Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 9 : 09 คำข่มขู่จากสองพี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

09 คำข่มขู่จากสองพี่น้อง

 


แฮร์รี่อาจจะติดงานบางอย่างจนปลีกตัวออกมาไม่ได้ในทันที จินนี่มั่นใจว่าเป็นอย่างนั้นและเธอใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการนั่งรออยู่ในห้องอันเงียบสงบนี้ เสียงเครื่องปรับอากาศดังเบาๆ เป็นเพื่อนแก้เหงาที่ห่วยแตก หญิงสาวจำได้ว่าเธอไม่เคยชินกับมันสักทีช่วงที่ทำใจย้ายมาอยู่กับแฟนหนุ่มที่โลกมักเกิ้ล


โทรศัพท์ในมือยังคงโชว์ข้อความล่าสุดที่เธอพึ่งส่งออกไป จินนี้รู้ว่ามันเสียมารยาทแต่เธอจำเป็นต้องรู้ว่าหมอคนนี้เป็นใคร ความลึกลับเบื้องหลังที่ไม่มีใครรู้นั้นน่ากลัวเกินกว่าที่จินนี่จะยอมให้มันมาครอบงำเธอได้ เธอลองค้นหารายชื่อติดต่อในโทรศัพท์เครื่องนี้ และพบว่าการเมมชื่อของเจ้าของมันแปลกๆ ชอบกล


ใครที่เป็นเพื่อนร่วมงานจะถูกเมมต่อท้ายว่า โรงพยาบาลแลมเบอร์ตัน และคนที่เป็นญาติคนไข้หรือลูกค้าของหล่อนจะถูกเมมต่อท้ายด้วย ลูกค้าทั่วไป--จินนี่เข้าใจว่าสำหรับคนที่ต้องทำงานที่เจอคนมากหน้าหลายตาอาจจะต้องเมมแบบนี้เพื่อแยกแยะบุคคล


แต่ที่จินนี่ไม่เข้าใจนั้นมีอยู่อย่างเดียว—เธอหาชื่อที่เกี่ยวกับครอบครัวของหล่อนไม่เจอ


ในนี้มีอยู่แค่สามรายชื่อที่ไม่ถูกพิมพ์ยศต่อท้าย หนึ่งในนั้นคือเดรโก มัลฟอยที่ถูกพิมพ์แค่ มัลฟอย


แต่นอกจากความแปลกนี้เธอก็ไม่เห็นส่วนที่น่าสงสัยของหมอคนนี้อีก ทำไมแฮร์รี่ต้องระแวงหล่อนขนาดนั้นกัน?


ก๊อก ก๊อก


และด้วยความรวดเร็วอย่างเป็นธรรมชาติของหญิงสาว เธอวางโทรศัพท์ไว้ที่อีกฝั่งของโต๊ะไว้เรียบร้อยก่อนที่คนที่เปิดประตูเข้ามาจะเห็นเสียอีก จินนี่คิดว่าคงเป็นหมอสาวที่กลับมาจากธุระของตัวเองแล้ว แต่เธอกลับคิดผิด


เขาเป็นชายหนุ่มตัวสูง ผมสีทองตัดเป็นทรงประหลาดและดวงตาคมสีฟ้าที่กวาดตามองรอบห้องราวกับอสรพิษ


ชั่วขณะหนึ่งที่จินนี่รู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาเมื่อดวงตาดวงนั้นมาหยุดอยู่ที่เธอ สัญชาตญาณเอื้อมไปหยิบไม้กายสิทธิ์โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก่อนที่เธอจะใช้มันชี้ไปที่ชายหนุ่ม ความรู้สึกหนักอึ้งทั้งหมดทั้งมวลนั้นกลับหายวับราวกับเป็นเรื่องโกหก


ชายหนุ่มคนนั้นยิ้ม “สวัสดีครับ”


คิดไปเองงั้นเหรอ—จินนี่ขมวดคิ้ว ยิ้มกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ ในขณะที่เธอเองก็มองสำรวจคนตรงหน้านี้โดยไม่ให้อีกคนจับได้


และเธอก็เจอ—สิ่งที่ชายหนุ่มยื่นมันมาให้ตรงหน้า


“คุณมูนส์อยู่หรือเปล่า?”

