณผู้ชาย!


อีกฝ่ายคล้ายจะเห็นความระเเวงของเขา ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "เด็กคนนั้นเป็นผู้มีพระคุณฉัน เธอไม่ต้องห่วงว่าฉันจะทำร้ายเพื่อนเธอหรอก"


"...ผมจะเชื่อคุณได้มากเเค่ไหนกัน?"


เห็นได้ชัดว่าเวเลอนีลปากหาเรื่องขนาดนั้น เเละหมอนี้ก็ดูจะมีความเเค้นมากกว่ามีบุญคุณซะด้วยซ้ำ


เปล่าเเซะเพื่อนนะ


"เธอไม่เชื่อฉันหรอก เเต่ฉันเเค่อยากให้เธอหลับหูหลับตาเชื่อ"


อย่างนี้ก็ได้เหรอ?--ไทเลอร์มองอึ้ง หมอนี่กล้าพูดชะมัดเลย


"ผมไม่รู้ว่าคุณมาหาเพื่อนผมทำไมหรอกนะ เเต่ผมบอกคุณไม่ได้จริงๆ" 


ได้ยินเเบบนั้นคนน่ากลัวก็เงียบไปซะจนไทเลอร์กลัว เขาคงไม่โดนฆ่าเพราะพูดอะไรไม่เข้าหูหรอกนะ?


เเต่เหมือนไทเลอร์จะคิดในเเง่ร้ายเกินไป เพราะต่อมาอีกฝ่ายก็พูดอย่างเลื่อมใสว่า "เธอเป็นคนดีหนุ่มน้อย เวเลอนีลจะต้องภูมิใจที่มีเพื่อนที่รักเธอมากขนาดนี้"


วอท?


ไทเลอร์เหวอค้าง เขาตามอารมณ์คนๆ นี้ไม่ทันเเล้ว เเต่ยังไม่ทันหายอึ้ง ก็กลับกลายเป็นว่าเขาถูกอีกฝ่ายพูดเเกมสั่งขึ้นมาเสียก่อน


"ดึกเเล้วรีบกลับบ้านจะดีกว่า"


"...ทำไม"


"เพราะเมืองนี้ไม่ปลอดภัย" เดิมทีเสียงของชายคนนี้ก็ทุ้มต่ำเเหบเเห้งฟังดูน่ากลัวอยู่เเล้ว ยิ่งพูดเเบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกขนลุกขึ้นไปอีก 


เเล้วรอบนี้ไทเลอร์เชื่อสุดใจเลย


"ได้ๆ ผมกลับเเล้ว ผมอยู่ต่างเมืองคงไม่เป็นอะไรหรอก"


"ถ้าอย่างนั้นก็รีบกลับ"


ไม่ต้องให้พูดซ้ำ ไทเลอร์ขึ้นรถเเล้วเร่งเครื่องไปทันที ส่งข้อความยกเลิกปาร์ตี้ให้เจสซิกาเรียบร้อยในเวลาไม่ถึงห้านาที 


ลับหลังนั้นไทเลอร์เเว่วได้ยินเสียงคำราม ฟังคล้ายหมากำลังกัดกันเเต่มันน่ากลัวกว่านั้น


เหมือนสัตว์ประหลาด 


เขาจะไม่มาเมืองนี้อีกเเล้ว ให้ตายก็ขอไม่มาอีก

 

 






เช้านี้มันห่วยเเตกสิ้นดี ซัลลิเเวร์เยาะเย้ยเธอเเทบตายตอนหายตัวพาเวเลอนีลมาส่งที่โรงเรียน ไม่พอเเค่นั้นยังเอ่ยทิ้งท้ายไว้อีกว่าตอนเย็นเธอจะต้องไปตามหาเเวมไพร์ฆาตกรที่ไหนกับตนบ้างก็เเทบทำเธอหัวร้อน


"มือปราบไปไหนหมด?" 


"โดนเรียกไปลอนดอนเกือบครึ่ง คิดว่าเขาว่างกันไหมล่ะ?"


เยี่ยมเลย


เเละอีกเรื่องที่เธอคิดว่ามันห่วยเเตกคือวิชาพละของวันนี้ เดเร็ก เมสันเป็นอาจารย์สอนพละที่โคตรห่วย หมอนี่ไม่รู้กฏของวอลเลย์บอลด้วยซ้ำตอนที่ฝั่งตรงข้ามของเวเลอนีทำฟาวล์ ถึงจะเป็นอาจารย์ที่เข้ามาสอนเเทนก็เถอะ เเต่เเบบนี้ความรู้น้อยกว่าเด็กนักเรียนซะอีก


ปึ้ก!