 


มันคือโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง

 


++++++++


 

หมอสาวแปะปาสเตอร์เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่เธอจะทิ้งเศษซองที่แกะทั้งหมดรวมทั้งสำลีที่ซื้อมาจากมินิมาร์ตทิ้งลงถังขยะ เดรโกไม่ได้คิดไปเอง แต่หญิงสาวตัวเปียกโชกที่จู่ๆ ก็โผล่มาหลังจากที่เขาออกมาจากโรงเรียนได้ไม่นานคนนี้กำลังโกรธ


“เรามีข้อตกลงร่วมกันเดรโก มัลฟอย” เธอว่า “และสิ่งที่นายแสดงให้ฉันเห็นในวันนี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่านายกำลังตกอยู่ในอันตรายขนาดไหน”


มันเป็นเรื่องปกติ—เดรโกอยากจะพูดออกมาแบบนั้น แต่เขาพูดออกมาไม่ได้ ทุกครั้งที่ต้องจ้องตากับไดอา มูนส์ สายตาของหล่อนราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงความจริง เธอจะจับโกหกเขาได้ตั้งแต่ที่เดรโกคิดจะอ้าปากด้วยซ้ำ


เหมือนกับหมอนั่น—ผู้หญิงคนนี้มีแววตาเหมือนกับพอตเตอร์ไม่มีผิด


และเป็นคนประเภทที่เดรโกไม่อยากเข้าใกล้มากที่สุด


ตลอดมาไม่มีใครรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่ มันง่ายที่เดรโกจะทำเป็นหูทวนลมแล้วทำงานลับๆ ของตัวเองต่อไป คิงสลีย์บอกเขาแล้วว่านี่เป็นงานสุดท้าย มันเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะต้องแน่ใจแล้วจริงๆ ว่าจะไม่มีควันหลงมาจากสงคราม ภาระหน้าที่ทุกอย่างของมัลฟอยก็จะจบลงที่รุ่นของเขา


มัลฟอยรักความยุติธรรม ความยุติธรรมที่ไม่เกี่ยงว่าจะถูกต้องหรือไม่ และพวกเขาก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะแสดงมันออกมาอย่างกล้าหาญอย่างกับคนบ้า พวกเขาเข้าร่วมกับภาคีก็แค่เหตุผลส่วนตัว พ่อเขาเข้าร่วมก็เพื่อรับประกันความปลอดภัยของครอบครัว แม่เขาไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดเพราะเหม็นเบื่อต่ออุดมคติของผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองคนที่กัดกินคนอื่นๆ


และเดรโก—ก็เข้าร่วมเพียงเพื่อตัวเองเท่านั้น


ตลอดมาเขาคือเงา—มัลฟอยคือคนที่ชักใยอยู่ในมุมมืดมาตลอด เขายินดีให้มันเป็นอย่างนั้นและมัลฟอยไม่เคยแคร์ข้อครหาทุกอย่างที่สาดมาใส่ตัวเอง แต่สุดท้ายเดรโกกลับมาก้าวพลาดเอาโค้งสุดท้าย


ไดอาพูดถูก เขาทำพลาดที่ปล่อยให้มีคนรู้ ทั้งหล่อน ทั้งจินนี่ วีสลีย์ที่อาจจะจับพิรุธบางอย่างได้แล้ว


และพอตเตอร์


เดรโกพยายามปฏิเสธว่ามันคือความผิดพลาอ


แต่บางที—เขาก็ควรจะยอมรับได้แล้วว่าที่เขาทำพลาดเพราะเขาต้องการให้มันเป็นอย่างนั้น


เขาก็แค่เด็กขาดความรัก หยิ่งยโสในตัวเองว่าสามารถทำทุกอย่างได้โดยไม่ต้องพึ่งคนอื่น สิ่งเหล่านั้นทำให้เขากำลังก้าวลงเหวทีละก้าว เรื่องนี้เดรโกรู้ดีและรู้ดีกว่านั้นว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนว่าตัวเองจะต้องตายหรือเปล่า