นั่นเสียงตบ


พลั่ก!


เเละนี่เสียงบอลที่กระเเทกเข้าเธอเต็มๆ เดเร็กยังไม่เป่านกหวีด อันที่จริงหมอนี่เหมือนกำลังเหม่อเพ้อดูดาวลอยไปถึงชั้นไหนเเล้วก็ไม่รู้ ไม่มีการหยุดเพื่อดูอาการเธอด้วยซ้ำ


เวเลอนีลสะบัดเเขนอย่างหัวเสีย


"เฮ้!"


ต้องตะโกนก่อนนั่นเเหละถึงจะรู้ตัว เดเร็กสะดุ้งสุดตัว ดูเหลาะเเหละเป็นที่สุด


"ซะ ซัน เธอออกมาพักก่อน"


ห่วยชะมัด


เธอลูบรอยช้ำปื้นใหญ่ตรงเเขนขวาด้วยอารมณ์บูดบึ้ง เมื่อกี้ใครสักคนหวดลูกมาซะเต็มเเรง ไม่เจียมตัวเลยสักนิดว่าตัวเองเล็งเเย่ขนาดไหนจนมันพลาดมาโดนเธอเข้า 


ไทเลอร์เป็นคนเดียวที่เดินเข้ามาหาหลังจากที่จบคาบ หมอนี่เป็นคนเดียวที่ลงเรียนประวัติศาสตร์กับเธอเเละต้องเอารายงานไปส่งหลังเลิกเรียน(เวเลอนีลก็กำลังรู้ตอนหมอนี่มาบอกนั่นเเหละ)


"เธอมีคนรู้จักที่ดูน่ากลัวๆ บ้างไหม? เเบบ...เหมือนฆาตกรโรคจิตน่ะ?"


เวเลอนีลสาดสายตากลับไปไม่จริงจังนัก "นายเห็นฉันมีคนคบเยอะไหมล่ะ?"


"ก็ถ้ายิ้มหน่อยคงมีคนคบไปครึ่งโรงเรียนเเล้ว..." เจ้าตัวพึมพำ เหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า "นั่นสินะ...หมอนั่นโกหกเเน่ๆ...ดีนะเราไม่บอกไป"


เด็กสาวส่ายหัว บางทีหมอนี่ก็ติสเกินจนเธอไม่อยากเข้าใจ


เเล้วตอนนี้เธอก็โคตรอารมณ์ไม่ดีด้วย เวเลอนีลต้องเเบกสีหน้าบูดๆ ของตัวเองไปส่งรายงานอาจารย์วิชาประวัติศาสตร์


จอรา เอเบลก็ยังคงเหมือนคนขาดสารอาหารอยู่อย่างเก่านั่นเเหละ จะเพิ่มเติมขึ้นมาหน่อยก็คือรอยยิ้มโรคจิตที่ทำให้นักเรียนในคลาสพากันไปถอนวิชาตัวนี้กันให้ควัก เเล้วถ้าไม่ติดว่ามันได้เกรดง่าย ไทเลอร์กับเธอก็คงพร้อมใจกันไปถอนตัวนี้เหมือนกับคนอื่นๆ


เเต่ประเด็นคือเกรดมันดีไง นั่นแหละพวกเธอถึงได้มานั่งอยู่หน้าอาจารย์ที่ควรได้สมญานามคนติดยาที่สุดในโรงเรียน


"ผมนึกว่าวันนี้คุณจะไม่มาซะอีก" นั่นเป็นคำเเรกที่จอราใช้ทักทาย


เเละเวเลอนีลไม่ได้รู้สึกไปคนเดียว เขาจงใจพูดกับเธอโดยเฉพาะ เขาเปิดรายงานของเธอดูผ่านๆ ก่อนจะวางมันลงเมื่อเห็นว่านั่นไม่ใช่รายงานต่อยอดจากการล่าอาณานิคมแม่มดในยุคกลาง แต่เป็นบันทึกการเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสช่วงที่ไปสำรวจอินเดียกับเรื่องราวของเผ่าอินดิโอส และการอพยพมาตั้งรกรากที่อเมริกาของชาวยุโรป


“ผมว่าผมให้โจทย์ไปว่าให้ต่อยอดหัวข้อที่ทำนะ คุณซัน”


“นี่ก็ต่อยอดค่ะ มันเกิดในช่วงยุคเดียวกันแต่แค่คนละที่” นั่นโกหกสิ้นดี เธอแค่ไม่อยากขุดเรื่องลึกๆ ของยุคล่าแม่มดออกมามากก็เท่านั้น บันทึกหลายส่วนของพวกโน-แมจไม่เหมือนกับผู้วิเศษ ช่องว่างตรงนั้นอาจทำเธอเสียคะแนนได้


ไทเลอร์กระแอมไอออกมานิดหน่อย ยื่นรายงานส่วนของตัวเองให้ “ของผมทำตามที่สั่งนะ”


“โอ้ ใช่—นี่ไงตัวอย่างงานที่ดี”


ฟังก็รู้ว่าประชดเธอ รายงานของไทเลอร์หนาเป็นตั้ง ดูก็รู้ว่าหนักจนไม่อยากจับแล้ว และมันก็เป็นไปอย่างที่เวเลอนีลคิดจริงๆ เมื่อจอรายื่นแขนอันผอมแห้งของตัวเองไปรับ มันหนักเสียจนอีกฝ่ายถือไว้ไม่ไหว ทำรายงานตกดังปึง!


ใช่—ตัวอย่างที่ดีเลย...เด็กสาวยิ้มเยาะในใจ แต่สีหน้าซีดเผือดของจอราดูแปลกเกินไป เขาดูเหมือนกำลังเจ็บแขนมากเหมือนแขนตัวเองหัก


“เฮ้ คุณเป็นอะไรไหม?” ไทเลอร์ถามด้วยความเป็นห่วง เข้าไปจับแขนข้างที่สั่นๆ ของอีกฝ่าย “แขนคุณเป็นอะไร?”


“ไม่มีอะไร” จอราตอบเสียงเย็นชา


“ผมว่าเป็นนะ ขอดูหน่อย เห็นแบบนี้ผมก็พอจะทำแผลเก่งอยู่บ้าง”


แล้วก็ไม่ต้องรอให้ตัวเองโดนด่าไทเลอร์ก็เลิกแขนเสื้อหลวมโพรกของจอราขึ้นทันที มันเป็นแผลเหวอะหวะน่ากลัวเหมือนโดนอะไรสักอย่างกัด รอบรอยแผลเป็นสีม่วงและส่งกลิ่นเหม็นเพราะมันอักเสบ ไทเลอร์ดูด้วยความหนักใจ


แต่ไอ้เพื่อนคนนี้มันไม่ได้สังเกตความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของจอรา แล้วก็ไม่เห็นว่าเวเลอนีลหน้าซีดเซียวแค่ไหนตอนเห็นแผล


ดูยังไงนั่นก็แผลโดนสัตว์ใหญ่กัด แต่จะมีสักกี่ตัวล่ะที่จะฝังเขี้ยวไปครึ่งแขนคนได้ขนาดนั้นจนเกือบจะป่นกระดูก


หมาป่า


เสียงในหัวของเวเลอร์นีลกรีดร้อง ในขณะที่รอยยิ้มบนใบหน้าซูบตอบของจอรากำลังขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ


“ไทเลอร์ถอยออกมา!


แต่ช้าไปกว่าการชักไม้กายสิทธิ์ออกมาจากซอง ไทเลอร์ปลิวกระเด็นใส่ผนังห้องจนลงไปกองกับพื้น สลบเหมือบไม่ได้สติ ต่อมาด้วยแรงกระชากร่างของเธอจนไปชนเข้ากับกล่องใส่ของ บิกเกอร์ที่ไม่รู้มาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไงแตกละเอียด เธอร้องเสียงหลงเมื่อมือและท้องแขนข้างขวาไถลโดนเศษแก้วบนพื้นจนเลือดซิบ


ทุกอย่างนี้เกิดขึ้นด้วยคนเพียงคนเดียว—และเป็นคนเดียวกับที่หมายจะฆ่าเธอในป่าตอนนั้นเสียด้วย


จอรา เอเบลคือสเกาเรอร์


“ฉันคิดว่าจะลองเล่นสนุกไปอีกนิดแท้ๆ เพื่อนเธอมันแส่หาเรื่องเองนะสาวน้อย”


เวเลอนีลลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล สิ่งแรกที่เธอเห็นคือปลายไม้กายสิทธิ์และแสงสีเขียวพิฆาตของคาถาต้องห้าม


“อะวาดาเคดาฟ-รา!