แต่ตอนนี้มันไม่ใช่


“อะไรหลายๆ อย่างถูกผูกจนยุ่งเหยิง ถ้านายแพ้—มันจะส่งผลกระทบอย่างรุนแรง” หญิงสาวพูดจริงจัง “ฉันวางเดิมพันนี้ไว้สูงนะ เพราะฉะนั้นถึงได้ช่วยนายเต็มที่แบบนี้”


“เธอกำลังดึงทุกคนเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องของฉัน มูนส์” เดรโกว่า “เธอกำลังทำให้คนตายเพิ่มมากขึ้น”


“ไมอา ฮัตสันไล่ฆ่าผู้เสพความตายกลับใจเพื่อล่อนายออกมา นายก็ออกมาแล้ว ตอนนี้เขาแค่กำลังหาทางทำให้นายคายความลับที่ซ่อนนาฬิกาย้อนเวลาเครื่องที่นายเก็บเอาไว้ ออกมาเท่านั้นและมันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากเชียวล่ะ”


“หมอนั่นไม่มีวันรู้หรอก”


“เขารู้ มัลฟอย—อย่างน้อยนายก็เผลอจุดอ่อนของนายออกมาแล้ว ฉันถึงได้บอกไงว่าเราทำแบบเดิมอีกไม่ได้ ต้องให้พวกเขารู้ว่ากำลังสู้เพื่อจุดมุ่งหมายอะไร”


“แล้วทำไมต้องเป็นพอตเตอร์” ชายหนุ่มสวนกลับ “ที่ผ่านมาหมอนั่นไม่เคยสนใจ เธอทำอะไรกับเขา?”


ไดอายิ้ม “แค่กระตุ้นเขานิดหน่อย” หล่อนก้าวเข้ามาใกล้เขา ใกล้จนเงามือบดบังลงมาบนร่างของเดรโก “มันทำให้ฉันได้ของที่ฉันต้องการเร็วขึ้น”


เขาขมวดคิ้ว “ของ?”


“ใช่” หล่อนตอบ “นาฬิกาย้อนเวลาอีกเครื่องที่กระทรวงเก็บไว้”


ทันทีที่ได้ยินคำนั้น เดรโกกดปลายไม้กายสิทธิ์ที่ลำคอของหญิงสาวโดยทันที ดวงตาของเขาเย็นเยียบพอๆ กับน้ำแข็ง แต่หญิงสาวกลับทำเพียงแค่ปลายตามองด้วยใบหน้าเรียบเฉยเท่านั้น


“ปิดปากฉันก็ไม่มีประโยชน์ ยังเหลืออีกสองคนที่จะทำตามจุดประสงค์ของฉันให้สำเร็จ”


ไม่มีความกลัวอยู่เลยสักนิด—ไม่มีอะไรต้องเสียจนเขาหวาดกลัว ผู้หญิงคนนี้เตรียมใจที่จะตายมาตั้งแต่แรก


“เธอเป็นใครกันแน่ ไดอา มูนส์”


ใบหน้าหญิงสาวราบเรียบ และนี่คงเป็นครั้งแรกที่เดรโกจะเห็นว่าหล่อนกำลังทำสีหน้าเศร้าสร้อยออกมา


“ฉันแค่ต้องการพาคนรักของฉันกลับมา”


ด้วยเหตุผลที่น่าขัน


“ฉันรู้ว่านายเข้าใจความรู้สึกของฉันดี มัลฟอย ไม่อย่างนั้นที่ผ่านมานายคงไม่ใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวมาตลอดแบบนี้หรอกใช่ไหม?”


เดรโกกำไม้กายสิทธิ์แน่น คำพูดของหญิงสาวมีน้ำหนักในใจเขาขึ้นมาอย่างน่าประหลาด


“เพราะนาย—ก็มีจุดอ่อนที่ความรักเหมือนกัน”

 


+++++++


 

แฮร์รี่ควรจะไปที่แลมเบอร์ตันเดี๋ยวนั้นหากเทเรียสไม่วิ่งกระหืบกระหอบเข้ามาแล้วบอกว่าหลักฐานที่เอาผิดลอว์เซียสเรียสได้รับการรับรองแล้ว และตอนนี้พวกเขาก็ได้ที่อยู่ของมันมาเรียบร้อย


คราวนี้คนที่นำทีมคืออัชวาล มาร์ติอาโน่ เขาเป็นคนที่แฮร์รี่ไม่เคยได้ร่วมงานกันมาก่อน แต่ด้วยศักยภาพการนำทีมที่รวดเร็วและเด็ดขาดนั้น มันทำให้เขาไม่อาจละสมาธิไปจดจ่อกับเรื่องอื่นได้เลยสักนิด


แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าเขามาอยู่ที่ไหน ลมทะเลยามค่ำตีขึ้นมาจากด้านล่างหน้าผาจนโค้ทของเขาปลิวสะบัด ตรงนี้อาจจะเป็นหน้าผาของหาดสักที่ๆ คงไม่มีใครขึ้นมาได้ แฮร์รี่มองความสูงชันจากที่เขายืนอยู่ มันคงไม่จบที่บาดเจ็บสาหัสถ้าตกลงไปจริงๆ


อัชวาลนำทีมเข้าไปในป่าอย่างเงียบเชียบ พวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองที่เสียดสีกับใบไม้ แฮร์รี่กับเทเรียสอยู่ในทีมนั้นด้วย เขาเดินอยู่รั้งท้ายคอยระวังด้านหลัง


มีเสียงมาจากนอกวง เทเรียสเสกคาถาใส่ตรงจุดที่เขาได้ยินอย่างแม่นยำทันทีก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องคำรามอย่างเจ็บปวด มันไม่ใช่เสียงของเทเรียส มีคนอาสาเดินเข้าไปแล้วลากคนที่โดนคาถาออกมา ใบหน้าของอีกฝ่ายซูบซีดเหมือนคนตาย แล้วพอแฮร์รี่สังเกตดูที่ท้องแขน ก็พบว่าตรามารชัดขึ้นจนเริ่มจะกลายเป็นรอยสัก


“ลอว์เซอร์เรียสคงไม่ใช่คนเดียวที่เราต้องจับซะแล้ว” อัชวาลว่าเสียงเครียด “เรามากันแค่ห้าคน”


ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบ แฮร์รี่เห็นลำแสงสีเขียวพุ่งมาทางนี้จนเกิดเป็นแสงสว่างวาบในป่า เขาร้องเตือนไม่ทัน มันพุ่งเข้าใส่คนที่พึ่งลากผู้เสพคนตายออกมาเมื่อครู่ ตายสนิท


“ระวังรอบทิศ!” อัชวาลใช้คาถาผูกมัดคนที่จับมาได้ สั่งให้พวกเขาทั้งหมดล้อมกันเป็นวงกลม สร้างเกราะขึ้นมา “อย่าประมาท!


แฮร์รี่จับไม้กายสิทธิ์ของตัวเองแน่น ในรัศมีเกราะที่พวกเขาเสกขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองนั้นเห็นได้แค่ในระยะไม่กี่เมตร เขาไม่เห็นเงาเคลื่อนไหวในป่าเลยแม้แต่น้อย


ทุกอย่างนิ่ง จนน่าสงสัยว่าจะเป็นกับดักล่อให้พวกเขาไม่ขยับหรือเปล่า


“มันหนีไปแล้ว!” ใครอีกคนว่าขึ้น “เราพลาด!


ไม่—แฮร์รี่ไม่คิดแบบนั้น แต่ฮาสันปลดเกราะของตัวเองออกไปแล้ว อัชวาลสั่งเสียงแข็งว่า “อย่าแยกกัน!


โดยที่ยังไม่ทันขาดคำ ลำแสงพิฆาตก็พุ่งมาอีกรอบ คราวนี้ฮาสันประสาทไวพอที่จะเสกเกราะขึ้นมากันอย่างทันท่วงที แฮร์รี่ชี้ไม้กายสิทธิ์ไปต้นทางที่เขาเห็นว่ามันพุ่งออกมาก่อนจะร่ายคาถาเข้าใส่ เสียงร้องดังขึ้นอีกเสียงลั่นป่า


“เอ็กเปลิอามัส!ไม้กายสิทธิ์กระเด็นหลุดออกไปจากมือของอีกฝ่ายทันที


“ทำได้ดี พอตเตอร์ ลอว์” อัชวาลชี้ไม้ไปที่ด้านหลังตัวเอง ร่ายคาถารวดเร็ว “อิมเปดิเมนต้า! คอลโลพอร์ตัส!