 

 



ไม่มีใครชอบที่คนอื่นทำตัวเหมือนรู้ดีไปซะหมดทุกเรื่อง และครั้งนี้เขาโคตรสติแตกเลยที่ถูกเวเลอนีลพูดใส่หน้าแบบนั้น 


อันที่จริงมันก็มีหลายครั้งที่หล่อนพูดอ้อมๆ ว่าเขาเป็นพวกคลั่งรัก—ใช่ เจคอบเป็นพวกคลั่งรัก ครั่งรักแรกอย่างเบลล่าอย่างหมาหวงก้างเชียวล่ะ


แต่แล้วยังไงล่ะ เขาคลั่งรักขนาดไหนก็คงไม่เท่าคัลเลนหรอก


ตั้งแต่เบลล่ามาที่ฟอส์ค ตั้งแต่ที่คัลเลนเจอเธอ


เจคอบชอบเทคแคร์ แต่เขาจะตามดูแลเบลล่าทุกฝีก้าวได้ยังไงในเมื่อยังมีหลายอย่างที่เขาห่วง เจคอบเป็นห่วงแต่เขาจะแสดงออกมาได้ยังไงในเมื่อเบลล่าไม่ได้รับรู้กับมันเลย—แล้วมันผิดหรือไงที่เจคอบจะอยู่ห่างๆ เธอเพื่อให้อิสระ เขาไม่ชอบกักขัง เพราะถ้าทำอย่างนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับคนใจร้ายที่ไม่ยอมปล่อยให้คนที่รักไปมีชีวิตที่ต้องการ


ความคลั่งรักของเจคอบมันก็มีเท่านี้ ไม่หวือหวา ไม่หอมหวาน—และเขาก็แพ้ตั้งแต่ต้น


เวเลอนีลจี้จุดได้ดี แต่เขาก็ไม่เข้าใจอีกนั่นแหละว่าทำไมไม่ต่อยหน้าเธอซะโทษฐานพูดอะไรพล่อยๆ แบบนั้นออกมา เจคอบไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาต้องเดินหนีออกมา โกรธที่ถูกพูดแบบนั้นใส่ หนีออกมานั่งที่หน้าผาจนดึกดื่น กลับบ้านเกือบเช้าจนโดนพ่อด่าแล้วก็วกกลับมาที่บ้านหลังเล็กหลังนั้นใหม่เหมือนเป็นกิจวัตร


มันก็แค่กิจวัตร—ใช่ เจคอบบอกกับตัวเองแบบนั้นตอนที่จอดรถไว้หน้าป้ายห้ามเข้า เวเลอนีลไม่ชอบเสียงดัง เขาจึงได้แต่จอดลูกรักเอาไว้ที่นี่ตั้งแต่ครั้งที่ห้าที่มา เดินเท้าเข้าไปทั้งๆ ที่ใจไม่อยากเจอหน้าหล่อนเลยสักนิด


ไม่เลย—มันก็แค่หน้าที่


แต่ในบ้านเงียบกริบ—เวเลอนีลไปแล้วไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็แล้วแต่ วันนี้หล่อนไม่ได้อยู่รอเขามารับไปส่งโรงเรียน


เซ็ธถามว่าทำไมวันนี้ทั้งวันเขานั่งเหม่อแล้วดูหงุดหงิดง่าย เจคอบก็แค่ตอบกลับไปว่าไม่มีอะไรแล้วก็รีบร้อนออกจากโรงเรียนไปทันทีที่ออดคาบสุดท้ายดังขึ้น


เขาจอดรถที่เดิม หงุดหงิดขึ้นไปอีกที่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเวเลอนีล ไม่ใช่ว่าหล่อนหายตัวออกไปจากฟอส์คหรอกนะ?