แล้วร่างของผู้เสพความตายอีกคนก็ลอยหวือมาอยู่แทบเท้าพวกเขาในเสี้ยววินาที หนุ่มใหญ่สะบัดไม้กายสิทธิ์อีกรอบ “เพ็ตตริฟิคัส โททาลัส”


จบม้วนไม่ถึงนาที—แฮร์รี่มองด้วยความทึ่ง เทเรียสทำการปลดไม้กายสิทธิ์ของศัตรูออกอีกรอบด้วยใบหน้าที่ยังไม่หายเหวอ และนี่คงเป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นการทำงานที่มีประสิทธิภาพที่สุดของมือปราบมารมากฝีมือ


“ยังไม่เจอลอว์เซอร์เรียสเลย” มือปราบมารหนุ่มส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ เขาหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองแล้วโยนให้แฮร์รี่ “ใช้มันกับคนที่ยังพูดได้ซะ พอตเตอร์”


แฮร์รี่มองขวดยาเล็กๆ ที่อยู่ในมือ เขาคุ้นเคยกับสัจจะเซรุ่มดี มันทำให้แฮร์รี่นึกถึงตอนที่สเนปใช้มันกรอกใส่ปากมูดดี้ตัวปลอมซะหมดขวด เป็นสิ่งที่ทำให้คนคายความลับออกมาได้มีประสิทธิภาพมากที่สุด


“คุณพกมันตลอดเวลา?” เขากล่าวด้วยความเลื่อมใส


“เรียกว่าเตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์ดีกว่า” อัชวาลเร่ง “เอาล่ะ เรามาล้วงความจริงกันได้แล้ว”


ฮาสันเป็นคนเสกเกราะขึ้นมาอีกครั้งตอนที่แฮร์รี่กรอกน้ำยาใส่ปากของผู้เสพความตายคนที่สอง อีกฝ่ายขัดขืนได้ไม่นานจนกระทั่งสัจจะเซรุ่มไหลผ่านลำคอ และเมื่อเห็นว่าน้ำยาได้ผล อัชวาลถามทันทีว่า “พวกแกมีกันกี่คน”


มันตอบกลับมา “สี่คน เรากำลังหลบหนีออกจากที่นี่”


แฮร์รี่ถามต่อว่า “ใครเป็นคนบงการพวกแก?”


“ฮัตสัน”


ลอว์เซอร์เรียสไม่ได้โกหก—เขาคิด หรือบางทีแฮร์รี่ก็คิดว่าข้อมูลที่อีกฝ่ายเอามาให้เขาทั้งหมดอาจจะเป็นความจริงก็ได้ เขาปลอมตัวมานานโดยได้รับความไว้วางใจจากคนอื่นๆ สาเหตุคงมาจากข้อมูลที่แม่นยำนี่แน่นอน


“เขาสั่งอะไร” แฮร์รี่ถามเสียงเข้ม “เขาสั่งให้พวกแกทำอะไร พูด!


“แค่ตามฆ่าเดรโก มัลฟอย ไอ้เด็กทรยศที่ตามล่าพวกเราแบบเป็นๆ”


สังเกตเห็นว่าอัชวาลกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดบางอย่าง อีกฝ่ายไม่ได้รับทำคดีนี้โดยตรงจึงไม่ได้รู้ข้อมูลเบื้องลึกเบื้องหลังเท่าไร แต่เวลาไม่มีให้แฮร์รี่ได้ซักไซ้มากมาย “เราต้องจับลอว์เซอร์เรียสก่อน พอตเตอร์—มันอยู่ไหน?”


“อยู่ที่นี่”


คราวนี้ไม่ใช่แสงจากคาถาพิฆาตที่พุ่งมาจากสักทิศทางหนึ่ง ทุกคนในนั้นต่างได้ยินเสียงกระสุนปืนพร้อมกันจนหูอื้อไปชั่วขณะ แสงสว่างวาบไปทั่วผืนป่า ร่างของฮาสันทรุดลงไปกับพื้นพร้อมกุมบาดแผลจนตัวงอก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นอีกรอบ ปลิดชีพผู้เสพความตายที่เขาสอบสวนเมื่อครู่ตายในนัดเดียว


แฮร์รี่สายตาเฉียบคมพอจะเห็น เขาไม่รอช้าที่จะหายตัวไปปรากฏอยู่ตรงนั้นก่อนที่อีกฝ่ายกำลังจะหนีด้วยวิธีเดียวกัน “เพ็ตตริพิคัส โททาลัส! ก่อนจะเสกเชือกมามัดอีกคนจนแน่นหนาแล้วคลายคาถาก่อนหน้านี้


ลอว์เซอร์เรียสคำรามในลำคออย่างโกรธจัด แฮร์รี่ไม่เห็นใบหน้าอีกฝ่าย แต่เขาเดาได้ว่ามันคงไม่น่าดูสักเท่าไรหรอก “ไอ้เด็กเวร!


คนอื่นกำลังลากคนที่ถูกจับกุมมาทางนี้ อัชวาลตะโกนมาว่า “จับมันไว้อย่างนั้นแหละ พอตเตอร์!


น่าเสียดายที่สัจจะเซรุ่มถูกใช้ไปจนหมดเสียแล้ว แฮร์รี่กระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมา “พวกแกต้องการอะไร ตอบ!


ลอว์เซอร์เรียสหัวเราะขึ้นลำคอ “ทำไมแกไม่ไปถามไอ้เด็กนกสองหัวนั่นแทนล่ะ—อ้อ ฉันลืมไป อย่างมันคงไม่ยอมบอกอะไรง่ายๆ อยู่แล้วนี่ จริงไหม?”


“ฉันต้องการความจริง ลอว์เซอร์เรียส”


“แกแน่ใจได้ยังไงว่าไอ้เด็กนั่นจะอยู่ฝั่งแก พอตเตอร์?” ลอว์เซอร์เรียสถามยียวน “สำหรับมัลฟอย เราทุกคนก็แค่ของเล่น มันทำเหมือนเล่นเกมที่คิดว่าตัวเองเป็นพระราชาที่ทุกอย่างเต้นอยู่ในมือตัวเอง เฮอะ! ฉันจะบอกอะไรให้นะ อย่างมันก็แค่หาทางรอดให้ตัวเองตั้งแต่ที่พ่อมันโดนฆ่าแล้วนั่นแหละ! ขี้ขลาด!


แฮร์รี่ชกลอว์เซอร์เรียสไปหมัดหนึ่ง เขารู้สึกโกรธจนตัวสั่น “ฉันจะถามอีกครั้ง พวกแกกำลังหาอะไรอยู่?”


ลอว์เซอร์เรียสหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ดีใจที่แกเปิดตัวสอดไม่เข้าเรื่องแบบนี้ว่ะ พวกฉันมีเรื่องสนุกให้ทำเยอะแยะเชียว”


“แกหมายความว่ายังไง?”


“ไม่รู้เหรอว่าทำไมมัลฟอยมันทำงานคนเดียว?”


แฮร์รี่เห็นรอยยิ้มน่ารังเกียของลอว์เซอร์เรียสลอยเข้ามาในหัว และเขาได้ยินเสียงคำรามที่ไม่ได้ยินมานานในหัวของตัวเอง


เงามืดกำลังโกรธ—อยากจะฉีกร่างมันเป็นชิ้นๆ ทรมานมันจนร้องขอความตาย


แฮร์รี่ไม่อยากพูดแบบนี้หรอก คราวนี้เขาเห็นด้วยกับมัน มือเขาสั่นไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือกลัว แฮร์รี่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ตอนที่นางและนายมัลฟอยถูกใช้เป็นตัวประกันให้มัลฟอยต้องพาผู้เสพความตายเข้ามาในโรงเรียน ในความทรงจำของสเนปที่ถูกบังคับให้ฆ่าดัมเบิ้ลดอร์โดยไร้ข้อโต้แย้งใดๆ


“เพราะครั้งล่าสุดที่มันกับพ่อมันช่วยกันรับใช้ภาคี พ่อของมันต้องตายเพื่อให้มันรอดไงล่ะ”


มันเกิดขึ้นอีกครั้ง—กับคนๆ เดิม


“แล้วครั้งนี้มีใครเข้าไปยุ่งกับมันอีกนะ?—อ้อ ใช่ แกกับแม่สาวควิดดิชของแกด้วยหรือเปล่า?”