“โอ้ นั่นเด็กซันนี่?” เป็นเสียงทักทายมาจากเจสซิกา แสตนลีย์ “นายคงต้องรอนานหน่อยแหละ หล่อนไปส่งรายงานประวัติศาสตร์กับไทเลอร์ จนตอนนี้สองคนนั้นยังไม่ออกมาเลย”


เจคอบจำได้ว่าหล่อนคือหนึ่งในเพื่อนของเบลล่า เป็นเด็กสาวช่างจ้อที่สุดในกลุ่มและเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในกลุ่ม


แต่ตอนนี้มันเย็นมากแล้ว ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ไหนเลยจะนักเรียนคนอื่นๆ ที่ไม่เหลืออยู่ในตึกแล้ว


“บอกทางไปห้องนั้นได้ไหม?” เขาถาม ขืนรอต่อไปบางทีหล่อนอาจจะหนีหายไปอีกก็ได้


เจสซิกาบอกทางอยู่แปบเดียวเจคอบก็เดินเข้ามาในตัวตึกฝั่งซ้าย คนอื่นๆ ที่นี่ออกไปกันหมดแล้ว ทางเดินทอดยาวก้องเสียงรองเท้าของเขาแค่คนเดียว


แต่เดินได้ไม่เท่าไรกลิ่นสนิมที่ลอยมาแตะจมูกก็แทบทำให้เขาออกวิ่ง


มันอยู่ใกล้มากในตึกเรียน โชยออกมาจากห้องเรียนห้องหนึ่งที่เละเทะจากข้าวของที่ตกกระจายเต็มพื้น รอยเลือดลากเป็นทางก่อนจะหลงเหลือไว้แค่หยดที่ละออกไปแทบทำเขาใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม


เจคอบจำกลิ่นนี้ได้ ในห้องนี้ยังเหลือกลิ่นอ่อนๆ ของเวเลอนีลอยู่ และอีกกลิ่นที่เขาเฝ้าตามหามาหลายวัน


กลิ่นของคนร้ายในป่า


กับไทเลอร์ที่โอดครวญอยู่บนพื้น


“เกิดอะไรขึ้น?” ถามด้วยความร้อนใจ ไทเลอร์บาดเจ็บที่ศีรษะ


“ซัน—ฉันไม่รู้ว้าเอเบลทำได้ไงแต่เขากำลังจะฆ่าซัน...”


ไม่ทันฟังให้จบเจคอบก็ผละวิ่งออกมาทันที เขาตามหยดเลือดไป เวเลอนีลบาดเจ็บ รอยเลือดสะเปะสะปะไปทั่วแล้วมุ่งไปสู่โรงยิมที่ตอนนี้กำลังจะปิด เจคอบวิ่งเข้าไป ก่อนจะเจอเข้ากับคนที่วันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้เจอหน้า เวเลอนีลหน้าซีดนั่งพิงอยู่ที่ผนังของโรงยิม กับชายหนุ่มร่างผอมแห้งที่กำลังชี้ไม้ใส่หน้าเธอ


กลิ่นสาบโชยออกมาจากผู้ชายคนนั้น


“ซัน!


เจคอบไม่รู้ตัวว่าเขาวิ่งกระโจนเข้าไปเร็วแค่ไหน เวเลอนีลเคยบอกว่าไอ้กิ่งไม้นั่นอันตรายยิ่งกว่าปืน ทันทีที่เข้าถึงตัวคนร้ายได้ เจคอบใช้แขนเพียงข้างเดียวจับโยนอีกฝ่ายปลิวเข้ากับกำแพงจนกระอัก


“แก!...” อีกฝ่ายร้องอย่างเจ็บปวด แขนข้างที่ถือไม้กายสิทธิ์หักผิดรูป


แต่เวลานี้เขาไม่ได้สนใจ จะใครก็ช่างไม่ได้ทำให้เขาสนใจมากไปกว่าร่างไร้เรี่ยวแรงของเวเลอนีลที่ร่วงอยู่ที่พื้นแล้ว แขนของหล่อนถูกอะไรสักอย่างบาดหลายที่ เลือดเจิ่งนองกลิ่นฉุนจนเขาย่นจมูก


เห็นสภาพหล่อนแค่นั้นคำพูดกับอารมณ์โมโหที่สะสมมาทั้งวันก็หายไปกับอากาศแล้ว เจคอบรีบประคองอีกฝ่ายให้ลุก


“เราต้องไปจากที่นี่”


แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน ประตูโรงยิมกลับปิดดัง ปัง!