 

 


“พี่...ฉันว่าฉันเจอบางอย่าง”

 



แฮร์รี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนตีด้วยค้อนอันใหญ่ และในคราวนี้ในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด


“คิดสิพอตเตอร์ ว่าเราแฝงตัวอยู่ที่ไหนบ้าง”


ใบมรณะบัตรของไดอา มูนส์ลอยขึ้นมาในหัว หล่อนอยู่ที่แลมเบอร์ตัน...และจินนี่ก็อยู่ที่นั่น


ลอว์เซอร์เรียสหัวเราะอีกครั้ง “เต้นให้สนุก แฮร์รี่ พอตเตอร์”


 ปัง!


อีกฝ่ายฆ่าตัวตาย แฮร์รี่ปล่อยร่างที่ไร้ชีวิตลงอย่างไม่ใยดี เขาใช้แขนเสื้อเช็ดเลือดที่เปื้อนหน้าตัวเองออกด้วยแขนที่สั่นเทา อัชวาลเดินมาถึงแล้ว “เกิดอะไรขึ้น?”


ชายหนุ่มหาเสียงของตัวเอง “ผมต้องไปแล้ว...”


เขามองหน้าคนนำทีมที่มองอย่างไม่เข้าใจ “นายไปเถอะ”


อาจจะเป็นเพราะว่าแฮร์รี่ไม่เคยทำหน้าหวาดกลัวขนาดนั้นหรือเปล่าก็ไม่อาจทราบ แม้แต่เวลาหายตัวที่ใช้เวลาเพียงไม่นานยังรู้สึกผ่านมาเป็นชาติ ชายหนุ่มมาปรากฏตัวอีกครั้งที่แลมเบอร์ตัน มันเปลี่ยวร้างในยามดึก พาฝีเท้าอันหนักอึ้งของตัวเองวิ่งไปตามทางที่พอจะคุ้นเคยอยู่บ้างไปยังห้องที่หล่อนโทรมาบอกเมื่อครั้งล่าสุด


ขอให้ลอว์เซอร์เรียสโกหก—แต่ในใจเขากลับหวาดกลัวจนแทบจะทรุด


ห้องของไดอา มูนส์อยู่ตรงหน้า แฮร์รี่ผลักประตูเข้าไปอย่างแรง


ไม่มีกลิ่นเลือด ไม่มีแม้แต่ร่องรอยต่อสู้นอกจากของบางชิ้นที่ตกอยู่ที่พื้น


แต่เดรโกมัลฟอยกำลังประคองหญิงสาวคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน


ร่างที่สีผิวกลายเป็นซีดเซียว—ร่างที่กลายเป็นศพไปแล้ว กับหมอสาวที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ ไดอามูนส์กำลังทำหน้าอย่างไรอยู่แฮร์รี่ไม่ได้สนใจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างที่มัลฟอยกำลังประคองอยู่เท่านั้น


แฮร์รี่ขอให้มันเป็นแค่ฝัน—แต่เขาก็ต้องตื่นขึ้นมาเจอความจริงเมื่อเดินเข้าไปแล้วเห็นใบหน้าของแฟนสาวตาเบิกค้างไม่ไหวติง


มัลฟอยใบหน้าซีดเผือด อีกฝ่ายเหมือนกำลังช็อกไม่ต่างจากเขาด้วยสาเหตุบางอย่าง พวกเขาหันมาสบตากันช้าๆ ความดำมือสะท้อนอยู่ในดวงตาไม่ต่างกัน



มัลฟอยเรียกเขา เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายใช้น้ำเสียงเหมือนคนสิ้นหวังและแผ่วเบาเหมือนคนที่พร้อมจะล้มลงทุกเมื่อ




"พอตเตอร์”


แฮร์รี่ล้มลงตรงนั้น น้ำตาไหลออกมาอย่างไร้เสียง เขารับร่างของเธอมาจากมัลฟอยแล้วกอดเอาไว้แน่น ร้องไห้ออกมาเสียงดังราวกับจะให้ขาดใจตายลงตรงนั้น




จินนี่ วีสลีย์ตายแล้ว


++++++++++

ฟิคเรื่องนี้ไม่น่ารักเอาซะเลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #230 N เอ็น (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 01:45
    ... แงงง ไม่อยากให้ใครตายซักคน
    #230
    0
  2. #198 Malika1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 09:34
    คุณพระะะ ไม่น่ารักจริงๆด้วยค่ะะะะ แงงงงงง
    #198
    0
  3. #184 earnnaruk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:43
    ลูกแม่ ร้องไห้แล้วนะ
    #184
    0
  4. #55 Loste (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:11

    เป็นเรื่องที่มีปริศนาเยอะมาก รอลุ้นต่อไป

    #55
    1
    • #55-1 Tiaros(จากตอนที่ 9)
      25 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:17
      ขมวดปมจนเเน่นเลยล่ะค่ะ
      #55-1
  5. #54 Mamorudes (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:10

    ฮือฮออออฮอออออออ พอตเตอน์โปรดอย่าโกรธเดรกกกกก

    แต่ที่แน่ๆคือพอตต้องตามติดเดรกแน่เพื่อทำลายฝั่งศัตรูอ่า และไม่ว่าตอนหน้าพอตจะโกรธน้องหรือไม่ แต่อย่างนางคงไม่ใจเย็นจนต้องดราม่าทะเลาะกับน้องอยู่ดีนั่นแหละ

    #54
    1
    • #54-1 Tiaros(จากตอนที่ 9)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:15
      ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สองคนนี้ต้องเจอเรื่องอีกมากมายค่ะ
      #54-1
  6. #53 Hayeon22 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:52
    แฮร์รี่​ น้องเดรกไม่รู้เรื่องนะ​ มันไม่เกี่ยวกับน้องแน่ๆ... ที่จินนี่ถูกฆ่า... เป็นเพราะพวกเสพความตายมันต้องการปั่นให้ทางเราแตกแยกกันเอง... ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ... อย่าโกรธน้องเดรกนะ​ หลังจากนี้ต้องปกป้องน้องเดรกนะ.. อย่าให้น้องถูกทำร้ายนะ
    #53
    2
    • #53-1 Tiaros(จากตอนที่ 9)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:15
      ยังค่ะ! แฮร์รี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย!
      #53-1
  7. #52 ladylinlin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:09
    ตกลงไดอาน่าคือใครเนี่ย แฮร์รี่อย่วว่าหนูเดรกฉันนะ
    #52
    1
    • #52-1 Tiaros(จากตอนที่ 9)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:15
      ไดอายังคงเป็นปริศนาต่อไป!
      #52-1
  8. #51 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:52
    จริงด้วยค่ะ ไม่น่ารักเลยค่ะ น้องจินตายซะแล้วว งื้อออออออ ไม่คิดว่านางจะตายยย หนูเดรกกะแฮร์รี่ต้องโกรธตัวเองมากแน่ๆ แต่แอบกลัวแฮร์รี่จะมองหนูเดรกในแง่ร้ายจังง ถึงจะไม่น่ารักแต่เราก็รอให้ไรท์มาอัพนะคะ

    รอติดตามค่ะ สู้ๆค่ะ
    #51
    1
    • #51-1 Tiaros(จากตอนที่ 9)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:16
      มีหลายอย่างที่จะกระตุ้นให้สองคนนี้เดินหน้านะคะ
      ปล. หาฉากหวานกันไม่เจอสักทีค่ะ เรื่องนี้
      #51-1
  9. #50 Se... the secret (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:55
    ฮะ!!?? Nooooooo จินนี่ T-T เราทีคำถามค่ะ เห็นประโยคแว่บๆก็เจ้ารี่บอกว่าจินนี่เป็นสาว ไม่ใช่แฟนเก่าหรอคะ ตอนนี้จินนี่น่าจะคบกับซาบินี่นี่นา?
    #50
    1
    • #50-1 Tiaros(จากตอนที่ 9)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:17
      จินนี่เป็นเเฟนเลยค่ะ ดำเนินทามไลน์จริงจากนิยาย
      #50-1
  10. #49 NoonCharunda (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:22

    จินนนนนนี่
    #49
    1
    • #49-1 Tiaros(จากตอนที่ 9)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:17
      น้องน่าสงสาร
      #49-1