นี่ไม่ดีแล้ว—คนร้ายที่เขาจับทุ่มไปเมื่อกี้ไม่ได้ทำ อีกฝ่ายนอนพังพับอยู่ที่พื้นอยู่เลย

 



กระแสเสียงเย็นเฉียบดังมาจากอากาศธาตุสักที่ในนี้


“ครูซิโอ!


ร่างกายเดือดพล่าน อวัยวะภายในเหมือนโดนกรีดแทง


“อ้ากก!


เกิดอะไรขึ้น? เขาโดนแทงเหรอ?


เจคอบทรุดลงไปกับพื้น งอตัวคำรามร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน เขาได้ยินเสียงร้องตื่นตระหนกของเวเลอนีล เธอตะโกนด่าใครสักคนที่เป็นคนทำและใช้แขนเล็กๆ นั่นโอบเขาไว้เหมือนพยายามปกป้อง


“เป็นแกเหรอ!” เธอว่าเกรี้ยวกราด “เดเร็ก!


เจคอบคิดผิด เวเลอนีลก็คิดผิดที่คิดว่ามีคนร้ายแค่คนเดียว ครูพละเมื่อตอนเช้ากำลังแสยะยิ้ม ในมือคือไม้กายสิทธิ์สีเข้มที่ชี้มายังพวกเขา


“สเกาเรอร์สกปรก!


เดเร็กแสยะยิ้ม “ผิดแล้ว สาวน้อย” ก่อนจะเปิดท้องแขนข้างซ้ายให้ดู


มันคือรอยสักงูกับหัวกระโหลกสีดำสนิท เวเลอนีลหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่เห็นมัน


“แก...ผู้เสพความตาย”


“ใช่แล้ว”


เดเร็กย่างสามขุมเข้ามา


เสียงดัง ปัง! ดังขึ้นอีกเสียง


เป็นผู้เสพความตายอีกคน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #306 E'noo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 01:21
    โอ้ววว O M G !! จะรอดไหมเนี้ยยยยย
    #306
    0
  2. #257 Jitlada_Jakthong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:21

    คุณพระคุณเจ้า

    #257
    0
  3. #187 autumn morning^^ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 17:27
    โวลดี้ แกส่งคนมาถึงนี่เลยเรอะ!
    #187
    0
  4. #122 32157 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 19:16
    เเวมไพร์โผ่มาช่วย😄
    #122
    0
  5. #120 jjjj77127 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 21:51
    ต้องมีคนมาช่วย!
    #120
    0
  6. #119 lamb_san (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 13:34
    จะมีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยมั้ยเนี่ยยย
    #119
    1
    • #119-1 Tiaros(จากตอนที่ 16)
      27 ตุลาคม 2562 / 19:40
      เดี๋ยวค่ะ พระเอกก็เจคอบไง!
      #119-1
  7. #118 Tangmo9933 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 02:12
    วลอฟมาช่วยน้องงงงง
    #118
    1
    • #118-1 Tiaros(จากตอนที่ 16)
      25 ตุลาคม 2562 / 18:23
      วลอฟติดพันอยู่อังกฤษค่ะ!
      #118-1
  8. #117 Mamorudes (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:20

    โหหหหห รุมสามเลยเหรอ จะรอดไงเนี่ย!!

    #117
    0
  9. #116 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 20:57
    น้องอยากรู้ต่อแล้วววว
    #116
    0
  10. #115 Mi55.PP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:52
    โอ้วววว ลุ้นจนใจเต้นรัวเลย

    กลับมาต่อไวๆนะคะ
    #115
    0
  11. #114 ◆สล็อตจอมขี้เกียจ◆ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:06
    ค้างงงงงงง!!
    #114
    0
  12. #113 Cup_123Cake (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 15:46
    ค้างได้รุนแรงมาก มีอะไรให้ระทึกกว่านี้อีกมั้ยจ๊ะ
    #113
    0
  13. #112 khawfang2447 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 15:46
    นี้มันแฮรี่พอตเตอร์ชัดๆ
    #112
    1
    • #112-1 Tiaros(จากตอนที่ 16)
      25 ตุลาคม 2562 / 18:24
      ช่วงนี้ก็จะกลิ่นไอโลกเวทมนต์อินเดอะฟอร์คหนักหน่อยนะคะ//ฮา
      #112-1